Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Loopt een toerist in Houten…

Iets van een week geleden stond ik bij de kaasboer op Houten Castellum even te wachten tot ik aan de beurt was. Zelf noemen ze zich kaasspecialist, alhoewel delicatessenzaak wellicht een nog betere omschrijving is, want naast kaas verkopen ze daar nog veel meer producten uit de categorie ‘verslavend lekker’.

Ik was daar om een cadeaupakket samen te stellen. Een gevaarlijke bezigheid want met dat soort dingen stop ik altijd meer producten in zo’n pakket dan ik eigenlijk van plan was en praat ik het voor mezelf bij het afrekenen goed met de gedachte ‘ik hoop dat ze er van genieten’;-).

Terwijl ik daar stond te wachten, keek ik wat rond om te beslissen wat ik allemaal in dat pakket wilde. Zoals een zaak met een beetje kwaliteit tegenwoordig betaamt, waren er allerlei regioproducten, en om het pakket een beetje een regionaal tintje te geven koos ik daarom daar waar mogelijk producten uit de eigen streek.

Toen ik tevreden naar huis liep, kwamen allerlei gedachtes bovendrijven; onder andere  aangezien ik daar net langs liep; wat gaat de bouw van nieuwbouwproject ‘De kiem van Houten’ toch snel, maar belangrijker voor deze blogpost; stel dat ik een dergelijk pakket zou moeten samenstellen, maar dan met alleen maar producten die waarvan je duidelijk ziet dat ze uit Houten komen, wat zou daar dan in moeten komen?

Door de Corona brengen extra veel Nederlanders dit jaar hun zomervakantie door in Nederland. Stel dat een toerist in Houten belandt en denkt; laat ik eens een echt plaatselijk aandenken meenemen. En ik bedoel dan niet zozeer ‘gewone verbruiksartikelen’  maar echte cadeauproducten, dus waarbij de verpakking je eigenlijk al verleidt.

Groeten uit Houten

Dus bijvoorbeeld niet gewoon een stuk Houtense kaas, maar wel een stuk dat bijvoorbeeld in een mooi houten kostje zit met daarop een Houtens symbool .

Alhoewel ik niet kan wachten tot de appels/peren/kersen die in Houten op allerlei plekken groeien rijp zijn, vallen die voor deze zoektocht af, omdat ze geen zichtbaar etiket met ‘Houten’ daarop hebben.

De sappen die ik had gekocht vielen eigenlijk ook af. Die komen weliswaar uit Schalkwijk, en dus Houten, maar dat zie je pas als je heel goed het etiket op de achterkant leest, want op het op het etiket staat heel prominent een Utrechts logo.

Eerlijk gezegd schoot me wat dat betreft niet meteen heel veel te binnen. Je hebt natuurlijk het Hommeles bier; heerlijke bieren waar in het logo: ‘Hommeles bier, bier uit Houten’ staat. Duidelijk een product dat in de categorie Houtense producten niet mag ontbreken.  Maar verder kwam ik qua ‘Houten’ artikelen eigenlijk niet heel ver.

Rotterdam

In Rotterdam heb je het wat dat betreft veel makkelijker qua ‘eigen’ producten want daar is zoveel keus.  Toen ik er nog woonde was de trots bij Rotterdammers nog ver te zoeken, maar ondertussen durven ook Rotterdammers zelf te bekennen dat de stad waar ze wonen helemaal zo gek nog niet is. Gevolg daarvan is dat er een stroom aan Rotterdamse producten is; de website Het Rotterdamse warenhuis staat er vol mee. 

Een ander heel goed voorbeeld zijn Rotterdammertjes. Dat zijn snoepjes verpakt in doosjes met daarop Rotterdamse iconen zoals het Centraal station, de Erasmusbrug, hotel New York en De Kuip en om de zoveel tijd komen ze met special editions.  Wat mij betreft geniaal bedacht, want mensen blijven zoiets kopen.  Perfecte cadeautjes voor toeristen of om zelf aan relaties etc te geven.

Wie helpt?

Natuurlijk is het een onvergelijkbare situatie aangezien Rotterdam een veel grotere stad is waar toerisme echt een serieus onderdeel uitmaakt van het dagelijkse leven.

Maar zoals die Rotterdamse producten zoiets ook in Houten mogelijk zijn? Dus producten waarvan de verpakking al uitstraalt dat ze uit Houten komen? Zeker nu Houten de komende jaren flink gaat uitbreiden, is het meteen een leuk welkomstcadeautje voor nieuwe Houtenaren.   Of is Houten daarvoor gewoon te klein en moeten we ons meer als streek dan als stad/dorp profileren?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Rondje Houten in 15 foto’s + 1

Door de hele Corona-uitbraak werk ik nu sinds half maart thuis. Tot die tijd ging ik op de fiets naar mijn werk in Utrecht. Dat was meteen een ideale workout; ’s ochtends 12,5 kilometer heen en ’s middags, hoe logisch, 12,5 kilometer weer terug op de fiets. Toen kwam de Corona en verviel ook mijn dagelijkse fietstochtje.

Om toch aan mijn beweging te komen, loop ik sinds ik thuis werk iedere dag minimaal 1 a 2 keer een rondje door de omgeving. Wat dat betreft is er voldoende keus. Zo is en blijft een rondje langs de Rietplas met de ‘Curacaohuisjes’ altijd een mooi stuk, maar omdat het daar vaak stuk drukker is en ik geen zin heb om voortdurend over die 1,5 meter afstandsregel na te hoeven denken, is mijn favoriete rondje hier vlak voor de deur aan de andere kant van de rondweg. Aangezien de route zich om een daar staande ooievaarspaal kronkelt heb ik het maar de titel ‘Rondje Ooievaar’ gegeven.

Het loopt van mijn huis in de wijk De Meren via de Rietdijk en het Ka-pad tot aan het Oostrumsdijkje en dan via een half verhard pad weer terug richting huis. Hemelsbreed zal het verste punt naar beide kanten iets van 1,5 kilometer van mijn huis zijn, dus de totale lengte zal een kilometer of 5 a 6 zijn.. Er zijn nog allerlei varianten om het te verlengen of te halveren, maar meestal loop ik zo ongeveer deze route.

Tijd om de woorden te verruilen voor de daden, oftewel de foto’s. Hierbij mijn rondje ooievaar in 15 foto’s.

Het rondje ooievaar begin ik gewoon lekker simpel voor mijn deur. De lantaarnpaal langs de rondweg vormt voor de ooievaar een geliefd rustpunt. Zeker nu er een paar jongen in net nest zitten, kan ik heel goed begrijpen dat ie af en toe toe is aan wat rust, maar om daar dan een lantaarnpaal als plek voor te kiezen??

Vervolgens loop ik een stukje door de wijk om vervolgens bij De Tuinen rechts het tunneltje onder de rondweg te nemen. Na een bocht naar rechts kom ik op de Rietdijk, en al gauw loop ik bij een boerderij met twee zwartwitte koeien. Welk ras het is, geen idee, maar mooi zijn ze wel, en de plek waar ze grazen, een boomgaard, is ook schilderachtig. Zet er een paar tafels neer en je hebt een schitterende theetuin.

Dat het pad in het verlengde van de Rietdijk het KA-pad heet, daar ben ik pas een tijdje geleden achtergekomen, maar fotogeniek is het stuk zeker.

Na het asfalt van het Ka-pad is het aan het einde daarvan, vlak bij het Oosterumsdijkje, tijd om het asfalt te verruilen voor een halfverhard kruip-door-sluip-door-weggetje langs een minibos. Ondanks dat de rondweg nog geen 25 meter van het paadje vandaan ligt, waan je je daar in een heel ander gebied.

Als ik dan mijn straat weer inloop ligt daar een hele bloemenweide met onder andere korenbloemen.

P1040064

En om dit ‘Rondje Ooievaar te af te sluiten nog een foto ‘van de naamgever van dit wandelrondje.

P1040079

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Ondertussen in de achtertuin

blog tuin2

Onder het mom van ”wie het kleine nieuws niet eert, is het grote nieuws niet weerd’ gewoon eens een blog over de wondere wereld die achtertuin heet, om tegenwicht te bieden aan al het virusnieuws. En nu iedereen zoveel mogelijk thuis moet blijven, een mooie gelegenheid om daar eens extra aandacht aan te besteden.

Dus geen Corona maar mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes vinken, duiven, eksters en een incidentele sperwer in de spotlight.

Stadsmens ziet ze vliegen

Afgezien van mijn tijd in Rotterdam en Nieuwegein heb ik altijd gewoond in een huis gewoond met op zijn minst een achtertuin. Als kind schonk ik er niet heel veel waarde aan, het was gewoon een gegeven; huis met tuin. Maar toen ik ouder werd ging ik er steeds meer waarde aan hechten. Niets zo lekker om na een dag werken even wat tijd door te brengen met wat gewroet in de tuin.

En het mooie van wonen in een relatief groene gemeente als Houten is dat het er stikt van de vogels. Mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes, vinken, duiven, eksters en heel soms een sperwer zijn vaste gasten in onze achtertuin. In de sloot voor ons huis langs de rondweg en de daar langs staande lantaarnpalen zijn meerkoeten, reigers, ooievaars, zwanen en aalscholvers vaste gasten.

Ooievaar

Tot ik hier kwam wonen was ik een echt stadsmens, en was een incidentele reiger het grootste vliegende spul dat ik gewend was. Toen ik dus in Houten kwam wonen en op een dag een ooievaar hier voor de deur zag, vond ik dat best bijzonder. Totdat ik ontdekte dat even verderop een ooievaarsnest zat en ooievaars dus vaste gasten waren in deze omgeving.

Het mooie aan zo’n achtertuin is dat het een levend schilderij is. Wellicht gestimuleerd door de door de hele tuin hangende vetbollen, silo’s met pinda’s en zaden/pitten, een voederhuisje en een nestkastje is het voortdurend een drukte van belang met allerlei soorten vogels.

En niets zo ontspannend om voor het raam toe te kijken hoe die vogelwereld zoal in elkaar zit Een soort zenmoment maar dan anders. Solitaire roodborstjes die rustig, net als merels, op de grond hun eten bij elkaar scharrelen. Spreeuwen die verslaafd zijn aan vetbollen. Mezen die heel bedachtzaam steeds een pinda of zaadje nemen en dan wegvliegen. En mussen die zich van niemand iets aantrekken en eigenlijk alles wel lusten. Vetbollen, pinda’s, zaden en pitten, ze zijn overal wel voor in.

Duiven

Met de duiven heb ik een soort haat/liefde verhouding. Aan de ene kant zijn het dermate lompe dieren dat ze in staat blijken om een vogelhuisje vakkundig te slopen en allerlei opkomende bloemen plat te walsen, maar aan de andere kant heb ik ook wel weer bewondering voor hun inventiviteit.

We hebben silo’s waar zaden en pitten in zitten. Onderaan die silo’s zitten op twee plekken gaten met daarvoor een stokje. Op dat stokje kunnen mezen en mussen probleemloos zitten om zodoende dat vogelzaad op te pikken. Voor duiven is dat stokje veel te smal, en dus zou je denken dat ze niets van dat voer krijgen. Maar het lijkt wel of ze een soort van samenwerkingsverband hebben gesloten met mussen. Mussen kunnen bij dat voer, maar omdat het zulke wilde schrokkers zijn, belandt meer dan de helft van het voer op de grond. En daar staan de duiven al dankbaar te wachten op al het voer dat zo naar beneden komt.

Bij de pindasilo heeft één van die duiven een andere tactiek gevonden. Voor die silo zit een smalle richel waar mussen en mezen probleemloos op kunnen zitten, maar voor die dikke duiven is dat veel te smal. Een van die duiven heeft nu ontdekt dat als ie vliegend in de lucht hangt hij (of zij natuurlijk;-) precies bij die pinda’s kan. Gevolg is dus dat we regelmatig een druk klapwiekende duif zien die terwijl hij in de lucht hangt, zich tegoed doet aan die pinda’s.

En zo draait niet alles om Corona.

ooievaar

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Rij 1, stoel 5 en 6

Renee van bavelTheater; ik kan er niet vaak genoeg heen gaan; de ene keer een Japanse drumband, dan weer een Pink Floyd coverband of een Fingerstyle gitarist.

Gisteren zaten S. en ik in het theater  voor weer iets heel anders; de Nederlandse zangeres Renee van Bavel. Aan de hand van nummers van Herman van Veen vertelde/zong zij haar levensverhaal. 

In vogelvlucht

Ze zeggen weleens dat de muziek die je rond je 14e a 15e leert kennen je je hele leven bijblijft. Dat klopt bij mij voor wat betreft Herman van Veen heel goed. Toen ik een jaar of 15 was kocht ik zijn cd ‘In vogelvlucht’. Een cd die ik zeker niet elke week luister, maar om de zoveel tijd vind ik het erg lekker om er weer eens naar te luisteren.

Toen we vorig jaar in de theaterbrochure lazen dat er iemand (Renee van Bavel) was die een show rondom nummers van Herman van Veen had gemaakt, was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. Met als gevolg dus dat S. en ik deze zaterdagavond in het Houtense theater zaten.

Rij 1, stoel 5 en 6

De voorstellingen die we bezoeken zijn meestal in zalen met een paar honderd stoelen. Maar dit keer zaten we in de kleine zaal van Theater aan de Slinger in Houten. Een heel intieme zaal met slechts 95 stoelen. En om het nog intiemer te maken hadden wij stoelen 5 en 6 op rij 1. En aangezien de eerste rij maar 10 stoelen telde, waren dat de precies de middelste twee stoelen.

Privéconcert

Gevolg was dat ik een zee aan beenruimte had.  En omdat ze nog geen 1,5 meter voor me haar optreden verzorgde, had ik vrijwel voortdurend het gevoel in een privéconcert te zitten;  een heel aparte gewaarwording.

Zo’n intieme setting paste perfect bij haar optreden. Begeleid door een pianist hield ze de nummers heel puur. Doordat ze niet de hele nummers speelde maar juist die gedeeltes eruit haalde die haar verhaal ondersteunde, werd het een heel mooie avond.  Altijd mooi om de magie van theater te ervaren.

Zeker een aanrader om ook eens heen te gaan!

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Wat je allemaal met een gitaar kunt doen

gitaar

Terwijl het buiten een zo langzamerhand normale Nederlandse winterdag, oftewel 10 graden en regen was, waren S. en ik deze zondag in het Nieuwegeinse theater De Kom voor een optreden van Mart Hillen.

Vorig jaar hebben we hem ontdekt in het Houtense Theater aan de Slinger, toen daar een voorproefje van het nieuwe theaterprogramma werd gepresenteerd en diverse artiesten korte optredens van hun act gaven (E. nogmaals bedankt voor de kaarten;-)).

Mart Hillen was één van die artiesten, en zijn optreden maakte ons zo nieuwsgierig dat we toen de voorverkoop begon, meteen kaarten wilden kopen. Helaas was het in Houten direct uitverkocht maar gelukkig zagen we dat ie ook in Nieuwegein een optreden zou doen, dus toen hebben we daar kaarten voor besteld.

Fingerstyle

Vandaar dat we deze zondag in De Kom zaten.  Mart Hillen is een 23-jarige fingerstyle gitarist, amper twee jaar geleden afgestudeerd van de Popacademie in Enschede en nu dus al ‘on tour’ een theatertournee. Tot zijn Houtense optreden had ik nog nooit van fingerstyle  gehoord, maar fingerstyle wil zeggen dat je op één gitaar zowel de melodielijnen, bas, drums als het gewone gitaarwerk weet te combineren; een soort van eenmensband dus.

En hij slaagde daar meer dan goed in. Zonder moeite wisselde hij tussen allerlei muzieksoorten; Flamenco, pop, Rock en alles daar tussen in. Hij wist zelfs ook nog een trance-achtig nummer uit zijn gitaar te toveren.  Het ene moment speelde hij een nummer van Eric Clapton of de Eagles om vervolgens even later op de Flamenco-tour te gaan of bijvoorbeeld nummers van Queen, U2, AC/DC of Phil Collins te spelen.

Knap dat iemand zoiets kan, ik zat geregeld vol bewondering te kijken, en dat voor iemand van 23 met zijn eerste theatershow. Ik ben benieuwd waar hij over een jaar of vijf staat als zijn programma’s wellicht wat meer lijn krijgen.

Hoezo oud

Dat ie nog zo jong is, werd duidelijk toen hij een nummer van U2 aankondigde met; ‘dit is een nummer van een groep van voor mijn tijd; U2’…. Daar zat ik dan als 46-jarige;-).

Aanrader

Maar een meer dan geslaagde middag; zeker een aanrader. Kijk vooral op zijn website voor wat YouTubevideo’s etc.!

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Lopend door Houten

Rietplas Houten

De afgelopen weken rond de feestdagen hadden S.en ik wat dagen vrij, en aangezien het winterse weer in geen velden of wegen te bekennen was en we lekker wat vrije tijd hadden, was dat ook een mooie gelegenheid om eens wat langere tochten door Houten en omgeving te maken.

Terwijl we in het buitengebied aan de andere kant van de rondweg liepen, vroeg ik me af hoe lang we daar nog in de huidige vorm zouden kunnen lopen. We wonen hier nu een jaar of vijf en de eerste jaren zag je eigenlijk weinig verandering in Houten; Houten was Houten en dat leek het voor altijd te blijven.

Het mooie aan Houten vond/vind ik de hoeveelheid groen, maar je merkt steeds duidelijker dat die hoeveelheid groen meer en meer onder druk komt te staan door het ook in Houten steeds sterker wordende woningbouwvirus.

Waren leegstaande kantoren die omgebouwd werden tot appartementen een nog redelijk onopvallend onderdeel daarvan, inmiddels zie je ook de veel zichtbaardere onderdelen daarvan.

‘Het maïsveld’

Toen ik nog niet 100 % van de tijd op mijn fiets richting mijn werk ging, pakte ik altijd de fiets om naar station Houten Castellum te gaan om daar de trein te pakken. Eerst de fietsbrug over de Rietplas en daarna langs ‘het maïsveld’. Ik vond het altijd mooi dat zo’n plek midden in een stad/dorp mogelijk was. Tuurlijk wist ik wel dat daar woningbouw gepland was, maar toch. Zo lang S. en ik in Houten wonen, was dat maïsveld er en was ik er eigenlijk best wel aan gehecht.

Maar een half jaar geleden ofzo verschenen daar grote borden met de aankondiging dat daar 300 woningen zouden worden gebouwd. Inmiddels zijn bouwvakkers daar druk bezig met de eerste huizen en over iets van een jaar heeft de ruimte van het maïsveld plaatsgemaakt voor het beton van 300 woningen.

En die 300 woningen zijn nog maar een fractie van wat er de komende jaren nog op stapel staat. Net zoals vrijwel overal is ook in Houten de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, met als gevolg dat er duizenden woningen bijgebouwd moeten worden, iets van 5.000. Aangezien Houten nu iets van 25.000 woningen heeft, zou er dus iets van een vijfde bij moeten komen. En dat lukt logischerwijs niet met hier en daar een woningbouwprojectje van een huis of 50, maar daar zijn meer ingrijpende maatregelen voor nodig. Een van de mogelijke oplossingen is het bouwen aan de andere kant van wat nu nog de rondweg is.

En aangezien S. en ik aan de rondweg wonen, is de kans heel groot dat we ons vrije uitzicht over de weilanden over een jaar of wat plaats maakt voor een uitzicht op het beton van een nieuwe woonwijk.

Leuk vooruitzicht

Een leuk vooruitzicht? Op het eerste gezicht niet echt, maar er is weinig aan te doen. Die huizen moeten nu eenmaal ergens komen, en dan zijn die weilanden eigenlijk nog de enige stukken waar je een flinke hoeveelheid huizen kwijt kan. Naast wellicht nog wat kantoorgebied dat kan worden omgebouwd met wie weet wat hoogbouw voor appartementen. En ook een nieuwe woonwijk kun je dusdanig mooi en creatief aanleggen dat vrijwel iedereen na de voltooiing het er over eens is dat het toch wel een aanwinst is. Dus het biedt zeker wel kansen om er iets moois van te maken.

Aan de andere kant biedt het eventueel omleggen van de rondweg ook weer nieuwe mogelijkheden. Het zou een erg mooi fiets-/wandel/recreatiegebied kunnen worden, om zodoende het ruime groene gevoel dat je nu in Houten hebt, te behouden.

Over 5 jaar?

Ik ben benieuwd als S. en ik over een jaar of 5 hetzelfde rondje lopen als we rond kerst deden, hoe het er dan uit ziet. Zijn dan de eerste contouren van een nieuwe woonwijk al zichtbaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Houten; dorp, stad of…?

Rietplas HoutenS. en ik wonen nu een jaar of 6 in Houten en geregeld als ik door Houten fiets of loop en om me heen kijk, vraag ik me af; wat vind ik Houten nu eigenlijk?

Een stad, een dorp, een ….?  En alhoewel ik me die vraag al heel wat keren heb gesteld, ben ik er nog steeds niet uit. En dan bedoel ik zeker niet dat het een beter of slechter zou zijn dan het ander, totaal niet, maar meer een bepaald gevoel dat je hebt bij de plek waar je woont.

Waarom Houten geen stad is

Een stad vind ik Houten zeker niet. Voordat we in Houten kwamen wonen, heb ik in Vlaardingen, Rotterdam, Gouda en Nieuwegein gewoond. Dat zijn wat mij allemaal steden, qua sfeer, gevoel, mentaliteit, maar ook qua problemen etc. Houten is totaal anders.

Waarom Houten een dorp is

Tuurlijk is het niet zo zwartwit, maar overdreven gesteld, is het dorpse voor mij dat het leven lijkt te draaien om het kleine buurtje om je heen, waarbij een vierde kliko, onkruid tussen de stenen, verkeerd geparkeerd staande fietsen bij een station en het wel/ niet ontvangen van een plaatselijke krant zo ongeveer de grootste issues zijn die er lijken te spelen, terwijl het in een stad veel meer draait om het anoniemere grotere geheel. Volgens die definitie zou ik Houten dus een dorp moeten vinden.

Een verschil tussen dorp/stad vind ik ook de afstand tussen ‘het stadhuis’ en de rest van de bevolking. In een stad zijn dat bijna gescheiden werelden, terwijl dat in een dorp veel minder is. En wat dat betreft heeft Houten meer weg van een dorp.

De aanpak rondom 5.000 woningen die er moeten komen is daar een heel treffend voorbeeld van. Houten gaat dan qua inwoneraantal van 50.000 naar ongeveer 60.000, behoorlijk ingrijpend dus. Waar er dan in een stad op een gegeven ogenblik een plan wordt gepresenteerd, waar vervolgens allerlei actiegroepen van op tilt slaan, hebben ze dat in Houten op een veel dorpsere manier aangepakt.

De gemeente heeft aangegeven dat er dus zoveel woningen bij moeten komen, en vervolgens vroegen ze aan de Houtense bevolking om actief mee te denken en doen. Dat doen ze op allerlei manieren. Fietstochten (wat anders in een fietsgemeente als Houten) en allerlei actieve inspraakavonden waarin Houtenaren gezamenlijk met ambtenaren/ontwikkelaars aan de slag gingen met wat Houten nu eigenlijk is. Wat willen in toekomst zijn en hoe kunnen we daar al die woningen in toepassen? Moet het hoogbouw worden of toch laagbouw, voor welke groepen moet er gebouwd worden etc. Een heel actieve directe aanpak die je in een stad veel minder snel ziet.

Wederom dus punten voor het typeren van Houten als dorp.

Waarom Houten toch geen dorp is

Maar ondanks dat vind ik Houten toch geen dorp. Als ik ’s zomers ergens in Oostenrijk ben en dan en een plaatsje van zeg 3.000 inwoners verblijf, dan heb ik het gevoel van in een dorp te verblijven, maar in Houten wonen er meer dan  15 keer zoveel.

Dus op dat vlak geen punten voor de benoeming van Houten als dorp. Maar wat het dan wel is?

Laat ik het er dan maar op houden dat Houten gewoon niet te omschrijven is;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

En dan pak je hem; de fiets…

blog fietsOmdat mijn werk in het centrum van Utrecht is, breng ik al jaren heel wat uren door in Utrecht. En eigenlijk al vanaf het begin nemen ze, wellicht samen met die bloedirritante abonnementenverkopers/ enquêteurs bij Utrecht Centraal zo ongeveer plaats 1 tm 10 in in mijn Utrechtse ergernissen top 10: Utrechtse fietsers…

H#@&ers is nog een milde omschrijving; Rode stoplichten zien ze als stimulans om nog eens extra gas te geven (wat nou voetgangers?), tegen het verkeer inrijden is bijna vanzelfsprekend en voetgangerszones/winkelstraten zijn volgens hen gewoon brede fietspaden met lastige lopende wezens ertussendoor die weigeren opzij te gaan.

Maar… sinds kort ben ik ook één van hen…

Trein of fiets; dat is de vraag

Al sinds ik in Houten woon ga ik met de trein naar mijn werk in Utrecht; een ideale verbinding; in de spits rijden er 6 treinen per uur, en van deur tot deur doe ik er ongeveer een half uur over.

Omdat ik door allerlei blessures al een jaar lang niet meer aan hardlopen ben toegekomen, en mijn baan niet de meest actieve is qua beweging, werd het hoog tijd om eens een andere activiteit te kiezen.

En ja; toen zag ik dat de oplossing makkelijker was dan gedacht; gewoon regelmatig op de fiets naar mijn werk gaan. Ongeveer 12 kilometer dus ansich heel goed te doen. Ik had er al wel eens naar gekeken, maar dacht altijd dat het vooral in Utrecht een ramp zou zijn om daar te fietsen; gedoe met stoplichten etc, en vooral met de fietsers daar zelf.

Maar ja, met zo’n ideale treinverbinding bij de hand is het natuurlijk heel verleidelijk om de voorkeur te geven aan de trein. Iets dat ik tot voor kort dus ook deed.

Maar onlangs, wellicht geholpen door het mooie weer zag ik wat dat betreft toch het licht, en schoof ik alle smoesjes die ik had terzijde. S. fietst al jaren naar haar werk, terwijl ze nog verder moet fietsen dan ik. Dus waarom zou ik ook niet gewoon eens als het een beetje weer is, de fiets pakken richting mijn werk? Met regen etc kan ik dan altijd nog de trein pakken.

Zomaar een zaterdag

Zo gezegd zo gedaan. Op een zaterdag de route gefietst, en het viel me toen 100% mee. Dat fietsstad Houten goede fietspaden heeft met heerlijk asfalt, dat wist ik natuurlijk al, maar ook in de buitengebieden van Houten en Utrecht was het asfalt dat de klok sloeg. Pas in Utrecht maakte het asfalt even plaats voor straatklinkers, maar zelfs dat kwam nog door een tijdelijke afsluiting want daarna kwam er weer een mooi rood asfalttapijt.

Doordat ik even later niet goed oplette en eerder afsloeg dan we eigenlijk hadden gemoeten, reden we opeens door een kantorengedeelte waar de straatklinkers zo ongeveer de vullingen uit mijn kiezen trilden. Maar ook aan dat kleine leed kwam al gauw een einde want de Catharijnesingel kwam in zicht en die had gelukkig weer het vertrouwde asfalt. En een minuut of wat later was ik in de buurt van mijn werk.

Geen excuses meer

Toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, en de zon me tegemoet scheen wist ik dat ik geen excuus meer had om niet op de fiets te stappen. Zo gezegd zo gedaan en het aparte was dat ik op hetzelfde tijdstip als anders vertrok en ik ook vrijwel op hetzelfde tijdstip op mijn werk in Utrecht arriveerde. Dat smaakte naar meer.

Wat me wel opviel was de grote hoeveelheid e-bikes. Zelf heb ik een trekkingfiets van een jaar of 15 oud, die nog steeds erg lekker rijdt, maar het viel me op, alhoewel ik zelf met een vaartje van een kilometer of 20 reed, door hoeveel e-bikers en speedpedelecs ik werd ingehaald.

De pot verwijt…

En voor wat betreft die ergernissen top 10 waar ik deze blogpost mee begon: ik ben benieuwd wanneer ik zelf bij iemand in die top 10 beland want toen S. en ik zaterdag alvast de route fietsten, vroeg S. op een bepaald ogenblik waarom ik die ene fietser van rechts geen voorrang had verleend.  Had ik totaal niet in de gaten gehad,  en ook over een al dan niet rood licht verschilden we van mening;-) dus wat dat betreft beloofd dat weinig goeds…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Zondag half drie in een Houtens Theater…

theater

Afgelopen zondag zaten S. en ik, met dank aan E. om half drie in het Houtense Theater aan de Slinger.

Niet echt een gebruikelijk tijdstip voor theaterbezoek, maar toch zat het theater tot de laatste stoel vol.

De voorverkoop voor het nieuwe theaterseizoen zit er aan te komen en dus geven veel theaters rond deze tijd een presentatie wat er het komend seizoen allemaal te gebeuren staat in hun theater. In het Houtense Theater aan de Slinger was dat dus afgelopen zondag tijdens hun vriendenmiddag.

5 keer 20

Door middel van 5 korte voorstellingen van steeds een minuut of 20 kregen we een voorproefje van wat er komend seizoen in het theater te zien is, en ja, dat beloofd veel moois!

Het mooie aan deze presentatiemiddag vond ik dat de acts die er waren allemaal totaal verschillend waren en ik voorstellingen te zien kreeg waar ik normaal gesproken niet zo gauw naar toe zou gaan. Maar toen ik ze zag, werd ik toch wel nieuwsgierig naar hoe de volledige voorstelling zou zijn.

Van klassiek tot cabaret

Wat er te zien was? Dat liep van een voorproefje op de voorstelling ‘Generations‘ van Janke Dekker en dochter over musical en opera tot steengoede cabaret van René van Meurs, en van klassieke muziek van Trio Aurora waarbij de raakvlakken van klassieke muziek met onder andere Picasso worden getoond tot ene optreden van Dorona Alberti (nee, volgens mij geen familie van…) die in het kader van de 25e James Bondfilm zich stort op de muziek uit de James Bond films.

Mart Hillen

Het hoogtepunt van de middag was wat mij betreft, en eigenlijk van de hele zaal, het optreden van Mart Hillen. Afgelopen zomer is hij afgestudeerd aan het conservatorium, maar wat een talent.

Toen hij opkwam had ik zo mijn twijfels. De andere artiesten begonnen met een praatje over het hoe en wat van hun voorstelling, maar hij deed het anders en kwam met zijn ogen dicht gitaarspelend het podium op. Aanvankelijk dacht ik dat hij een beetje podiumschuw was en dat dit zijn manier was om daar mee om te gaan, maar eigenlijk vanaf de eerste tonen speelde hij de zaal volkomen plat.

Nadat hij zijn eerste nummer had gespeeld vertelde hij het een en ander over zijn stijl van gitaarspelen, fingerstyle gitaar, wat zoveel wil zeggen dat hij erin slaagt om uit een standaard gitaar melodie, basgitaar en drumpartijen te toveren. Klinkt op papier minder spannend dan het in het echt is; kijk op youtube en boek daarna een concert van hem want hij is het meer dan waard!

S. en ik hadden al een aantal voorstellingen in ons hoofd waar we komend theaterseizoen heen willen, maar dit optreden is daarbij gekomen. In Houten was hij zo uitverkocht, maar gelukkig waren er in theater De Kom in Nieuwegein nog wel kaarten.

Mooi om zo verrast te worden op een zondagmiddag!

En jij?

Heb jij al ideeën over welke voorstellingen je het komende seizoen zeker wil gaan zien?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Een dag als alle andere

blogdagIk doe de gordijnen open en zie een mooie mist over de weilanden. Het wordt weer een frisse ochtend.

Terwijl ik over de fietsbrug over De Rietplas fiets, bedenk ik me dat het wellicht toch wel handig was geweest als ik mijn jas had dichtgeritst.

In het fietstransferium ben ik zoals altijd weer eeuwen op zoek naar een vrije plek; de plekken die vrij lijken te zijn, zijn onbruikbaar doordat de ernaast staande fietsen van die fijne fietsen met mandjes zijn die drie plekken bezet houden.

Op het perron staan ze weer; de leraar die nog even een sigaret rookt, de zakenvrouw die ook nu ‘s ochtends om 7 uur al druk aan het bellen is, twee collega’s die het druk gebarend over van alles en nog wat hebben.

In de trein leest iemand nog ‘heel ouderwets’ een papieren krant. Vouwfietsman neemt weer zoals traditiegetrouw veel te veel ruimte in.

Als de trein Utrecht Centraal binnenrijdt zie ik weer overvolle bushaltes.

Op het Vredenburg scheuren fietsers, overstekende voetgangers of niet, blind door rood licht.

Terwijl ik door de reizigershal van Utrecht Centraal loop, zie ik op allerlei plekken zwaarbewapende agenten met een vinger aan de trekker.

Een dag als alle andere?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Niets en zo zij het; een lome zaterdag in Houten

houten

Zwaluwen scheren rakelings over ons huis, op zoek naar het onbekende.

In de verte verraden stofwolken achter een tractor de droogte van de akkers.

Auto’s op de rondweg lijken zich aan te passen aan het lome weer en rijden in een slakkengang voorbij.

Uit het wuivende riet in de sloot voor me vliegen een paar eksters, drukte makend om niets.

Hoog boven me passeert een vliegtuig, witte sporen achterlatend in een verder strakblauwe lucht.

Het gras is geel, het gras is groen, in Houten is momenteel even lekker niets te doen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten onder hoogspanning: zon, wind en/of…?

windmolen houtenZoals in heel Nederland wordt het ook hier in Houten een steeds heter hangijzer: hoe moet het dichtdraaien van de gaskraan en het steeds schaarser worden van olie worden opgevangen?

Zonnepanelen?

Op steeds meer huizen, sinds begin dit jaar ook op dat van S. en mij, hangen zonnepanelen, maar alleen daarmee redden we het niet. Dus zijn er grotere maatregelen nodig, en totdat iemand met het ei van Columbus komt, zijn voorlopig alleen zonnevelden met duizenden zonnepanelen, of windmolens haalbare alternatieven.

Windmolens

En ja, windmolens staan er al een paar jaar in Houten maar de opbrengsten van die molens houden ook bepaald niet over, aangezien ze door protesten van omwonenden vaker stil staan dan dat ze voor energie zorgen.

Goyerbrug

Maar naast die windmolens is nu ook het initiatief dat al jaren sluimerde, om aan de Goyerbrug in Houten een aantal windmolens te plaatsen veel concreter geworden. En wat al voor de hand lag gezien de ophef rond de eerste windmolens, is gebeurd; Houten is meteen alweer hopeloos verdeeld, met de meeste tegenstand, hoe verrassend, bij omwonenden.

Ideale wereld

In de ideale wereld zou er iemand met het ei van Columbus komen en een oplossing verzinnen waar iedereen mee tevreden is, maar  vrees dat dat niet gaat gebeuren. Mogelijke alternatieven verkeren pas in het experimenteerstadium, en voordat die dan helemaal getest zijn en ook duidelijk is wat de nadelen van die systemen zijn , ben je zo al 10 a 15 jaar verder.

 

Tot die tijd zit er denk ik weinig anders op dan toch voor windmolens te kiezen, met de nadelen die daarbij horen. Als het lukt om mogelijk gedupeerden dan een oplossing te bieden die ook voor hen bevredigend is, voorkom je dat de gemeente of provincie dan het algemene belang boven het individuele belang gaat stellen en gebieden aanwijst waar die molens geplaatst gaan worden. Met als gevolg dat omwonenden dan een stuk minder goed wegkomen.

146 voetbalvelden

Met alleen zonnepanelen zouden er in Houten 146 voetbalvelden vol met zonnepanelen moeten worden aangelegd, en dat zou zo’n beslag op de ruimte leggen dat dat ook niet realistisch is.

Helemaal gezien het feit dat de kans groot is dat er ook buiten de rondweg huizen gebouwd gaan worden, en die ruimte er dan simpelweg niet is. Daarnaast moet er ook nog ruimte overblijven voor de Houtense boeren/tuinders en voor recreatie.

1/3 van de energiebehoefte

Die 4 windmolens leveren voldoende energie voor ongeveer een derde van de totale Houtense energiebehoefte, dus samen met de al bestaande windmolens, het aanleggen van kleinere zonnevelden, het promoten van zonnepanelen op zoveel mogelijk daken, en natuurlijk het verminderen van het energieverbruik, komen we in Houten aardig in de goede richting.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Duurzaam gas geven in Houten

zon

Van het gas af, hoe doe je dat? Net als in de rest van Nederland breken ze ook in Houten zich het hoofd over hoe ze moeten inspelen op een leven zonder gas.

Mogelijkheden zat, maar sommige mogelijkheden, zoals een hele wijk van het gas halen, zijn zo ingrijpend, dat er nog heel wat wind langs de Houtense windmolens zal waaien voordat dat gerealiseerd is.

Maar wat valt er dan op korte termijn, een paar jaar, wel te realiseren?

Windmolens?

Houten en windmolens zijn al jaren een open zenuw. Het gedoe over de huidige windmolens in Houten ettert al jaren en zal nog tijden door blijven etteren. Dus de kans dat de plannen voor nieuwe windmolens binnen afzienbare tijd worden omgezet in concrete daden schat ik net zo hoog in als dat Feyenoord de komende 10 jaar onafgebroken kampioen wordt…

Zonnepanelen!

Wat dat betreft is er op korte termijn veel meer winst te behalen met zonnepanelen. Gooi de daken van Houten vol met zonnepanelen. Geen geluidsoverlast, slagschaduw of andere redenen om slapeloze nachten te hebben, en bovendien merkt iedereen het meteen in zijn/haar portemonnee door middel van een veel lagere energierekening.

Stimuleer het als gemeente door bijvoorbeeld renteloze leningen aan te bieden, en de terugbetaling te koppelen aan de opbrengst van de zonnepanelen. Kijk wat iemand nu voor energierekening heeft, en gebruik dan de helft van het verschil van de lagere energierekening na plaatsing van de panelen voor het afbetalen van de panelen. Zo is het ook bereikbaar voor mensen die niet zo even een aantal duizend euro kunnen missen. Geef mensen die ervoor kiezen het bedrag wel in een keer te betalen een premie. Zo kan iedereen zelf kiezen.

‘Behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst’

S. en ik hebben eind vorig jaar eind vorig jaar al de stap gemaakt om zonnepanelen te laten installeren op ons dak, en tuurlijk; ‘behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst’ maar toch; tot nu toe zijn ze een schot in de roos! Sinds de uiteindelijke plaatsing in februari hebben de panelen elke maand ruim meer opgebracht dan verwacht; in mei zelfs twee keer zoveel als gepland.

Tuurlijk zullen er ook maanden komen dat ze zon zich dagenlang nauwelijks laat zien, maar het moet wel heel gek lopen of we komen eind van het jaar ruim boven de geschatte opbrengst. En een ruim gehalveerde maandelijkse energierekening is elke maand weer een leuke constatering!

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Je staat in het stemhokje en dan..?

blogverkiezingen

21 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen, en alhoewel er vrijwel altijd wel iets te kiezen is, heb ik dit keer nog geen enkel idee op welke partij ik ga stemmen. Waarom?

In Houten gaat het allemaal eigenlijk best wel goed en dat blijkt ook wel uit de huidige zetelverdeling; alle partijen in Houten hebben tussen de 2 en 5 zetels.

Extreem

En afgezien van de open zenuw genaamd windmolens zijn er geen grote onderwerpen waar partijen echt fundamenteel van elkaar verschillen. Wellicht ook bewust want doordat er niemand echt bovenuit steekt qua aantal zetels heb je altijd meerdere partijen nodig om iets gedaan te krijgen. Met extreme standpunten kom je dan niet ver.

En dus gaat het om onderwerpen waarvan je bepaald niet wakker ligt. Dat werd me ook duidelijk toen ik twee stemwijzers invulde. Bij een van die stemwijzers was de laatste vraag: ‘Bent u voor of tegen de inzet ben van een golfkarretje in de buitengebieden van Houten om ouderen/mensen die slecht ter been zijn, te vervoeren?’…

Ik weet het, het is een vorm van luxe als dit soort vragen een stemwijzer halen, maar toch:

Rotterdam

Toen ik in Rotterdam woonde, dat was in de periode van Pim Fortuyn, was er met de gemeenteraadsverkiezingen echt iets te kiezen. PvdA en Leefbaar Rotterdam waren daar toen veruit de grootste partijen, maar ze hadden allebei nog partijen nodig om een meerderheid te halen, en dus was er in het stemhokje echt iets te kiezen.

Stemwijzer

Bij de stemwijzers kwamen GroenLinks, CDA en Houten Anders als partijen die het beste bij mij zouden passen uit de bus. Of het een van die drie partijen wordt of toch een van de zes anderen? Waarschijnlijk weet ik dat pas woensdag als ik in het stemhokje sta..

En jij?

Heb jij je keus al gemaakt? En wat was voor jou de reden om juist voor die partij te gaan stemmen?