Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De schoenen van Hugo de Jonge

vrijheidAls er één paar schoenen is waar ik momenteel niet in wil staan, dan is het het paar schoenen van minister Hugo de Jonge. Figuurlijk dan want letterlijk zou ik er, gezien zijn schoenenstijl best in willen staan;-).

Naturlijk is het zo dat je als minister weet dat je het nooit iedereen naar de zin kan maken, maar toch. De hele Corona-crisis is wel iets van de buitencatageorie wat dat betreft. Het leek allemaal redelijk goed te gaan, maar nu het met het aantal Coronabesmettingen weer de verkeerde kant op lijkt te gaan, neemt de roep om ingrijpen toe.

Maar het onmogelijke waar hij samen met Mark Rutte en het hele team aan deskundigen waar hij zijn besluiten op baseert, mee te maken heeft, is dat wat hij ook besluit, hij er al van verzekerd is dat er in de media een heel leger aan deskundigen naar voren zal worden geschoven om die besluiten neer te sabelen.

Laat hij de huidige situatie zoals ie is, dan wordt hij veroordeeld dat ie laks is. Besluit hij om in te grijpen en bijvoorbeeld net zoals in andere landen om ons heen al heel gewoon is, mondkapjes te verplichten dan wordt er weer een blik deskundigen opengetrokken die het daar weer niet mee eens is. Ik ben blij dat ik die verantwoording niet hoef te dragen.

Vraag het Doutzen

Maar gelukkig is er hoop in bange dagen in de persoon van Doutzen Kroes, want zij weet hoe het echt zit. Ze heeft het tussen haar modellenwerk door allemaal onderzocht en ze is er uit; het is een complot. Een complot van media, de farmaceutische industrie, regeringen, grote bedrijven en nog wat anderen. Weten we dat ook weer.

Maar…

Als de media ook in het complot zitten, dan maakt zij zelf toch ook deel uit van dat complot, aangezien zij haar carrière te danken heeft aan het verschijnen in allerlei media?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

1.000 euro en dan…?

Soms komen er van die nieuwsberichten waarvan je in eerste instantie denkt; goh, dat is positief; maar als je er dan langer over nadenkt blijkt het een stuk minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht.

Dat heb ik met dat bericht dat mensen in de zorg die zich met Corona-werkzaamheden hebben bezig gehouden, een bonus van 1.000 euro krijgen vanwege hun extra inzet. Iets waar ik in eerste instantie helemaal achter stond, maar toen ik er verder over las kreeg ik steeds meer bedenkingen.

Sympathiek

Op het eerste gezicht lijkt het een sympathiek gebaar en in lijn met wat je de afgelopen maanden door alle partijen heen hoorde; de zorg is onderbetaald, dat moeten we gaan veranderen. Maar als je dan Mark Rutte later in een debat hoort zeggen dat hij tegen een structurele salarisverhoging is in de zorgsector omdat anders andere sectoren ook bij hem komen aankloppen, dan realiseer je je al gauw dat het gewoon een wel heel doorzichtig doekje tegen het bloeden is. En dat zijn waardering vooral bij woorden blijft in plaats van concrete structurele daden.

Waardering?

En dan die 1.000 euro zelf. Het werd gepresenteerd als een blijk van waardering voor getoonde inzet tijdens de Corona-crisis, maar waarom worden er dan groepen zoals artsen uitgesloten? Die hebben toch net zoals al die andere groepen diensten gedraaid van weet ik veel hoeveel uur? Waarom worden die dan uitgesloten van die bonus? Enkel en alleen omdat ze een hoog salaris hebben? Dat is toch een totaal onzin-argument als die bonus een blijk van waardering zou zijn voor verrichte werkzaamheden? Dan maakt het toch niks uit of je maandelijks nu 1.500 , 2.500 of 4.500 euro per maand op je loonstrookje krijgt? Criterium moet toch je inzet zijn en niet je salaris?

Met andere woorden, het is gewoon verkapte inkomenspolitiek, en dan nog niet eens voor een volledige groep. Door die bonus niet aan iedereen in de zorg te geven, maar aan een beperkte groep, werk je ook nog willekeur in de hand, want hoe bepaal je wie er wel en niet recht heeft op die bonus?

Bijvoorbeeld personeel dat niet direct op Corona-afdelingen heeft gewerkt maar er er wel voor heeft gezorgd dat de ‘gewone’ zorg in het ziekenhuis kon blijven draaien waardoor er ook nog inkomsten waren, hebben die er wel recht op of niet?

Het wordt aan de zorginstellingen overgelaten wie wel en niet voor die bonus in aanmerking komt, dus je weet nu al dat de ene zorginstelling het ziet als een kans om personeel een welverdiend extraatje te geven en heel soepel om gaat met de voorwaarden voor die bonus, terwijl een andere instelling heel star de regels gaat toepassen waardoor er daar veel minder mensen voor die bonus in aanmerking komen. Lijkt me voor zorginstellingen een keuze die ze moeten maken waar ze ook niet op zitten te wachten.

En zo is de kans erg groot dat een ansich heel positief gebaar in de praktijk heel negatief uitpakt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, theater

Even naar de film gaan anno 2020

Stel dat je naar film wilt gaan. Tot een maand of 4 geleden was dat een kwestie van een kaartje bestellen, op tijd bij de filmzaal aanwezig zijn en vervolgens een paar uur je helemaal onderdompelen in de filmillusie.

En toen kwam het zesletterige monster genaamd Corona…. En zie wat een gedoe het nu is om een film te kunnen zien.

Onderstaande gang van zaken stond in de mail die ik kreeg van het theater.

Filmbezoek corona-proof: wat kunt u verwachten?

We bieden u een zo fijn mogelijk avondje uit, met inachtneming van de regels. Iedereen wordt gevraagd 1,5 meter afstand van elkaar te houden, mensen uit hetzelfde huishouden uitgezonderd. Tickets koopt u vooraf via de website, of bij de voorverkoopadressen.

De theaterkassa is dicht, er is geen verkoop op de avond zelf. Er is slechts een beperkt aantal tickets te koop op vaste rij- en stoelnummers, verdeeld in tweetallen en solitaire plaatsen. De tweetallen zijn voor mensen uit hetzelfde huishouden.

U bent welkom vanaf drie kwartier voor aanvang, dus 19.15 uur als de film om 20.00 uur begint. U wordt bij de ingang opgevangen door een medewerker en krijgt uitleg over het verloop van de avond. Ook kunt u hier uw handen reinigen. Indien u ziekteverschijnselen heeft, wordt u niet toegelaten.

Bij de bar in de theaterfoyer kunt alvast een drankje voor na afloop van de film bestellen (deze consumptie is bij uw ticket inbegrepen). Het is zeker mogelijk om voorafgaand aan de film ook iets te bestellen, houdt u er rekening mee dat we u tijdig naar de zaal moeten uitnodigen. U wordt verwezen naar de juiste foyer, afhankelijk van uw stoelnummer. Hiermee spreiden we het publiek in het pand. De garderobes zijn niet geopend, omdat we hier de 1,5 meter afstand niet kunnen garanderen.

In verband met een veilige inloop in de zaal, dient u er uiterlijk een kwartier voor aanvang te zijn, dus om 19.45 uur. Vervolgens vindt per foyer de inloop naar de zaal plaats. U wordt hierin begeleid door onze medewerkers. Bent u later dan 19.45 uur en is de inloop naar de zaal al begonnen, dan kunnen we u niet meer toelaten i.v.m. het naleven van de 1,5 meter maatregel. Er vindt geen restitutie plaats.

Na afloop van de film verlaat u na een instructie veilig de zaal. In de grote foyer beneden staan uw bestelde drankjes klaar. U bent van harte welkom na te borrelen in de theaterfoyer. Natuurlijk zorgen we voor een extra schoon theater.

Om besmetting te voorkomen worden de contactoppervlakken en aanraakpunten zoals trapleuningen, deurklinken, liftknopjes etc. meerdere keren per dag en avond schoongemaakt. Vooraf en na afloop van de film kunt u gebruik maken van de grotere toiletruimte in de theaterfoyer. De lucht in de Kleine Zaal wordt ververst door een luchtbehandelingssysteem.

Hoe lang nog?

Niets dan complimenten voor het theater voor de manier waarop ze het allemaal geregeld hebben, maar dit is toch geen manier waarop je een onbezorgd avondje uit wilt beleven?

Wat kijk ik uit naar het moment dat een avondje theater/film weer gewoon een onbezorgd avondje uit is in plaats van de strak geleide militaire exercitie zonder enige vorm van spontaniteit die het nu zo onderhand is…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De voldane man van het grote geld

ffp2 blog

Daar staat ie bij het raam, de voldane man van het grote geld.

Dat heeft ie toch even goed gedaan. Vorige week partijtje van 25.000 maskers, nu eentje van 50.000 maskers, en de aanvragen blijven maar binnen stromen. Ach kijk eens aan; zelfs verzorgingstehuis waar pa en ma zitten heeft een aanvraag gedaan; maar 5.000 maskers is veel te weinig. Teveel moeite voor een paar duizend euro. Zet wel een paar dozen daar voor de deur. Is de loods bijna helemaal leeg want volgende week komt het grote geld.

50.000 daar, 100.000 maskers daar, en zelfs eentje die er meteen 500.000 wil. Kan niet fout gaan, jouw adresjes voor de maskers, je maat zorgt voor de bijna echte certificaten; gouden combi. Veel lucratiever dan die wegwerpmaskers, dat is centenwerk.

Als ie tenminste nu eens opschiet met die FFP-2 en 3 certificaten, want dan kun je tenminste echt gaan verdienen. Voor 10.000 euro kom je je bed niet meer uit, je gaat nu voor de 6 cijfers. Benieuwd welk keuringsinstituut ie nu op de certificaten zet. Nationaal keuringsinstituut van Madagaskar was wel een goeie, maar was beetje tricky. Nu toch maar iets Frans, of wellicht toch Duits, loopt minder in de gaten.

Je kijkt naar buiten; wat ga je nu met je tijd doen want je hebt zeeën van tijd over nu je niet meer steeds naar dat verzorgingstehuis moet voor je ouders.

Wellicht toch eens aan de gang gaan met dat partijtje melkpoeder dat je al paar maanden in de loods heb staan. Wat nou vervuild; gewoon ander etiket en cashen maar.

Voldaan kijk je naar buiten; wat ben je toch goed bezig…

Blij kijkt de zorgmedewerker voordat ie aan zijn dienst begint naar buiten; de zon schijnt, en ter verhoging van de feestvreugde stonden zomaar een paar dozen mondkapjes voor de deur. Wie ze daar heeft neergezet, geen idee, maar nu kunnen ze eindelijk beschermd hun werk doen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Vrijheid; niet zomaar een woord

vrijheidWat een wrange speling van het lot; 75 jaar bevrijding vieren in een tijd dat de persoonlijke vrijheid op heel veel vlakken tot een minimum is ingeperkt. Natuurlijk van een hele andere orde en schaal dan toen, maar toch.

Niet meer gaan en staan waar je wilt, niet meer de mensen zien die je wilt, niet meer werken waar je wilt. Maar waar de veroorzaker hiervan 75 jaar geleden een fascistisch regime was, is nu de veroorzaker een virus met de duistere naam Corona/COVID-19.

Waar op het strijdtoneel van 75 jaar geleden legeruniformen in steden en dorpen een verbeten strijd voerden, zijn dat nu gezondheidszorguniformen in ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Waar 75 jaar geleden achteraf het besef kwam dat het leger jarenlang verwaarloosd was, is nu achteraf het besef dat de zorg jarenlang verwaarloosd is.

Waar toen in wapenfabrieken een wedloop aan de gang was om nog krachtigere, effectievere en dodelijkere wapens te maken, wordt die strijd nu geleverd in laboratoriums over de hele wereld. Welke laboratorium slaagt erin om een effectief middel tegen Covid-19 te ontwikkelen en dat wereldwijd beschikbaar te maken?

Ik ben benieuwd wat achteraf de D-day van de Coronacrisis gaat worden.

Geniet van de vrijheid

Laten we ondanks dat de bezetter van onze huidige manier van leven nog niet is verslagen, genieten van de vrijheid die het overwinnen van de oorlog 75 jaar geleden opleverde;

Dat we mogen zijn wie we willen zijn, geloven wat we willen geloven, houden van wie we willen houden en nog veel meer.

Vrijheid; onverwoestbaar.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

De 1,5 meter rij; het nieuwe normaal

1,5

De 1,5 meter samenleving zal nog wel een flinke tijd de standaard zijn. Doordat winkels en dergelijke van oorsprong niet zijn ingericht op die 1,5 regel, levert dat iets op waardoor vooral het Twitter- en Facebookvolk, dankbaar gevoed door berichten in de Telegraaf en het AD, voortdurend in een stuip schieten; wachtrijen.

Schandelijk is dan de teneur. Waarom? Daarom. Social media en inhoudelijk onderbouwd commentaar zijn twee dingen die nu eenmaal niet samengaan.

Twee mooie voorbeelden van de afgelopen tijd waarop verontwaardigd socialmediapubliek los kon gaan:

Mileustraten

Sinds de begin van de Coronacrisis zijn de zaterdagse wachtrijen bij de Milieustraten/afvaldepots of hoe je ze wilt noemen, steeds dankbaar voer voor hijgerige afkeurende Facebook/Twitter commentaren.

Wat is daar nou zo erg aan? In welk opzicht zou dit de Coronaverspreiding versterken? Ja, er staat een lange rij auto’s, maar afgezien van dat de uitlaatgassen van die wachtende auto’s wellicht niet helemaal positief zijn voor het milieu, kan ik geen argumenten verzinnen waarom dit negatief zou zijn.

Mensen zaten in hun auto te wachten tot ze het terrein op konden. Op het terrein hadden de medewerkers van het afvalstation speciale loop-/rijlijnen gemaakt zodat mensen elkaar niet op minder dan 1,5 meter hoefden te passeren. Daarnaast mochten er minder mensen tegelijk op het terrein. Er was dus geen enkel probleem met besmetten van andere mensen ofzo. Waarom dan die verontwaardiging?

Als iemand niets beters heeft te doen dan een een half uur ofzo wachten tot ie zijn vuil kan wegbrengen, is dat toch zijn/haar probleem? Wat voor overlast leveren ze anderen op? Niet iedereen kan op doordeweekse dagen naar de vuilstort, dus dan is de zaterdag de enige mogelijke mogelijkheid.

Ikea

En gisteren had je de wachtrijen bij de Ikea die weer dankbare voeding waren voor afkeurend Nederland. Maar wat zag je nou eigenlijk op die foto’s? Je zag aan het begin van de dag een lange rij met mensen, keurig allemaal op de voorgeschreven 1,5 meter en vaak nog meer afstand van elkaar. oh oh wat een schande.

Bedrijven die volgens alle Coronaregels gewoon legaal open mogen zijn, zich houden aan alle voorschriften en door open te zijn zorgen voor omzet, werkgelegenheid en belastinginkomsten voor de overheid waar weer de gezondheidszorg mede mee gefinancierd wordt.

Wen er maar aan

Er zit niet anders op dan te wennen aan die wachtrijen want zolang de 1,5 meter samenleving er is, zullen ze op steeds meer plekken ontstaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Zo slaan we ons er creatief doorheen

blog actie coronaCorona; (vrijwel) iedereen probeert op zijn/haar manier een steentje bij te dragen aan het indammen/bedwingen van die crisis.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat de beelden en berichten die je leest/ziet me hoopvol stemmen voor wat betreft een snelle oplossing. Maar juist in zo’n situatie is het mooi dat steeds meer mensen ook een positieve draai aan alles proberen te geven; we zitten er nu eenmaal in, laten we er met zijn alles het beste van maken.

Spandoeken in ziekenhuizen en op andere plekken om medewerkers die nu, nog meer dan anders, alles doen wat (on)mogelijk is om mensen te helpen.

bedankt Mensen die bij verzorgingstehuizen in de tuin een optreden verzorgen zodat de bewoners vanuit hun  kamer toch nog iets van menselijk contact hebben. Kinderen die kaartenacties voor ouderen zijn begonnen.

Gouds Virus festival

De Goudse Schouwburg organiseert zelfs gedurende de periode dat ze door de crisis gedwongen gesloten zijn, online het Gouds virus festival: Artiesten treden online live op, en kijkers kunnen dan na een optreden eventueel een donatie doen.

En zo zijn er nog veel meer mooie voorbeelden. Ansich allemaal druppels op een gloeiende plaat, maar al die creatieve druppels bij elkaar zorgen er wel voor dat we niet overkoken en we er ons met zijn allen doorheen slaan.

Youtube

En ook op Youtube zorgt Corona voor heel wat muzikale creativiteit. De meeste nummers quasi grappig bedoeld, maar er zijn ook nummers die iets meer hebben dan dat. ‘Fight the Virus’ van Alvin Oon is wat ‘mij betreft daar een mooi voorbeeld van. Ja, het is een parodie, maar  wel met een steeds serieuzer wordende lading.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Thuiswerken doe je zo

thuiswerekn doe je zo

Nu ook ik, zoals een groot deel van Nederland gedwongen thuiswerk merkte ik al gauw wat voor- en nadelen aan het thuiswerken. Mijn werk speelt zich grotendeels achter een toetsenbord af, maar op mijn werk zorg ik er altijd voor dat ik na een half uur beeldscherm, even naar een collega stap voor overleg of gewoon een praatje of dat ik even naar het koffieapparaat stap. En in de pauze ga ik om mijn hoofd leeg te maken, zon regen of wat dan ook eigenlijk altijd wel even lekker een stukje buiten lopen.

Maar ik zag de afgelopen dagen dat ik die pauze momenten veel te weinig nam. Vrijdag heb ik de hele dag achter het scherm gezeten en ik merkte dat ik aan het einde van de dag een soort van zombie was.

Niet echt handig aangezien dat thuiswerken vermoedelijk nog wel een tijdje zal duren.

Pauzemomenten

Daarom heb ik nu maar bewust pauzemomenten gaan zoeken, en ik ben al bij een aardig rijtje gekomen.

  • Vaatwasser uitruimen.
  • Ramen zemen. Dat is de komende dagen goed voor een stuk of wat pauzemomenten, want voor en achter, boven en beneden, binnen en buiten.
  • Vogelvoer in achtertuin bijvullen
  • Onkruid wieden
  • Glas naar de glasbak brengen
  • Even naar de supermarkt hier vlakbij. Dat zijn ook meerdere pauzemomenten, want met al die hamsteraars weet je nooit wat je wel/niet in de supermarktschappen aantreft.

Handige pauze-tips

Heb jij nog handige pauzetips, dingen die jij in die micropauzes doet?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

en vraag niet naar de weg‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

Als er één zin is die de huidige situatie perfect omschrijft is het wel bovenstaande zin uit het nummer Kronenburgpark van Frank Boeijen:

  • Ellenlange rijen in de supermarkt met hamsterende mensen.
  • Overvolle ziekenhuizen waar het personeel zich het snot voor ogen werkt om met steeds beperktere middelen een steeds groeiende stroom patiënten de benodigde zorg te geven.
  • Scholen die wel/niet dicht moeten blijven.
  • Bedrijven die worstelen met de vraag hoe ze de organisatie draaiende kunnen houden.
  • Organisatoren van evenementen die voortdurend achter de steeds sneller veranderende realiteit blijven aanlopen; binnen nog geen 24 uur van een beperkt aantal toeschouwers toelaten via geen toeschouwers meer toelaten tot tenslotte helemaal afgelasten.
  • Regeringen die worstelen met de vraag hoe ze de Corona-epidemie het hoofd kunnen bieden; wat vandaag nog veel te drastisch lijkt, is morgen alweer achterhaald.

Eergisteren waren we op het werk nog bezig met te kijken wie eventueel thuis zou kunnen werken, en nog geen 48 uur later, na het RIVM-advies over thuiswerken waar mogelijk heb ik mijn eerste thuiswerkdag er al weer opzitten. En hoeveel dagen er nog volgen? Geen flauw idee.

En het ironische van de titel van deze blogpost? S. en ik zouden deze en volgende week twee keer naar het theater gaan. Zouden, want beide voorstellingen zijn geannuleerd. Deze week naar een optreden in Houten van cabaretier René van Meurs, en volgende week in Nieuwegein naar een optreden van uitgerekend… Frank Boeijen….

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘Het’ komt steeds dichterbij

corona‘Het’ komt steeds dichterbij; een uitspraak die je tot nu toe eigenlijk alleen hoorde in verband met grote aanslagen.

Maar de laatste tijd hoor je die uitspraak steeds meer in verband met het Corona-virus/ COVID-19-virus of hoe het virus ook mag heten.  Lange tijd, toen het virus alleen nog in China was, was het een soort ver van mijn bed-show. Je las erover, maar verder trok niemand zich er heel veel van aan.

Maar toen er meldingen kwamen dat sommige cruiseschepen nergens mochten aanleggen omdat er besmette toeristen (of de angst daarvoor) aan boord waren, en fabrieken werden stilgelegd waardoor bepaalde goederen niet meer geleverd zouden kunnen worden, werd het al iets serieuzer, want ja, dan komt onze consumptiemaatschappij in gevaar…

En nu merk je dat het virus zich als een olievlek over de wereld aan het verspreiden is. Van China Zuid-Korea, Japan, Iran en nog veel meer Aziatische landen verspreidde het virus zich over Azië en inmiddels is het ook in Europa om zich heen aan het grijpen met Italië als centraal punt. En ja dan komt het steeds dichterbij. Een hotel in Tenerife waar toeristen in quarantaine worden gehouden, dorpen in Noord-Italië die van de buitenwereld zijn afgesloten, steeds meer sportwedstrijden die worden afgelast of waarbij publiek wordt geweerd.

‘Het’ komt steeds dichterbij. Hoe dichtbij? En wat is ‘het’ eigenlijk? ‘Is ‘het’ slechts een sterkere variant van griep of blijkt het toch erger te zijn? Vragen, vragen, vragen. En juist die onduidelijkheid zorgt voor de onrust.

Zes maanden later

Soms zou ik willen dat ik een glazen bol had, want ik ben benieuwd naar de berichtgeving over zeg een half jaar. Is iedereen dan weer overgegaan tot de orde van de dag en blijkt het Coronavirus dan een onderwerp dat we pas weer bij het Jaaroverzicht terugzien?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Je zult maar een krokus zijn…

Je zult maar een krokus zijn; maandenlang ben je bezig om je van bloembol te ontwikkelen tot een mooi kleurrijk plantje. Gelokt door de hoge temperaturen besluit je je je boven de grond te vertonen om trots voor de buitenwereld te pronken met al je kleuren.

Vervolgens wordt je, amper boven de grond gekomen, geteisterd door de ene storm na de ander; Ciara, Dennis, Ellen en hoe ze allemaal ook mogen heten. Moegestreden van het verzet tegen al die stormen geef je het op, en stort je ter aarde met als gevolg een massaslachting onder krokussen. Je moet aardig je best doen om nog wat rechtopstaande krokussen te vinden. Ja de natuur is wreed;-).

Zonnepanelen

Dat de natuur onvoorspelbaar en grillig is, zie ik ook heel mooi met onze zonnepanelen. Die hebben we nu sinds haf februari 2018. Tuurlijk is het leuk dat ze er nu hangen en dat ze ongemerkt zorgen voor stroom. Maar het leukste aan die panelen vond ik in het begin vooral de app die erbij hoorde waardoor ik voortdurend kon zien wat die zonnepanelen opbrachten.

In mooie grafieken kon ik bijna per minuut volgen wat de zonnepanelen deden. Oké, na een tijdje ging daar de lol wel van af, maar zeker in het begin was het erg leuk om te zien dat die zonnepanelen als een gek hun werk deden en goed geld verdienden.

Blauwe lucht

Gedurende de weken na de installatie van half februari zorgde een stralend blauwe lucht voor een vliegende start voor wat betreft de opbrengst. Bijna verslavend om dan via een app te kunnen volgen wat die panelen dan opbrachten. En ook vorig jaar was het rond deze tijd lange tijd erg zonnig.

Maar dan dit jaar…

De ene hemelsluis is nog niet gesloten of de volgende opent zich weer met vrijwel elke dag wel zo’n stortregen tot gevolg.

En het fietsen tussen Houten en Utrecht is met die combinatie van keiharde wind en stortregens ook weleens leuker geweest…

Ach ja, de natuur geeft, de natuur neemt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Geld verdienen met het AD (2)

euroIn mijn vorige blogpost had ik het over een hoofdpagina-artikel in het AD van afgelopen zaterdag.

Daar werd beweerd dat jaarlijks kritisch naar al je lopende telecomabonnementen, ziektekosten- en andere verzekeringen kijken, je elk jaar opnieuw minimaal 1.000 euro zou uitsparen.

Volkomen onzin natuurlijk, en bij het verder lezen van het artikel kwam de welbekende aap uit de mouw.

Het ging om de groep mensen die nog nooit overgestapt was. De oma van een verslaggever behoorde tot die groep, en die verslaggever toonde aan dat ze door het beëindigen van haar oude abonnementen en vervolgens afsluiten van nieuwe abonnementen honderden euro’s kon besparen. Dat is een eenmalige besparing die natuurlijk het hele jaar lagere kosten tot gevolg heeft, maar het jaar daarop kun je dan natuurlijk nooit een zelfde besparing realiseren. Iets dat wel wordt gesuggereerd.

Maar ja, met nuance op de voorpagina trek je geen lezers, dus daarom gooiden ze maar die volkomen ongeloofwaardige jaarlijkse 1.000 euro er tegenaan.

Niet-jaarlijkse overstappers zijn losers

Wat me daarnaast ook nog tegen stond aan het artikel was dat er alleen maar naar het financiële aspect werd gekeken. De teneur was dat mensen die niet jaarlijks overstapten eigenlijk een stelletje losers waren. Nergens werd genoemd dat je ook simpelweg tevreden kon zijn met de aanbieder waar je al jaren bij zit.

Voor mijn ziektekosten zit ik bijvoorbeeld bij DSW. Daar zit ik al jaren en afhandeling van declaraties etc gaat allemaal erg snel, de app die ze hebben werkt goed en contact verloopt ook altijd naar volle tevredenheid. De allergoedkoopste zijn ze niet maar afgezet tegen de gemiddelde prijs zitten ze altijd onder dat gemiddelde. Al die dingen samen vormen voor mij dat ik dat jaarlijkse ‘ziektekostenverzekeringsoverstapcircus’ aan me voorbij laat gaan, ook al is er wellicht een verzekeraar die een paar euro voordeliger zou zijn.

Race naar beneden

Die vrije markt werking oftewel de race naar ‘alles moet voortdurend goedkoper’, daar heb ik steeds minder mee. Tuurlijk is het goed dat je regelmatig nagaat of de prijs die je voor producten betaalt nog reëel is in vergelijking met soortgelijke producten, maar de bijeffecten van die race naar beneden zie je op steeds meer gebieden.

Kleding die onder mensonterende omstandigheden wordt gemaakt, voedselschandalen, en bij bijvoorbeeld ziektekostenverzekeringen het verschijnsel dat er steeds minder onderlinge solidariteit is, dat  mensen steeds vaker alleen willen verzekeren waar ze zelf in de toekomst zeker gebruik van gaan maken. En laat andere mensen die iets hebben dat jij niet hebt, het dan maar lekker zelf uitzoeken, jij hebt er wel een paar euro lagere ziektekostenverzekering door.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Geld verdienen met het AD (1)

euroGisteren pakte het AD groot uit op de hoofdpagina en twee  binnenpagina’s; een op de vijf Nederlanders is nog nooit overgestapt van zorgverzekeraar of energie-/telecomleverancier.

Dat was de uitkomst van een onderzoek dat, hoe verrassend, was uitgevoerd door vergelijkingssites Pricewise en Independer.  En aangezien nuance een woord is dat bij het AD steeds verder naar de achtergrond verdwijnt, was het AD de beroerdste niet om daar op de hoofdpagina een ronkend artikel van te maken.

Je zou met gemak minimaal 1.000 euro per jaar besparen. Nee, niet eenmalig 1.000 euro,  maar elk jaar opnieuw minimaal 1.000 euro per jaar, met gemak…  Dat is nogal een belofte…. Als ik even kijk naar mijn eigen situatie:

Aan energie zijn we,  doordat we zonnepanelen hebben iets van 600 euro per jaar kwijt, zorgverzekeraars iets van 3.600 euro en voor telecom incl tv 840 euro per jaar, dus in totaal ongeveer 5.000 euro.  Als je dan dat artikel zou geloven, zouden we dus binnen minder dan 5 jaar helemaal niets hoeven te betalen voor zorgverzekering/energie/telefoon etc, en gaan we na die vijf jaar echt verdienen; in het zesde jaar 1.000 euro terug, zevende jaar 2.000 euro,  en ga zo maar door. Ervan uitgaande dat ik ergens rond 2042 met pensioen zou gaan zou ik in 2042 dus al 18.000 euro terug krijgen. Mooie extra pensioenvoorziening.

Benieuwd bij wie van het AD/Pricewise/Independer ik tegen die tijd dat geld kan opvragen…

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Veranderen? Waarom? Daarom!

struisvogel‘Zo doen we het al jaren, waarom moet het nu opeens anders?’

Hoe vaak ik die zin de afgelopen maanden gehoord heb, geen idee, maar als ik voor elke keer 10 euro had gehad, dan had ik volgende maand zo’n beetje met pensioen kunnen gaan;-).

Of het nou ging om het gedoe rondom het aanpassen van Zwarte Piet, om de manier waarop boeren ook in de toekomst nog een bestaansrecht kunnen houden of de vuurwerkdiscussie van de laatste tijd. Het argument dat steeds weer nadrukkelijk naar boven kwam, was ‘waarom zouden we moeten veranderen, zo doen we het al jaren’ .

Je kunt het eens zijn of niet met bepaalde veranderingen, maar ze zijn er nu eenmaal. Je kunt kijken hoe je er  ondanks je weerstand het beste uit kunt halen of je kunt je kop in het zand steken.  De gevolgen van je kop in het zand steken en hardnekkig aan het verleden willen vasthouden zie je heel goed:

Door al die ophef rondom Zwarte Piet zie je dat steeds meer mensen en bedrijven geen zin meer hebben in al dat gedoe en hun handen aftrekken van het Sinterklaasfeest en zich richten op Kerst. Terwijl als ze hadden opengestaan voor andere gevoelens en hadden meegedacht hoe ze het voor iedereen leuk hadden kunnen maken, die populariteit behouden had kunnen blijven.  Een duidelijk gevalletje van ‘met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig’ .

Bij boeren die hardnekkig blijven ontkennen dat de wereld is veranderd, worden de duimschroeven steeds verder aangedraaid. Terwijl boeren die zien dat de oude manier van boeren niet meer levensvatbaar is en zich openstellen voor nieuwe inzichten en ook nieuwe kansen zien in die veranderingen ook in de toekomst boer kunnen blijven.

Met vuurwerk had je een tijd hetzelfde, maar zie je nu toch een duidelijke verandering. De ‘kop in het zandstekers’ die alles bij het oude wilden blijven houden en halve veldslagen uitvochten met de politie als die een eind wilden maken aan de overlast, bereikten alleen maar dat het afsteken van vuurwerk veel verder werd ingeperkt dan als ze hadden meegedacht hoe vuurwerk ook in de toekomst leuk voor iedereen kon blijven. De vuurwerkbranche heeft inmiddels wel het licht gezien en die proberen door constructief mee te denken een totaalverbod te voorkomen.

Je leeft in het heden, of je het nu leuk vindt of niet, dat is de realiteit. En ja daar horen veranderingen bij. Aan jou om daar dan in mee te gaan en daardoor invloed uit te kunnen oefenen op die veranderingen, of die veranderingen te blijven negeren en opeens helemaal alleen komen te staan.