Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Begrijpelijke teksten schrijven doe je zo

briefEen voor iedereen begrijpelijke tekst voor een brief, mail of website schrijven; welk bedrijf/organisatie worstelt daar niet mee?  Onlangs las ik weer een bericht dat een organisatie erkende dat de mails die ze stuurden eigenlijk totaal niet leesbaar waren voor grote groepen mensen. En natuurlijk werd er ook aangekondigd dat ze zouden gaan werken aan een actieplan om daar verbetering in aan te brengen. Hoeveel actieplannen er inmiddels geschreven zijn weet ik niet, maar concrete acties blijven vaak achter.

Goed bezig

Er zijn natuurlijk zat bedrijven en organisaties die al jaren serieus werk maken van begrijpelijke communicatie. Een bedrijf dat wat mij betreft al jarenlang goed bezig is op dat vlak is Aegon. Jaren geleden viel het me al hoe duidelijk hun algemene voorwaarden waren en onlangs viel mijn oog op een brief  die we van Aegon kregen over onze hypotheek.  Duidelijker dan dit kan een brief volgens mij niet zijn:

Hypotheekbrief Aegon

brief Aegon

Een meer dan duidelijke brief waarin alles staat wat er moet staan, in  voor iedereen begrijpelijke taal. Een schoolvoorbeeld voor heel veel andere bedrijven en organisaties.

Een ander mooi voorbeeld is de gemeente Utrecht, daar hebben ze 60 schrijfcoaches in dienst om ambtenaren te helpen duidelijke taal te schrijven. Met succes want ze zijn onlangs uitgeroepen tot ‘beste aanjager van direct duidelijke overheidstaal 2019’.

Wie volgt?

Er zullen vast nog veel meer bedrijven zijn die duidelijke teksten gebruiken. Welke bedrijven/organisatie springen er wat jou betreft uit qua begrijpelijke taal of juist onbegrijpelijke taal?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Geld verdienen met het AD (2)

euroIn mijn vorige blogpost had ik het over een hoofdpagina-artikel in het AD van afgelopen zaterdag.

Daar werd beweerd dat jaarlijks kritisch naar al je lopende telecomabonnementen, ziektekosten- en andere verzekeringen kijken, je elk jaar opnieuw minimaal 1.000 euro zou uitsparen.

Volkomen onzin natuurlijk, en bij het verder lezen van het artikel kwam de welbekende aap uit de mouw.

Het ging om de groep mensen die nog nooit overgestapt was. De oma van een verslaggever behoorde tot die groep, en die verslaggever toonde aan dat ze door het beëindigen van haar oude abonnementen en vervolgens afsluiten van nieuwe abonnementen honderden euro’s kon besparen. Dat is een eenmalige besparing die natuurlijk het hele jaar lagere kosten tot gevolg heeft, maar het jaar daarop kun je dan natuurlijk nooit een zelfde besparing realiseren. Iets dat wel wordt gesuggereerd.

Maar ja, met nuance op de voorpagina trek je geen lezers, dus daarom gooiden ze maar die volkomen ongeloofwaardige jaarlijkse 1.000 euro er tegenaan.

Niet-jaarlijkse overstappers zijn losers

Wat me daarnaast ook nog tegen stond aan het artikel was dat er alleen maar naar het financiële aspect werd gekeken. De teneur was dat mensen die niet jaarlijks overstapten eigenlijk een stelletje losers waren. Nergens werd genoemd dat je ook simpelweg tevreden kon zijn met de aanbieder waar je al jaren bij zit.

Voor mijn ziektekosten zit ik bijvoorbeeld bij DSW. Daar zit ik al jaren en afhandeling van declaraties etc gaat allemaal erg snel, de app die ze hebben werkt goed en contact verloopt ook altijd naar volle tevredenheid. De allergoedkoopste zijn ze niet maar afgezet tegen de gemiddelde prijs zitten ze altijd onder dat gemiddelde. Al die dingen samen vormen voor mij dat ik dat jaarlijkse ‘ziektekostenverzekeringsoverstapcircus’ aan me voorbij laat gaan, ook al is er wellicht een verzekeraar die een paar euro voordeliger zou zijn.

Race naar beneden

Die vrije markt werking oftewel de race naar ‘alles moet voortdurend goedkoper’, daar heb ik steeds minder mee. Tuurlijk is het goed dat je regelmatig nagaat of de prijs die je voor producten betaalt nog reëel is in vergelijking met soortgelijke producten, maar de bijeffecten van die race naar beneden zie je op steeds meer gebieden.

Kleding die onder mensonterende omstandigheden wordt gemaakt, voedselschandalen, en bij bijvoorbeeld ziektekostenverzekeringen het verschijnsel dat er steeds minder onderlinge solidariteit is, dat  mensen steeds vaker alleen willen verzekeren waar ze zelf in de toekomst zeker gebruik van gaan maken. En laat andere mensen die iets hebben dat jij niet hebt, het dan maar lekker zelf uitzoeken, jij hebt er wel een paar euro lagere ziektekostenverzekering door.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Kringloop; van waardeloos naar waardevol

upcycling

In mijn vorige blog had ik een kijktip voor deze Kerstdagen; ‘De kracht van de kringloopwinkel’. Inmiddels zijn er drie van de vijf afleveringen uitgezonden. Wat is me tot nu toe opgevallen?

Het tijdstip van uitzenden, de kerstperiode, was natuurlijk niet geheel toevallig gekozen, want de hele serie ademde de kerstgedachte uit; warmte, medemenselijkheid, noem het maar op. Je zag dat bij de verhalen van alle mensen die ze volgen.

Hoger opgeleiden

Wat me nog sterker dan vorige keer opviel, was dat je veel hoger opgeleiden (onder andere een meubelmaker op luxe jachten, een stylist, een leidinggevende van een drukkerij en een ICT’er) zag die na burnout of andere gezondheidsklachten via de kringloopwinkel weer hun leven op de rit probeerden te krijgen. Jarenlang waren ze stuk voor stuk alleen maar met werk bezig geweest. En opeens kwamen ze de man (of kan ik tegenwoordig beter mens zeggen?) met de hamer tegen.

Lusteloos, angstaanvallen, wat doe ik nog hier, het ‘is dit alles’ gevoel etc. Het voortdurende gejaag had ze helemaal gesloopt. Juist het vrije, het niet moeten maar mogen bij de meeste kringloopwinkels gaf ze weer hun gevoel voor eigenwaarde terug. En de ruimte om in hun eigen tempo te ontdekken wat ze nu echt leuk vonden, waar ze nu eigenlijk echt gelukkig van werden.

Voorkomen is beter dan genezen

Wellicht een ideetje voor bedrijven om daar eens een tijdje mee te draaien en te kijken waarom mensen daar weer helemaal opbloeien, en dan kritisch naar de eigen organisatie te kijken. Wat kunnen ze ervan leren en hoe kunnen ze voorkomen dat mensen opgebrand raken. En dan komt het er ongetwijfeld op neer dat er ook in bedrijven behoefte is aan meer warmte, aan mensen weer het gevoel te geven dat ze waardevol bezig zijn. Dat ze gewaardeerd worden. Bepaald geen rocketscience zou je zeggen

Dat terugkrijgen van (eigen)waarde was eigenlijk de rode draad van de hele serie. Of het nu bij de mensen was die daar werkten of bij de producten die daar lagen. Want ook bij de goederen zag je dat het upcyclen een enorme vlucht heeft genomen.

Upcyclen

Waar jarenlang kringloopwinkels als een soort van dumpplaats dienden van overbodige spullen zag je dat ze daar nu ook tegen grenzen opliepen van de hoeveelheid spullen die ze konden opvangen. Trends volgen elkaar steeds sneller op en dus worden kringloopwinkels steeds vaker overstroomd met uit de mode geraakte spullen.

Om daar iets tegen te doen, is het toverwoord nu upcyclen, oftewel waardevolle spullen maken van op het eerste gezicht ‘waardeloze’ spullen. Bij de kringloopwinkels die gevolgd werden gebeurde dat steeds weer op een andere manier.

Zo had een kringloopcentrum in Amersfoort onder de bezielende leiding van een fantastisch lieve vrouw een heel team mensen dat oude kleding, gordijnen en andere materialen wist om te toveren in trendy tassen, nieuwe kleding en nog veel meer.

Bij een andere winkel zaagden ze ‘waardeloze’ pallets in latjes en van die latjes maakten ze de mooiste meubelstukken.

Een andere kringloopwinkel gooide het weer over een andere boeg; daar hadden ze een wasserij en verstelservice voor kleding. Koop je daar kleding dan is ie gewassen en kun je het eventueel meteen geheel op maat laten maken.

De kringloopwinkel in Leeuwarden (of recycleboulevard zoals ze dat daar noemden) hanteerde weer een andere aanpak; zij schakelde de hulp in van de Hogeschool Leeuwarden. Studenten productdesign gingen daar onder andere aan de slag met de berg aan kasten die daar in het magazijn stond. Afzonderlijk waren die kasten onverkoopbaar, maar door ze te verven en ze samen te voegen ontstonden hele trendy kastenwanden.

Studio Hergebruik

Al met al drie erg leuke afleveringen, benieuwd wat er nog langs komt! Dat upcyclen deed me trouwens terugdenken aan een winkel, Studio Hergebruik, die een jaar of 15 geleden toen ik nog in Rotterdam woonde, op de Coolsingel zat. Het woord upcyclen was toen nog een onbekend begrip, maar daar wisten ze toen al van zogenaamd waardeloos spul nieuwe spullen te maken. Fruitschalen van oude lp’s, memoboekjes met een voorkant van oude cd’s, en nog veel meer. Ik heb daar toen heel wat verjaardagscadeaus etc gekocht.

Ook heb ik daar mijn voorliefde voor tassen (ach ja, ook een man heeft toch een tas/messengerbag nodig?) van weggegooid materiaal ontwikkeld. Ze hadden daar toen tassen van Freitag, gemaakt van vrachtwagenzeil. Inmiddels heb ik andere merken ontdekt (o.a. Feuerwear en Schmugglershop) en bestaat mijn huidige tas onder andere uit hergebruikte brandweerslangen, autogordels en koffiebalen.

Update 27 december

Inmiddels zijn alle afleveringen geweest, een hele mooie warme serie. Eigenlijk zou deze serie verplichte kost moeten zijn bij managementtrainingen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Kijktip voor deze Kerst; ‘de kracht van van de kringloopwinkel’

kringloop2

Twee jaar terug had je met kerst bij de VPRO de serie ‘het succes van de kringloopwinkel. Een meer dan boeiende serie waarin het reilen en zeilen van een aantal kringloopwinkels, het personeel en de klanten werd gevolgd. De successen, maar op het laatst ook de gevaren.

Doordat gemeenten om financiële redenen minder mensen voor werk doorverwezen naar het kringloopcentrum, moest het werk door minder mensen gedaan worden. En dus deed ook daar het toverwoord efficiency haar intrede en werd er zelfs bij een van die kringloopwinkels zo’n LEAN-mannetje ingehuurd die alles wel even kwam doorlichten. Gevolg daarvan was dat het sociale aspect van de kringloopwinkel daar steeds verder naar de achtergrond verdween.

In een blogpost schreef ik toen dat ik hoopte dat er over een jaar of vijf een nieuwe serie kwam om te kijken hoe het nu met de kringloopwinkels stond.

Die vijf jaar zijn er uiteindelijk twee geworden want deze week wordt het vervolg op die serie uitgezonden; ‘De kracht van de kringloopwinkel‘. Ik ga zeker kijken want in die twee jaar is er rondom kringloopwinkels het nodige veranderd. Aan de ene kant ten goede, want het imago is sterk verbeterd en niemand kijkt meer vreemd op als je zegt dat je iets bij een kringloopwinkel hebt gekocht. Maar daardoor zijn er ook de nodige goudzoekers verschenen die met een kringloopwinkel snel geld proberen te verdienen, en dat sociale aspect maar onnodige ballast vinden.

Maar ik laat me verrassen, benieuwd wat ik deze weke allemaal te zien krijg.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Flessen als water

waterfles

Een beetje goodybag kan tegenwoordig niet zonder en in kerstpakketten heeft het intussen de plek ingenomen van het tot voor kort bijna onuitroeibaar lijkende pasteibakje; de waterfles/bidon.

Dat het goed is om af en toe frisdrank/vruchtensap en dergelijke te vervangen door water, dat weet nu iedereen wel/hoort iedereen nu zo’n beetje te weten. Waar daar eerst vooral van die wegwerpflesjes voor werden gebruikt met een berg afval tot gevolg, is ook in die sector het duurzaamheidsdenken doorgebroken.

En omdat dat een nog steeds groeiende markt is, is er rond die waterflesjes/bidons een hele industrie ontstaan, met flesjes in allerlei materialen en varianten tot gevolg. Waren ze eerst nog vrijwel alleen van kunststof, intussen zie je steeds vaker dat bedrijven zich willen onderscheiden. En dus komen ze met aluminium varianten of steeds vaker met glazen types, al dan niet voorzien van een reservoir waar je fruit/kruiden etc in kan stoppen zodat je water met een smaakje krijgt.

Oorspronkelijk gepresenteerd als alternatief voor de wegwerpflesjes, maar ondertussen krijg je bij zoveel gelegenheden als cadeautje een ‘duurzaam’ waterflesje dat ik me afvraag hoeveel waterflesjes/bidons er intussen rondzwerven in een gemiddeld huishouden, en of die flesjes intussen niet zelf verantwoordelijk zijn voor een steeds grotere afvalstroom.

Zelf heb ik op mijn werk een oude karaf waar stukjes vanaf zijn en die dus niet meer gebruikt mocht worden voor normaal gebruik. En voor wandeltochten in het weekend of tijdens mijn vakanties zweer ik al jaren bij mijn Siggflessen. Die heb ik inmiddels al een jaar of twintig. In al die jaren zijn al van menig berg afgestuiterd (en ja, ik zelf ook een enkele keer;-)) maar alhoewel ze hier en daar inmiddels een buts hebben, zijn ze nog steeds onverwoestbaar.

Ik heb even geteld hoeveel van die gekregen bidons/waterflesjes S. en ik in de kast hebben staan en we kwamen uit op 9…

Hoeveel waterflesjes/bidons staan er in jouw kast?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Zwart is het nieuwe zwart

blackfridayVorig jaar viel het nog best mee, maar dit jaar lijkt het zich zo onderhand als een soort van zwarte pestvirus te verspreiden; de Black Friday waanzin.

Blijkbaar zochten winkeliers en webshops een vervanging voor de aandacht die ze tot een jaar of wat geleden aan iets anders zwarts gaven; zwarte Piet. Die heeft inmiddels gelukkig zijn zwarte kleur ingeruild voor een roetveeg- of schoorsteenkleurtje, maar winkeliers zijn blijkbaar zo verslaafd aan die zwarte kleur dat ze vol op iets anders zwarts zijn gesprongen; Black Friday.

Als het nou gewoon bij een dag was gebleven, was het nog zo erg niet, maar je wordt nu al meer dan een week doodgegooid met allerlei onzinnige Black Friday acties; black-Friday pre-sales, Black Friday weken, Black Friday weekend, extra lange Black Friday koopavond en nog veel meer. Mijn mailbox loopt er van over. Allemaal aanbiedingen die je absoluut niet mag missen, echt once in a lifetime… om er dan na Black Friday achter te komen dat hetzelfde product heel gek, opeens toch nog voor een lagere prijs te koop staat in de winter sale, christmas sale of welke naam ze ook aan de volgende sale hangen…

Benieuwd wat er voor nodig is om aan deze onzin een eind te maken. Bij Zwarte piet moest er uiteindelijk politie aan te pas komen om voor en tegenstanders uit elkaar te houden. Ik heb zo’n idee dat bij Black Friday een aanbieding die je echt niet mag missen voor en tegenstanders samen brengt… als dat nou een Samsung Galaxy Tab S6 tablet voor de helft van de prijs is…;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Keulen is…

keulen

Ik ben in de buurt van Rotterdam opgegroeid en heb er jaren gewoond, dus ik weet hoe het is om te wonen in een stad die op het eerste gezicht lelijk lijkt. Maar waar ze er in Rotterdam heel goed in zijn geslaagd om Rotterdam om te toveren in een stad met heel veel mooie kanten, weten ze in Keulen die mooie kanten heel goed te verbergen.

Je hoofdstation is toch het visitekaartje van je stad; vrijwel iedereen komt via die plek je stad binnen, geef ze dan tenminste het gevoel dat ze welkom zijn, maar dat is totaal niet het geval; het oogt allemaal zo deprimerend. Toen we een dagje naar de Keulse dierentuin gingen om wat groens in Keulen te ontdekken, liepen we van het station langs de oevers van de Rijn naar de dierentuin. Ansich is de wandelboulevard die ze hebben aangelegd een heel mooi iets, maar alleen is alles er omheen zo uitermate deprimerend lelijk.

Als je vanaf het station die kant op gaat moet je door een autotunnel met aan de zijkanten een wandelpad. In het Duits is er een mooi woord voor om het gevoel te omschrijven dat je krijgt als je daar doorheen loopt: unheimisch. Het is een zwartgeblakerde door duiven volledig ondergepoepte en vervolgens door mensen ondergekotste en weet ik veel wat nog meer tunnel. Zoiets wil je als stad toch niet als visitekaartje, daar zet je toch een schoonmaakploeg op en gooi je wat liters verf tegenaan of je geeft wat grafittiartiesten een mooie opdracht? En als je dan op die mooie wandelboulevard loopt is alles er omheen zo grauw en lelijk; de gebouwen naast de boulevard zijn grauw, de bruggen zijn grauw, eigenlijk alles is er deprimerend grauw. En ook het weer had zich perfect daarbij aangepast… grauw…😀. Maar ondanks dat alles blijft Keulen me boeien.

Apies kijken

Eigenlijk werd dat beeld in de Keulse dierentuin voortgezet. Wat ik met dierentuinen heb, ik weet het niet, maar op de ene of andere manier boeien ze me. Ook de manier waarop ze omgaan met de veranderde kijk op het houden van dieren. Niet meer zoveel mogelijk dieren in kale hokjes stoppen, maar de dieren die je houdt, een ruime leefomgeving geven.

In de Keulse dierentuin zitten ze nog volop in die overgang. Het is een vrij kleine oude dierentuin; bij sommige dieren zie je dat ze een mooi groot leefgebied hebben, maar bij andere dieren vraag ik me af wat ze hebben misdaan dat ze in zulke kleine hokken worden weggestopt.

De dag dat we naar die dierentuin gingen was het in Duitsland ‘dag van de eenwording; een nationale Duitse feestdag. En gevolg daarvan is dat iedereen vrij heeft en er dus op uit gaat; een dierentuin is dan een populair uitje, en zo dus ook in Keulen.

Zoals ik al zei is de Keulse dierentuin vrij krap en in tegenstelling tot andere dierentuinen, waar je gewoon zelf je route kunt bepalen, kun je in Keulen eigenlijk bij het begin alleen maar linksom of rechtsom. En wat toen opviel; Duitsers die naar een dierentuin gaan met kinderen doen of ze twee maanden naar de steppen van binnen-Mongolië ofzo gaan als je de hoeveelheid spullen die ze meezeulen moet geloven; vrijwel allemaal sleepten ze van die grote bolderkarren met weet ik wat welke zooi met zich mee; volgens mij waren ze bang dat ze zouden verhongeren ofzo.

Dat gecombineerd met het erg krappe pad maakten dat ze je af en toe bijna je benen brak. Laten we het maar houden op een boeiende ervaring.

Museum Ludwig

Op een van de andere dagen hebben we cultuur gesnoven in Keulen in het museum Ludwig. Een laat ik het voorzichtig omschrijven, apart museum. Dat begon al bij binnenkomst. We hadden een e-ticket gekocht, handig op de telefoon, verder geen gedoe van onnodig papier verspillen door het uit te printen. Erg handig… Zou het kunnen zijn.

Maar in dat museum deden ze volgens mij aan bezigheidstherapie ofzo, want in tegenstelling tot veel musea waar je gewoon bij iemand je telefoon kunt laten scannen en vervolgens kunt doorlopen , moest je hier eerst naar de kassa om een papieren ticket op te halen. Van dat ticket werd dan een stuk verder weer een stukje van afgescheurd, en voila, het bezoek kon beginnen.. Alleen nog even mijn tas in een kluisje stoppen…

Vrijwel overal heb je dan van die kluisjes waar je een 1 of 2 euro stuk instopt, kluisje gaat open, je doet je spullen er in, kluisje gaat dicht en je haalt de sleutel eruit. Als je na afloop je spullen uit het kluisje wilt pakken doe je de sleutel in het slot, haal je je spullen uit het kluisje, en meteen heb je je 2-euro stuk terug. Kinderlijk eenvoudig, niets aan veranderen zou je zeggen. Daar denken ze in museum Ludwig heel anders over, je wilt nu eenmaal modern zijn of niet zullen ze daar denken..

Als je daar iets in een kluisje wilt stoppen, moet je zelf maar uitzoeken hoe je dat moet doen, want ze werken niet met muntjes. Uiteindelijk stond ergens heel onduidelijk dat je eerst langs de kassa moest om een pasje te halen met een borg van 2 euro. Je zou denken dat ze dat al zeggen als je bij de kassa bent om je ticket om te wisselen, maar nee, dat zou logisch zijn… En waarom je dat pasje niet meteen bij die kluisjes kon halen, geen idee. Je zag overal mensen met die kluisjes stuntelen, dus goede kans dat het binnenkort in een Duitse variant van bananasplit oid komt.

Vervolgens moest je iets met dat pasje en een knopje doen, maar wat, dat was totaal niet duidelijk. Na veel gepruts bleek dat je dat pasje 5 seconden ofzo tegen het knopje moest drukken, waarna je een klik hoorde en het kluisje werd gesloten. En terug moest je dat pasje dan weer tegen dat knopje drukken. En om het dan nog logischer te maken; het kopen van dat pasje moest bij de kassa, maar het inleveren van het pasje, daar was wel gewoon een automaat voor; pasje erin en je twee euro kreeg je terug. Toen we na afloop onze spullen uit ons kluisje wilde halen stond er naast ons een Amerikaanse vrouw te prutsen met haar kluisje. Toen ze ons ons kluisje zag openen vroeg ze hoe in hemelsnaam het slot werkte😉. Na onze uitleg bekende ze dat ze al vijf minuten bezig met dat geworstel.😉

Die onlogica sloot helemaal aan bij de rest van het museum; een bewegwijzering ontbrak zodat je maar moest gokken hoe je moest lopen om het grootste deel van de kunstwerken te zien. Wat ook totaal niet logisch was was de beveiliging bij kunstwerken. Bij het ene kunstwerk stond een zwarte streep waar je niet over mocht of anders stoof er meteen een suppoost op je af dat je achter de zwarte streep moest blijven, terwijl bij een kunstwerk ernaast niets van een streep te bekennen was en je daar met je neus op het kunstwerk gedrukt kon staan.

Typisch..

Een boeiend dagje Keulen😀