Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (2); van de Großglockner naar de Holterberg

Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, moesten we dit jaar onze vakantieplannen zoals zoveel mensen wijzigen. Het geplande huisje aan de voet van de Großglockner werd nu een huisje in Appelscha en in Markelo. Alles van Appelscha las je in mijn vorige blogpost, nu is het tijd voor onze tweede week; Markelo.

Een totaal ander gebied, maar daarom niet minder mooi. In de directe omgeving waren er veel wandelroutes, maar binnen een half uur met de auto waren er nog veel meer gebieden waar we eindeloze tochten konden maken. Zo was bijvoorbeeld een tocht langs drie kastelen (kasteel Warmelo, Diepenheim, Weldam) erg leuk om te doen.

Het gebied daar in de omgeving wat me het meest bevallen is, is het Nationaal park ‘De Sallandse Heuvelrug’; een schitterende afwisselend gebied met dankzij de wandelknooppunten ontelbare mogelijke wandelingen. De tocht van station Holten via de Holterberg en weer via een andere route terug was een van de mooiste tochten die we deze vakantie hebben gelopen. Doordat het op die dag 31 graden was, maakte die temperatuur het deel door de heide en vooral op de Holterberg extra uitdagend. En wat kun je dan blij zijn rond lunchtijd met een bankje in de schaduw op de Holterberg;-)

Vrijheid

Ook in de omgeving van Markelo was 75 jaar vrijheid op veel plekken te zien. Bij de tocht over de Markelose berg en nog twee andere ‘bergen’ werd dat op allerlei manieren duidelijk. Ook hier weer een onderduikershol (onontdekt door de Duitsers), loopgraven en bomkraters.

Wat het meeste indruk op me maakte was de afdruk van een neergeschoten piloot in de aarde. Doordat de grond waarin hij terecht kwam zo zacht was , bleef er toen ze zijn lichaam weghaalden, een hele zichtbare afdruk van zijn lichaam achter. Het zoveelste tastbare voorbeeld van wat een hoge prijs er soms aan het leven in vrijheid hangt.

Op naar de volgende vakantie

Tsja, en dan realiseer je op vrijdag als je in de auto richting Houten zit, dat de zomervakantie van 2020 er, voor die officieel al begonnen is, voor S. en mij al op zit. Op naar de volgende vakantie;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (1); denkend aan Friesland zie ik…

In de zomer naar de bergen; jarenlang was dat voor mij een vast ritueel. Maar dit jaar is niets normaal door de Corona, en dus ook niet de vakantie. S. en ik waren van plan om naar de omgeving van de Großglockner in Oostenrijk te gaan, maar aangezien de Oostenrijkse grenzen toen nog dicht waren en onbekend was wanneer die weer open zouden gaan, viel Oostenrijk voor ons af; geen bergen voor ons dit jaar. Bovendien zouden we dan ook de hele treinreis naar Oostenrijk, een uur of 10, met een mondkapje op moeten zitten. Bepaald geen idee dat ik voor ogen had als begin van onze vakantie.

Achteraf een goede inschatting om onze vakantie vroegtijdig te annuleren, want mondkapjes of niet, we hadden sowieso Oostenrijk niet ingekomen, aangezien de Oostenrijkse grens 16 juni openging, en wij 12 juni van plan waren daar heen te gaan.

Omdat toen we hadden besloten om Oostenrijk te annuleren nog niet exact wisten wat er in Nederland wel/niet allemaal open ging, besloten we om nu in twee plekken een huisje te boeken. Via natuurhuisje.nl hadden we al een paar keer iets geboekt en dat was ons zeer goed bevallen, en toen we op die site wat hadden rondgesnuffeld viel onze keus op een huisje in Appelscha en een huisje in de buurt van Markelo.

Het huisje in Appelscha had een soort van koninklijke entree; het lag aan de rand van het Drents-Friese Wold in een gebied van Staatsbosbeheer. De toegangsweg naar het huisje ging over een lang zandpad omringd door bomen, uitbundig bloeiende Digitalissen (Vingerhoedskruid) in allerlei kleuren en Rhodondendrons. Elke keer als we daar overheen reden voelde het of we over een koninklijke oprijlaan reden.

En het huisje was er echt één van het soort waar we ons meteen vanaf de eerste seconde thuis voelden.

75 jaar vrijheid

2020 is het jaar van de Corona maar ook van 75 jaar vrijheid en tijdens deze vakantie kwamen deze twee zaken op allerlei manieren samen. Zo kwamen we in de buurt van Appelscha in de bossen langs een onderduikhol. Een donker muf hol van een paar vierkante meter. Zeker tijdens de eerste weken van de Corona heb ik me thuis geregeld behoorlijk opgesloten gevoeld, maar toen ik in dat hol zat, besefte ik hoe relatief dat opgesloten gevoel was. Ik vond het best confronterend om zo’n onderduikhol te zien, en te realiseren dat daar mensen gedurende lange tijd gedwongen in hadden moeten doorbrengen, met het besef dat als ze ontdekt zouden worden de dood volgde. En helaas werden ze ontdekt.

Denkend aan Friesland zie ik…

Wat tijdens deze vakantie behoorlijk is bijgesteld, is mijn beeld van Friesland. Ik had een paar keer in het kader van de North Sea Trail tochten langs de Waddenkust gemaakt, en dat waren dan tochten die kilometers lang langs dijken en door weilanden voerden. Hele mooie tochten , maar die tochten bevestigden wel mijn beeld van Friesland; strakke wegen langs weilanden en dijken.

Afwisselende natuur

Tijdens ons verblijf in Appelscha heb ik dat beeld wel drastisch bijgesteld, want het in het gebied waar we verbleven, het Drents-Friese Wold, had je alle soorten van natuur. Bossen, De Kale Duinen (een groot zandverstuivingsgebied), heide, watertjes en nog veel meer. Wat me vooral aansprak was dat de bossen niet zo ‘aangeharkt’ oogden; in veel bossen worden dode bomen zo veel mogelijk weggehaald waardoor je van die keurige maar o zo saaie bossen krijgt.

In het Drents-Friese Wold laten ze de bomen liggen, met een heel afwisselende natuur tot gevolg. Op die bomen zag je weer van alles groeien bloeien en kruipen; mossen, paddenstoelen allerlei planten en nog veel meer. Doordat er veel onverharde paden waren kreeg je ook echt het gevoel deel uit te maken van de natuur in plaats van er doorheen geleid te worden. Die dode bomen die geregeld ook op het pad lagen versterkten dat beeld nog eens.

Doordat ons huisje aan de rand van het Drents-Friese Wold lag, gingen we ook geregeld in de namiddag of avond nog even de natuur in en de vraag was hoeveel reeën we steeds tegen zouden komen. Soms kruisten ze op nog geen 10 meter ons pad.

Kortom echt een gebied (en een huisje) waar we nog vaker terugkomen. Na een zeer geslaagde week in Appelscha en omgeving was het tijd om naar onze volgende vakantiebestemming te gaan… Markelo. Maar dat komt in een volgende blogpost.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Keulen is…

keulen

Ik ben in de buurt van Rotterdam opgegroeid en heb er jaren gewoond, dus ik weet hoe het is om te wonen in een stad die op het eerste gezicht lelijk lijkt. Maar waar ze er in Rotterdam heel goed in zijn geslaagd om Rotterdam om te toveren in een stad met heel veel mooie kanten, weten ze in Keulen die mooie kanten heel goed te verbergen.

Je hoofdstation is toch het visitekaartje van je stad; vrijwel iedereen komt via die plek je stad binnen, geef ze dan tenminste het gevoel dat ze welkom zijn, maar dat is totaal niet het geval; het oogt allemaal zo deprimerend. Toen we een dagje naar de Keulse dierentuin gingen om wat groens in Keulen te ontdekken, liepen we van het station langs de oevers van de Rijn naar de dierentuin. Ansich is de wandelboulevard die ze hebben aangelegd een heel mooi iets, maar alleen is alles er omheen zo uitermate deprimerend lelijk.

Als je vanaf het station die kant op gaat moet je door een autotunnel met aan de zijkanten een wandelpad. In het Duits is er een mooi woord voor om het gevoel te omschrijven dat je krijgt als je daar doorheen loopt: unheimisch. Het is een zwartgeblakerde door duiven volledig ondergepoepte en vervolgens door mensen ondergekotste en weet ik veel wat nog meer tunnel. Zoiets wil je als stad toch niet als visitekaartje, daar zet je toch een schoonmaakploeg op en gooi je wat liters verf tegenaan of je geeft wat grafittiartiesten een mooie opdracht? En als je dan op die mooie wandelboulevard loopt is alles er omheen zo grauw en lelijk; de gebouwen naast de boulevard zijn grauw, de bruggen zijn grauw, eigenlijk alles is er deprimerend grauw. En ook het weer had zich perfect daarbij aangepast… grauw…😀. Maar ondanks dat alles blijft Keulen me boeien.

Apies kijken

Eigenlijk werd dat beeld in de Keulse dierentuin voortgezet. Wat ik met dierentuinen heb, ik weet het niet, maar op de ene of andere manier boeien ze me. Ook de manier waarop ze omgaan met de veranderde kijk op het houden van dieren. Niet meer zoveel mogelijk dieren in kale hokjes stoppen, maar de dieren die je houdt, een ruime leefomgeving geven.

In de Keulse dierentuin zitten ze nog volop in die overgang. Het is een vrij kleine oude dierentuin; bij sommige dieren zie je dat ze een mooi groot leefgebied hebben, maar bij andere dieren vraag ik me af wat ze hebben misdaan dat ze in zulke kleine hokken worden weggestopt.

De dag dat we naar die dierentuin gingen was het in Duitsland ‘dag van de eenwording; een nationale Duitse feestdag. En gevolg daarvan is dat iedereen vrij heeft en er dus op uit gaat; een dierentuin is dan een populair uitje, en zo dus ook in Keulen.

Zoals ik al zei is de Keulse dierentuin vrij krap en in tegenstelling tot andere dierentuinen, waar je gewoon zelf je route kunt bepalen, kun je in Keulen eigenlijk bij het begin alleen maar linksom of rechtsom. En wat toen opviel; Duitsers die naar een dierentuin gaan met kinderen doen of ze twee maanden naar de steppen van binnen-Mongolië ofzo gaan als je de hoeveelheid spullen die ze meezeulen moet geloven; vrijwel allemaal sleepten ze van die grote bolderkarren met weet ik wat welke zooi met zich mee; volgens mij waren ze bang dat ze zouden verhongeren ofzo.

Dat gecombineerd met het erg krappe pad maakten dat ze je af en toe bijna je benen brak. Laten we het maar houden op een boeiende ervaring.

Museum Ludwig

Op een van de andere dagen hebben we cultuur gesnoven in Keulen in het museum Ludwig. Een laat ik het voorzichtig omschrijven, apart museum. Dat begon al bij binnenkomst. We hadden een e-ticket gekocht, handig op de telefoon, verder geen gedoe van onnodig papier verspillen door het uit te printen. Erg handig… Zou het kunnen zijn.

Maar in dat museum deden ze volgens mij aan bezigheidstherapie ofzo, want in tegenstelling tot veel musea waar je gewoon bij iemand je telefoon kunt laten scannen en vervolgens kunt doorlopen , moest je hier eerst naar de kassa om een papieren ticket op te halen. Van dat ticket werd dan een stuk verder weer een stukje van afgescheurd, en voila, het bezoek kon beginnen.. Alleen nog even mijn tas in een kluisje stoppen…

Vrijwel overal heb je dan van die kluisjes waar je een 1 of 2 euro stuk instopt, kluisje gaat open, je doet je spullen er in, kluisje gaat dicht en je haalt de sleutel eruit. Als je na afloop je spullen uit het kluisje wilt pakken doe je de sleutel in het slot, haal je je spullen uit het kluisje, en meteen heb je je 2-euro stuk terug. Kinderlijk eenvoudig, niets aan veranderen zou je zeggen. Daar denken ze in museum Ludwig heel anders over, je wilt nu eenmaal modern zijn of niet zullen ze daar denken..

Als je daar iets in een kluisje wilt stoppen, moet je zelf maar uitzoeken hoe je dat moet doen, want ze werken niet met muntjes. Uiteindelijk stond ergens heel onduidelijk dat je eerst langs de kassa moest om een pasje te halen met een borg van 2 euro. Je zou denken dat ze dat al zeggen als je bij de kassa bent om je ticket om te wisselen, maar nee, dat zou logisch zijn… En waarom je dat pasje niet meteen bij die kluisjes kon halen, geen idee. Je zag overal mensen met die kluisjes stuntelen, dus goede kans dat het binnenkort in een Duitse variant van bananasplit oid komt.

Vervolgens moest je iets met dat pasje en een knopje doen, maar wat, dat was totaal niet duidelijk. Na veel gepruts bleek dat je dat pasje 5 seconden ofzo tegen het knopje moest drukken, waarna je een klik hoorde en het kluisje werd gesloten. En terug moest je dat pasje dan weer tegen dat knopje drukken. En om het dan nog logischer te maken; het kopen van dat pasje moest bij de kassa, maar het inleveren van het pasje, daar was wel gewoon een automaat voor; pasje erin en je twee euro kreeg je terug. Toen we na afloop onze spullen uit ons kluisje wilde halen stond er naast ons een Amerikaanse vrouw te prutsen met haar kluisje. Toen ze ons ons kluisje zag openen vroeg ze hoe in hemelsnaam het slot werkte😉. Na onze uitleg bekende ze dat ze al vijf minuten bezig met dat geworstel.😉

Die onlogica sloot helemaal aan bij de rest van het museum; een bewegwijzering ontbrak zodat je maar moest gokken hoe je moest lopen om het grootste deel van de kunstwerken te zien. Wat ook totaal niet logisch was was de beveiliging bij kunstwerken. Bij het ene kunstwerk stond een zwarte streep waar je niet over mocht of anders stoof er meteen een suppoost op je af dat je achter de zwarte streep moest blijven, terwijl bij een kunstwerk ernaast niets van een streep te bekennen was en je daar met je neus op het kunstwerk gedrukt kon staan.

Typisch..

Een boeiend dagje Keulen😀

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Keulen, Keulen, Keulen…

Zo ben je op vakantie in de Eifel, en zo ben je weer in Nederland. Gelukkig hebben we de verhalen nog…

S. en ik waren de afgelopen kleine twee weken dus in de Duitse Eifel, in het plaatsje Nettersheim. Voor wie nog een plek zoek om uitgebreide wandeltochten te maken zeker een aanrader; heel veel lange afstandsroutes waaronder de Eifelsteig komen er langs.

Het weer was in die periode hetzelfde als in Nederland. De ene dag regen en de andere dag goed wandelweer.

Op de dagen dat we er niet op uit zijn getrokken in de Eifel hebben we natuurlijk andere dingen gedaan, en twee van die dagen zijn we naar Keulen geweest. De ene dag om de groene kant van Keulen te zien naar de Keulse dierentuin, en de andere dag de culturele kant van Keulen door een bezoek aan het museum Ludwig (museum voor moderne kunst) en oké oké wezen shoppen😉.

Wie regelmatig mijn blog leest weet inmiddels dat mijn relatie met de stad Keulen, of liever gezegd het station van Keulen ‘voor verbetering vatbaar is’. S. en ik pakken voor onze buitenlandse vakanties als het even kan de trein, en aangezien veel van die vakanties in Duitsland/Oostenrijk/Zwitserland zijn, ontkomen we er dan bijna niet aan om via Keulen te reizen. En zoals je onder andere hier, hier en hier kunt lezen is er eigenlijk altijd wel wat bij station Keulen . .

Dit keer was Keulen weer ons overstapstation, maar in tegenstelling tot anders hoefden we nu in Keulen alleen maar een aansluitende trein te nemen richting Nettersheim, de plek waar we onze vakantie zouden vieren.

De heenreis ging zonder een enkel probleem, alhoewel we in plaats van via Arnhem opeens via Venlo werden omgeleid. Normaal heeft dat een vertraging van een uur tot gevolg, maar wonder boven wonder reden we nu zonder vertraging het station van Keulen binnen. Omdat we nog een uur overstaptijd hadden, hadden we alle tijd om daar een goede koffietent te zoeken, en ja, die hebben we gevonden, Die beviel zo goed dat we op de terugreis daar ook zijn langs gegaan😉.

Vlekkeloos?

Helemaal vlekkeloos verliep onze treinreis niet. Tijdens onze vakantie werd er begonnen met het vervangen van een spoorbrug bij Keulen Zuid. Gevolg was dat onze trein van Keulen tot aan een Keulse voorstad Hürth-Kalscheuren ging, en we daar op een andere trein moesten overstappen. Op de heenreis hadden we daar nog geen last van en ook toen we naar de Keulse dierentuin gingen waren die werkzaamheden nog niet. Maar toen we naar museum Ludwig gingen waren die werkzaamheden net begonnen. We waren net na de spits dus dan is de ergste drukte wel voorbij zou je zeggen, maar dat bleek iets anders te liggen.

Gevolg was dat iedereen uit die hele volle trein zich bij Hürth-Kalscheuren uit die trein moest wurmen en op een klein perron moest wachten op die aansluitende trein… en toen die trein kwam… bleek het een boemeltreintje te zijn die al afgeladen vol was. Gevolg was een stormloop op die trein, maar afgezien van een paar reizigers die zich een plek in die trein wisten te wurmen, resteerde er voor vrijwel iedereen niets anders dan op de volgende trein te wachten in de hoop dat daar wel plek zou zijn. Toen die trein na een klein half uur arriveerde bleek dat ze daar gelukkig wel voor een extra lange trein hadden gezorgd zodat iedereen wel met die trein mee kon.

Toen we een paar dagen later weer naar Nederland gingen, waren die werkzaamheden nog steeds in volle gang, dus voor alle zekerheid hadden we maar een trein een uur eerder genomen dan eigenlijk de bedoeling was. En ja, toen ging het eigenlijk allemaal vrij soepeltjes. Op station Keulen hadden we toen nog meer dan voldoende tijd, en konden we rustig naar het gestress van andere reizigers kijken😉. De zon ging zelfs schijnen en toen zag je dat zelfs het station van Keulen ook best wel iets moois heeft.

Dat Keulen als een rode draad door onze hele vakantie liep lees je in mijn volgende blogpost. nog even geduld😉.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Als westerse toerist heb je het maar zwaar

azie blog toerist

Toen ik begin deze week mijn fiets wegzette in het fietsenhok, hoorde ik twee vrouwen praten; eentje was net terug van een vakantie naar Azië.

Ik hoorde haar klagen dat het daar nu allemaal veel te toeristisch is geworden en het niet meer ‘authentiek’ is. Er waren allemaal huizen en koffietentjes en winkels bijgekomen. De vorige keer dat ze er was, was het allemaal veel ‘authentieker’..

Van dat soort types word ik nogal moe. Alsof zij het alleenrecht hebben om een bepaalde plek te bezoeken. Wellicht moet ze er nog aan wennen dat vakantie vieren niet langer alleen is weggelegd voor de rijke westerse toerist, maar dat ook anderen nu voldoende geld hebben om op reis te gaan. En nee, ik vind het soms ook bepaald niet leuk als er bij een attractie die ik wil bezoeken ellenlange rijen staan, maar dat is nu eenmaal de nieuwe werkelijkheid. Je bent niet alleen op de wereld, wen er maar aan.

En haar definitie van ‘authentiek’ is blijkbaar dat de mensen daar in schamele hutjes moeten blijven leven, zonder basisvoorzieningen als stromend water en elektriciteit, zodat zij haar misplaatste gedachte van authenticiteit kan bewaren en er mooie Instagramwaardige foto’s van kan maken. . . Zodra die mensen daar wat geld krijgen en dus net als iedereen zich de luxe kunnen permitteren van die basisvoorzieningen dan haakt zij af want dan is het niet ‘authentiek’ meer…

Ik hoorde haar ook nog zeggen dat ze hoopte dat de volgende reizen die ze in haar agenda had wel ‘echt’ zouden zijn. Wellicht een ideetje voor haar om lekker thuis te blijven, dan scheelt dat meteen weer toeristen en bovendien de nodige vervuilende vliegkilometers… zo maar een ideetje.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Ik ga op vakantie en neem mee… Top 15 reisboeken

reisboeken

Alhoewel mijn zomervakantie er inmiddels alweer op zit, zijn er gelukkig altijd nog reisboeken om in vakantiestemming te blijven. Bij gebrek aan vakantie heb ik eens nagedacht wat mijn top 15 van reisboeken is.

Wat mijn favoriete reisboeken zijn?

De complete Eilanden serie van Boudewijn Buch

Natuurlijk mag Boudewijn Büch niet ontbreken in deze blogpost. Zijn tv-serie ’De Wereld van Boudewijn Büch’ vond ik vroeger al fascinerend. Over zijn zoektocht naar dodo’s , Goethe, bibliotheken op de meest afgelegen plekken of wat dan ook; ik verslond die afleveringen. En over veel van die speurtochten zijn ook boeken verschenen. Daarom mag zijn boekenserie over eilanden zeker niet ontbreken in dit overzicht!

‘De fatale kust’ van Robert Hughes

Een boek over de ontstaansgeschiedenis van Australië. Ik weet nog dat ik een keer alleen naar Bettmeralp in Zwitserland was. Overdag trok ik de bergen in, en als ik daarna weer in mijn appartement was, stond op tv de Tour de France aan (ja, de tour wijkt voor niets…) en dook ik meteen weer in dat boek, want ik wilde het perse uitlezen.

Een dikke pil (meer dan 800 bladzijden), maar vanaf het begin werd ik erdoor gegrepen. Hoe Australië van een strafkolonie tot het land dat het nu is, is veranderd. Een aanrader!

‘Italiaanse manieren’ van Tim Parks

Tientallen zo niet honderden boeken zijn er verschenen van mensen die naar een ander land verhuizen en dan met de ogen van een buitenstaander beschrijven wat ze zoal opvalt in dat land. Tim Parks, een Engelse schrijver die al jaren in Italië woont, heeft wat mij betreft in dat genre met ‘Italiaanse manieren’ een van de meest grondige boeken op dat gebied geschreven.

Dik 600 bladzijden, maar door die typisch Engelse manier van beschrijven wordt je meteen in het boek gezogen en weet je na die 600 bladzijden weer een stukje beter hoe Italianen denken, doen en leven.

Alle boeken van Bill Bryson

Bill Bryson mag wat mij betreft zeker niet ontbreken in dit rijtje. Een Amerikaans-Engelse schrijver die op een heerlijk humoristische maar toch ook grondige manier de gebieden waar hij doorheen reist becommentarieerd. Eigenlijk kan ik al zijn boeken wel in dit overzicht plaatsen, maar laat ik het houden bij;

Bergboeken

Aangezien ik veel vakanties in de bergen doorbreng, mogen een paar bergboeken niet ontbreken in deze lijst. Ik ben verslaafd aan bergexpeditieboeken, heb er een kast vol van, dus kiezen is moeilijk. Heb uiteindelijk gekozen voor twee gebeurtenissen die er uitspringen; de gebeurtenissen op Mount Everest 1996, en de val van Joe Simpson in de Andes.

Mount Everest 1996: ‘The Climb’ Anatoli Boukreev, ‘Into thin air’ van John Krakauer, en Left for Dead: My Journey Home from Everest’ van Beck Weathers.

In 1996 waren diverse teams bezig met de beklimming van Mount Everest. Terwijl veel klimmers in de buurt van de top waren, stak er een zware storm op. Uiteindelijk kwamen daardoor 8 klimmers om. Naderhand brak er een controverse uit over of een aantal van die doden wellicht voorkomen had kunnen worden, en wat de rol was van de gidsen.

Boeken die daarom niet mogen ontbreken zijn het boek van de beschuldigde expeditiegids Anatoli Boukreev, ‘The Climb’ , en ‘Into thin air’ van John Krakauer, een klimmer van een van de andere teams die de grootste verwijten maakt richting Boukreev. Het boek van een van de andere klimmers van toen, Beck Weathers ‘Left for Dead: My Journey Home from Everest’ gaat ook in op de gebeurtenissen en beschrijft daarnaast hoe hij zelf bijna omkomt tijdens die storm van 1996, en welke lichamelijke prijs hij daar voor moet betalen.

Over de rand (Touching the void) van Joe Simpson

Als bergbeklimmer hoop je natuurlijk bekendheid te vergaren door allerlei moeilijke toppen die je hebt gehaald. Joe Simpson kreeg echter de meeste bekendheid door een mislukte bergexpeditie die hij uitvoerde samen met een klimmaat in het Andesgebergte. Tijdens de afdeling van de Siula Grande komt hij ten val en belandt in een gletsjerspleet.

Voor het geval je het boek nog niet kent zal ik de rest niet verraden, maar het is een aanrader! Voor het geval je meer visueel bent ingesteld; er is ook een film (Touching the void) van verschenen.

Jouw top 15?

Welk reisboek mag wat jou betreft zeker niet ontbreken, en waarom?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Denkend aan Oostenrijk (3); van Duitse spoorhumor tot Amerikaanse diepzinnigheid

P1030217

In mijn eerste blogpost over onze vakantie in Brixen im Thale las je al dat er op de heenweg gedoe was met onze treinverbinding; op de terugweg was dat nog een graad of wat erger, met dank aan mijn ‘favoriete’ station Keulen. Ik weet niet hoeveel keer ik al van dat station gebruik heb gemaakt, maar echt elke keer gaat het daar helemaal mis, ook dit keer weer.

Toen ik tijdens onze vakantie op de site van Deutsche Bahn keek, zag ik al dat onze verbinding van Wörgl naar Munchen 40 minuten later in Munchen zou arriveren door wederom een omleiding door plotselinge werkzaamheden. Niet echt een ramp aangezien we een uur overstaptijd hadden.. Zogezegd, zo gedaan. In Munchen arriveerden we met voldoende overstaptijd voor onze volgende trein, die naar Keulen. Ging allemaal vlekkeloos; slechts tien minuten vertraging, dus nog voldoende tijd om bij Keulen iets te eten voor ’s avonds te kopen.

Keulen…

Tsja, en toen… de ICE naar Utrecht verscheen keurig op het bord, maar wel met een vertraging van tien minuten. Oké, gevolg daarvan was dat we onze aansluitende trein in Utrecht zouden missen, maar aangezien er 15 minuten later weer een zou gaan verder niets om ons druk over te maken.

Maar toen begon het gedoe pas.

We hadden al gekeken op het treinindelingsbord waar onze coupé zou stoppen, dat zou bij gedeelte F zijn. Voor wie weinig met internationale treinen reist: ICE-treinen zijn ellenlange treinen die vaak overvol zijn. In de trein zelf met je koffer van de ene kant naar de andere kant proberen te komen is uitgesloten, voordat iedereen voor je zijn/haar koffer in het rek heeft gezet ben je eeuwen verder. En je wilt ook niet via het overvolle perron een paar honderd moeten sprinten/slalommen om op tijd bij jouw treinstel te komen, want op een gegeven ogenblik gaan die deuren toch echt dicht…

A tm D, D tm G??

Wij gingen dus naar het juiste deel van het perron, tot opeens een nogal apart treinenbord boven het perron verscheen.. Op het bovenste deel (zie de foto bij dit blog) stond dat onze ICE op perrondeel A tm D zou stoppen, terwijl nog geen twintig cm eronder doodleuk stond dat ie bij D tm G zou stoppen. Aangezien het perron al overvol was met reizigers voor deze ICE, voor een andere ICE die rond dezelfde tijdstip zou vertrekken en met mensen die stonden te wachten op de trein van het andere perron, zou het wel zo handig zijn om te weten waar je moest instappen.

Even verderop zag ik iemand van DB staan (bleek later de machinist te zijn) dus ik vroeg aan hem wat nou het juiste was. Hij zei het eerste, en een machinist zal toch wel weten waar een trein precies stopt… zou je zeggen… dus wij slalommend naar het volgens hem juiste gedeelte…. De 10 minuten vertraging werden er al gauw 20, maar daar kwam uiteindelijk de trein aan… om vervolgens doodleuk alsnog bij D tm G te stoppen. Met een hele volksverhuizing van allemaal druk door elkaar heen lopende reizigers tot gevolg… Leuk met 30+ graden..

Na het nodige getouwtrek zaten we eindelijk, helemaal klaar om richting Utrecht te vertrekken…maar de trein bleef staan. Er werd omgeroepen dat er een technisch probleem was, maar dat ze er alles aan zouden doem om dat te verhelpen zodat de trein alsnog kon vertrekken. Van andere passagiers hoorden we dat dit al een vervangende trein was aangezien in de eigenlijke trein de airco was uitgevallen en dat die trein daardoor niet verder mocht. Daarom was er een paar stations hiervoor al een andere trein gekomen.

1 kant

Maar bij station Keulen bleek dat deze trein een nogal apart defect had; hij bleek maar 1 kant op te kunnen… normaal gesproken geen ramp aangezien een trein maar 1 kant op gaat, maar bij station Keulen vertrekken de meeste treinen nu eenmaal weer in dezelfde richting als waar ze aankwamen. Na nog een tijd wachten werd er omgeroepen dat we een stukje door zouden rijden naar een ander station, daar zou van richting worden gewisseld. En kwam het verzoek; of we maar even de gangpaden vrij wilden houden, want dan kon de machinist snel van de ene kant van de trein naar de andere kant lopen, en konden we gauw onze weg vervolgen, nu wel in de juiste richting…

Zo gezegd zo gedaan. Met een vertraging van iets van bijna een uur vertrokken we eindelijk. Even later werd er omgeroepen dat ter compensatie van het ongemak, iedereen gratis drinken mocht halen in het restauratierijtuig….fris, bier, wijn, alles was gratis…

Amerikaanse diepzinnigheid

Naast ons zat een groep Amerikaanse uitwisselingsstudenten, en boeiend was het om te zien wat de mededeling van dat gratis drinken voor uitwerking had op hen. Ze maakten van de gelegenheid gebruik om allemaal aan de wijn te gaan. Gevolg was dat ze binnen no time aangeschoten raakten en vrolijker en vrolijker werden.

Gesprekken gingen nergens over, totdat opeens zonder aanwijsbare reden de sfeer omsloeg en ze heel serieus werden; gesprekken gingen opeens over welk geloof ze hadden, waarom ze geloofden, wat ze daarin zochten, wat ze van het leven verwachten, wat ze daarin zochten en nog veel dieper. Hele mooie gesprekken waren dat en heel boeiend om te zien hoe kwetsbaar ze zich opeens opstelden.

Hoezo open deuren?

Op een gegeven ogenblik werd er omgeroepen dat er een extra stop zou worden gemaakt op station Den Bosch, zodat reizigers een extra mogelijkheid hadden om richting Arnhem/Nijmegen te reizen. Ons bood het de mogelijkheid om in Den Bosch de stoptrein naar Houten te pakken, wel zo makkelijk. Wij dus onze koffers gepakt, richting deur… Bleek de deur defect te zijn. Snel naar een andere deur met nog een groepje die er ook uit moesten.. maar blijkbaar had de machinist er zo de pest in dat ie in plaats van de deuren te openen, besloot om gewoon doodleuk daarvan af te zien en lekker richting Utrecht te rijden… En zo passeerden we met een noodgang in de ICE station Houten, om vervolgens even later op station Utrecht alsnog de sprinter te pakken…

En zo zat er weer een vakantie op… Zeer geslaagde vakantie, en ja, ook de treinreis was ondanks alles toch geslaagd. Wat zijn jouw vakantieplannen?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Denkend aan Oostenrijk (2); waarom vakantie zo leuk kan zijn.

P1030003

Fijn dat er toeristen zijn

In plaatsen als Rome, Amsterdam of Venetië vragen ze zich af hoe ze het verblijf van toeristen zo onaangenaam moeilijk kunnen maken, om op die manier mindere toeristen te trekken en de stad weer wat leefbaarder te maken. Wellicht vanuit het oogpunt van bewoners enigszins te begrijpen, maar bepaald niet gastvrij als je als toerist merkt dat ze je eigenlijk liever kwijt dan rijk zijn. Dat gevoel had ik toen S. en ik een paar jaar geleden in Rome waren.

Daarom vind ik het zo lekker om als tegenhanger daarvan in plaatsen te komen waar ze nog wel zitten te wachten op toeristen. En ja, dat gevoel had ik in Brixen im Thale en omgeving heel sterk. Je merkte het aan veel grote maar ook kleine dingen; zoals ik al noemde het vrijwel gratis bus- en treinvervoer; op vrijwel alle toeristische plekken zijn er gratis schone wc’s. Op heel veel plekken hebben ze folders met tochten die je kunt lopen of met activiteiten die er in de buurt te doen zijn. Gewoon van die dingen waaraan je merkt dat je welkom bent in plaats van dat je het gevoel hebt dat ze hopen dat je zo snel mogelijk weer oprot.

Brixen im Thale

In mijn vorige blogpost las je al dat S. en ik de afgelopen weken op vakantie in Brixen im Thale waren. En ja, ook daar kregen we bij het boeken er mee te maken; toeristenbelasting. Vrijwel elke gemeente heeft het tegenwoordig maar vaak vraag je je af wat ze daarmee doen en of het niet gewoon een makkelijke melkkoe is van de gemeente. In Brixen im Thale heb ik die gedachte geen moment gehad. Daar zit namelijk, evenals in omliggende gemeenten, het vervoer per trein/bus bij je guestcard inbegrepen. Dus voor twee euro (bedrag van de plaatselijke toeristenbelasting per dag) kon je daar elke dag met de bus/trein.

Minpuntje was alleen wel dat er na een paar dagen een goederentrein ontspoorde bij Kirchberg in Tirol (halte naast Brixen im Thale). Gelukkig zonder gewonden, maar wel met veel materiele schade. Gevolg was dat er toen 4 dagen geen treinen reden en we dus met de bus moesten. En niet alleen wij, maar ook alle locals. Dus toen we die dagen rond uur of 4 a 5 terug naar Brixen wilden, hadden we te maken met overvolle bussen…

Op en neer

En de prijs van de kabelbanen viel me ook meer dan mee; een kaart voor 12 dagen waarmee we alle kabelbanen in de omgeving konden gebruiken, kostte namelijk maar net iets meer dan 100 euro. Een bedrag dat we in Zwitserland al kwijt waren toen we paar jaar terug een keertje met de trein naar de Jungfrau wilden..

Maar die Kitzbüheler Alpen Sommer Card, zoals dat ding heette, was dus erg handig. Zeker de tweede week van onze vakantie, toen de temperatuur vrijwel elke dag boven de 35 graden was. Toen was het wel zo lekker om met een kabelbaan omhoog te kunnen in plaats van dat je eerst tot 1.200 meter omhoog moest lopen voordat je echt meters kon maken.

29 deurtjes/lades

Het chalet dat we dit jaar hadden was een schot in de roos; het was zeker niet overdreven duur ofzo, maar echt alles was aanwezig. Ik heb het wel eens minder luxe meegemaakt. Zo vond ik een stortdouche altijd iets onzinnigs… tot ik tijdens deze vakantie na weer een dag rond de 35 graden er weer onder plaats kon nemen… heerlijk….

Maar het klinkt wellicht wat raar, maar soms had ik het gevoel dat er teveel was. Vooral in de keuken. Die keuken had (ja, ik heb ze geteld, je moet toch wat in een vakantie) 29 lades/deurtjes… gevolg was dat ik de hele vakantie aan het vogelen was met wat nou ook al weer waar stond;-). Glazen achter lade 1, borden achter deurtje 2, snijplank achter deur 4, of was het nou lade 5? Valt niet mee zo’n vakantie.

Tijd om naar huis te gaan

Na twee meer dan heerlijke weken was het tijd om weer naar huis te gaan. En ja, qua trein hebben we dat weer in stijl gedaan, dankzij mijn ‘favoriete’ station Keulen. Daarover in deel 3 van mijn vakantieblog meer … veel meer…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Denkend aan Oostenrijk (1); van Duits treingedoe tot misplaatste vooroordelen

P1030137En dan is het half juni en is het opeens tijd voor de zomervakantie…. Normaal gaan S. en ik in september op zomervakantie, maar dit jaar kozen we voor juni.

Natuurlijk weer naar de bergen, dit keer naar Brixen im Thale in Oostenrijk. Het chalet hadden we begin van het jaar geboekt; zag er allemaal erg goed uit, dus we konden niet wachten. Maar je zal het ongetwijfeld wel hebben meegekregen; deze winter viel er in de Alpen sneeuw… heel veel sneeuw… en zelfs 5 weken geleden viel er nog sneeuw…

Let it snow

Dus toen ik de weken voor onze vakantie de webcams van het gebied waar we heen zouden gaan bekeek, was er op veel van die webcams nog een mooi sneeuwdek te zien… Leuk voor de wintervakantie, maar voor een zomervakantie toch iets minder handig. Maar gelukkig werd het in de twee weken voor onze vakantie in Oostenrijk plotseling zomer en schoot de temperatuur de hoogte in en ja, begon de sneeuw dus ook flink weg te smelten. Toen ik de dag voordat we vertrokken keek, viel het allemaal gelukkig allemaal best mee. En ook de weersvooruitzichten zagen er goed uit. Ideaal zomervakantie weer!

Duitsland en treinen

Ook dit keer gingen we weer met de trein. Wie mijn blog al een tijdje leest, weet inmiddels dat treinen richting Duitsland /Alpenlanden betekent dat je vrijwel altijd te maken krijgt met vertragingen. Ook dit keer was dat weer veelvuldig het geval.

In Duitsland is jarenlang heel veel geld gepompt om voormalig Oost-Duitsland qua voorzieningenpeil etc gelijk te trekken met West-Duitsland. Dat is heel goed gelukt want je merkt op heel veel gebieden vrijwel geen verschil meer tussen voormalig Oost of West.

Maar omdat ook in Duitsland het geld maar een keer uitgegeven kan worden was het gevolg van het pompen van geld in Oost-Duitsland dat ze aan andere dingen geen geld konden uitgeven en één van die dingen is het spoor geweest. Jarenlang is dat verwaarloost, met als gevolg dat het nu verouderd is, met veel verstoringen tot gevolg en ze nu een inhaalslag moeten maken om het weer op een hedendaags peil te brengen. Gevolg daarvan is dat er heel veel grootschalige werkzaamheden zijn.

Als ze die op tijd aankondigen, bij de nieuwe dienstregeling of zo, is dat geen probleem, dan kan ik er rekening mee houden, maar er is een bepaalde vorm van Duitse logica die ik na al die jaren nog steeds niet snap. Dat is dat ze een paar maanden van tevoren, nadat de nieuwe dienstregeling al bekend is gemaakt en ik dus tickets hebt geboekt, ze opeens de dienstregeling overhoop gooien in verband met werkzaamheden.

Na veel inwendige verwensingen volgde dus ook dit jaar weer een inmiddels bijna traditioneel rondje bellen met de klantenservice van de Deutsche Bahn, om de tickets om te boeken. En ik moet zeker zeggen, met de klantenservice van de Deutsche Bahn is weinig mis, die handelen het altijd goed af.  Met de nieuwe tickets zouden we zowel in Duisburg als in Munchen iets meer dan een uur overstap hebben en bij de overstap in Oostenrijk 6 minuten.  Veilige marges zou je zeggen, maar twee weken van tevoren zag ik al een melding dat  de trein richting Duisberg 25 minuten later zou aankomen in verband met een omleiding… Maar door de marge die we hadden ging dat allemaal verder zonder problemen.

En nog geen week nadat ik met de klantenservice van de Deutsche Bahn aan de lijn had gehangen over de terugreis, zag ik dat een van onze treinen voor de terugreis opeens zonder, verdere uitleg was opgeheven… Dus weer aan de lijn gehangen.

Maar al dat gedoe ben ik inmiddels gewend, hoort er een beetje bij.

Ja, het is altijd een heel gedoe om zo’n treinreis te regelen, maar de positieve kanten van reizen met de trein wegen wat mij betreft nog steeds ruimschoots op tegen nadelen. Als je dan eenmaal in een Duitse trein zit, beleef je altijd wel wat.

Het boeiende van reizen met de trein en meerdere keren overstappen is dat je steeds andere mensen leert kennen. Dit keer waren dat op de heenreis wel heel boeiende mensen. Toen we in Duisburg onze trein richting Munchen namen, stapten er een groep zeer uitgelaten vrouwen in die voor een vrijgezellenfeest naar Keulen gingen. Je kent het wel; op en top in het roze, en ondanks het tijdstip van nog niet eens eind van de ochtend al zo goed als bezopen. Hartstikke vrolijk en luidruchtig dus.

Vooroordelen

En om de feestvreugde te verhogen stapte er op het volgende station een groep van een stuk of dertig mannen in, die richting luchthaven van Frankfurt gingen om daar het vliegtuig naar Bratislava te nemen voor een metaltechno optreden….

Om de groep te omschrijven; Duits, zwarte broek, zwart t-shirt en bier, heel veel bier en andere alcohol. Als extra handbagage hadden ze namelijk wat fusten bier en andere alcohol meegenomen. En 11 uur ’s ochtends is natuurlijk een ideaal tijdstip om al aan het bier te gaan… De alcohol deed zijn werk en al gauw werden ze luidruchtiger en luidruchtiger, maar in tegenstelling tot vaak wanneer een groep binnen een uur of zo gemiddeld meer dan een liter bier achterover slaat werden ze verre van vervelend.

In tegendeel; op een gegeven ogenblik kwam er een heel keurige vrouw, die uitgerekend een plek precies te midden van die groep bleek te hebben gereserveerd. Je kunt je dan heel veel scenario’s indenken voor het vervolg, maar binnen no time zaten ze heel gezellig te praten.

En ook opvallend; steeds als er bij een nieuw station iemand binnenkwam met een zware koffer, boden ze meteen aan om die koffer voor diegene in het rek te doen. Boeiend om te zien hoe vooroordelen werken. Je ziet iemand of een groep; heb bepaalde gedachten en binnen no time blijken die totaal ongegrond te zijn.

Toen we bij station Frankfurt aankwamen en de groep de trein verliet op weg naar hun vliegtuig, keerde de rust terug en resteerden slechts de nodige fusten bier, plastic bekers, glazen flessen.

Naargeestige stations

Ik reis al jaren met de trein door Duitsland en wat me altijd weer opvalt is dat heel veel Duitse stations zo grauw zijn.  Vooral als het somber weer is, ogen heel veel van die stations zo naargeestig. Breng op een regenachtige dag vijf minuten door op bijvoorbeeld station Mannheim en je raakt meteen depressief.  Wat dat betreft kunnen ze nog veel leren van de Nederlandse stations, want die zijn in vergelijking daarbij een kleurexplosie.

In deel 2 van dit driedelige vakantieblog : waarom vakantie zo leuk kan zijn…Binnenkort meer

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Flarden van Pasen

P1010926Pasen = vrije dagen= tijd om er een paar dagen op uit te trekken.

Toen we dat voornemen hadden, konden we nog niet vermoeden wat voor een perfect weer het zou worden, maar soms heb je geluk wat dat betreft. Inmiddels weer terug in Houten is het tijd voor wat Paasflarden…

Buurse

Na vorige keren in het voorjaar naar de kust te zijn gegaan, besloten we om nu eens wat anders te doen. We wilden niet al te ver weg dus, werd het een ander gebied Nederland ‘iets in de bossen’. Tijdje terug was een reclame van natuurhuisje.nl blijven hangen, dus we besloten daar eens te kijken. Er was dermate veel keus dat het moeilijk kiezen was. Uiteindelijk ging het tussen iets in Noord-Brabant en iets in Twente, waarbij Twente als winnaar uit de bus kwam. Op naar Buurse!

Hoezo klimaatverandering?

Zoals ik al zei; met het weer; soms zit het mee en soms zit het tegen. En dit keer zat het qua weer meer dan mee. Temperatuur was tussen de 23 en 25 graden!

Voor zo een paar dagen weg zijn dat perfecte temperaturen, maar als je het iets breder bekijkt is het natuurlijk abnormaal, en zie je steeds meer duidelijke symptomen van klimaatverandering.

Heen en terug reden we richting ons huisje over een zandpad, het leek wel of we op een prairie reden; grote stofwolken achter onze auto. Goed dat we de auto nog niet gewassen hadden…

In plaats van dat het half april nog drassig is van de sneeuw/regen, was de grond in de bossen en heidevelden kurkdroog. In natuurgebied Witte Veen heeft Natuurmonumenten over sommige paden vlonders gemaakt omdat je daar normaal gesproken anders tot je enkels in de drassigheid loopt. Nu was daar totaal geen sprake van; kurkdroog was het, van water was in de verste verte niets te zien.

We liepen een tocht door het heidegebied Buursezand. Heel mooi gebied, maar de grond was er kurkdroog. Waar waterpoeltjes zouden moeten zijn,  resteerden slechts droge vlaktes..

Bij ons huisje stroomde aan de achterkant een riviertje en we hadden gelezen dat aan de andere kant van dat riviertje, recht tegenover ons huisje,  een waterpoel was waar bij de schemering reeën en andere dieren zouden komen drinken. Ik had me dus al ingebeeld dat ik ‘s avonds lekker vanaf ons terras wilde dieren zou spotten… helaas.. door die droogte was die hele poel opgedroogd en waren er in de verste verte geen wilde dieren te zien;-)

Reigers zijn domme dieren

Ik weet het; een tendentieuze uitspraak, en nee, het is zeker ook niet wetenschappelijk onderbouwd, maar toch… reigers zijn erg mooie dieren, ze vliegen sierlijk, ik kijk er graag naar, maar om nou te zeggen dat het slimme beesten zijn? Niet bepaald, of in ieder geval een Buursense reiger heeft bepaald het zwarte garen niet uitgevonden…

We liepen bij een van de wandelingen een heel stuk langs een kronkelig riviertje. Een reiger stond daar doodstil in het water te wachten tot er een prooi in zijn/haar buurt zou komen.

Toen hij ons aan zag komen vloog ie op en twee bochten verder landde hij weer om weer doodstil op prooien te loeren. Wij kwamen weer in de buurt en weer vloog ie op, om een bocht of wat later verderop weer in dat riviertje te landen.

Wellicht wilden de vissen niet bijten of verveelde hij zich want dat herhaalde zich zeker een keer of 8. Zou dat beest inmiddels echt niet de intelligentie hebben gehad dat het wellicht handiger was voor hem om in plaats van steeds iets voor die vreemde mensen met rugzakken te landen, eens voor de verandering achter die mensen te landen?

Op een gegeven ogenblik boog de rivier naar rechts en gingen wij naar links zodat er een einde kwam aan dit staaltje zinloos energie verspillen op een veel te warme dag….

Tot we de volgende dag toen we weer  langs die rivier liepen en het ritueel zich weer herhaalde….

Ja, tijdens zo’n vakantie vallen je de raarste dingen op;-)

Wandelknooppunten

Er zijn van die dingen waarvan je pas beseft hoe handig ze zijn als je er eens gebruik van maakt. Dat hadden S. en ik met wandelknooppunten. Normaal als we in een ‘vreemd’ gebeid zijn, zoeken we wat wandelingen op, printen die uit, of kopen een kaart, en lopen die wandelingen. Tijdens een vorige vakantie in Camperduin ontdekten we de handigheid van  wandelknooppunten, en toen we bezig waren met te kijken wat er in de buurt van Buurse allemaal te doen was, zagen we dat ze daar ook meededen met een wandelknooppunt.

Voor wie er niet zo in thuis is:

Bij wandelknooppunten hebben ze in een heel wandelgebied, bijvoorbeeld Twente, een netwerk van duidelijke markeringspaaltjes met een nummering neergezet, bijvoorbeeld Z81, Z82 etc. Op een overzichtskaart staan al die knooppunten weergegeven en wat de afstand is tussen twee punten. Vervolgens hoef je je dus veel minder druk te maken waar je loopt, en kun je veel meer genieten van de omgeving. Je loopt gewoon een stuk en aan het einde van een pad  zie je een markeringspunt en weet je precies waar je bent. Wil je nog door lopen dan loop je door, wil je een andere kant op dan ga je een ander kant op, in de wetenschap dat er aan het einde toch wel weer een markeringspunt staat, en je weet waar je bent.

Om het helemaal makkelijk te maken, zijn veelgelopen routes en lange afstandspaden ook  op die knooppuntenkaart ingetekend, zodat je zowel de keus heb uit al vastgestelde routes, zelf een route te bepalen, of natuurlijk een mix daartussen.

Tijdens deze vakantie hebben we ook elke dag die wandelknooppuntenkaart gebruikt. Als ze ze nu ook nog eens plastificeren,  dan zouden ze nog veel langer meegaan…

En toen

En toen was het door de stofwolken heen weer tijd om richting Houten te gaan…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

5 uur van mijn leven…

Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, gaat het internationaal treinen afgezien van de gebruikelijke hobbels, vrijwel altijd redelijk goed, maar soms heb je zo’n reis waarbij alles misgaat.

Bij mij is het één keer echt vies tegengevallen. Dat was al jaren geleden, en kwam voor een deel ook door een typisch geval van verkeerde zuinigheid/domme pech.

Ik had toen een vakantie in Zwitserland en ik zou daarna van Zwitserland doorreizen naar het noorden van Denemarken, waar mijn broer op vakantie was.

Goedkoop is duurkoop

Ik was toen veel jonger en wilde toen zo goedkoop mogelijk reizen en was toen ook stuk minder thuis in de wondere wereld van het Europees treinreizen. Ik had dus bij het uitstippelen van de reis de goedkoopst mogelijke plek, een slaapstoel, geboekt.. Een keer daarvoor naar Praag had ik ook een slaapstoel geboekt en dat was toen best goed bevallen. Daarom ging ik er vanuit dat dit wel weer ongeveer hetzelfde zou zijn, maar dat bleek iets ander te gaan…

In plaats van een ruime verstelbare stoel bleek mijn slaapplek een zespersoonscoupé te zijn waarin nog vijf andere reizigers zaten, en in plaats van verschuifbare stoelen waren het vaste stoelen. Ik heb toen de hele nacht vrijwel rechtop moeten zitten, en aangezien de persoon tegenover me ook nogal vrij lange benen had was er ook vrijwel geen ruimte om mijn benen te strekken.. Ik weet niet hoe ik toen die nacht ben doorgekomen, maar er leek geen einde aan te komen…

Om 5 uur ’s ochtends zou ik moeten overstappen, dus ik telde al de secondes af tot het moment dat het zo ver was, want dan zou ik eindelijk mijn benen kunnen strekken en weer een normale zitplek krijgen…

Aansluiting

Maar helaas. Doordat de trein een dermate grote vertraging bleek te hebben, miste ik mijn aansluitende trein en viel mijn hele van tevoren zo mooi uitgestippelde reisplan in duigen. Omdat internet toen nog in de kinderschoenen stond, was er geen sprake van dat ik even op mijn telefoon een andere route kon uitstippelen. En dus was het een kwestie van op een station kijken welke trein mij weer een stuk verder richting mijn einddoel in Denemarken kon brengen. Uiteindelijk kwam ik 5 uur later dan gepland aan in het noorden van Denemarken…

Tuurlijk baalde ik, maar aan de andere kant was het wel weer een mooi avontuur.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Groeten uit Nederland

zwitserland frutigenTijdens zo’n vakantie in de bergen, ver weg van Nederland, vallen zo dingen op:

Terwijl S. en ik vakantie vierden in Zwitserland bleek  ook diep weggestopt in een Zwitsers bergdal Nederland niet ver weg te zijn…

Van de plaats waar wij zaten, Frutigen, loopt een bergweg naar Adelboden. De enige manier waarop Adelboden, afgezien van kabelbanen en bergpaadjes, is verbonden met de rest van de Zwitserland, dus een belangrijke weg. Nu heeft zo’n bergweg heel wat te lijden onder het winterse weer, en de zomerperiode is de periode om zo’n weg te repareren.

Aangezien het de enigste toegangsweg is tot Adelboden, kunnen ze niet even die weg compleet afsluiten, werkzaamheden doen, en weg weer opengooien. In plaats daarvan sluiten ze een weghelft af, en over de andere weghelft worden dan om en om de beide richtingen toegelaten.

Wij maakten tijdens onze vakantie regelmatig gebruik van die weg. En steeds als ik in die bus zat en we langs die wegwerkers reden, dacht ik; liever zij dan ik. Want aan de ene kant rijden dan de auto’s vlak langs (die ook niet kunnen uitwijken aangezien de bergwand aan de andere kant geen centimeter meegeeft), terwijl aan de andere kant er een afgrond van een paar honderd meter diep is… Geen goed idee om daar je evenwicht te verliezen..

Stoplicht op rood, stoplicht op groen…

Maar zoals ik al zei, door die werkzaamheden mocht steeds 1 rijrichting gebruik maken van die beschikbare rijstrook. En de werking is dan vrij simpel; stoplicht op rood, jouw rijrichting wacht, stoplicht op groen; jouw rijrichting mag rijden.  Lijkt me een vrij universeel te snappen principe. Gevolgen van als je dat niet doet lijken me ook niet heel moeilijk te raden…

Maar ja, er is een volkje op deze aardkloot met de nogal typische eigenschap om te denken dat regels voor iedereen behalve hen gelden…

Toen wij op een dag in de bus uit Adelboden richting Frutigen zaten moesten we wachten bij dat stoplicht. Toen het stoplicht op groen sprong kon onze richting gaan rijden. Met zo’n bus is het bepaald niet makkelijk manoeuvreren langs een kronkelige bergwand en allerlei asfalteringsvoertuigen, dus die bus deed er even over om een hele smalle passage te passeren.

Maar tot verbijstering van iedereen gaf een automobilist uit de andere richting die het allemaal te lang vond duren plotseling gas en reed in onze richting. Wat die idioot bezielde, geen flauw idee, want tussen de bus en de bergwand zat nog geen 40 cm en aan de andere kant stonden asfalteringswerktuigen die ook bepaald niet de gewoonte hebben om uit zichzelf opzij te gaan.

Gelukkig drong het op het laatste moment nog tot zijn botte hersens door dat het toch niet helemaal handig was wat ie deed, maar ja, hij kon geen kant meer op. Het was dat wegwerkers zo helder bij geest waren om snel een hek weg te trekken zodat die auto naar links kon uitwijken, en tussen de bouwmaterialen kon wachten tot de bus was gepasseerd.

Als blikken konden doden was er nu een Nederlander minder geweest, want is het heel verrassend als ik zeg dat de betreffende automobilist in een auto met Nederlands kenteken reed?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Sporen tot je groen ziet.

iceReizen met de trein blijft altijd boeiend, en zeker met de trein naar het buitenland is altijd weer een loterij. Ook dit keer weer, toen S. en ik met de trein naar Zwitserland gingen voor onze vakantie.

Frutigen was de plek van bestemming, en zoals altijd gingen we ook nu met de trein. Treintickets hadden we een aantal maanden geleden gekocht, slechts twee keer overstappen, ruimte overstaptijden, perfect geregeld… dachten we toen…

Want een maand of wat nadat we die treintickets hadden gekocht, kwam er allemaal gedoe met treinen die eerst later, toen eerder, en vervolgens helemaal niet zouden rijden… Maar dat gedoe kon je al in deze blogpost lezen.

Gelukkig zijn er meerdere wegen die naar Rome, en in dit geval Frutigen leiden, dus na wat gespeur en het maken van nieuwe zitplaatsreserveringen was ook dat geregeld. Helaas met meer overstapstations en krappe overstaptijden van soms minder dan 10 minuten, maar het zag er allemaal goed te doen uit.

En de heenreis viel reuze mee, zonder problemen haalden we al onze aansluitingen, en op tijd rolde onze laatste trein het station van Frutigen binnen.

Zit je goed?

Een vrijwel probleemloze reis, op 1 ding na…. een eigenlijk elke keer weer terugkomende ergernis; het gedoe met zitplaatsreserveringen, en dan vooral in het Nederlandse deel van internationale treinen. Toch wel apart dat als je in een vliegtuig een stoel reserveert, niemand het waagt om op jouw stoel te gaan zitten, terwijl het in de trein altijd weer een heel gedoe is om op de door jou gereserveerde stoelen te kunnen zitten.

Omdat S. niet goed tegen achteruitreizen kan, en we met koffers niet een hele treincoupe door willen zeulen, kiezen we daarom altijd zitplaatsen tegenover elkaar zodat we in ieder geval verzekerd zijn van 1 ‘vooruitrijdende’ zitplaats, en plekken die een beetje aan het begin van een treincoupé liggen.

Voor die zitplaatsreserveringen betaal je, maar dat vormt voor sommigen geen belemmering om er gewoon te gaan zitten.

Nu was het ook weer prijs. Op Utrecht Centraal stapten we in de trein richting Keulen, maar bij onze zitplaatsen aangekomen bleken daar al twee mensen te zitten. Toen S. aangaf dat ze op onze plekken zaten, deden ze eerst of ze niets hoorden, maar uiteindelijk gaven ze aan dat er anderen op hun plaatsen zaten en dat zij daarom op maar onze plaatsen zijn gaan zitten.

Als er nu zat vrije plekken waren was het niet zo’n probleem, maar aangezien het erg vol zat, moesten die mensen op die andere plek gewoon weg. Het waren van die types van grote bek, nergens iets van aantrekken, en anderen gaan dan vanzelf wel opzij. Bij de mensen die nu op onze plaatsen zaten lukte dat, maar ze dan hadden ze buiten S. gerekend.

In eerste instantie weigerden ze plaats te maken, maar toen S. de conducteur erbij haalde, kozen ze uiteindelijk toch eieren voor hun geld.

Van tevoren hadden ze niet gekeken waar hun treincoupé was, en toen de trein arriveerde, en die coupé aan het eind van de trein bleek te zijn, hadden ze geen zin om daar heen te lopen en besloten ze om dan maar gewoon in te stappen en ergens te gaan zitten…

Maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed en na een uur of 11 arriveerden we in zonnig Frutigen.

Op de weg terug

Na een meer dan geslaagde vakantie was het twee weken later weer tijd om de trein richting Nederland te pakken.

Omdat Zwitserland al duur genoeg is, hadden we een route gevonden waardoor we voor nog geen 90 euro van Frutigen weer in Houten terecht zouden komen. We moesten daarvoor wel overstappen in Bern, Mannheim, Dusseldorf, Venlo en Den Bosch, maar zou goed te doen moeten zijn; overal minimaal 15 minuten overstaptijd.

De eerste treinen gingen soepeltjes; zon scheen, en ik zag de bergen langzamerhand steeds meer in de verte verdwijnen.

Trein gemist? Vloek niet..

Maar in de trein naar Mannheim begon het gedoe; trein vertrok al paar minuten later, maar aangezien we 19 minuten zouden hebben, zouden we nog tijd zat overhouden. Maar die 19 minuten overstaptijd werden 15 minuten, 10 minuten, 5 minuten en uiteindelijk zouden we helemaal geen overstaptijd meer hebben, aangezien er nog 10 minuten extra vertraging bovenop kwam… Onze aansluitende trein zouden we dus missen, totdat ik zag dat onze volgende trein een vertraging had van 10 minuten waardoor we die alsnog zouden kunnen halen, een geluk bij een ongeluk… dachten we…

Te vroeg gejuicht, want toen we op het perron stonden te wachten op onze aansluitende trein, veranderde de vertraging op het bord voortdurend, om uiteindelijk op te lopen tot 35 minuten….

Gevolg was dat we in Venlo weer een latere trein moesten nemen. Lekkere was wel dat die trein vrijwel uitgestorven was, zodat we alle ruimte voor onszelf hadden.

Rond 10 uur ’s avonds kwamen we uiteindelijk in Houten Castellum aan, na ’s ochtends om half tien vanuit Frutigen te zijn vertrokken;-)

Maar toch… de volgende treinvakantie richting buitenland is ook al weer geboekt;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Apies kijken, hoe lang nog?

DortmundAfgelopen week viel mijn oog op een tv-docu over Artis.

De rode draad was zogenaamd de verbouwing van het olifantenverblijf, maar eigenlijk nog veel meer de werkwijze van de dierentuindirecteur die zich als een soort van zonnekoning gedroeg richting zijn eigen personeel, de Amsterdamse gemeenteraad, en het Artispubliek. Wat boften ze toch allemaal met zo’n visionair als dierentuindirecteur…

Wat ook door de hele docu heen liep, was de discussie van wat tegenwoordig de rol van dierentuinen is, als die er nog is.

Vroeger was alles beter??

Vroeger was het een veredelde kijkdoos; zoveel mogelijk dieren in een hok proppen om maar met zo hoog mogelijke dierenaantallen te kunnen pronken.

Maar gelukkig is dat denken al jaren geleden overboord gezet en zie je nu overal de focus van zoveel mogelijk dieren verzamelen verschuiven naar het opzetten van leefgebieden, waar dan dieren niet meer als afzonderlijke kijkobjecten, maar als onderdeel van een veel grotere groep leven, en zich vanzelf een stuk natuurlijker gedragen.

Wat mij betreft zeker een richting waardoor dierentuinen ook in de toekomst bestaansrecht hebben. Zelf vind ik het ook lekker, om als we ergens een citytrip van een paar dagen hebben, dan als tegenhanger van al het ‘betonnen stadse geweld’, een botanische tuin of een dierentuin te bezoeken. Boeiend dan om te zien hoe eigenlijk al die dierentuinen het samenbrengen van dieren per werelddeel of leefgebied hebben omarmd maar dan allemaal weer andere accenten leggen.

De dierentuin van Leipzig is wat mij betreft een voorbeeld van hoe een moderne dierentuin er uit zou moeten zien. Ruim opgezet waardoor dieren de ruimte hebben, en door het overvloedig gebruik van bomen en struiken een perfecte tegenhanger van al het stadse beton.

Natuurlijk

En tuurlijk speelt de vraag of het natuurlijk is om dieren in een dierentuin op te sluiten. Maar wat is tegenwoordig nog natuurlijk? Is het natuurlijk om dieren in het wild vrij te laten waarbij je weet dat hun leefgebied wordt bedreigd door ontbossing, stropers en nog veel meer? En is het beter voor de natuur om in plaats van dierentuinen te sluiten, met het vliegtuig richting Amazone of Afrika te gaan om de dieren in het echt te zien?

Wat mij betreft een heel grijs gebied, maar ik denk dat dierentuinen in de richting waarop ze nu gaan, ook zeker een rol hebben bij het ontwikkelen van het besef dat we niet alleen op de wereld zijn en dat we zuinig moeten omgaan met alles wat groeit en bloeit op deze aarde.

Dodencel

En ja, zonder twijfel moet er dan wel kritisch worden gekeken of de dieren die nu in een dierentuin zijn, daar allemaal wel op hun plek zijn. Met name bij grote vogels heb ik daar zo mijn twijfels bij. Zo waren we een keer in een vogelpark in Duitsland en daar zat een steenarend in een hok van hoogstens een meter of 10 lang.

Dat soort hokken mogen ze wat mij betreft liever gisteren dan vandaag nog sluiten, want iemand met het verstand van een garnaal ziet nog wel dat zo’n beest doodongelukkig is, en niet meer doet dan zijn leven uitzitten.

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Met de trein naar Duitsland; sneller kunnen we het niet maken, wel moeilijker…

ice

‘We’ moeten meer gebruik gaan maken van de hogesnelheidstreinen die door Europa rijden. Dit streven kwam deze week in Nieuwsuur en ook in andere media.

Door het gebruik van die treinen te stimuleren, wordt het korte afstand vliegverkeer beperkt, met een flinke milieuwinst als gevolg.

Kortere reisduur

Als ei van Columbus werd het terugdringen van de reistijd genoemd. De route Amsterdam-Berlijn werd als voorbeeld genomen. Daar doe je momenteel iets van 6 uur over. Als de reisduur maar korter werd, zou het gebruik als vanzelf stijgen, en het schrappen van opstapplaatsen zou dan een voornaam middel daartoe zijn, tenminste dat werd beweerd.

Volgens mij is dat de grootste onzin. Het overgrote deel van het treinverkeer richting buitenland is vakantieverkeer en dan is een half uur meer of minder reistijd echt niet de doorslaggevende factor. En bovendien; Nederland is meer dan alleen de randstad. Als je de opstaphaltes in het oosten zou opheffen, dwing je reizigers uit het oosten om onnodige extra kilometers te maken richting Amsterdam/Utrecht, om vervolgens doodleuk via onderhand dezelfde route weer richting Duitsland te reizen. Is meteen een groot deel van je milieuwinst verdwenen…

Betrouwbare dienstregeling

Wat volgens mij veel meer zou helpen is een veel betrouwbaardere dienstregeling. Dat als je een reis boekt, je er dan ook vanuit kan gaan dat je je op de tijd dat je hebt uitgezocht ook op de plaats van bestemming komt.

Nu is het, zeker de laatste jaren, steeds slechter gesteld met die betrouwbaarheid. Ik ga al jaren voor vakanties naar het buitenland, en ik merk dat het steeds zeldzamer wordt dat de reis zoals ik hem geboekt had, ook daadwerkelijk zo uitgevoerd wordt. Hier, hier, hier en hier zo maar wat voorbeelden van de afgelopen 5 jaar.

Treintroubles

Ook dit jaar is er weer allerlei gedoe rondom een treinreis die S. en ik geboekt hebben.

Deze zomer gaan we, wederom met de trein, naar Zwitserland. Op tijd hadden we tickets geboekt, natuurlijk na gekeken te hebben of er werkzaamheden gepland stonden op de route. Bovendien hadden we het zo geboekt dat we op de twee overstapstations Basel en Bern 45 minuten en een half uur overstaptijd hadden. Ruim voldoende om kleine vertragingen op te vangen.

Hoezo vaag?

Maar toen ik een paar weken terug op de site van de Deutsche Bahn keek, zag ik het volgende:

  • ICE 105: Utrecht Centraal->Basel SBB: Construction work. The train is being diverted between Dortmund Hbf and Frankfurt(M) Flughafen Fernbf. Stops between Dortmund Hbf and Frankfurt(M) Flughafen Fernbf may be omitted. This train will arrive about 60 – 90 minutes late. Please check your itinerary again shortly before departure.
  • ICE 105: Utrecht Centraal->Köln Hbf: Construction work. Train is running 90 min. early. Please check your itinerary again shortly before departure.
  • ICE 105: Köln Hbf->Basel SBB: Construction work. This train will arrive 50 minutes late. Please check your itinerary again shortly before departure.

Drie mededelingen die elkaar ook nog eens tegenspreken… De trein vertrekt 90 minuten eerder, de trein komt 60 minuten later aan… of 90… of 50……

Omdat vooral de tweede mededeling, dat de trein 90 minuten eerder zou vertrekken zou betekenen dat we of een hotel in Utrecht zouden moeten nemen, of met een auto naar Utrecht zouden moeten aangezien er zo vroeg nog geen treinen vanuit Houten rijden, nogal wat impact zou hebben, besloot ik om maar de Deutsche Bahn te bellen. Ik zag een Nederlands nummer.

Telefoon

Tot mijn verbazing kreeg ik daar de mededeling dat dat telefoonnummer alleen voor Vlaanderen was, en vervolgens werd de verbinding verbroken. Vervolgens het Engelse telefoonnummer gebeld, maar daar was zo’n lange wachtrij, dat ik het maar via de mail probeerde. Het antwoord dat ik daar kreeg was zo nietszeggend, dat ik er ook niets mee kon; dat ik vooral de dienstregeling in de gaten moest houden… goh…

Surprise

Maar gisteren verschenen er op de site van de Deutsche Bahn opeens weer heel andere meldingen: Nu bleek dat ze doodleuk het deel van de trein tussen Keulen en Basel uit de dienstregeling hadden gehaald. Ook een manier om je betrouwbaarheidscijfers op te poetsen… Gevolg daarvan is dat het er nu op lijkt dat we in Keulen en in Zwitserland een keer extra moeten overstappen. Bovendien is de overstaptijd in Keulen welgeteld 8 minuten… Missen we die trein dan hebben we minimaal weer een uur extra vertraging….

Het duurt nog wat weken voor we daadwerkelijk op vakantie gaan, grote kans dat in de tussentijd alles nog een paar keer totaal veranderd…