Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Ondertussen in de achtertuin

blog tuin2

Onder het mom van ”wie het kleine nieuws niet eert, is het grote nieuws niet weerd’ gewoon eens een blog over de wondere wereld die achtertuin heet, om tegenwicht te bieden aan al het virusnieuws. En nu iedereen zoveel mogelijk thuis moet blijven, een mooie gelegenheid om daar eens extra aandacht aan te besteden.

Dus geen Corona maar mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes vinken, duiven, eksters en een incidentele sperwer in de spotlight.

Stadsmens ziet ze vliegen

Afgezien van mijn tijd in Rotterdam en Nieuwegein heb ik altijd gewoond in een huis gewoond met op zijn minst een achtertuin. Als kind schonk ik er niet heel veel waarde aan, het was gewoon een gegeven; huis met tuin. Maar toen ik ouder werd ging ik er steeds meer waarde aan hechten. Niets zo lekker om na een dag werken even wat tijd door te brengen met wat gewroet in de tuin.

En het mooie van wonen in een relatief groene gemeente als Houten is dat het er stikt van de vogels. Mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes, vinken, duiven, eksters en heel soms een sperwer zijn vaste gasten in onze achtertuin. In de sloot voor ons huis langs de rondweg en de daar langs staande lantaarnpalen zijn meerkoeten, reigers, ooievaars, zwanen en aalscholvers vaste gasten.

Ooievaar

Tot ik hier kwam wonen was ik een echt stadsmens, en was een incidentele reiger het grootste vliegende spul dat ik gewend was. Toen ik dus in Houten kwam wonen en op een dag een ooievaar hier voor de deur zag, vond ik dat best bijzonder. Totdat ik ontdekte dat even verderop een ooievaarsnest zat en ooievaars dus vaste gasten waren in deze omgeving.

Het mooie aan zo’n achtertuin is dat het een levend schilderij is. Wellicht gestimuleerd door de door de hele tuin hangende vetbollen, silo’s met pinda’s en zaden/pitten, een voederhuisje en een nestkastje is het voortdurend een drukte van belang met allerlei soorten vogels.

En niets zo ontspannend om voor het raam toe te kijken hoe die vogelwereld zoal in elkaar zit Een soort zenmoment maar dan anders. Solitaire roodborstjes die rustig, net als merels, op de grond hun eten bij elkaar scharrelen. Spreeuwen die verslaafd zijn aan vetbollen. Mezen die heel bedachtzaam steeds een pinda of zaadje nemen en dan wegvliegen. En mussen die zich van niemand iets aantrekken en eigenlijk alles wel lusten. Vetbollen, pinda’s, zaden en pitten, ze zijn overal wel voor in.

Duiven

Met de duiven heb ik een soort haat/liefde verhouding. Aan de ene kant zijn het dermate lompe dieren dat ze in staat blijken om een vogelhuisje vakkundig te slopen en allerlei opkomende bloemen plat te walsen, maar aan de andere kant heb ik ook wel weer bewondering voor hun inventiviteit.

We hebben silo’s waar zaden en pitten in zitten. Onderaan die silo’s zitten op twee plekken gaten met daarvoor een stokje. Op dat stokje kunnen mezen en mussen probleemloos zitten om zodoende dat vogelzaad op te pikken. Voor duiven is dat stokje veel te smal, en dus zou je denken dat ze niets van dat voer krijgen. Maar het lijkt wel of ze een soort van samenwerkingsverband hebben gesloten met mussen. Mussen kunnen bij dat voer, maar omdat het zulke wilde schrokkers zijn, belandt meer dan de helft van het voer op de grond. En daar staan de duiven al dankbaar te wachten op al het voer dat zo naar beneden komt.

Bij de pindasilo heeft één van die duiven een andere tactiek gevonden. Voor die silo zit een smalle richel waar mussen en mezen probleemloos op kunnen zitten, maar voor die dikke duiven is dat veel te smal. Een van die duiven heeft nu ontdekt dat als ie vliegend in de lucht hangt hij (of zij natuurlijk;-) precies bij die pinda’s kan. Gevolg is dus dat we regelmatig een druk klapwiekende duif zien die terwijl hij in de lucht hangt, zich tegoed doet aan die pinda’s.

En zo draait niet alles om Corona.

ooievaar

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Rij 1, stoel 5 en 6

Renee van bavelTheater; ik kan er niet vaak genoeg heen gaan; de ene keer een Japanse drumband, dan weer een Pink Floyd coverband of een Fingerstyle gitarist.

Gisteren zaten S. en ik in het theater  voor weer iets heel anders; de Nederlandse zangeres Renee van Bavel. Aan de hand van nummers van Herman van Veen vertelde/zong zij haar levensverhaal. 

In vogelvlucht

Ze zeggen weleens dat de muziek die je rond je 14e a 15e leert kennen je je hele leven bijblijft. Dat klopt bij mij voor wat betreft Herman van Veen heel goed. Toen ik een jaar of 15 was kocht ik zijn cd ‘In vogelvlucht’. Een cd die ik zeker niet elke week luister, maar om de zoveel tijd vind ik het erg lekker om er weer eens naar te luisteren.

Toen we vorig jaar in de theaterbrochure lazen dat er iemand (Renee van Bavel) was die een show rondom nummers van Herman van Veen had gemaakt, was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. Met als gevolg dus dat S. en ik deze zaterdagavond in het Houtense theater zaten.

Rij 1, stoel 5 en 6

De voorstellingen die we bezoeken zijn meestal in zalen met een paar honderd stoelen. Maar dit keer zaten we in de kleine zaal van Theater aan de Slinger in Houten. Een heel intieme zaal met slechts 95 stoelen. En om het nog intiemer te maken hadden wij stoelen 5 en 6 op rij 1. En aangezien de eerste rij maar 10 stoelen telde, waren dat de precies de middelste twee stoelen.

Privéconcert

Gevolg was dat ik een zee aan beenruimte had.  En omdat ze nog geen 1,5 meter voor me haar optreden verzorgde, had ik vrijwel voortdurend het gevoel in een privéconcert te zitten;  een heel aparte gewaarwording.

Zo’n intieme setting paste perfect bij haar optreden. Begeleid door een pianist hield ze de nummers heel puur. Doordat ze niet de hele nummers speelde maar juist die gedeeltes eruit haalde die haar verhaal ondersteunde, werd het een heel mooie avond.  Altijd mooi om de magie van theater te ervaren.

Zeker een aanrader om ook eens heen te gaan!

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Wat je allemaal met een gitaar kunt doen

gitaar

Terwijl het buiten een zo langzamerhand normale Nederlandse winterdag, oftewel 10 graden en regen was, waren S. en ik deze zondag in het Nieuwegeinse theater De Kom voor een optreden van Mart Hillen.

Vorig jaar hebben we hem ontdekt in het Houtense Theater aan de Slinger, toen daar een voorproefje van het nieuwe theaterprogramma werd gepresenteerd en diverse artiesten korte optredens van hun act gaven (E. nogmaals bedankt voor de kaarten;-)).

Mart Hillen was één van die artiesten, en zijn optreden maakte ons zo nieuwsgierig dat we toen de voorverkoop begon, meteen kaarten wilden kopen. Helaas was het in Houten direct uitverkocht maar gelukkig zagen we dat ie ook in Nieuwegein een optreden zou doen, dus toen hebben we daar kaarten voor besteld.

Fingerstyle

Vandaar dat we deze zondag in De Kom zaten.  Mart Hillen is een 23-jarige fingerstyle gitarist, amper twee jaar geleden afgestudeerd van de Popacademie in Enschede en nu dus al ‘on tour’ een theatertournee. Tot zijn Houtense optreden had ik nog nooit van fingerstyle  gehoord, maar fingerstyle wil zeggen dat je op één gitaar zowel de melodielijnen, bas, drums als het gewone gitaarwerk weet te combineren; een soort van eenmensband dus.

En hij slaagde daar meer dan goed in. Zonder moeite wisselde hij tussen allerlei muzieksoorten; Flamenco, pop, Rock en alles daar tussen in. Hij wist zelfs ook nog een trance-achtig nummer uit zijn gitaar te toveren.  Het ene moment speelde hij een nummer van Eric Clapton of de Eagles om vervolgens even later op de Flamenco-tour te gaan of bijvoorbeeld nummers van Queen, U2, AC/DC of Phil Collins te spelen.

Knap dat iemand zoiets kan, ik zat geregeld vol bewondering te kijken, en dat voor iemand van 23 met zijn eerste theatershow. Ik ben benieuwd waar hij over een jaar of vijf staat als zijn programma’s wellicht wat meer lijn krijgen.

Hoezo oud

Dat ie nog zo jong is, werd duidelijk toen hij een nummer van U2 aankondigde met; ‘dit is een nummer van een groep van voor mijn tijd; U2’…. Daar zat ik dan als 46-jarige;-).

Aanrader

Maar een meer dan geslaagde middag; zeker een aanrader. Kijk vooral op zijn website voor wat YouTubevideo’s etc.!

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Lopend door Houten

Rietplas Houten

De afgelopen weken rond de feestdagen hadden S.en ik wat dagen vrij, en aangezien het winterse weer in geen velden of wegen te bekennen was en we lekker wat vrije tijd hadden, was dat ook een mooie gelegenheid om eens wat langere tochten door Houten en omgeving te maken.

Terwijl we in het buitengebied aan de andere kant van de rondweg liepen, vroeg ik me af hoe lang we daar nog in de huidige vorm zouden kunnen lopen. We wonen hier nu een jaar of vijf en de eerste jaren zag je eigenlijk weinig verandering in Houten; Houten was Houten en dat leek het voor altijd te blijven.

Het mooie aan Houten vond/vind ik de hoeveelheid groen, maar je merkt steeds duidelijker dat die hoeveelheid groen meer en meer onder druk komt te staan door het ook in Houten steeds sterker wordende woningbouwvirus.

Waren leegstaande kantoren die omgebouwd werden tot appartementen een nog redelijk onopvallend onderdeel daarvan, inmiddels zie je ook de veel zichtbaardere onderdelen daarvan.

‘Het maïsveld’

Toen ik nog niet 100 % van de tijd op mijn fiets richting mijn werk ging, pakte ik altijd de fiets om naar station Houten Castellum te gaan om daar de trein te pakken. Eerst de fietsbrug over de Rietplas en daarna langs ‘het maïsveld’. Ik vond het altijd mooi dat zo’n plek midden in een stad/dorp mogelijk was. Tuurlijk wist ik wel dat daar woningbouw gepland was, maar toch. Zo lang S. en ik in Houten wonen, was dat maïsveld er en was ik er eigenlijk best wel aan gehecht.

Maar een half jaar geleden ofzo verschenen daar grote borden met de aankondiging dat daar 300 woningen zouden worden gebouwd. Inmiddels zijn bouwvakkers daar druk bezig met de eerste huizen en over iets van een jaar heeft de ruimte van het maïsveld plaatsgemaakt voor het beton van 300 woningen.

En die 300 woningen zijn nog maar een fractie van wat er de komende jaren nog op stapel staat. Net zoals vrijwel overal is ook in Houten de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, met als gevolg dat er duizenden woningen bijgebouwd moeten worden, iets van 5.000. Aangezien Houten nu iets van 25.000 woningen heeft, zou er dus iets van een vijfde bij moeten komen. En dat lukt logischerwijs niet met hier en daar een woningbouwprojectje van een huis of 50, maar daar zijn meer ingrijpende maatregelen voor nodig. Een van de mogelijke oplossingen is het bouwen aan de andere kant van wat nu nog de rondweg is.

En aangezien S. en ik aan de rondweg wonen, is de kans heel groot dat we ons vrije uitzicht over de weilanden over een jaar of wat plaats maakt voor een uitzicht op het beton van een nieuwe woonwijk.

Leuk vooruitzicht

Een leuk vooruitzicht? Op het eerste gezicht niet echt, maar er is weinig aan te doen. Die huizen moeten nu eenmaal ergens komen, en dan zijn die weilanden eigenlijk nog de enige stukken waar je een flinke hoeveelheid huizen kwijt kan. Naast wellicht nog wat kantoorgebied dat kan worden omgebouwd met wie weet wat hoogbouw voor appartementen. En ook een nieuwe woonwijk kun je dusdanig mooi en creatief aanleggen dat vrijwel iedereen na de voltooiing het er over eens is dat het toch wel een aanwinst is. Dus het biedt zeker wel kansen om er iets moois van te maken.

Aan de andere kant biedt het eventueel omleggen van de rondweg ook weer nieuwe mogelijkheden. Het zou een erg mooi fiets-/wandel/recreatiegebied kunnen worden, om zodoende het ruime groene gevoel dat je nu in Houten hebt, te behouden.

Over 5 jaar?

Ik ben benieuwd als S. en ik over een jaar of 5 hetzelfde rondje lopen als we rond kerst deden, hoe het er dan uit ziet. Zijn dan de eerste contouren van een nieuwe woonwijk al zichtbaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Houten; dorp, stad of…?

Rietplas HoutenS. en ik wonen nu een jaar of 6 in Houten en geregeld als ik door Houten fiets of loop en om me heen kijk, vraag ik me af; wat vind ik Houten nu eigenlijk?

Een stad, een dorp, een ….?  En alhoewel ik me die vraag al heel wat keren heb gesteld, ben ik er nog steeds niet uit. En dan bedoel ik zeker niet dat het een beter of slechter zou zijn dan het ander, totaal niet, maar meer een bepaald gevoel dat je hebt bij de plek waar je woont.

Waarom Houten geen stad is

Een stad vind ik Houten zeker niet. Voordat we in Houten kwamen wonen, heb ik in Vlaardingen, Rotterdam, Gouda en Nieuwegein gewoond. Dat zijn wat mij allemaal steden, qua sfeer, gevoel, mentaliteit, maar ook qua problemen etc. Houten is totaal anders.

Waarom Houten een dorp is

Tuurlijk is het niet zo zwartwit, maar overdreven gesteld, is het dorpse voor mij dat het leven lijkt te draaien om het kleine buurtje om je heen, waarbij een vierde kliko, onkruid tussen de stenen, verkeerd geparkeerd staande fietsen bij een station en het wel/ niet ontvangen van een plaatselijke krant zo ongeveer de grootste issues zijn die er lijken te spelen, terwijl het in een stad veel meer draait om het anoniemere grotere geheel. Volgens die definitie zou ik Houten dus een dorp moeten vinden.

Een verschil tussen dorp/stad vind ik ook de afstand tussen ‘het stadhuis’ en de rest van de bevolking. In een stad zijn dat bijna gescheiden werelden, terwijl dat in een dorp veel minder is. En wat dat betreft heeft Houten meer weg van een dorp.

De aanpak rondom 5.000 woningen die er moeten komen is daar een heel treffend voorbeeld van. Houten gaat dan qua inwoneraantal van 50.000 naar ongeveer 60.000, behoorlijk ingrijpend dus. Waar er dan in een stad op een gegeven ogenblik een plan wordt gepresenteerd, waar vervolgens allerlei actiegroepen van op tilt slaan, hebben ze dat in Houten op een veel dorpsere manier aangepakt.

De gemeente heeft aangegeven dat er dus zoveel woningen bij moeten komen, en vervolgens vroegen ze aan de Houtense bevolking om actief mee te denken en doen. Dat doen ze op allerlei manieren. Fietstochten (wat anders in een fietsgemeente als Houten) en allerlei actieve inspraakavonden waarin Houtenaren gezamenlijk met ambtenaren/ontwikkelaars aan de slag gingen met wat Houten nu eigenlijk is. Wat willen in toekomst zijn en hoe kunnen we daar al die woningen in toepassen? Moet het hoogbouw worden of toch laagbouw, voor welke groepen moet er gebouwd worden etc. Een heel actieve directe aanpak die je in een stad veel minder snel ziet.

Wederom dus punten voor het typeren van Houten als dorp.

Waarom Houten toch geen dorp is

Maar ondanks dat vind ik Houten toch geen dorp. Als ik ’s zomers ergens in Oostenrijk ben en dan en een plaatsje van zeg 3.000 inwoners verblijf, dan heb ik het gevoel van in een dorp te verblijven, maar in Houten wonen er meer dan  15 keer zoveel.

Dus op dat vlak geen punten voor de benoeming van Houten als dorp. Maar wat het dan wel is?

Laat ik het er dan maar op houden dat Houten gewoon niet te omschrijven is;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

En dan pak je hem; de fiets…

blog fietsOmdat mijn werk in het centrum van Utrecht is, breng ik al jaren heel wat uren door in Utrecht. En eigenlijk al vanaf het begin nemen ze, wellicht samen met die bloedirritante abonnementenverkopers/ enquêteurs bij Utrecht Centraal zo ongeveer plaats 1 tm 10 in in mijn Utrechtse ergernissen top 10: Utrechtse fietsers…

H#@&ers is nog een milde omschrijving; Rode stoplichten zien ze als stimulans om nog eens extra gas te geven (wat nou voetgangers?), tegen het verkeer inrijden is bijna vanzelfsprekend en voetgangerszones/winkelstraten zijn volgens hen gewoon brede fietspaden met lastige lopende wezens ertussendoor die weigeren opzij te gaan.

Maar… sinds kort ben ik ook één van hen…

Trein of fiets; dat is de vraag

Al sinds ik in Houten woon ga ik met de trein naar mijn werk in Utrecht; een ideale verbinding; in de spits rijden er 6 treinen per uur, en van deur tot deur doe ik er ongeveer een half uur over.

Omdat ik door allerlei blessures al een jaar lang niet meer aan hardlopen ben toegekomen, en mijn baan niet de meest actieve is qua beweging, werd het hoog tijd om eens een andere activiteit te kiezen.

En ja; toen zag ik dat de oplossing makkelijker was dan gedacht; gewoon regelmatig op de fiets naar mijn werk gaan. Ongeveer 12 kilometer dus ansich heel goed te doen. Ik had er al wel eens naar gekeken, maar dacht altijd dat het vooral in Utrecht een ramp zou zijn om daar te fietsen; gedoe met stoplichten etc, en vooral met de fietsers daar zelf.

Maar ja, met zo’n ideale treinverbinding bij de hand is het natuurlijk heel verleidelijk om de voorkeur te geven aan de trein. Iets dat ik tot voor kort dus ook deed.

Maar onlangs, wellicht geholpen door het mooie weer zag ik wat dat betreft toch het licht, en schoof ik alle smoesjes die ik had terzijde. S. fietst al jaren naar haar werk, terwijl ze nog verder moet fietsen dan ik. Dus waarom zou ik ook niet gewoon eens als het een beetje weer is, de fiets pakken richting mijn werk? Met regen etc kan ik dan altijd nog de trein pakken.

Zomaar een zaterdag

Zo gezegd zo gedaan. Op een zaterdag de route gefietst, en het viel me toen 100% mee. Dat fietsstad Houten goede fietspaden heeft met heerlijk asfalt, dat wist ik natuurlijk al, maar ook in de buitengebieden van Houten en Utrecht was het asfalt dat de klok sloeg. Pas in Utrecht maakte het asfalt even plaats voor straatklinkers, maar zelfs dat kwam nog door een tijdelijke afsluiting want daarna kwam er weer een mooi rood asfalttapijt.

Doordat ik even later niet goed oplette en eerder afsloeg dan we eigenlijk hadden gemoeten, reden we opeens door een kantorengedeelte waar de straatklinkers zo ongeveer de vullingen uit mijn kiezen trilden. Maar ook aan dat kleine leed kwam al gauw een einde want de Catharijnesingel kwam in zicht en die had gelukkig weer het vertrouwde asfalt. En een minuut of wat later was ik in de buurt van mijn werk.

Geen excuses meer

Toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, en de zon me tegemoet scheen wist ik dat ik geen excuus meer had om niet op de fiets te stappen. Zo gezegd zo gedaan en het aparte was dat ik op hetzelfde tijdstip als anders vertrok en ik ook vrijwel op hetzelfde tijdstip op mijn werk in Utrecht arriveerde. Dat smaakte naar meer.

Wat me wel opviel was de grote hoeveelheid e-bikes. Zelf heb ik een trekkingfiets van een jaar of 15 oud, die nog steeds erg lekker rijdt, maar het viel me op, alhoewel ik zelf met een vaartje van een kilometer of 20 reed, door hoeveel e-bikers en speedpedelecs ik werd ingehaald.

De pot verwijt…

En voor wat betreft die ergernissen top 10 waar ik deze blogpost mee begon: ik ben benieuwd wanneer ik zelf bij iemand in die top 10 beland want toen S. en ik zaterdag alvast de route fietsten, vroeg S. op een bepaald ogenblik waarom ik die ene fietser van rechts geen voorrang had verleend.  Had ik totaal niet in de gaten gehad,  en ook over een al dan niet rood licht verschilden we van mening;-) dus wat dat betreft beloofd dat weinig goeds…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Zondag half drie in een Houtens Theater…

theater

Afgelopen zondag zaten S. en ik, met dank aan E. om half drie in het Houtense Theater aan de Slinger.

Niet echt een gebruikelijk tijdstip voor theaterbezoek, maar toch zat het theater tot de laatste stoel vol.

De voorverkoop voor het nieuwe theaterseizoen zit er aan te komen en dus geven veel theaters rond deze tijd een presentatie wat er het komend seizoen allemaal te gebeuren staat in hun theater. In het Houtense Theater aan de Slinger was dat dus afgelopen zondag tijdens hun vriendenmiddag.

5 keer 20

Door middel van 5 korte voorstellingen van steeds een minuut of 20 kregen we een voorproefje van wat er komend seizoen in het theater te zien is, en ja, dat beloofd veel moois!

Het mooie aan deze presentatiemiddag vond ik dat de acts die er waren allemaal totaal verschillend waren en ik voorstellingen te zien kreeg waar ik normaal gesproken niet zo gauw naar toe zou gaan. Maar toen ik ze zag, werd ik toch wel nieuwsgierig naar hoe de volledige voorstelling zou zijn.

Van klassiek tot cabaret

Wat er te zien was? Dat liep van een voorproefje op de voorstelling ‘Generations‘ van Janke Dekker en dochter over musical en opera tot steengoede cabaret van René van Meurs, en van klassieke muziek van Trio Aurora waarbij de raakvlakken van klassieke muziek met onder andere Picasso worden getoond tot ene optreden van Dorona Alberti (nee, volgens mij geen familie van…) die in het kader van de 25e James Bondfilm zich stort op de muziek uit de James Bond films.

Mart Hillen

Het hoogtepunt van de middag was wat mij betreft, en eigenlijk van de hele zaal, het optreden van Mart Hillen. Afgelopen zomer is hij afgestudeerd aan het conservatorium, maar wat een talent.

Toen hij opkwam had ik zo mijn twijfels. De andere artiesten begonnen met een praatje over het hoe en wat van hun voorstelling, maar hij deed het anders en kwam met zijn ogen dicht gitaarspelend het podium op. Aanvankelijk dacht ik dat hij een beetje podiumschuw was en dat dit zijn manier was om daar mee om te gaan, maar eigenlijk vanaf de eerste tonen speelde hij de zaal volkomen plat.

Nadat hij zijn eerste nummer had gespeeld vertelde hij het een en ander over zijn stijl van gitaarspelen, fingerstyle gitaar, wat zoveel wil zeggen dat hij erin slaagt om uit een standaard gitaar melodie, basgitaar en drumpartijen te toveren. Klinkt op papier minder spannend dan het in het echt is; kijk op youtube en boek daarna een concert van hem want hij is het meer dan waard!

S. en ik hadden al een aantal voorstellingen in ons hoofd waar we komend theaterseizoen heen willen, maar dit optreden is daarbij gekomen. In Houten was hij zo uitverkocht, maar gelukkig waren er in theater De Kom in Nieuwegein nog wel kaarten.

Mooi om zo verrast te worden op een zondagmiddag!

En jij?

Heb jij al ideeën over welke voorstellingen je het komende seizoen zeker wil gaan zien?