Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De voldane man van het grote geld

ffp2 blog

Daar staat ie bij het raam, de voldane man van het grote geld.

Dat heeft ie toch even goed gedaan. Vorige week partijtje van 25.000 maskers, nu eentje van 50.000 maskers, en de aanvragen blijven maar binnen stromen. Ach kijk eens aan; zelfs verzorgingstehuis waar pa en ma zitten heeft een aanvraag gedaan; maar 5.000 maskers is veel te weinig. Teveel moeite voor een paar duizend euro. Zet wel een paar dozen daar voor de deur. Is de loods bijna helemaal leeg want volgende week komt het grote geld.

50.000 daar, 100.000 maskers daar, en zelfs eentje die er meteen 500.000 wil. Kan niet fout gaan, jouw adresjes voor de maskers, je maat zorgt voor de bijna echte certificaten; gouden combi. Veel lucratiever dan die wegwerpmaskers, dat is centenwerk.

Als ie tenminste nu eens opschiet met die FFP-2 en 3 certificaten, want dan kun je tenminste echt gaan verdienen. Voor 10.000 euro kom je je bed niet meer uit, je gaat nu voor de 6 cijfers. Benieuwd welk keuringsinstituut ie nu op de certificaten zet. Nationaal keuringsinstituut van Madagaskar was wel een goeie, maar was beetje tricky. Nu toch maar iets Frans, of wellicht toch Duits, loopt minder in de gaten.

Je kijkt naar buiten; wat ga je nu met je tijd doen want je hebt zeeën van tijd over nu je niet meer steeds naar dat verzorgingstehuis moet voor je ouders.

Wellicht toch eens aan de gang gaan met dat partijtje melkpoeder dat je al paar maanden in de loods heb staan. Wat nou vervuild; gewoon ander etiket en cashen maar.

Voldaan kijk je naar buiten; wat ben je toch goed bezig…

Blij kijkt de zorgmedewerker voordat ie aan zijn dienst begint naar buiten; de zon schijnt, en ter verhoging van de feestvreugde stonden zomaar een paar dozen mondkapjes voor de deur. Wie ze daar heeft neergezet, geen idee, maar nu kunnen ze eindelijk beschermd hun werk doen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Vrijheid; niet zomaar een woord

vrijheidWat een wrange speling van het lot; 75 jaar bevrijding vieren in een tijd dat de persoonlijke vrijheid op heel veel vlakken tot een minimum is ingeperkt. Natuurlijk van een hele andere orde en schaal dan toen, maar toch.

Niet meer gaan en staan waar je wilt, niet meer de mensen zien die je wilt, niet meer werken waar je wilt. Maar waar de veroorzaker hiervan 75 jaar geleden een fascistisch regime was, is nu de veroorzaker een virus met de duistere naam Corona/COVID-19.

Waar op het strijdtoneel van 75 jaar geleden legeruniformen in steden en dorpen een verbeten strijd voerden, zijn dat nu gezondheidszorguniformen in ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Waar 75 jaar geleden achteraf het besef kwam dat het leger jarenlang verwaarloosd was, is nu achteraf het besef dat de zorg jarenlang verwaarloosd is.

Waar toen in wapenfabrieken een wedloop aan de gang was om nog krachtigere, effectievere en dodelijkere wapens te maken, wordt die strijd nu geleverd in laboratoriums over de hele wereld. Welke laboratorium slaagt erin om een effectief middel tegen Covid-19 te ontwikkelen en dat wereldwijd beschikbaar te maken?

Ik ben benieuwd wat achteraf de D-day van de Coronacrisis gaat worden.

Geniet van de vrijheid

Laten we ondanks dat de bezetter van onze huidige manier van leven nog niet is verslagen, genieten van de vrijheid die het overwinnen van de oorlog 75 jaar geleden opleverde;

Dat we mogen zijn wie we willen zijn, geloven wat we willen geloven, houden van wie we willen houden en nog veel meer.

Vrijheid; onverwoestbaar.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

De 1,5 meter rij; het nieuwe normaal

1,5

De 1,5 meter samenleving zal nog wel een flinke tijd de standaard zijn. Doordat winkels en dergelijke van oorsprong niet zijn ingericht op die 1,5 regel, levert dat iets op waardoor vooral het Twitter- en Facebookvolk, dankbaar gevoed door berichten in de Telegraaf en het AD, voortdurend in een stuip schieten; wachtrijen.

Schandelijk is dan de teneur. Waarom? Daarom. Social media en inhoudelijk onderbouwd commentaar zijn twee dingen die nu eenmaal niet samengaan.

Twee mooie voorbeelden van de afgelopen tijd waarop verontwaardigd socialmediapubliek los kon gaan:

Mileustraten

Sinds de begin van de Coronacrisis zijn de zaterdagse wachtrijen bij de Milieustraten/afvaldepots of hoe je ze wilt noemen, steeds dankbaar voer voor hijgerige afkeurende Facebook/Twitter commentaren.

Wat is daar nou zo erg aan? In welk opzicht zou dit de Coronaverspreiding versterken? Ja, er staat een lange rij auto’s, maar afgezien van dat de uitlaatgassen van die wachtende auto’s wellicht niet helemaal positief zijn voor het milieu, kan ik geen argumenten verzinnen waarom dit negatief zou zijn.

Mensen zaten in hun auto te wachten tot ze het terrein op konden. Op het terrein hadden de medewerkers van het afvalstation speciale loop-/rijlijnen gemaakt zodat mensen elkaar niet op minder dan 1,5 meter hoefden te passeren. Daarnaast mochten er minder mensen tegelijk op het terrein. Er was dus geen enkel probleem met besmetten van andere mensen ofzo. Waarom dan die verontwaardiging?

Als iemand niets beters heeft te doen dan een een half uur ofzo wachten tot ie zijn vuil kan wegbrengen, is dat toch zijn/haar probleem? Wat voor overlast leveren ze anderen op? Niet iedereen kan op doordeweekse dagen naar de vuilstort, dus dan is de zaterdag de enige mogelijke mogelijkheid.

Ikea

En gisteren had je de wachtrijen bij de Ikea die weer dankbare voeding waren voor afkeurend Nederland. Maar wat zag je nou eigenlijk op die foto’s? Je zag aan het begin van de dag een lange rij met mensen, keurig allemaal op de voorgeschreven 1,5 meter en vaak nog meer afstand van elkaar. oh oh wat een schande.

Bedrijven die volgens alle Coronaregels gewoon legaal open mogen zijn, zich houden aan alle voorschriften en door open te zijn zorgen voor omzet, werkgelegenheid en belastinginkomsten voor de overheid waar weer de gezondheidszorg mede mee gefinancierd wordt.

Wen er maar aan

Er zit niet anders op dan te wennen aan die wachtrijen want zolang de 1,5 meter samenleving er is, zullen ze op steeds meer plekken ontstaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Zo slaan we ons er creatief doorheen

blog actie coronaCorona; (vrijwel) iedereen probeert op zijn/haar manier een steentje bij te dragen aan het indammen/bedwingen van die crisis.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat de beelden en berichten die je leest/ziet me hoopvol stemmen voor wat betreft een snelle oplossing. Maar juist in zo’n situatie is het mooi dat steeds meer mensen ook een positieve draai aan alles proberen te geven; we zitten er nu eenmaal in, laten we er met zijn alles het beste van maken.

Spandoeken in ziekenhuizen en op andere plekken om medewerkers die nu, nog meer dan anders, alles doen wat (on)mogelijk is om mensen te helpen.

bedankt Mensen die bij verzorgingstehuizen in de tuin een optreden verzorgen zodat de bewoners vanuit hun  kamer toch nog iets van menselijk contact hebben. Kinderen die kaartenacties voor ouderen zijn begonnen.

Gouds Virus festival

De Goudse Schouwburg organiseert zelfs gedurende de periode dat ze door de crisis gedwongen gesloten zijn, online het Gouds virus festival: Artiesten treden online live op, en kijkers kunnen dan na een optreden eventueel een donatie doen.

En zo zijn er nog veel meer mooie voorbeelden. Ansich allemaal druppels op een gloeiende plaat, maar al die creatieve druppels bij elkaar zorgen er wel voor dat we niet overkoken en we er ons met zijn allen doorheen slaan.

Youtube

En ook op Youtube zorgt Corona voor heel wat muzikale creativiteit. De meeste nummers quasi grappig bedoeld, maar er zijn ook nummers die iets meer hebben dan dat. ‘Fight the Virus’ van Alvin Oon is wat ‘mij betreft daar een mooi voorbeeld van. Ja, het is een parodie, maar  wel met een steeds serieuzer wordende lading.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Thuiswerken doe je zo

thuiswerekn doe je zo

Nu ook ik, zoals een groot deel van Nederland gedwongen thuiswerk merkte ik al gauw wat voor- en nadelen aan het thuiswerken. Mijn werk speelt zich grotendeels achter een toetsenbord af, maar op mijn werk zorg ik er altijd voor dat ik na een half uur beeldscherm, even naar een collega stap voor overleg of gewoon een praatje of dat ik even naar het koffieapparaat stap. En in de pauze ga ik om mijn hoofd leeg te maken, zon regen of wat dan ook eigenlijk altijd wel even lekker een stukje buiten lopen.

Maar ik zag de afgelopen dagen dat ik die pauze momenten veel te weinig nam. Vrijdag heb ik de hele dag achter het scherm gezeten en ik merkte dat ik aan het einde van de dag een soort van zombie was.

Niet echt handig aangezien dat thuiswerken vermoedelijk nog wel een tijdje zal duren.

Pauzemomenten

Daarom heb ik nu maar bewust pauzemomenten gaan zoeken, en ik ben al bij een aardig rijtje gekomen.

  • Vaatwasser uitruimen.
  • Ramen zemen. Dat is de komende dagen goed voor een stuk of wat pauzemomenten, want voor en achter, boven en beneden, binnen en buiten.
  • Vogelvoer in achtertuin bijvullen
  • Onkruid wieden
  • Glas naar de glasbak brengen
  • Even naar de supermarkt hier vlakbij. Dat zijn ook meerdere pauzemomenten, want met al die hamsteraars weet je nooit wat je wel/niet in de supermarktschappen aantreft.

Handige pauze-tips

Heb jij nog handige pauzetips, dingen die jij in die micropauzes doet?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

en vraag niet naar de weg‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

Als er één zin is die de huidige situatie perfect omschrijft is het wel bovenstaande zin uit het nummer Kronenburgpark van Frank Boeijen:

  • Ellenlange rijen in de supermarkt met hamsterende mensen.
  • Overvolle ziekenhuizen waar het personeel zich het snot voor ogen werkt om met steeds beperktere middelen een steeds groeiende stroom patiënten de benodigde zorg te geven.
  • Scholen die wel/niet dicht moeten blijven.
  • Bedrijven die worstelen met de vraag hoe ze de organisatie draaiende kunnen houden.
  • Organisatoren van evenementen die voortdurend achter de steeds sneller veranderende realiteit blijven aanlopen; binnen nog geen 24 uur van een beperkt aantal toeschouwers toelaten via geen toeschouwers meer toelaten tot tenslotte helemaal afgelasten.
  • Regeringen die worstelen met de vraag hoe ze de Corona-epidemie het hoofd kunnen bieden; wat vandaag nog veel te drastisch lijkt, is morgen alweer achterhaald.

Eergisteren waren we op het werk nog bezig met te kijken wie eventueel thuis zou kunnen werken, en nog geen 48 uur later, na het RIVM-advies over thuiswerken waar mogelijk heb ik mijn eerste thuiswerkdag er al weer opzitten. En hoeveel dagen er nog volgen? Geen flauw idee.

En het ironische van de titel van deze blogpost? S. en ik zouden deze en volgende week twee keer naar het theater gaan. Zouden, want beide voorstellingen zijn geannuleerd. Deze week naar een optreden in Houten van cabaretier René van Meurs, en volgende week in Nieuwegein naar een optreden van uitgerekend… Frank Boeijen….

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’.