Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, theater

Even naar de film gaan anno 2020

Stel dat je naar film wilt gaan. Tot een maand of 4 geleden was dat een kwestie van een kaartje bestellen, op tijd bij de filmzaal aanwezig zijn en vervolgens een paar uur je helemaal onderdompelen in de filmillusie.

En toen kwam het zesletterige monster genaamd Corona…. En zie wat een gedoe het nu is om een film te kunnen zien.

Onderstaande gang van zaken stond in de mail die ik kreeg van het theater.

Filmbezoek corona-proof: wat kunt u verwachten?

We bieden u een zo fijn mogelijk avondje uit, met inachtneming van de regels. Iedereen wordt gevraagd 1,5 meter afstand van elkaar te houden, mensen uit hetzelfde huishouden uitgezonderd. Tickets koopt u vooraf via de website, of bij de voorverkoopadressen.

De theaterkassa is dicht, er is geen verkoop op de avond zelf. Er is slechts een beperkt aantal tickets te koop op vaste rij- en stoelnummers, verdeeld in tweetallen en solitaire plaatsen. De tweetallen zijn voor mensen uit hetzelfde huishouden.

U bent welkom vanaf drie kwartier voor aanvang, dus 19.15 uur als de film om 20.00 uur begint. U wordt bij de ingang opgevangen door een medewerker en krijgt uitleg over het verloop van de avond. Ook kunt u hier uw handen reinigen. Indien u ziekteverschijnselen heeft, wordt u niet toegelaten.

Bij de bar in de theaterfoyer kunt alvast een drankje voor na afloop van de film bestellen (deze consumptie is bij uw ticket inbegrepen). Het is zeker mogelijk om voorafgaand aan de film ook iets te bestellen, houdt u er rekening mee dat we u tijdig naar de zaal moeten uitnodigen. U wordt verwezen naar de juiste foyer, afhankelijk van uw stoelnummer. Hiermee spreiden we het publiek in het pand. De garderobes zijn niet geopend, omdat we hier de 1,5 meter afstand niet kunnen garanderen.

In verband met een veilige inloop in de zaal, dient u er uiterlijk een kwartier voor aanvang te zijn, dus om 19.45 uur. Vervolgens vindt per foyer de inloop naar de zaal plaats. U wordt hierin begeleid door onze medewerkers. Bent u later dan 19.45 uur en is de inloop naar de zaal al begonnen, dan kunnen we u niet meer toelaten i.v.m. het naleven van de 1,5 meter maatregel. Er vindt geen restitutie plaats.

Na afloop van de film verlaat u na een instructie veilig de zaal. In de grote foyer beneden staan uw bestelde drankjes klaar. U bent van harte welkom na te borrelen in de theaterfoyer. Natuurlijk zorgen we voor een extra schoon theater.

Om besmetting te voorkomen worden de contactoppervlakken en aanraakpunten zoals trapleuningen, deurklinken, liftknopjes etc. meerdere keren per dag en avond schoongemaakt. Vooraf en na afloop van de film kunt u gebruik maken van de grotere toiletruimte in de theaterfoyer. De lucht in de Kleine Zaal wordt ververst door een luchtbehandelingssysteem.

Hoe lang nog?

Niets dan complimenten voor het theater voor de manier waarop ze het allemaal geregeld hebben, maar dit is toch geen manier waarop je een onbezorgd avondje uit wilt beleven?

Wat kijk ik uit naar het moment dat een avondje theater/film weer gewoon een onbezorgd avondje uit is in plaats van de strak geleide militaire exercitie zonder enige vorm van spontaniteit die het nu zo onderhand is…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Appeltje voor de dorst…

elstar blogDoor het thuiswerken is ’s ochtends naar de supermarkt gaan een ideaal pauzenummer. Geen drukte, gewoon tijd zat om te zoeken wat je wilt, over het algemeen niemand die me voor de voeten loopt, heerlijk

En doordat ik nu vaker naar de supermarkt ga, besteed ik ook meer aandacht aan de supermarktfolders, en terwijl ik die een beetje doorlas, viel mijn oog op het gigantische prijsverschil bij de verschillende verpakkingen appels, in dit geval Elstar appels.

In het kader van; je kunt je er maar druk om maken:

Appelpartjes

Mijn oog viel namelijk op een advertentie voor zakjes appelpartjes; bij de AH heb je drie zakjes met Elstar appelpartjes voor 2,50 euro. En in elk zakje zit welgeteld 90 gram. Tuurlijk, ik snap het gemak, je geeft zo’n zakje mee en je hoeft zelf helemaal niets meer te doen, maar voor zo’n prijs??

3 zakjes van 90 gram kosten 2,50 euro, oftewel 270 gram voor 2,50 euro. Omgerekend dus 9,25 euro voor een kilo.

Nu is de prijs van Elstar appels niet iets dat ik dagelijks volg, maar een tientje voor een kilo appels is wel achterlijk duur.

Daarom even wat rondgesnuffeld op de AH website (ach ja, was koud buiten, je moet dan toch wat)  en dat dat wel erg duur was, merkte ik al gauw. Wat zoeken op de AH site bracht me een stuk verder:

Biologische Elstar

Biologisch, heel logisch. In dit geval een schaal met vier biologische Elstar appels voor 2,49, oftewel  1 kilo voor 3,56 euro. Dat is een bijna derde van de prijs van die appelpartjes. Maar als je puur naar de prijs kijkt kan het nog veel voordeliger.

Voordeeldoos

Appels van het seizoen, in dit geval Elstar: 16 stuks in een voordeeldoos. Ongeveer 3 kilo voor 6,99 euro, dus 2,33 euro per kilo. dat is een kwart van de prijs van die appelpartjes.

Is dat de laagste prijs? bepaald niet…

Kilozak

Een kilozak Elstar voor 1,89 euro. Dat is bijna een vijfde van de prijs van die appelpartjes.

En ja, het kan nog voordeliger:

Voordeelzak

Voor de iets grotere eters is er ook een voordeelzak van 2,5 kilo voor 3,99 euro, oftewel 1,60 euro voor een kilo…

Het gemak dient de mens?

Wat mij betreft wel heel grote prijsverschillen, en dat voor een beetje gemak. Koop voor een paar euro zo’n appelsnijder, en je hebt binnen een paar seconden ook appelpartjes.

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

De 1,5 meter rij; het nieuwe normaal

1,5

De 1,5 meter samenleving zal nog wel een flinke tijd de standaard zijn. Doordat winkels en dergelijke van oorsprong niet zijn ingericht op die 1,5 regel, levert dat iets op waardoor vooral het Twitter- en Facebookvolk, dankbaar gevoed door berichten in de Telegraaf en het AD, voortdurend in een stuip schieten; wachtrijen.

Schandelijk is dan de teneur. Waarom? Daarom. Social media en inhoudelijk onderbouwd commentaar zijn twee dingen die nu eenmaal niet samengaan.

Twee mooie voorbeelden van de afgelopen tijd waarop verontwaardigd socialmediapubliek los kon gaan:

Mileustraten

Sinds de begin van de Coronacrisis zijn de zaterdagse wachtrijen bij de Milieustraten/afvaldepots of hoe je ze wilt noemen, steeds dankbaar voer voor hijgerige afkeurende Facebook/Twitter commentaren.

Wat is daar nou zo erg aan? In welk opzicht zou dit de Coronaverspreiding versterken? Ja, er staat een lange rij auto’s, maar afgezien van dat de uitlaatgassen van die wachtende auto’s wellicht niet helemaal positief zijn voor het milieu, kan ik geen argumenten verzinnen waarom dit negatief zou zijn.

Mensen zaten in hun auto te wachten tot ze het terrein op konden. Op het terrein hadden de medewerkers van het afvalstation speciale loop-/rijlijnen gemaakt zodat mensen elkaar niet op minder dan 1,5 meter hoefden te passeren. Daarnaast mochten er minder mensen tegelijk op het terrein. Er was dus geen enkel probleem met besmetten van andere mensen ofzo. Waarom dan die verontwaardiging?

Als iemand niets beters heeft te doen dan een een half uur ofzo wachten tot ie zijn vuil kan wegbrengen, is dat toch zijn/haar probleem? Wat voor overlast leveren ze anderen op? Niet iedereen kan op doordeweekse dagen naar de vuilstort, dus dan is de zaterdag de enige mogelijke mogelijkheid.

Ikea

En gisteren had je de wachtrijen bij de Ikea die weer dankbare voeding waren voor afkeurend Nederland. Maar wat zag je nou eigenlijk op die foto’s? Je zag aan het begin van de dag een lange rij met mensen, keurig allemaal op de voorgeschreven 1,5 meter en vaak nog meer afstand van elkaar. oh oh wat een schande.

Bedrijven die volgens alle Coronaregels gewoon legaal open mogen zijn, zich houden aan alle voorschriften en door open te zijn zorgen voor omzet, werkgelegenheid en belastinginkomsten voor de overheid waar weer de gezondheidszorg mede mee gefinancierd wordt.

Wen er maar aan

Er zit niet anders op dan te wennen aan die wachtrijen want zolang de 1,5 meter samenleving er is, zullen ze op steeds meer plekken ontstaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Bezorgen zonder zorgen

bamboe

Spullen thuis laten bezorgen; ik maak er regelmatig gebruik van, en nu met de hele Coronacrisis is dat niet anders. S. en ik wilden in de voortuin wat tegels eruit en die ruimte aan de planten geven. We hebben in de voortuin verhoogde bloem/plantenbakken met bamboeborder, en een van die plantenbakken wilden we dus vergroten, en daardoor hadden we extra bamboe nodig.

Het bedrijf waar we het de vorige keer bestelde was ons toen goed bevallen, dus daar weer een nieuwe bestelling gedaan. Bestelling deden we op een vrijdag, en het zou al op zaterdag bezorgd worden. Leek me wel heel snel, maar oké, als zij dat beloven dan zal het wel… maar zaterdag kwam er niets.

Leveringspoging 1

Dan maar op maandag wachten. Op de site van de bezorgdienst stond al dat ze de bestelling in hun depot hadden ontvangen, dus niets stond levering in de weg, zou je zeggen. Maar dat liep anders want kwam geen bezorger of wat dan ook. Contact gehad en ze zouden het uitzoeken. Uitzoeken deden ze vrij snel, want binnen een uur of wat kreeg ik al de melding dat ze eigenlijk geen idee hadden waar de bestelling was gebleven. Ze konden een onderzoek instellen, maar dat moest de opdrachtgever aanvragen, dat kon ik niet doen, en ze mochten mij ook niet informeren over de uitkomst.

Leverancier dus weer gemaild, die zou een onderzoeksaanvraag doen. Dat duurde een dag, en uitkomst was… pakket was onvindbaar.

Leveringspoging 2

Leverancier beloofde een nieuwe zending te sturen via de bezorgdienst. Er kwam al gauw weer een melding dat de bestelling in het depot was ontvangen, en toen werd het stil… Beloofde leveringsdatums gingen, ondanks beloftes van de helpdesk dat het pakket echt onderweg was, voorbij en de bestelling leek weer verdwenen in zelfde zwarte gat waar de eerste zending ook in was verdwenen. Contact gehad; nee we mogen niets zeggen over de levering, u moet via de leverancier een onderzoek aanvragen. Maar plotseling kwam op de site de melding dat het pakket werd onderzocht op beschadigingen.

Ik weer contact gezocht met bezorgdienst; ja, het is in onderzoek, over uitslag mogen we niets tegen u zeggen. Dus weer contact gezocht met leverancier. Die deed weer een verzoek om informatie hij kreeg dag later te horen dat die tweede bestelling was onderzocht op beschadigingen, maar dat ze geen uitslag konden geven… Leverancier werd er ook gek van en die kondigde toen aan een derde levering te sturen, maar nu via een andere bezorgservice.

Bistrotafel

Omdat we voorlopig toch niet naar tuincentrum gaan, wilden we ook online een bistrotafel bestellen. Met voorgaande ervaringen in het achterhoofd een leverancier gevonden die op de site aangaf met een andere bezorgdienst te werken. Wij dus besteld, maar even later… kreeg ik later doodleuk bericht; uw bestelling is ontvangen en wordt overmorgen bezorgd met…. de bewuste bezorgdienst. Daar werd ik niet echt vrolijk van, maar eerlijk is eerlijk: nu ging alles vlekkeloos. Ik kreeg gisteren al bericht dat het diezelfde dag bezorgd zou worden, tegelijk met nog een pakket… Zouden ze dan toch??. Maar gedurende de dag voortdurend updates, ik kon zelfs zien hoeveel bestellingen de bezorger nog moest doen voordat ie bij mij voor de deur stond.

En opeens stonden er dus twee grote dozen in de voortuin. Eentje met onbeschadigde inhoud en de andere met iets wat eens bamboe borderrollen waren geweest. Wat ze ermee gedaan hebben geen flauw idee; met een wals er overheen of van de Euromast laten stuiteren ofzo. Ik schat dat iets van een derde of meer van de bamboe beschadigd was.

Weer contact opgenomen met de leverancier over wat ik met deze zending aanmoest; die gaf aan dat terugsturen weinig zinvol was, en dat ik de bamboe die nog wel heel was, kon gebruiken als reservemateriaal.

Leveringspoging 3

En vanmiddag kwam via een andere leverancier de laatste zending bamboe, wel helemaal in orde. Dus nu kan ik komend weekend de tuin in.

Met dit soort gedoe is het gedwongen thuiswerken een uitkomst, want het zijn geen pakketten die je even achter op de fiets meeneemt vanuit een afhaaldepot.

Nu alleen nog wachten op het moment dat we weer gewoon naar een tuincentrum kunnen om planten te kopen voor die bak.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Begrijpelijke teksten schrijven doe je zo

briefEen voor iedereen begrijpelijke tekst voor een brief, mail of website schrijven; welk bedrijf/organisatie worstelt daar niet mee?  Onlangs las ik weer een bericht dat een organisatie erkende dat de mails die ze stuurden eigenlijk totaal niet leesbaar waren voor grote groepen mensen. En natuurlijk werd er ook aangekondigd dat ze zouden gaan werken aan een actieplan om daar verbetering in aan te brengen. Hoeveel actieplannen er inmiddels geschreven zijn weet ik niet, maar concrete acties blijven vaak achter.

Goed bezig

Er zijn natuurlijk zat bedrijven en organisaties die al jaren serieus werk maken van begrijpelijke communicatie. Een bedrijf dat wat mij betreft al jarenlang goed bezig is op dat vlak is Aegon. Jaren geleden viel het me al hoe duidelijk hun algemene voorwaarden waren en onlangs viel mijn oog op een brief  die we van Aegon kregen over onze hypotheek.  Duidelijker dan dit kan een brief volgens mij niet zijn:

Hypotheekbrief Aegon

brief Aegon

Een meer dan duidelijke brief waarin alles staat wat er moet staan, in  voor iedereen begrijpelijke taal. Een schoolvoorbeeld voor heel veel andere bedrijven en organisaties.

Een ander mooi voorbeeld is de gemeente Utrecht, daar hebben ze 60 schrijfcoaches in dienst om ambtenaren te helpen duidelijke taal te schrijven. Met succes want ze zijn onlangs uitgeroepen tot ‘beste aanjager van direct duidelijke overheidstaal 2019’.

Wie volgt?

Er zullen vast nog veel meer bedrijven zijn die duidelijke teksten gebruiken. Welke bedrijven/organisatie springen er wat jou betreft uit qua begrijpelijke taal of juist onbegrijpelijke taal?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Geld verdienen met het AD (2)

euroIn mijn vorige blogpost had ik het over een hoofdpagina-artikel in het AD van afgelopen zaterdag.

Daar werd beweerd dat jaarlijks kritisch naar al je lopende telecomabonnementen, ziektekosten- en andere verzekeringen kijken, je elk jaar opnieuw minimaal 1.000 euro zou uitsparen.

Volkomen onzin natuurlijk, en bij het verder lezen van het artikel kwam de welbekende aap uit de mouw.

Het ging om de groep mensen die nog nooit overgestapt was. De oma van een verslaggever behoorde tot die groep, en die verslaggever toonde aan dat ze door het beëindigen van haar oude abonnementen en vervolgens afsluiten van nieuwe abonnementen honderden euro’s kon besparen. Dat is een eenmalige besparing die natuurlijk het hele jaar lagere kosten tot gevolg heeft, maar het jaar daarop kun je dan natuurlijk nooit een zelfde besparing realiseren. Iets dat wel wordt gesuggereerd.

Maar ja, met nuance op de voorpagina trek je geen lezers, dus daarom gooiden ze maar die volkomen ongeloofwaardige jaarlijkse 1.000 euro er tegenaan.

Niet-jaarlijkse overstappers zijn losers

Wat me daarnaast ook nog tegen stond aan het artikel was dat er alleen maar naar het financiële aspect werd gekeken. De teneur was dat mensen die niet jaarlijks overstapten eigenlijk een stelletje losers waren. Nergens werd genoemd dat je ook simpelweg tevreden kon zijn met de aanbieder waar je al jaren bij zit.

Voor mijn ziektekosten zit ik bijvoorbeeld bij DSW. Daar zit ik al jaren en afhandeling van declaraties etc gaat allemaal erg snel, de app die ze hebben werkt goed en contact verloopt ook altijd naar volle tevredenheid. De allergoedkoopste zijn ze niet maar afgezet tegen de gemiddelde prijs zitten ze altijd onder dat gemiddelde. Al die dingen samen vormen voor mij dat ik dat jaarlijkse ‘ziektekostenverzekeringsoverstapcircus’ aan me voorbij laat gaan, ook al is er wellicht een verzekeraar die een paar euro voordeliger zou zijn.

Race naar beneden

Die vrije markt werking oftewel de race naar ‘alles moet voortdurend goedkoper’, daar heb ik steeds minder mee. Tuurlijk is het goed dat je regelmatig nagaat of de prijs die je voor producten betaalt nog reëel is in vergelijking met soortgelijke producten, maar de bijeffecten van die race naar beneden zie je op steeds meer gebieden.

Kleding die onder mensonterende omstandigheden wordt gemaakt, voedselschandalen, en bij bijvoorbeeld ziektekostenverzekeringen het verschijnsel dat er steeds minder onderlinge solidariteit is, dat  mensen steeds vaker alleen willen verzekeren waar ze zelf in de toekomst zeker gebruik van gaan maken. En laat andere mensen die iets hebben dat jij niet hebt, het dan maar lekker zelf uitzoeken, jij hebt er wel een paar euro lagere ziektekostenverzekering door.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Kringloop; van waardeloos naar waardevol

upcycling

In mijn vorige blog had ik een kijktip voor deze Kerstdagen; ‘De kracht van de kringloopwinkel’. Inmiddels zijn er drie van de vijf afleveringen uitgezonden. Wat is me tot nu toe opgevallen?

Het tijdstip van uitzenden, de kerstperiode, was natuurlijk niet geheel toevallig gekozen, want de hele serie ademde de kerstgedachte uit; warmte, medemenselijkheid, noem het maar op. Je zag dat bij de verhalen van alle mensen die ze volgen.

Hoger opgeleiden

Wat me nog sterker dan vorige keer opviel, was dat je veel hoger opgeleiden (onder andere een meubelmaker op luxe jachten, een stylist, een leidinggevende van een drukkerij en een ICT’er) zag die na burnout of andere gezondheidsklachten via de kringloopwinkel weer hun leven op de rit probeerden te krijgen. Jarenlang waren ze stuk voor stuk alleen maar met werk bezig geweest. En opeens kwamen ze de man (of kan ik tegenwoordig beter mens zeggen?) met de hamer tegen.

Lusteloos, angstaanvallen, wat doe ik nog hier, het ‘is dit alles’ gevoel etc. Het voortdurende gejaag had ze helemaal gesloopt. Juist het vrije, het niet moeten maar mogen bij de meeste kringloopwinkels gaf ze weer hun gevoel voor eigenwaarde terug. En de ruimte om in hun eigen tempo te ontdekken wat ze nu echt leuk vonden, waar ze nu eigenlijk echt gelukkig van werden.

Voorkomen is beter dan genezen

Wellicht een ideetje voor bedrijven om daar eens een tijdje mee te draaien en te kijken waarom mensen daar weer helemaal opbloeien, en dan kritisch naar de eigen organisatie te kijken. Wat kunnen ze ervan leren en hoe kunnen ze voorkomen dat mensen opgebrand raken. En dan komt het er ongetwijfeld op neer dat er ook in bedrijven behoefte is aan meer warmte, aan mensen weer het gevoel te geven dat ze waardevol bezig zijn. Dat ze gewaardeerd worden. Bepaald geen rocketscience zou je zeggen

Dat terugkrijgen van (eigen)waarde was eigenlijk de rode draad van de hele serie. Of het nu bij de mensen was die daar werkten of bij de producten die daar lagen. Want ook bij de goederen zag je dat het upcyclen een enorme vlucht heeft genomen.

Upcyclen

Waar jarenlang kringloopwinkels als een soort van dumpplaats dienden van overbodige spullen zag je dat ze daar nu ook tegen grenzen opliepen van de hoeveelheid spullen die ze konden opvangen. Trends volgen elkaar steeds sneller op en dus worden kringloopwinkels steeds vaker overstroomd met uit de mode geraakte spullen.

Om daar iets tegen te doen, is het toverwoord nu upcyclen, oftewel waardevolle spullen maken van op het eerste gezicht ‘waardeloze’ spullen. Bij de kringloopwinkels die gevolgd werden gebeurde dat steeds weer op een andere manier.

Zo had een kringloopcentrum in Amersfoort onder de bezielende leiding van een fantastisch lieve vrouw een heel team mensen dat oude kleding, gordijnen en andere materialen wist om te toveren in trendy tassen, nieuwe kleding en nog veel meer.

Bij een andere winkel zaagden ze ‘waardeloze’ pallets in latjes en van die latjes maakten ze de mooiste meubelstukken.

Een andere kringloopwinkel gooide het weer over een andere boeg; daar hadden ze een wasserij en verstelservice voor kleding. Koop je daar kleding dan is ie gewassen en kun je het eventueel meteen geheel op maat laten maken.

De kringloopwinkel in Leeuwarden (of recycleboulevard zoals ze dat daar noemden) hanteerde weer een andere aanpak; zij schakelde de hulp in van de Hogeschool Leeuwarden. Studenten productdesign gingen daar onder andere aan de slag met de berg aan kasten die daar in het magazijn stond. Afzonderlijk waren die kasten onverkoopbaar, maar door ze te verven en ze samen te voegen ontstonden hele trendy kastenwanden.

Studio Hergebruik

Al met al drie erg leuke afleveringen, benieuwd wat er nog langs komt! Dat upcyclen deed me trouwens terugdenken aan een winkel, Studio Hergebruik, die een jaar of 15 geleden toen ik nog in Rotterdam woonde, op de Coolsingel zat. Het woord upcyclen was toen nog een onbekend begrip, maar daar wisten ze toen al van zogenaamd waardeloos spul nieuwe spullen te maken. Fruitschalen van oude lp’s, memoboekjes met een voorkant van oude cd’s, en nog veel meer. Ik heb daar toen heel wat verjaardagscadeaus etc gekocht.

Ook heb ik daar mijn voorliefde voor tassen (ach ja, ook een man heeft toch een tas/messengerbag nodig?) van weggegooid materiaal ontwikkeld. Ze hadden daar toen tassen van Freitag, gemaakt van vrachtwagenzeil. Inmiddels heb ik andere merken ontdekt (o.a. Feuerwear en Schmugglershop) en bestaat mijn huidige tas onder andere uit hergebruikte brandweerslangen, autogordels en koffiebalen.

Update 27 december

Inmiddels zijn alle afleveringen geweest, een hele mooie warme serie. Eigenlijk zou deze serie verplichte kost moeten zijn bij managementtrainingen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Kijktip voor deze Kerst; ‘de kracht van van de kringloopwinkel’

kringloop2

Twee jaar terug had je met kerst bij de VPRO de serie ‘het succes van de kringloopwinkel. Een meer dan boeiende serie waarin het reilen en zeilen van een aantal kringloopwinkels, het personeel en de klanten werd gevolgd. De successen, maar op het laatst ook de gevaren.

Doordat gemeenten om financiële redenen minder mensen voor werk doorverwezen naar het kringloopcentrum, moest het werk door minder mensen gedaan worden. En dus deed ook daar het toverwoord efficiency haar intrede en werd er zelfs bij een van die kringloopwinkels zo’n LEAN-mannetje ingehuurd die alles wel even kwam doorlichten. Gevolg daarvan was dat het sociale aspect van de kringloopwinkel daar steeds verder naar de achtergrond verdween.

In een blogpost schreef ik toen dat ik hoopte dat er over een jaar of vijf een nieuwe serie kwam om te kijken hoe het nu met de kringloopwinkels stond.

Die vijf jaar zijn er uiteindelijk twee geworden want deze week wordt het vervolg op die serie uitgezonden; ‘De kracht van de kringloopwinkel‘. Ik ga zeker kijken want in die twee jaar is er rondom kringloopwinkels het nodige veranderd. Aan de ene kant ten goede, want het imago is sterk verbeterd en niemand kijkt meer vreemd op als je zegt dat je iets bij een kringloopwinkel hebt gekocht. Maar daardoor zijn er ook de nodige goudzoekers verschenen die met een kringloopwinkel snel geld proberen te verdienen, en dat sociale aspect maar onnodige ballast vinden.

Maar ik laat me verrassen, benieuwd wat ik deze weke allemaal te zien krijg.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Flessen als water

waterfles

Een beetje goodybag kan tegenwoordig niet zonder en in kerstpakketten heeft het intussen de plek ingenomen van het tot voor kort bijna onuitroeibaar lijkende pasteibakje; de waterfles/bidon.

Dat het goed is om af en toe frisdrank/vruchtensap en dergelijke te vervangen door water, dat weet nu iedereen wel/hoort iedereen nu zo’n beetje te weten. Waar daar eerst vooral van die wegwerpflesjes voor werden gebruikt met een berg afval tot gevolg, is ook in die sector het duurzaamheidsdenken doorgebroken.

En omdat dat een nog steeds groeiende markt is, is er rond die waterflesjes/bidons een hele industrie ontstaan, met flesjes in allerlei materialen en varianten tot gevolg. Waren ze eerst nog vrijwel alleen van kunststof, intussen zie je steeds vaker dat bedrijven zich willen onderscheiden. En dus komen ze met aluminium varianten of steeds vaker met glazen types, al dan niet voorzien van een reservoir waar je fruit/kruiden etc in kan stoppen zodat je water met een smaakje krijgt.

Oorspronkelijk gepresenteerd als alternatief voor de wegwerpflesjes, maar ondertussen krijg je bij zoveel gelegenheden als cadeautje een ‘duurzaam’ waterflesje dat ik me afvraag hoeveel waterflesjes/bidons er intussen rondzwerven in een gemiddeld huishouden, en of die flesjes intussen niet zelf verantwoordelijk zijn voor een steeds grotere afvalstroom.

Zelf heb ik op mijn werk een oude karaf waar stukjes vanaf zijn en die dus niet meer gebruikt mocht worden voor normaal gebruik. En voor wandeltochten in het weekend of tijdens mijn vakanties zweer ik al jaren bij mijn Siggflessen. Die heb ik inmiddels al een jaar of twintig. In al die jaren zijn al van menig berg afgestuiterd (en ja, ik zelf ook een enkele keer;-)) maar alhoewel ze hier en daar inmiddels een buts hebben, zijn ze nog steeds onverwoestbaar.

Ik heb even geteld hoeveel van die gekregen bidons/waterflesjes S. en ik in de kast hebben staan en we kwamen uit op 9…

Hoeveel waterflesjes/bidons staan er in jouw kast?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Zwart is het nieuwe zwart

blackfridayVorig jaar viel het nog best mee, maar dit jaar lijkt het zich zo onderhand als een soort van zwarte pestvirus te verspreiden; de Black Friday waanzin.

Blijkbaar zochten winkeliers en webshops een vervanging voor de aandacht die ze tot een jaar of wat geleden aan iets anders zwarts gaven; zwarte Piet. Die heeft inmiddels gelukkig zijn zwarte kleur ingeruild voor een roetveeg- of schoorsteenkleurtje, maar winkeliers zijn blijkbaar zo verslaafd aan die zwarte kleur dat ze vol op iets anders zwarts zijn gesprongen; Black Friday.

Als het nou gewoon bij een dag was gebleven, was het nog zo erg niet, maar je wordt nu al meer dan een week doodgegooid met allerlei onzinnige Black Friday acties; black-Friday pre-sales, Black Friday weken, Black Friday weekend, extra lange Black Friday koopavond en nog veel meer. Mijn mailbox loopt er van over. Allemaal aanbiedingen die je absoluut niet mag missen, echt once in a lifetime… om er dan na Black Friday achter te komen dat hetzelfde product heel gek, opeens toch nog voor een lagere prijs te koop staat in de winter sale, christmas sale of welke naam ze ook aan de volgende sale hangen…

Benieuwd wat er voor nodig is om aan deze onzin een eind te maken. Bij Zwarte piet moest er uiteindelijk politie aan te pas komen om voor en tegenstanders uit elkaar te houden. Ik heb zo’n idee dat bij Black Friday een aanbieding die je echt niet mag missen voor en tegenstanders samen brengt… als dat nou een Samsung Galaxy Tab S6 tablet voor de helft van de prijs is…;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Keulen is…

keulen

Ik ben in de buurt van Rotterdam opgegroeid en heb er jaren gewoond, dus ik weet hoe het is om te wonen in een stad die op het eerste gezicht lelijk lijkt. Maar waar ze er in Rotterdam heel goed in zijn geslaagd om Rotterdam om te toveren in een stad met heel veel mooie kanten, weten ze in Keulen die mooie kanten heel goed te verbergen.

Je hoofdstation is toch het visitekaartje van je stad; vrijwel iedereen komt via die plek je stad binnen, geef ze dan tenminste het gevoel dat ze welkom zijn, maar dat is totaal niet het geval; het oogt allemaal zo deprimerend. Toen we een dagje naar de Keulse dierentuin gingen om wat groens in Keulen te ontdekken, liepen we van het station langs de oevers van de Rijn naar de dierentuin. Ansich is de wandelboulevard die ze hebben aangelegd een heel mooi iets, maar alleen is alles er omheen zo uitermate deprimerend lelijk.

Als je vanaf het station die kant op gaat moet je door een autotunnel met aan de zijkanten een wandelpad. In het Duits is er een mooi woord voor om het gevoel te omschrijven dat je krijgt als je daar doorheen loopt: unheimisch. Het is een zwartgeblakerde door duiven volledig ondergepoepte en vervolgens door mensen ondergekotste en weet ik veel wat nog meer tunnel. Zoiets wil je als stad toch niet als visitekaartje, daar zet je toch een schoonmaakploeg op en gooi je wat liters verf tegenaan of je geeft wat grafittiartiesten een mooie opdracht? En als je dan op die mooie wandelboulevard loopt is alles er omheen zo grauw en lelijk; de gebouwen naast de boulevard zijn grauw, de bruggen zijn grauw, eigenlijk alles is er deprimerend grauw. En ook het weer had zich perfect daarbij aangepast… grauw…😀. Maar ondanks dat alles blijft Keulen me boeien.

Apies kijken

Eigenlijk werd dat beeld in de Keulse dierentuin voortgezet. Wat ik met dierentuinen heb, ik weet het niet, maar op de ene of andere manier boeien ze me. Ook de manier waarop ze omgaan met de veranderde kijk op het houden van dieren. Niet meer zoveel mogelijk dieren in kale hokjes stoppen, maar de dieren die je houdt, een ruime leefomgeving geven.

In de Keulse dierentuin zitten ze nog volop in die overgang. Het is een vrij kleine oude dierentuin; bij sommige dieren zie je dat ze een mooi groot leefgebied hebben, maar bij andere dieren vraag ik me af wat ze hebben misdaan dat ze in zulke kleine hokken worden weggestopt.

De dag dat we naar die dierentuin gingen was het in Duitsland ‘dag van de eenwording; een nationale Duitse feestdag. En gevolg daarvan is dat iedereen vrij heeft en er dus op uit gaat; een dierentuin is dan een populair uitje, en zo dus ook in Keulen.

Zoals ik al zei is de Keulse dierentuin vrij krap en in tegenstelling tot andere dierentuinen, waar je gewoon zelf je route kunt bepalen, kun je in Keulen eigenlijk bij het begin alleen maar linksom of rechtsom. En wat toen opviel; Duitsers die naar een dierentuin gaan met kinderen doen of ze twee maanden naar de steppen van binnen-Mongolië ofzo gaan als je de hoeveelheid spullen die ze meezeulen moet geloven; vrijwel allemaal sleepten ze van die grote bolderkarren met weet ik wat welke zooi met zich mee; volgens mij waren ze bang dat ze zouden verhongeren ofzo.

Dat gecombineerd met het erg krappe pad maakten dat ze je af en toe bijna je benen brak. Laten we het maar houden op een boeiende ervaring.

Museum Ludwig

Op een van de andere dagen hebben we cultuur gesnoven in Keulen in het museum Ludwig. Een laat ik het voorzichtig omschrijven, apart museum. Dat begon al bij binnenkomst. We hadden een e-ticket gekocht, handig op de telefoon, verder geen gedoe van onnodig papier verspillen door het uit te printen. Erg handig… Zou het kunnen zijn.

Maar in dat museum deden ze volgens mij aan bezigheidstherapie ofzo, want in tegenstelling tot veel musea waar je gewoon bij iemand je telefoon kunt laten scannen en vervolgens kunt doorlopen , moest je hier eerst naar de kassa om een papieren ticket op te halen. Van dat ticket werd dan een stuk verder weer een stukje van afgescheurd, en voila, het bezoek kon beginnen.. Alleen nog even mijn tas in een kluisje stoppen…

Vrijwel overal heb je dan van die kluisjes waar je een 1 of 2 euro stuk instopt, kluisje gaat open, je doet je spullen er in, kluisje gaat dicht en je haalt de sleutel eruit. Als je na afloop je spullen uit het kluisje wilt pakken doe je de sleutel in het slot, haal je je spullen uit het kluisje, en meteen heb je je 2-euro stuk terug. Kinderlijk eenvoudig, niets aan veranderen zou je zeggen. Daar denken ze in museum Ludwig heel anders over, je wilt nu eenmaal modern zijn of niet zullen ze daar denken..

Als je daar iets in een kluisje wilt stoppen, moet je zelf maar uitzoeken hoe je dat moet doen, want ze werken niet met muntjes. Uiteindelijk stond ergens heel onduidelijk dat je eerst langs de kassa moest om een pasje te halen met een borg van 2 euro. Je zou denken dat ze dat al zeggen als je bij de kassa bent om je ticket om te wisselen, maar nee, dat zou logisch zijn… En waarom je dat pasje niet meteen bij die kluisjes kon halen, geen idee. Je zag overal mensen met die kluisjes stuntelen, dus goede kans dat het binnenkort in een Duitse variant van bananasplit oid komt.

Vervolgens moest je iets met dat pasje en een knopje doen, maar wat, dat was totaal niet duidelijk. Na veel gepruts bleek dat je dat pasje 5 seconden ofzo tegen het knopje moest drukken, waarna je een klik hoorde en het kluisje werd gesloten. En terug moest je dat pasje dan weer tegen dat knopje drukken. En om het dan nog logischer te maken; het kopen van dat pasje moest bij de kassa, maar het inleveren van het pasje, daar was wel gewoon een automaat voor; pasje erin en je twee euro kreeg je terug. Toen we na afloop onze spullen uit ons kluisje wilde halen stond er naast ons een Amerikaanse vrouw te prutsen met haar kluisje. Toen ze ons ons kluisje zag openen vroeg ze hoe in hemelsnaam het slot werkte😉. Na onze uitleg bekende ze dat ze al vijf minuten bezig met dat geworstel.😉

Die onlogica sloot helemaal aan bij de rest van het museum; een bewegwijzering ontbrak zodat je maar moest gokken hoe je moest lopen om het grootste deel van de kunstwerken te zien. Wat ook totaal niet logisch was was de beveiliging bij kunstwerken. Bij het ene kunstwerk stond een zwarte streep waar je niet over mocht of anders stoof er meteen een suppoost op je af dat je achter de zwarte streep moest blijven, terwijl bij een kunstwerk ernaast niets van een streep te bekennen was en je daar met je neus op het kunstwerk gedrukt kon staan.

Typisch..

Een boeiend dagje Keulen😀

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Keulen, Keulen, Keulen…

Zo ben je op vakantie in de Eifel, en zo ben je weer in Nederland. Gelukkig hebben we de verhalen nog…

S. en ik waren de afgelopen kleine twee weken dus in de Duitse Eifel, in het plaatsje Nettersheim. Voor wie nog een plek zoek om uitgebreide wandeltochten te maken zeker een aanrader; heel veel lange afstandsroutes waaronder de Eifelsteig komen er langs.

Het weer was in die periode hetzelfde als in Nederland. De ene dag regen en de andere dag goed wandelweer.

Op de dagen dat we er niet op uit zijn getrokken in de Eifel hebben we natuurlijk andere dingen gedaan, en twee van die dagen zijn we naar Keulen geweest. De ene dag om de groene kant van Keulen te zien naar de Keulse dierentuin, en de andere dag de culturele kant van Keulen door een bezoek aan het museum Ludwig (museum voor moderne kunst) en oké oké wezen shoppen😉.

Wie regelmatig mijn blog leest weet inmiddels dat mijn relatie met de stad Keulen, of liever gezegd het station van Keulen ‘voor verbetering vatbaar is’. S. en ik pakken voor onze buitenlandse vakanties als het even kan de trein, en aangezien veel van die vakanties in Duitsland/Oostenrijk/Zwitserland zijn, ontkomen we er dan bijna niet aan om via Keulen te reizen. En zoals je onder andere hier, hier en hier kunt lezen is er eigenlijk altijd wel wat bij station Keulen . .

Dit keer was Keulen weer ons overstapstation, maar in tegenstelling tot anders hoefden we nu in Keulen alleen maar een aansluitende trein te nemen richting Nettersheim, de plek waar we onze vakantie zouden vieren.

De heenreis ging zonder een enkel probleem, alhoewel we in plaats van via Arnhem opeens via Venlo werden omgeleid. Normaal heeft dat een vertraging van een uur tot gevolg, maar wonder boven wonder reden we nu zonder vertraging het station van Keulen binnen. Omdat we nog een uur overstaptijd hadden, hadden we alle tijd om daar een goede koffietent te zoeken, en ja, die hebben we gevonden, Die beviel zo goed dat we op de terugreis daar ook zijn langs gegaan😉.

Vlekkeloos?

Helemaal vlekkeloos verliep onze treinreis niet. Tijdens onze vakantie werd er begonnen met het vervangen van een spoorbrug bij Keulen Zuid. Gevolg was dat onze trein van Keulen tot aan een Keulse voorstad Hürth-Kalscheuren ging, en we daar op een andere trein moesten overstappen. Op de heenreis hadden we daar nog geen last van en ook toen we naar de Keulse dierentuin gingen waren die werkzaamheden nog niet. Maar toen we naar museum Ludwig gingen waren die werkzaamheden net begonnen. We waren net na de spits dus dan is de ergste drukte wel voorbij zou je zeggen, maar dat bleek iets anders te liggen.

Gevolg was dat iedereen uit die hele volle trein zich bij Hürth-Kalscheuren uit die trein moest wurmen en op een klein perron moest wachten op die aansluitende trein… en toen die trein kwam… bleek het een boemeltreintje te zijn die al afgeladen vol was. Gevolg was een stormloop op die trein, maar afgezien van een paar reizigers die zich een plek in die trein wisten te wurmen, resteerde er voor vrijwel iedereen niets anders dan op de volgende trein te wachten in de hoop dat daar wel plek zou zijn. Toen die trein na een klein half uur arriveerde bleek dat ze daar gelukkig wel voor een extra lange trein hadden gezorgd zodat iedereen wel met die trein mee kon.

Toen we een paar dagen later weer naar Nederland gingen, waren die werkzaamheden nog steeds in volle gang, dus voor alle zekerheid hadden we maar een trein een uur eerder genomen dan eigenlijk de bedoeling was. En ja, toen ging het eigenlijk allemaal vrij soepeltjes. Op station Keulen hadden we toen nog meer dan voldoende tijd, en konden we rustig naar het gestress van andere reizigers kijken😉. De zon ging zelfs schijnen en toen zag je dat zelfs het station van Keulen ook best wel iets moois heeft.

Dat Keulen als een rode draad door onze hele vakantie liep lees je in mijn volgende blogpost. nog even geduld😉.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Het waren twee onvergetelijke jaren…

hudson's bayHudson’s Bay vertrekt uit Nederland. Dat was een paar dagen geleden toch wel opvallend nieuws. Dat ze uit Nederland vertrekken is niet echt verrassend, maar wel de reacties daarop.

Best wel apart dat eigenlijk niemand echt rouwig is dat ze vertrekken, los natuurlijk van het feit dat er weer 1.400 mensen op zoek moeten naar een andere baan.

Ik vind het best knap dat ze er in amper twee jaar in zijn geslaagd zich zo weinig geliefd te maken. Dat krijg je als je bij de opening met veel grote woorden aankondigt het wiel opnieuw te gaan uitvinden wat type winkel betreft.

Kopen is emotie

Kopen is emotie; in een winkel waar je niets mee hebt koop je niets, en dat is meteen het probleem van Hudson’s Bay. Niemand heeft gevoel bij die zaak en daardoor zijn ze totaal nutteloos in Nederland. Zelden een zaak gezien die zich in zo’n korte tijd zo overbodig heeft gemaakt. Iemand die teveel geld wilt uitgeven gaat naar de Bijenkorf, en wie prijsbewust is gaat naar de Hema, Action, Primark etc.

Maar waarom zou je naar de Hudson’s Bay gaan? Ik kom in Utrecht vrijwel dagelijks langs dat filiaal, en ook in Rotterdam loop ik er wel eens langs, maar ik zou niet weten waarom ik er eens binnen zou stappen. Het profileert zich als een soort van surrogaat Bijenkorf, en is daardoor totaal overbodig omdat de Bijenkorf zich heel scherp geprofileerd heeft en er vrijwel geen mensen zijn die tot de doelgroep van de Bijenkorf horen maar daar niet heen gaan. Bij die groep is dus niets te winnen.

Middengroep

Maar de ‘middengroep; de groep tussen de Bijenkorf aan de ene kant en de Hema/Action etc aan de andere kant waar ik mezelf ook toe reken, die zoekt zijn heil daardoor vooral tot online shoppen. Terwijl als er een soort V&D nieuwe stijl zou zijn, ik daar zeker wel zou shoppen.

Of er een concern is dat in het gat van de ‘middengroep’ dat er nog steeds ligt, stapt? Ik betwijfel het.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Een stuur en twee wielen

fiets blog

Als we de statistieken mogen geloven zijn er in Nederland op 17 miljoen inwoners 25 miljoen fietsen; iets van 1,5 halve fiets per persoon. Zelf had ik er eentje, een hybride (kruising tussen stads en toerfiets) fiets. Sinds een maand of drie gebruik ik die voor mijn woon-werkverkeer. Tot dan toe gebruikte ik hem voornamelijk om naar het station te fietsen en dergelijke. Een heerlijke fiets; zelf heb ik hem nu een jaar of zes, maar in totaal is hij iets van een jaar of twintig oud.

Hij fietste, en fietst, nog steeds heerlijk, maar de laatste tijd merkte ik aan steeds meer zaken dat er iets moest gebeuren. Scheuren in mijn zadel (gelukkig is er ducttape), een fietsketting die kuren begin te vertonen, handvaten die los begonnen te laten, en onlangs leverde een irritant fietsenrek een flinke slag in mijn voorwiel op. Kortom tijd voor een serieuze afweging; laat ik die gebreken aan mijn fiets verhelpen, waardoor ie er weer even tegenaan kan, maar er wellicht binnenkort weer nieuwe gebreken komen bovendrijven, of ga ik toch maar op zoek naar een nieuwe fiets?

Ik zal je de afwegingen verder besparen, maar de keus viel uiteindelijk op een andere fiets. Omdat mijn woon-werkverkeersroute vrijwel geen hoogteverschil kent en dus geen steile fietsbruggen of andere ongein bevat, viel een e-bike af voor me, en besloot ik om weer voor een hybride fiets te gaan.

Zoekt en gij zult vinden?

Ik dus op zoek naar een nieuwe fiets. Wat me toen opviel was het gapende gat dat er zit tussen het online assortiment van een zaak en het assortiment in de winkel. Je hebt hier in Utrecht zat fietswinkels, en online hebben ze een flink assortiment, maar toen ik daadwerkelijk ging kijken viel het eigenlijk behoorlijk tegen.

Vroeger (gevalletje opa vertelt) was het leven in een fietswinkel heel simpel; verkoper was meteen fietsenmaker en liep voortdurend in een blauwe stofjas, en het assortiment bestond uit heren-, dames- en kinderfietsen, en als het een grotere zaak was ook nog wat racefietsen. Maar als je nu een winkel binnenstapt heb je transportfietsen, ‘gewone’ stadsfietsen, bakfietsen, e-bikes, mountainbikes, trekkingfietsen, speedpedelecs, kinderfietsen en racefietsen. En ongetwijfeld ben ik dan nog een paar categorieën vergeten.

Proefexemplaar

Dus ik weet best dat het daardoor ondoenlijk is om van al die soorten fietsen een proefexemplaar gereed te hebben, helemaal omdat je ook nog meerdere framematen hebt. Maar het viel me tegen hoe weinig fietsen ze nu echt op voorraad hadden. Online-afbeeldingen zijn leuk, maar ik wil het liefst fietsen in levende lijve zien om ze ook fysiek te kunnen vergelijken. En dat viel niet mee, geen enkele zaak had meerdere fietsen waar ik belangstelling voor had op voorraad. Slechts 1 zaak had een exemplaar beschikbaar, maar dat was een framemaat van 50 cm terwijl ik toch echt 60 cm nodig heb. Weinig zinvol om daar een proefrit te maken.

Daarom toch maar in Houten een fietszaak binnengestapt. Ook daar weer hetzelfde verhaal; maar de verkoper vertelde wel dat hij de komende week een bepaalde fiets binnen zou krijgen in de framemaat die ik zocht.

Geheel tegen mijn ongeduldige aard van zien en eventueel meteen kopen in , heb ik dus maar een afspraak gemaakt om voor een proefrit langs te komen. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig was de stortbui die ik had toen ik richting fietswinkel fietste voorbij toen ik eenmaal arriveerde en kon ik een droge proefrit maken.

Deal

Meteen voelde die fiets erg goed aan, dus na de proefrit was de deal meteen gesloten. Inmiddels heb ik er al een paar keer op gereden en fietst ie nog steeds heerlijk en ja, ik heb zelfs mijn gewoonte om voortdurend in de zwaarste versnelling te fietsen al dan niet tijdelijk, geparkeerd. Die 30 versnellingen heb ik nu eenmaal niet voor niets.

En nu zit ik met mijn twee fietsen dus boven het Nederlands gemiddelde. Wat ik met mijn oude fiets doe? Ik heb nog geen idee.

En jij

Welke fiets(en) heb jij?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Als westerse toerist heb je het maar zwaar

azie blog toerist

Toen ik begin deze week mijn fiets wegzette in het fietsenhok, hoorde ik twee vrouwen praten; eentje was net terug van een vakantie naar Azië.

Ik hoorde haar klagen dat het daar nu allemaal veel te toeristisch is geworden en het niet meer ‘authentiek’ is. Er waren allemaal huizen en koffietentjes en winkels bijgekomen. De vorige keer dat ze er was, was het allemaal veel ‘authentieker’..

Van dat soort types word ik nogal moe. Alsof zij het alleenrecht hebben om een bepaalde plek te bezoeken. Wellicht moet ze er nog aan wennen dat vakantie vieren niet langer alleen is weggelegd voor de rijke westerse toerist, maar dat ook anderen nu voldoende geld hebben om op reis te gaan. En nee, ik vind het soms ook bepaald niet leuk als er bij een attractie die ik wil bezoeken ellenlange rijen staan, maar dat is nu eenmaal de nieuwe werkelijkheid. Je bent niet alleen op de wereld, wen er maar aan.

En haar definitie van ‘authentiek’ is blijkbaar dat de mensen daar in schamele hutjes moeten blijven leven, zonder basisvoorzieningen als stromend water en elektriciteit, zodat zij haar misplaatste gedachte van authenticiteit kan bewaren en er mooie Instagramwaardige foto’s van kan maken. . . Zodra die mensen daar wat geld krijgen en dus net als iedereen zich de luxe kunnen permitteren van die basisvoorzieningen dan haakt zij af want dan is het niet ‘authentiek’ meer…

Ik hoorde haar ook nog zeggen dat ze hoopte dat de volgende reizen die ze in haar agenda had wel ‘echt’ zouden zijn. Wellicht een ideetje voor haar om lekker thuis te blijven, dan scheelt dat meteen weer toeristen en bovendien de nodige vervuilende vliegkilometers… zo maar een ideetje.