Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

First Dates; Zoek de homo

First Dates; wat mij betreft een ideaal programma van BNNVARA zo net na het eten om even ontspannen tv te kijken. Tuurlijk is het in de eerste plaats vermaak, maar toch houdt het wel degelijk ook een spiegel voor.

Wat me aan First Dates overigens opvalt is de soms krampachtige poging om inclusief te zijn, en dan in het bijzonder de vertegenwoordiging van niet-hetero stellen in het programma. In elke uitzending heb je altijd maar één niet-hetero stel; niet soms drie, twee of nul, nee altijd maar één stel. Niet meer en niet minder. Het is zo voorspelbaar dat S. en ik er soms een spelletje van maken; is een kandidaat homo/lesbisch of niet?

Maar wat ik dan wel bijna schijnend vind, zijn de verhalen die je dan aan tafel hoort bij de niet-heterostellen over het uit de kast komen. Heel soms zit er iemand die vertelt dat ouders en omgeving er totaal geen problemen mee hadden, maar vrijwel altijd hoor je dat ouders/omgeving er in meer of mindere mate problemen mee hadden of nog steeds hebben en dat meedoen aan ‘First Dates’ een soort van coming out richting de buitenwereld is.

Als hetero realiseer ik me dan weer hoe makkelijk ik het op dat gebied vroeger heb gehad, en nog steeds heb. Ik heb nooit in angst hoeven te zitten om uit te komen voor mijn geaardheid, want hetero zijn is nu eenmaal de norm. En ik hoef ook nooit na te denken als ik hand in hand met S. wil lopen of dat wel veilig is of dat het dan opmerkingen of nog erger tot gevolg heeft.

Benieuwd of we wat dat betreft in Nederland ooit op het punt komen dat iedereen die vrijheid heeft.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Beste Houtenaar,…

Bij gebrek aan echte problemen was half Facebookgroep Houten een paar dagen in rep en roer, want… de gemeente had besloten om in het vervolg daar waar het niet noodzakelijk is, het geslacht weg te laten in gemeentelijke correspondentie. Dus in het vervolg gebruiken ze ‘beste Houtenaar’ of ‘beste inwoner’ in plaats van geachte heer/mevrouw’ of ‘Beste H. Hofman’ in plaats van ‘beste heer H. Hofman’.

Wat mij betreft een prima plan; geen idee welk percentage van de Houtenaren zich geen man of vrouw voelt, maar als je die op deze manier tegemoet kan komen, waarom niet? Kleine moeite en niemand wordt er slechter van. In plaats van alleen diegenen die zich man/vrouw voelen spreek je nu iedereen aan, prima toch? 

Waarom is het van belang om bij bijvoorbeeld een mailing over een nieuwe kliko in Houten te vermelden of iemand man of vrouw is? Dat is toch totaal niet van belang? Die mail is bestemd voor Houtenaren en niet voor een bepaald geslacht.

Eén van de argumenten die ik las was; waarom moet dit veranderen, dit is toch altijd al zo? Wat mij betreft een non-argument; inzichten veranderen in de loop van de tijd nu eenmaal. Als je de gedachtegang dat dingen niet zouden mogen veranderen omdat ze nu eenmaal zo zijn, zou doortrekken dan zou slavernij ook nog heel normaal zijn of zouden vrouwen ook nooit kiesrecht hebben gekregen.

Tot 100 jaar geleden hadden alleen mannen dat en nu 100 jaar later is iedereen, met uitzondering wellicht van de SGP, er wel van overtuigd dat het volkomen normaal is dat iedereen volledig actief en passief kiesrecht heeft.

Wat is er mis met een beetje rekening houden met je mede-mens?

Los daarvan, ik denk dat als de gemeente dit gewoon had doorgevoerd, zonder het vantevoren te melden, en dan na bijvoorbeeld zes maanden had gemeld dat ze al een half jaar bezig zijn met de gemeente inclusiever te maken, er veel minder ophef was geweest.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

En we noemen het Omikron…

Toen ik de naam van de nieuwe Covidvariant hoorde, moest ik meteen denken aan de Transformers. In de jaren 80 was dat een tekenfilmserie die best leuk om te zien was, met daarin robots met namen als autotron, megatron, decepticons en unicrons. Inmiddels is het geëvolueerd tot een serie b-films.

En zie hier de overeenkomst met de huidige Corona epidemie, want die heeft inmiddels ook meer weg van een hele slechte b-film. Met een gesjeesde dansleraar en een door boreale Minerva-uilen geinfecteerde politicus als Nederlandse ‘bad-guys’.

En waar de tekenfilmversie nog redelijk onschuldig kindervermaak was, werden de films steeds duisterder, en door allerlei prequals, sequals en nog meer varianten steeds onduidelijker en zie hier weer een overeenkomst met het Covidverhaal, want dat is ook steeds duisterder aan het worden.

Benieuwd wanneer het happy end dat bij b-films ook altijd een goed gebruik is, voor wat betreft het hele Covid-verhaal komt..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Geen woorden maar daden

Ik weet nog goed wat mijn eerste wedstrijd op een seizoenskaart van Feyenoord was; Feyenoord-Fortuna Sittard, 1989.. Ik was amper 16 en had de twee jaar daarvoor meer dan regelmatig losse kaarten gekocht, vooral voor de Europese avondwedstrijden; de sfeer die er dan is als die lichtmasten branden en je de Kuip binnenstapt… magisch.

Hand in Hand Kameraden

Maar wat gereken leerde me dat ik dan beter een seizoenskaart kon kopen, ook al was het seizoen al een paar wedstrijden oud. Zo gezegd zo gedaan en mijn eerste wedstrijd met seizoenskaart voor vak R werd Feyenoord-Fortuna Sittard.

Hand in hand

Ik had toen nog niet gehoord van de uitspraak’ Feyenoorder ben je niet voor me plezier’, maar die wedstrijd kreeg ik daar wel een voorproefje van. Feyenoord was de competitie weer eens dramatisch begonnen met als gevolg dat er nog geen 10.000 toeschouwers waren. De wedstrijd was zoals wel vaker niet om aan te zien, maar het meest opmerkelijke was dat toen duidelijk werd dat ook deze wedstrijd weer verloren zou gaan, een paar duizend supporters besloten om hun onvrede te uiten door de hekken om het veld te slopen en het veld te bestormen. Dat werd toen al de rauwe kant van Feyenoord genoemd..

Voor Feyenoord 1

Bleu als ik was dacht ik; waar ben ik nu in terechtgekomen; dit is bepaald anders dan die magische sfeer bij Europese avondwedstrijden. Een aardige ontgroening en een kennismaking met dat zogenaamde rauwe randje van Feyenoord. Dat het vak waar ik zat, vak R niet bepaald koorknapenpubliek had, dat wist ik al, maar daarvoor had ik het ook gekozen; lekker fanatiek helemaal in de wedstrijd zitten, maar de grens tussen fanatiek zijn en als een eencellige zwakzinnige tekeer gaan zag ik daarna regelmatig overschreden worden. Maar dat is dan dat zogenaamde rauwe randje waar over het algemeen redelijk mee te leven valt, helemaal omdat dat extreem fanatieke ook soms voor net juist die extra sfeer zorgt die af en toe nodig is..

Geen woorden maar daden

Maar wat er de laatste tijd rondom Feyenoord aan de gang is heeft weinig meer te maken met een rauw randje maar is gewoon beter te omschrijven als ronduit misdadig. Supporters en bestuur van een tegenstander die gewoon ergens in de stad zitten te eten helemaal lens willen slaan, bestuur en mensen die toevallig een andere mening hebben over een nieuw stadion thuis opwachten, ramen ingooien en andere intimiderende en nog verder gaande praktijken.

Leve Feyenoord 1

En maar zielig doen dat iedereen tegen ‘ze’ is. Met dat soort van eencelligen als ‘vrienden’ heb je geen vijanden meer nodig.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Zomaar een moment uit het leven van een bureaucraat

Met wie spreek ik? U komt erg onduidelijk over.

Wat zegt u? U wilt mee op een vliegtuig uit Kaboel want u bent tolk geweest voor het Nederlandse leger??

Heeft u daar bewijs van, vanzelfsprekend in drievoud?

Dat lag in uw huis? Ga het dan halen!

Dat kan niet zegt u, waarom niet? Er loopt overal Taliban door de straten en bovendien is uw huis platgebombardeerd?

Dan had u het op een andere plek moeten bewaren, of kopietjes moeten maken, regels zijn nu eenmaal regels.. En nee, wij gaan niet voor u uitzoeken of wij iets in onze bestanden over u kunnen vinden, u wilt toch mee met dat vliegtuig. Daar kunnen wij niet aan beginnen, weet u wel wat een zoekwerk dat is?

U heeft trouwens geluk dat ik u te woord sta want het is half 11 en dan heb ik eigenlijk koffiepauze. Schiet u wel op met het afronden van uw verhaal, want om twaalf uur is de lunchtijd dus dan kan ik u helemaal niet meer helpen. Woensdag bent u dan weer aan de beurt, want morgen hebben we een ludieke ‘terug naar kantoor dag’, dan zijn we gesloten.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De kracht van muziek

Afgelopen weekend zat ik tv te kijken en toen viel me weer eens op wat een belangrijke ondersteunende maar soms ook zelfs bijna sturende rol muziek speelt bij tv/film en dergelijke.

In dit geval ging het over een serie waarbij dieren en medewerkers van een dierentuin, in dit geval Blijdorp, werden gevolgd. Een van de dieren die werd gevolgd was een okapi. Ze bleek steeds meer ouderdomskwalen te vertonen, ontstekingen, at niet meer en dergelijke. Om haar verder lijden te besparen werd besloten haar te euthaniseren.

Gedurende dat hele proces van eerst het dier voorstellen, daarna wat er allemaal speelde en toen dat hele proces tot aan het euthaniseren aan toe speelde de muziek een hele bepalende rol. Heel subtiel wijzigde de muziek van aan het begin redelijk onbezorgd naar steeds somberder en aan het eind toen die okapi was overleden heel stemmig. Een hele mooie elkaar versterkende combi van beeld en geluid wat mij betreft.

Wat ik me wel afvroeg is hoe diezelfde beelden zouden over komen als er geen muziek zou worden gespeeld of met totaal andere muziek. Hoe zouden diezelfde beelden dan worden beleefd?

Datzelfde heb ik ook met films. Filter de muziek weg bij films, en je krijgt een totaal andere filmbeleving of vervang de muziek bij actiefilms eens door van die comedycapers muziek, en je krijgt meteen een heel andere filmervaring. Horrorfilms zonder muziek/geluidseffecten slaan ook totaal dood.

Ik zou het wel eens interessant vinden om een bepaalde film of serie eens meerdere keren te zien en dan steeds met een geheel andere soort muziek, of zelfs geen muziek.

Saving private Ryan

De keuze om heel soms juist geen muziek te gebruiken kan ook heel goed werken; de beginscene van ‘Saving private Ryan’ waarin de geallieeerden tijdens D-day de Normandische stranden bestormen is zonder ondersteunende muziek; je hoort alleen de geluiden die je in het echt ook zou hebben gehoord. Die scenes zijn van zichzelf al zo rauw en komen zo hard binnen dat muziek daar alleen maar afbreuk aan zou hebben gedaan.

Ik denk dat iedereen zich wel een dergelijke film/serie voor de geest kan halen waarbij (geen) muziek een hele bepalende rol speelde.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Ondertussen bij de klantenservice

Er zijn van die functies waarvan ik voor mezelf weet dat ik er niet geschikt voor ben; horecamedewerker valt in die categorie en ook medewerker klantenservice is er zo eentje. Dat laatste realiseerde ik me toen ik samen met S. onlangs bij de klantenservice van IKEA zat voor het gedoe met een Fabrikör kast.

Ik zie absoluut de uitdaging van het werken op een klantenservice; mensen komen er met een negatief gevoel; als jij er dan in slaagt om diegene met een positief gevoel weer te laten vertrekken dan zal dat ongetwijfeld veel voldoening geven. maar toch. Je zit gevangen tussen de klant zo goed mogelijk te helpen en het belang van je eigen bedrijf ook mee te laten wegen.

München

Een aantal jaar geleden waren S. en ik met de trein op weg naar Zwitserland. Ergens in Duitsland ging het qua treinen helemaal verkeerd, de ICE-trein waar we in zaten ging kapot, met een urenlange vertraging tot gevolg. Gevolg was dat heel veel inzittenden hun aansluiting misten. Toen we eindelijk arriveerden in München, zat er dus voor ons en nog heel veel anderen niets anders op dan richting de Servicedesk van de DB te gaan om voor een oplossing te zorgen.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het heel gezellig was toen we bij die klantenservice aankwamen, maar die DB-medewerkster slaagde er door een mix van vriendelijkheid en zakelijkheid heel snel in om de ergste kou uit de lucht te nemen en te zorgen voor een oplossing waar we tevreden mee waren. Zo konden S. en ik snel richting een nieuwe trein en kon zij zich storten op de rij mensen achter mij.

IKEA

Maar ik dwaal af. Ik was bezig over onze never ending IKEA Fabrikör saga. Samen met S. was ik dus onlangs bij de IKEA klantenservice. We waren er al vrij vroeg, maar ondanks dat we er iets na 10 uur waren, zaten de stoelen bij de klantenservice al aardig vol. Al met al zaten we daar een uur. In die tijd had ik, naast op mijn telefoon te kijken hoe het op de Olympische Spelen ging, ook alle tijd om de avonturen van andere klanten die een akkefietje bij de klantenservice hadden te bekijken.

Slim staaltje psychologie van IKEA om bij de wachttijden als langste wachttijd ‘meer dan 10 minuten’ te zetten, dan denk je snel aan de beurt te zijn, terwijl dat in de praktijk al gauw een uur is..

Moertjes en schroefjes

Toen wij daar arriveerden stond er al een vrouw bij één van de balies druk te gebaren. Waar ze exact voor kwam werd niet helemaal duidelijk, maar het leek erop dat ze verkeerd montagematerial oid had en dat het heel moelijk was om de juiste juiste spullen te kunnen leveren. Boeiende was dat bij haar, alhoewel ze daar dus meer dan een uur stond, en ik betwijfel of ze uiteindelijk heeft gekregen waar ze voor kwam, er geen moment iets van irritatie bij haar te bespeuren was.

Keuken

Dat was wel anders bij een man een paar balies verderop. Het bleek iemand te zijn die keukens afmonteerde. Bij een door hem bestelde IKEA- keuken was een bepaald onderdeel niet aanwezig, waardoor hij die keuken niet kon afmonteren. Aanvankelijk was hij nog heel vriendelijk, maar die vriendelijkheid verminderde met de minuut, tot die op een gegeven ogenblik omsloeg in kwaadheid.

In het begin probeerde de IKEA-medewerkster hem nog af te schepen met de mededeling dat ze het element zou bestellen, maar dat zou de nodige dagen duren en daar nam hij geen genoegen mee; zijn klant zou bijna op vakantie gaan en hij zou zo niet door kunnen gaan naar een andere klant.

Daarna toverde ze een bak met allerlei keukenonderdelen tevoorschijn. Of het gezochte element daar wellicht tussen zat. Nu heel veel gespit bleek dat ook niet mogelijk te zijn.

Toen opperde de man om het onderdeel gewoon uit de keuken in de showroom te halen. Dat onderdeel was verder niet zichtbaar, dus aan het uiterlijk van de showroomkeuken zou niets veranderen. Wat mij betreft een goede oplossing, maar de IKEA-medewerkster dacht daar anders over.

Ze wierp allerlei argumenten op waarom het niet mogelijk zou zijn, en ik zag de man steeds bozer worden, maar uiteindelijk gaf ze aan dat zij daar niet over mocht beslissen. Toen hij aangaf dat hij dan haar chef wilde spreken wilde ze daar eerst niet aan meewerken, maar na weer de nodige minuten heen en weer gepraat te hebben, stemde ze daar uiteindelijk mee in. Uiteindelijk verscheen haar chef en…

Hoe het uiteindelijk is afgelopen zal altijd onduidelijk blijven, want toen waren wij bij onze balie aan de beurt en werden we binnen notime geholpen…

Toen we vertrokken zag ik dat de de ruimte van de klantenservice inmiddels uitpuilde, ik krege spontaan medelijden met de mensen die ik zag staan, want de komende uren zouden ze nog wel kwijt zijn aan wachten, wachten en nog eens wachten…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Even een kast kopen bij IKEA…

IKEA; wie is er niet groot mee geworden? Ik in ieder geval wel. Eigenlijk altijd naar volle tevredenheid, maar sinds een maand vermoed ik dat de afkorting IKEA staat voor Iedere Kast Een Avontuur.

Ik wilde een vitrinekast kopen, overal gekeken en uiteindelijk viel eind juni mijn keus op de Fabrikör van IKEA.

Kast 1

S. en ik dus naar de IKEA in Utrecht, kast uit het magazijn gehaald en weer naar huis… In elkaar zetten was doodsimpel, alles stond binnen no-time in elkaar… tot ik het laatste deurtje plaatste. Die stond dermate uit het lood dat ie amper dicht kon. De scharnieren waren gesoldeerd dus niet te stellen.

S. belde meteen met de klantenservice en die zeiden dat we naar de winkel moesten om het af te handelen. S. naar de winkel, om daar doodleuk te horen te krijgen dat ze niets zonder ordernummer konden., dus weer naar huis en gebeld met de klantenservice. Of we maar even wat er precies speelde in een mail wilden zetten, met foto’s erbij en dan zouden we binnen een paar dagen een reactie krijgen… Zo gezegd zo gedaan, ontvangstbevestiging van de mail ontvangen, maar toen begon het grote zwijgen vanuit Ikea…

Twee weken later

Twee weken later maar weer eens gebeld met wat nu de stand van zaken was. Om vervolgens doodleuk te horen dat de mail in een verkeerd vakje hadden gearchiveerd waardoor we geen reactie hadden gekregen, of we alles maar even opnieuw wilden opsturen… Weer gedaan, en na wat heen en weer gemail een ordernummer plus mail ontvangen waarmee we een nieuwe kast konden uitzoeken. Kast dus weer uit elkaar gehaald en naar de IKEA.

Klantenservice

Ondanks dat we er al vroeg waren, 10 uur, moesten we toch nog een uur wachten bij de klantenservice… gelukkig waren de Olympische Spelen en kon ik zodoende op mijn telefoon de Spelen volgen. Heel vrolijk werd ik daar niet van want bij de wegwedstrijd wielrennen voor mannen grepen ‘we’ net naast een medaille en bij het handboogschieten kwam er uiteindelijk na bijna goud brons uit de koker.

Na het gewacht ging het verder vrij snel; de klantenservicemedewerkster was alleraardigst, en binnen notime kregen we een tegoedpasje waarmee we of een andere kast of iets anders konden kopen. Wij dus weer een nieuwe Fabrikör uitgezocht..

Kast 2

Snel naar huis om kast in elkaar te zetten… Dat leek allemaal soepel te gaan… totdat het glas aan een van de zijkanten niet bleek te passen doordat een ijzeren plaatje met een schroef te laag was gesoldeerd waardoor de ruit niet normaal kon worden vastgezet, met een flinke spleet tot gevolg..

Na wat woorden die ik niet zal herhalen maar weer aan de telefoon met de IKEA… Uiteindelijk geregeld dat de kast zou worden opgehaald… Maar of we, aangezien we de kast in de winkel hadden gekocht en niet hadden laten bezorgen, maar wel even bezorgkosten wilden betalen… Na uitleg van de hele voorgeschiedenis begreep de klantenservicemedewerkster dat dat toch redelijk oneerlijk was, dus kast zou gratis worden opgehaald en er zou een nieuwe worden bezorgd.

Kast 3, deel 1…

Kast werd inderdaad opgehaald, en weer paar dagen later kwam er een bezorgservice aan met een doos. Uw bestelling.. zei hij… Toen ik aangaf dat de kast bestond uit twee dozen, keek hij vreemd op, want hij had maar 1 doos meegekregen…

De doos die geleverd was zag er behoorlijk gehavend uit, en aangezien in die doos al het glas zat, hebben we voor alle zekerheid maar even gekeken of alles heel was, dat bleek gelukkig het geval te zijn.

Wederom met de IKEA klantenservice gebeld.. o sorry, hier is iets misgegaan, goh, je meent het… eind van de week zullen we deel twee leveren, eerder is echt niet mogelijk… Weer een week wachten, maar ja, zit niks anders op. Maar… geheel in lijn met al het voorgaande kregen we opeens een mail met het bericht dat het ontbrekende deel opeens morgen al wordt geleverd.. Zou dan morgen het juiste worden geleverd, en ook nog eens met scharnieren, schroeven etc op de juiste plek…?

Wordt vervolgd…

De IKEA Fabrikör saga ging nog even verder, want andat het juiste deel een paar dagen eerder dan afgesproken werd bezorgd werden we gisteren opeens door IKEA gebeld; dat de levering van morgen niet door kon gaan aangezien er leveringsproblemen waren. Of we maar even wilden bellen om een nieuwe afspraak te maken zodat deel 2 van de kast alsnog (opnieuw) kon worden bezorgd om de kast om te ruilen..

Aangezien we ook niet zaten te wachten op een zinloze halve IKEA-kast belde S. maar meteen weer even… En vaag genoeg kostte het heel veel moeite om de Servicedeskmedewerkster van IKEA ervan te overtuigen dat we het tweede deel inmiddels hadden ontvangen en de door hen aangekondigde levering dus niet nodig was.

IKEA: Iedere Kast Een Avontuur

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Parijs is nog ver

Tour de France Poulidor
Raymond Poulidor, Roger Pingeon, Galibier, Tour de France, 1967

De zomer komt er aan en dus is het komende zaterdag weer tijd voor:

  • Helikopterbeelden van allerlei dromerige Franse dorpjes met namen die klinken als Saint-Paul-Trois Châteaux-Libourne, Lavardin, Locmine
  • De Amazing Stroopwafels die op de NOS Tourradio zingen over naar Frankrijk gaan en nooit meer terugkomen.
  • Creatieve Fransen die hun maisveld helemaal in Toursferen hebben omgetoverd.
  • Commentatoren die verzuchten dat de Tour voor niemand stopt.
  • Stoempen, binnenblad, linkeballen, buitenblad, chasse patat, een jasje uitdoen, man met de hamer, zinloze ontsnappingen op de Champs-Élysées en nog veel meer…

Oftewel; Tour de France! Vanaf 26 juni is het weer zover; drie weken genieten (en soms afvragen of er ooit een eind komt aan zo’n 200 en nog wat km lange etappe waarvan je bij de start al weet dat het een sprintersetappe wordt.

En er is muziek

De Tour de France en muziek horen onlosmakelijk bij elkaar; radio Tour de France zonder muziek is stukken minder leuk, dus daarom maar eens een blog met wat typische Tour muziek.

Wat natuurlijk niet mag ontbreken is de ‘tune der tunes: de muziek die wordt gedraaid zodra de laatste kilometers van een etappe zijn aangebroken. Ik luister al van kindsdaf aan naar Radio Tour de France, dus hoeveel keer ik die tune heb gehoord geen idee, maar laten we zeggen dat ik rond mijn 13e ofzo naar de Tour ben gaan luisteren en ik nu 48 ben, dan zou dat ergens rond de 700 keer zijn;-)

Dit nummer van ZAZ ademt gewoon die dromerige sfeer van de Tour:

En natuurlijk mag deze van Queen niet ontbreken:

Als oud-Vlaardinger moet ik natuurlijk de Amazing Stroopwafels in zo’n overzicht als dit opnemen:

Een ander pareltje van Nederlandse bodem: SKIK

Gewoon omdat het Frans is en zo’n lekker nummer is:

Parijs is niet ver meer

En dan na drie weken is is het tijd voor Parijs:

Champs Elysées

Voordat ze dan de laatste zondag van de Tour eindelijk in Parijs zijn, zit je eerst een uur of wat te kijken naar iets dat in de verte op wielrennen lijkt maar qua tempo meer weg heeft van een gemiddelde toertocht door de Betuwe, totdat…de Champs Elysées opdoemt en het gekrabbel door de omgeving van Parijs plaats maakt voor een aantal rondjes snoeihard door het centrum van Parijs scheuren, volgens vrijwel altijd hetzelfde recept…

Een groepje renners ontsnapt, krijgt een een seconde of dertig, wordt bijna teruggepakt waarbij een eigenwijzeling toch nog probeert weg te blijven… tevergeefs want zodra voor de laatste keer de Champs Elysées opdoemt stormt het voltallige peloton als een kudde losgeslagen stieren op de finish af, waarbij uiteindelijk de sprinters onderling uitvechten wie als eerste over de meet komt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Friends; 17 jaar later

Zoals zovelen was ook voor mij Friends jaren geleden een serie die ik elke week trouw volgde. En toen er bekend werd dat er een reünie-aflevering op tv zou komen werd ik wel nieuwsgierig welke vorm die zou krijgen. Helaas geen gewone ‘Friends -17 jaar later’ aflevering, maar ook de vorm die ze nu hadden gekozen, een terugblik van cast en crew leverde tot mijn verrassing een vorm op die af en toe best leuke en interessante dingen opleverde. Wat 17 jaar met een mens kan doen…

Alhoewel Friends al 17 jaar geleden gestopt is, worden de oude Friendsafleveringen nog steeds trouw uitgezonden, en ja, ook zelf pik ik af en toe een aflevering mee.

Kijkje achter de schermen

Maar die reünie; Het is me eigenlijk reuze meegevallen, ik vreesde dat zo’n terugblikvariant van die typisch Amerikaanse ‘plastic fantastic’ tv zou opleveren, waarbij ze alleen maar zouden verkondigen hoe fantastisch alles was. Maar dat viel reuze mee, ik heb me eerlijk gezegd best vermaakt in die 2 uur dat het duurde. Leuk om te zien hoe de serie tot stand is gekomen, hoe de karakters zijn ontstaan en hoe soms toeval een groot gevolg voor verhaallijnen kan hebben.

Wel typisch om te horen was dat alhoewel die serie nu 17 jaar geleden gestopt is, en ze zeiden dat ze toen een grote familie waren, dit de eerste keer was dat ze weer met zijn allen bij elkaar waren…

Mannen/vrouwen

Wat me direct opviel opviel was dat je je bij die reünie duidelijk zag dat er voor mannen en vrouwen nog steeds andere wetten gelden om in de film- en tv-wereld te kunnen blijven meedraaien. Waar voor vrouwen nog steeds slank, slanker slankst van toepassing is om in die wereld aan de bak te blijven is dat voor mannen een stuk minder van toepassing. Waar Rachel, Monica en Phoebe nog steeds even slank waren als toen die serie 17 jaar geleden stopte, zag je bij Joey en Chandler dat de nodige kilo’s erbij helemaal geen ramp is om nog aan het werk te blijven.

Drank/drugs

Wat ik bij Chandler best wel triest (of in dit geval is ontnuchterend wellicht een beter woord) vond om te zien, was wat een verwoestende uitwerking een drank- en drugsverslaving op iemand heeft. Waar 5 van de 6 vrolijk met elkaar zaten te praten en volop anekdotes vertelden, zat hij er een beetje apathisch bij, en leek alles een beetje langs hem heen te gaan.

Lego

En nu… gelukkig blijven oude Friends-afleveringen nog jaren gewoon op tv vertoond worden, en ja, ik beken; ik heb de Friends ‘Central Perk’ Legoset en voor mijn komende verjaardag heb ik de nieuwe Friends ‘appartementen Legoset gevraagd, dus voorlopig ben ik nog niet van Friends af;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Terug naar kantoor; terug naar het oude of…?

Naast de ontelbare negatieve gevolgen van Corona zijn er ook veel positieve ontwikkelingen.

De acceptatie van thuiswerken is er daar wat mij betreft beslist één van. Thuiswerken is nu normaal; tot de Corona was thuiswerken bij veel organisaties een ondergeschoven kindje en werd het vaak als een soort van gunst gezien. Maar toen door de Corona heel veel mensen gedwongen werden thuis te werken merkte je dat ondanks, of wie weet wel juist door het thuiswerken, heel veel organisaties zich prima wisten te redden en hun dienstverlening als voorheen konden uitoefenen.

Positieve ontwikkeling

Zelf vind ik het ook een meer dan positieve ontwikkeling. Thuiswerken is eigenlijk een verkeerde term; locatie-onafhankelijk werken dekt wat mij betreft veel beter de lading. Het is onbelangrijk waar je je werk doet, als je maar de resultaten haalt die je hebt afgesproken. En of dat dan op kantoor, thuis, op een strand in Thailand of welke mixvorm daarvan dan ook is, dat is verder totaal onbelangrijk.

Dat locatie-onafhankelijk werken de nieuwe standaard is of zou moeten zijn, dat heeft het afgelopen jaar wel bewezen. En als kantoor weer beschikbaar komt als mogelijke werkplek, dan wordt de keuze alleen maar verruimd. De één heeft thuis een goede werkplek, terwijl de ander minder groot behuisd is of gestoord wordt van thuislawaai en niet kan wachten om de keukentafel te verruilen voor een goed kantoorbureau.

Verkeer

Het afstappen van het kantoorgerichte 9 tot 5 denken kan ook een gunstig effect hebben op de verkeersdrukte, zowel op de weg als in het OV. Als niet iedereen zich in de spits richting kantoor hoeft te haasten zorgt dat voor een aanzienlijke verkeersvermindering in de spits. Waarom zou je je als een bio-industriekip in het overvolle spitsverkeer wurmen als je ook thuis vanalles kunt doen, en dan gewoon als je naar kantoor wilt, een paar uur later die kant opgaan?

Achterhaalde discussie

Nu op kantoor werken weer in zicht komt, merk je dat bij veel organisaties de discussie nu draait rond hoeveel dagen iemand in de toekomst thuis ‘mag’ werken, alsof dat een soort van gunst is. Wat mij betreft een foute en achterhaalde discussie, want dan ga je er nog steeds vanuit dat de locatie belangrijk is voor het behalen van je resultaten, terwijl het afgelopen jaar heeft uitgewezen dat dat totaal onbelangrijk is. Breng in kaart waar je medewerkers behoefte aan hebben als op kantoor werken weer tot de mogelijkheden behoort en probeer dat te regelen.

Omslag

Dat thuiswerken/locatie-onafhankelijk werken nu ook normaal is geworden lijkt me voor managers ook wennen. Tot de Corona was op kantoor werken vaak de standaard en was het heel makkelijk om een team of afdeling bij elkaar te krijgen en kon hij/zij vrij eenvoudig zien wat iedereen deed. Door de Corona viel die controlemogelijkheid weg en kwam vertrouwen om de hoek kijken. En nu na ruim een jaar thuiswerken blijken organisaties nog steeds te draaien als voorheen.

Ik ben oprecht benieuwd in hoeverre managers die slag weten te maken/willen maken. Of ze als op kantoor werken weer zonder beperkingen kan, net zoals het afgelopen jaar blijven sturen op basis van vertrouwen/resultaat, of dat ze, als reflex weer teruggrijpen naar ‘vroeger’ en weer ouderwets sturen op aanwezigheid. Probeer niet krampachtig de situatie voor Corona terug te halen als zijnde normaal, maar open je ogen en zie de nieuwe realiteit.

Vergaderen

En het argument dat sommige bijeenkomsten alleen op kantoor mogelijk zouden zijn vind ik ook zo’n goedkoop en eigenlijk gemakzuchtig argument. Tot aan de Corona stond de overvloed aan overleggen bovenaan de irritatie top 10 op veel kantoren. Wie kent ze niet; de standaard overleggen waarbij het overgrote deel van de aanwezigen zich dood zat te vervelen terwijl steeds de vaste personen aan het woord waren. De overleggen waarbij je achteraf niets wijzer bent geworden, maar ja, we ‘moeten’ nu eenmaal elke maand vergaderen, dat hoort zo…

Verlang van je mensen dat ze zich op de hoogte houden van wat er speelt bij de organisatie en op hun vakgebied, maar geef diegene het vertrouwen om zelf te bepalen op welke manier ie dat doet.

Wat mij opviel is dat het afgelopen jaar het aantal nutteloze vergaderingen flink is verminderd, er veel kritischer wordt gekeken naar wie er echt bij een overleg aanwezig moet zijn en dat de lengte van de overleggen flink is teruggedrongen. Met als gevolg dat overleggen een stuk effectiever zijn geworden.

En nu?

Ik ben echt benieuwd welke kant het opgaat op dit gebied. Ik kan in ieder geval niet wachten op het moment dat zonder beperkingen op kantoor kunnen werken weer gewoon een van de mogelijkheden is. Al zal ik daar op het moment dat ik op mijn fiets zit en de zoveelste regenbui op mijn dak krijg ongetwijfeld anders over denken;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

26 redenen om de Houtense Vijfwal eens te lopen

Je hebt van die dingen die je, terwijl je al jaren in een gemeente woont, pas na een tijd ontdekt. Bij mij is dat in Houten van toepassing op de Vijfwal. Ik woon nu een jaar of 8 in Houten en heb in die tijd, en zeker sinds ik sinds de Corona thuis werk, ontelbare kilometers door Houten en omgeving gelopen.

Maar eigenlijk pas sinds de Corona is de Vijfwal op mijn wandelmenu erbij gekomen. Ik was mijn vaste rondjes zat, zocht alternatieven die ik vanuit huis kon lopen en zo ben ik op de Vijfwal uitgekomen.

Voor wie er nog niet mee bekend is: het is een verhoogd aangelegd parcours in de vorm van een vijfhoek van vijf kilometer dwars door Oost en Zuid Houten. Dat parcours kun je op allerlei manieren afleggen. Je kunt het gewoon wandelend afleggen, maar je kunt je energie er ook kwijt op allerlei toestellen die op het hele parcours tot je beschikking staan.

En omdat er naast het parcours ook overal een fietspad en stoep ligt, kun je ook met de fiets of met kinderwagen/skeelers etc het rondje doen. Ik weet het, het is een vijfhoek, maar rondje ‘bekt’ nu eenmaal beter;-).

Houten is zo plat als een pannenkoek, maar bij de Vijfwal heb je ook hier en daar, voor Houtense begrippen, flinke hoogteverschillen. Je hebt de spoorbrug tussen station Houten en Houten Castellum die je over moet. En daarnaast zijn er op de vijf hoeken van de Vijfwal heuvels aangelegd die je kunt ‘beklimmen’ om zodoende een mooi uitzicht over Houten te hebben. En ja, als je geen zin hebt om steeds die ongeveer 30 treden op en af te lopen kun je er ook omheen te lopen.

Ik heb dat rondje nu al ik weet niet hoeveel keer gelopen, en leuke is dat het steeds weer anders is. Niet alleen kun je het natuurlijk in beide richtingen lopen waardoor ik steeds weer iets anders zie, maar ook omdat het in alle jaargetijden weer anders is. Aan het begin van het voorjaar loop je op sommige stukken door een haag van allerlei witte en roze bloesem en zie je allerlei bomen in bloei schieten. Als je dan een paar maanden later over hetzelfde stuk loopt ziet het er weer heel anders uit.

Zoals ik al zei; ik heb de Vijfwal al tig keer gelopen en niet alleen op, maar ook naast het parcours staat van alles dat de nieuwsgierigheid wekt; wat me wat dat betreft het meeste intrigeert is een bouwwerk/kunstwerk dat je passeert bij de wijk De Muren.

Het is een groot wit geperforeerd bord waar ik met wat fantasie een Indiase kasteeltoren uit kan fantaseren. Voor dat bord liggen een aantal betonnen randen en een blauw tegelplateau. Er staat geen bordje bij wat het precies moet symboliseren, dus dat maakt het extra mysterieus. Of het is juist de bedoeling dat iedereen zijn/haar eigen invulling eraan geeft. Wie er meer over weet te vertellen is welkom! (update; met dank aan Maaike Posthouwer en en Barbera Blokland; het blijkt om een badhuis te gaan)

Dat je in Houten een straat hebt die de Duinmeer heet, dat weet ik, maar dat je in Houten ook miniduinen heb, dat wist ik pas sinds ik die Vijfwal regelmatig loop;-)

Een stuk van de Vijfwal is vanwege de aanleg van een nieuw stuk woonwijk (De kiem van Houten) momenteel niet toegankelijk, maar zodra daar de hekken weg zijn is ook dat laatste deel van de Vijfwal gereed en zijn er nog meer apparaten waar je je energie kwijt kunt. (update 10 mei: ook het laatste stuk is inmiddels geopend)

Routekaartje

De route wijst zichzelf (zoals altijd als je goed loopt). Maar voor alle zekerheid hier twee versies van de route:

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Wat als het net even anders was gegaan?

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Wat als Corona nooit was uitgebroken? Ik weet het; een onmogelijke vraag waar nooit een antwoord op komt, maar toch; Wat als het met Corona net even anders was gegaan?

Terwijl ik deze woorden typ, moet ik gelijk aan een schitterend nummer van Herman van Veen denken; met dezelfde titel: ‘ Als het net even anders was gegaan?‘ Een te mooi nummer om te laten schieten:

Maar ik dwaal af; wat als het met Corona net even anders was gegaan?

… Dan hadden we nooit van ‘de’ eerste, tweede en derde golf gehoord.

… Dan waren ‘code oranje, rood en zwart’ termen geweest die we alleen in weersvoorspellingen hoorden.

… Dan waren er nu 20.000 Nederlanders minder overleden.

… Dan waren mondkapjes die dingen waarvan je er altijd te weinig koopt als je met een stoffige verbouwing aan de gang gaat.

… Dan hadden heel veel complottheoristen een andere bezigheid gehad.

… Dan was Hugo de Jonge partijleider van het CDA geweest.

… Dan waren medewerkers in de zorg naast de ‘standaard’ overbelastheid niet nog meer overbelast geraakt.

… Dan hadden heel veel festivalgangers twee onbezorgde festivalseizoenen gehad.

… Dan hadden restauranthouders zich het hoofd kunnen breken over hoe ze een menu konden samenstellen waarmee ze ook vegetariers, veganisten, lactose-intoleranten, gluten-intoleranten en andere dieetgroepen tevreden konden stellen in plaats van of ze over een maand of wat nog wel de vaste lasten kunnen betalen.

… Dan hadden supporters gewoon naar hun club kunnen gaan en hadden Feyenoorders zich elke 14 dagen in de Kuip kunnen ergeren aan de prestaties op het veld….

… dan was Corona alleen een biertje geweest waarbij je je ’s zomers realiseerde; geen verkeerd biertje, maar er gaat toch niets boven een heerlijke Belgische triple.

Wat als net net even anders was gegaan? We zullen het nooit weten.

Geplaatst in Dagelijkse leven

Zeg het met woorden

Foto door Meta Dizayn op Pexels.com

Wie heeft het niet; dat je een woord hoort, waarvan je geen flauw idee hebt wat het betekent, maar dat om de een of andere reden toch blijft hangen.

Ik heb dat met veel woorden, met als meest duidelijke voorbeeld de woorden ‘veritatis splendor’. Die twee woorden hoorde ik een keer op het journaal en sindsdien zijn zeis dat altijd blijven hangen. Wat mij betreft puur qua klank schitterende woorden. Veritatis splendor is de naam van een pauselijke encycliek uit 1993, dus waarschijnlijk heb ik het in 1993 tijdens een journaaluitzending gehoord. Inmiddels zijn we 28 jaar verder en komt dat woord nog regelmatig opploppen.

Versplinterde elleboog

De medische wereld is wat dat betreft ook een goudmijn; vorig jaar augustus ben ik gestruikeld en in normale mensentaal had ik toen mijn elleboog compleet versplinterd en in mijn bovenarm diverse breuken. In de medische wereld heet dat echter een ‘ernstig comminutieve distrale intra-articulaire supracondylaire en condylaire humerusfractuur’. Wow! Ik had het zelf niet mooier kunnen omschrijven.

Zoals gezegd; de medische wereld is wat mooie bijna poëtische woorden betreft een goudmijn; zij het natuurlijk dat veel van die mooie woorden ernstige aandoeningen omschrijven.

Nursing

Mijn mooie vrouw S. werkt in het ziekenhuis en heeft daardoor abonnementen op de nodige vakliteratuur. Een van die abonnementen is het blad ‘Nursing’. Ik lees alles wat los en vast zit en liefst ook teksten van buiten mijn eigen vakgebied. De Nursing is wat dat betreft een perfect blad; niet alleen interessant om te lezen qua inhoud, maar ook een goudmijn voor wat betreft mooie woorden. Heel veel van wat daarin staat is voor mij abacadabra, maar wat me steeds weer zo trekt aan dat magazine zijn de gebruikte medische termen. Vele soms hele poëtische termen waar vaak de meest ernstige aandoeningen achter schuil gaan.

Ankylopoetica

Uit de afgelopen edities heb ik weer de nodige pareltjes weten te vinden: schitterende woorden qua klank waarvan ik maar hoop dat niemand er ooit mee te maken krijgt. Ik heb geprobeerd om ook de betekenis erbij te vinden, maar dat is niet bij allemaal gelukt.

  • Pes equinus – Spitsvoet
  • Epitheliasatie – Vorming van epitheelcellen
  • Oxygenatie – Verzadiging met zuurstof
  • Distale interfalangeale polyartropathie
  • Spondylitis ankylopoetica – De ziekte van Bechterew
  • Seronegatieve arthritis – Reumatische arthritis
  • Supraventriculaire aritmieën
  • Decubitus – Doorligwonden
  • Tiotropiumbromide – Geneesmiddel
  • Recidiverende pyelonefritis – Nierbekkenontsteking

Het mooiste woord is wat mij betreft dit keer ‘Spondylitis ankylopoetica’ . Wat is wat jou betreft de winnaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Wat moet je als toerist in Houten?

Ooit, als Corona achter ons ligt, kun je weer zonder gedoe gaan en staan waar je wilt en de plekken bezoeken die je wilt bezoeken.

Toen ik door het buitengebied van Houten liep, gingen mijn gedachtes alle kanten op en een van de gedachtes was, waarom zou een toerist naar Houten komen en dan in het bijzonder naar het centrum ? De buitengebieden zijn erg mooi met hier en daar een fort, maar het ‘bebouwde gebied/centrum of hoe je het wilt noemen van Houten wat heeft dat een toerist eigenlijk te bieden? Hoe kun je iemand verleiden om naast de randen van Houten ook het centrum de bezoeken?

Tuurlijk; voor Houtenaren is Houten een meer dan prima stad/dorp om te leven waar je meer dan voldoende wandel en fietsmogelijkheden hebt. Zeker qua fietsinfrastructuur zijn er weinig gemeentes waar dat beter verzorgd is dan hier. Ik woon hier nu een jaar of 8 met veel plezier en heb voorlopig totaal geen reden om naar een andere gemeente te verhuizen.

Maar ik geef toe; toen ik hiervoor in Gouda en Rotterdam woonde, is Houten nooit bij mij naar boven gekomen als ik eens overwoog om een dagje ergens heen te gaan om iets te zien of te doen.

En eerlijk gezegd zou ik ook nu niet weten waarom ik een toerist zou aanraden om eens een dagje naar het centrum van Houten te komen. En ik doel dan niet zozeer op fietstoeristen die een fietstocht door de omgeving maken en dan even in Houten wat komen drinken/eten, maar echt toeristen die doelbewust naar het centrum van Houten komen om er minstens een paar uur door te brengen om iets te bezoeken.

De buitengebieden met Fort Honswijk en omgeving is zeker iets waar toeristen een uur of wat kunnen doorbrengen, maar dat ligt niet echt in het centrum en is meer een op zichzelf staand iets.

Wat ik zelf mis qua toerisme (maar ook voor mezelf )in het centrum van Houten? Wellicht een centrale ontmoetingsplek waar steeds iets anders te beleven is; een Kunsthalachtig iets, maar dan zonder de kilheid die de Kunsthal heeft. Dus een mooi multifunctioneel pand dat niet zozeer een eigen collectie heeft heeft maar waar je steeds iets anders kunt zien/beleven/ervaren en waarbij je ook niet aan een bepaalde vorm vastzit.

De ene keer bijvoorbeeld bijvoorbeeld een expo van een bepaalde kunststroming, maar een andere keer weer een expo over bijvoorbeeld de skatecultuur sinds de jaren 80, waarbij je dan foto’s hebt maar ook skatekleding en skatemuziek etc hebt, maar ook een skatepark om de skatecultuur zelf te ervaren. Meerdere typen horeca en vooral ook een pand dat zowel overdag als ’s avonds geopend is zodat het blijft leven. Zoiets..

Of dat iets is dat in Houten haalbaar is? Zelf heb ik niet direct plannen om zoiets te beginnen, maar wie weet..