Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

En toen ging het doek open

Theaterbezoek; tot niet eens zo heel lang geleden was dat iets dat ik, vaak met S. regelmatig deed. Maar ja, toen kwam Corona en werd alles anders. We hadden geloof ik nog iets van vijf voorstellingen gepland staan; daarvan zijn er drie definitief afgelast of verplaatst naar een datum waarop wij niet konden, eentje is uitgesteld naar een nog onbekende datum en eentje staat nu voorlopig gepland voor komend voorjaar.

De laatste jaren ben ik in drie theaters geweest; De Kom in Nieuwegein, De Goudse Schouwburg in, hoe logisch Gouda en natuurlijk als Houtenaar in Theater aan de Slinger hier in Houten. Drie theaters met een totaal andere sfeer en daardoor geschikt voor totaal verschillende voorstellingen.

Goudse Schouwburg

De Goudse Schouwburg is een echt ouderwets (in de goede zin van het woord) sfeervol theater; beetje donker, niet heel ruim en met van die lekkere smalle kruipdoor sluipdoor gangen, een grote zaal met meer dan 800 plaatsen en een kleine zaal met 230 plaatsen.

Het optreden dat me in De Goudse Schouwburg het meest is bijgebleven was een optreden van Pink Project, een Nederlandse Pink Floyd coverband. Ik zat toen vrijwel vooraan en de combinatie van muziek, de typische psychedelische Pink Floyd beelden en de sfeer van dat theater maakte het een meer dan bijzondere ervaring.

Theater De Kom

De Kom is een relatief nieuw theater en volgens de hedendaagse gedachtes gebouwd; mooi ruim opgezet en licht. Een grote zaal van 650 stoelen en een kleine zaal met 220 stoelen. Qua gevoel voor mij een echt stadtheater.

Voorstellingen die me daar zijn bijgebleven zijn onder andere die van Yamato: Een groep Japanse drummers die met behulp van allerlei verschillende types Japanse drums zoveel power in hun voorstelling stopten dat ik eigenlijk vanaf het begin met open mond heb zitten kijken hoe ze erin slaagden zo’n hoog tempo door de hele voorstelling door vast te houden.

De energie die er vanaf de eerste seconde tot en met de laatste seconde van afspatte. En steeds als ik dacht dat ze nu wel zo onderhand even een rustmoment zouden inbouwen, gingen ze doodleuk nog een versnelling hoger.

Ook de voorstelling ‘New Orleans’ van Leo Blokhuis, Ricky Koole en Ocobar was buitengewoon. Door een perfecte afwisseling van meeslepende verhalen en muziek werd ik helemaal in broeierig New Orleans getrokken en leek het soms wel of ik live in die stad aanwezig was.

En natuurlijk Paulien Cornelisse; knap hoe zij van ogenschijnlijk niets een hele boeiende voorstelling kan maken.

En weer iets heel anders was de toneelvoorstelling van Ventoux. Ik had het boek gelezen en de film gezien en heel boeiend om dan ook nog eens de toneelbewerking te zien.

Theater aan de Slinger

Het derde theater waar S. en ik geregeld komen is in ons eigen Houten; Theater aan de Slinger, een in vergelijking met De Kom qua uitstraling veel ‘dorpser’ theater. Zelf noem ik het liefkozend een echt houtje touwtje theater. Klinkt misschien niet positief maar zo bedoel ik het wel; niet heel groot (de grote zaal heeft iets van 290 stoelen, kleine zaal iets van 90 stoelen, maar zodra je daar binnenkomt voel je je er meteen thuis en voel je je meteen de warmte van het theater.

Bijzondere optredens daar waren onder andere die van Rapalje, van Huub van der Lubbe en van Renee van Bavel.

Huub van der Lubbe is natuurlijk bekend als zanger van De Dijk, maar heel mooi om hem nu eens dan weer vertellend, dan weer zingend mee te maken. En dan is zo’n intieme zaal als die in Houten perfect. Ook het type muziek van Rapalje, Ierse, Schotse en Nederlandse folkmuziek, kwam in Theater aan de Slinger helemaal tot zijn recht.

In de kleine zaal in Houten waren we een jaar ofzo geleden bij een optreden van Renee van Bavel. 90 stoelen in een zaal is al niet veel, en als je dan op de eerste rij en ook nog eens precies in het midden zit dan krijg je helemaal het idee van een privé-optreden.

Drie totaal verschillende theaters met allemaal een heel andere beleving. Benieuwd wanneer we weer normaal naar een theater kunnen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Tijd gaat snel

Time flies when you’re having fun. Of ik de afgelopen 4 weken als ‘fun’ zou omschrijven? Niet echt, maar omgevlogen zijn ze wel.

Vier weken geleden zorgde een afstapje van 15 cm ervoor dat mijn elleboog en bovenarm aan barrels lagen. Inmiddels heb ik een ambulance en twee ziekenhuizen van binnen gezien, met drie behandelingen in de week al heel wat fysio-behandelingen gehad en is mijn linkerarm omhuld geweest met achtereenvolgens gips, verband, pleisters en nu een tubigrip. De hechtingen zijn er nu twee weken uit en als het goed is is nu alles dicht en kan komende week dat litteken kennismaken met de buitenlucht.

Ik ben dus de afgelopen maand diverse keren in een ziekenhuis geweest en steeds als ik daar kom, heb ik om de een of andere manier altijd een soort van luchthavengevoel; oftewel mensen kijken. Dat je op een luchthaven toeristen met koffers of allerlei geuniformeerd personeel ziet lopen en je je afvraagt met welke reden en naar welke bestemming zij op weg zijn. In een ziekenhuis vraag ik me dan altijd af waarvoor de mensen die ik daar zie lopen in het ziekenhuis zijn. Welke behandeling gaan zij ondergaan, of bij het personeel; wat zou diegene voor functie hebben?

Mondkapjes

Veel mensen vinden die mondkapjes ondingen, niet nodig en nog veel meer. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je voor je werk de hele dag zo’n mondkapje moet dragen, je die dingen inmiddels aardig zat bent. Zelf hoef ik alleen in de trein richting fysio een mondkapje te dragen (iets van twintig minuten per reis, dus goed te doen).

Trouwens wel wennen om met 1 hand zo’n mondkapje op te zetten. De eerste twee exemplaren sneuvelden daarom ook, maar inmiddels ben ik er 10 fysiobehandelingen later, heel bedreven in. Zoals ik al zei; ik kan me heel goed indenken dat mensen het ondingen vinden; voor sommigen is het mogen/moeten dragen van een mondkapje echter een soort van statussymbool, nu mogen ze ook meedoen met de ‘groten’.

Gisteren kwam ik terug van weer een fysio-behandeling. Schuin tegenover me zat een moeder met haar zoontje druk te praten over van alles en nog wat:

Zoon (blijkbaar 11 jaar en bijna jarig) heel enthousiast en trots: ‘nog 3 nachtjes slapen en dan mag ik ook eindelijk mondkapjes dragen in de trein!‘ Je hebt toch de mondkapjes die ik wilde gekocht?

Moeder: Dat zie je wel op je verjaardag. Je weet de afspraak hè: van ons krijg je drie mondkapjes en van opa en oma krijg je er twee. Dan heb je voor elke elke dag met de trein naar school gaat een andere. Als je ze kwijtraakt moet je van je zakgeld nieuwe kopen of je gebruikt de gewone mondkapjes.

Verfrissend hoe kinderen tegenover zoiets aankijken;-).

Geplaatst in Dagelijkse leven

En daar lig ik dan

Tijdens bergvakanties heb ik regelmatig dat ik over stukken loop waarbij ik denk: hier vallen is niet heel slim. En ’s winters als het glad is en ik glibberend vlak langs een sloot fiets heb ik soms diezelfde gedachte. Op de een of andere manier komt er dan een soort van extra waakzaamheid naar boven.

Toen ik vorige week met E. ergens n Nijmegen een werkoverleg had, was die waakzaamheid er logischerwijs niet, want een kantoorpand is bepaald niet de meest gevaarlijke plek zou je zeggen…

Tot ik een lullig opstapje over het hoofd zag en struikelde, tijdje buiten westen was en geen flauw idee had waar ik was en wat ik deed. Toen ik weer wat helderder werd, bleek ik op een betonnen vloer te liggen met allemaal bezorgde mensen om me heen. Nadat ik even later in een ambulance lag begon het tot me door te dringen dat er iets meer aan de hand was dan wat simpele blauwe plekken/schaafwonden.

En de foto’s in het ziekenhuis wezen dat ook uit: bovenarm op drie plaatsen gebroken en mijn elleboog werd door de arts omschreven als ‘ontploft’.

Omdat het een gecompliceerde operatie is en er in Nijmegen niet direct plaats was besloot ik dat het dan handiger was om naar een ziekenhuis in de buurt te gaan. Daar donderdag samen met S. heen gegaan, en conclusie van de trauma-arts daar was exact hetzelfde: Foute boel en tijdens operatie van uur of 3 gaat hij proberen alles met schroeven/platen weer zoveel mogelijk aan elkaar te zetten. Revalidatie/fysio daarna kan een jaar duren en na verwachting hou ik er wel iets van blijvende stijfheid aan over. En dat allemaal door zo’n stom afstapje van 15 cm…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Politiek bedrijven doe je zo

In het handboek ‘politiek bedrijven doe je zo’ zijn de afgelopen dagen weer twee voorbeelden toegevoegd aan het hoofdstuk ‘dubieus, maar heel effectief’.

Voorbeeld 1: Wit-Rusland

Het eerste voorbeeld komt uit Wit-Rusland. Daar waren presidentsverkiezingen en alles wees erop dat de oppositiekandidaat zou winnen. Maar wat doe je als president als het woord democratie voor jou een onbekend woord is? Dan arresteer je gewoon de belangrijkste tegenkandidaten en als dat ook nog niet helpt omdat de vrouwen van die kandidaten zo moedig zijn om in plaats van hen de strijd aan te binden, dan manipuleer je gewoon de verkiezingsuitslag.

Zetten mensen zich over hun angst heen en durven ze de straat op te gaan om te protesteren? Dan sla je die protesten gewoon bloedig neer, en voor alle zekerheid zet je de belangrijkste kandidate dusdanig onder druk dat ze een genante verklaring aflegt waarin ze demonstranten oproept zich bij de uitslag neer te leggen. Dat het oplezen van die verklaring dusdanig slecht geacteerd is dat in vergelijking daarbij de gehele cast van GTST een oeuvre-Oscar krijgt is totaal onbelangrijk. En dat ze vervolgens vlucht naar Litouwen omdat ze haar leven niet zeker is? Bijzaak; voor jou is alles geregeld.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was.

Voorbeeld 2: Tweede Kamer

Het tweede voorbeeld komt gewoon uit onze eigen Tweede Kamer. Kamerleden van diverse partijen zijn al tijden bezig om werken in de zorg aantrekkelijker te maken. Eén van de manieren om dat te doen is een hogere beloning. En wat doe je als coalitie als je wel goede sier wilt maken door in woorden te zeggen dat je zo zo bezorgd bent om de zorg, en dat je het zo belangrijk vindt dat daar een passende beloning tegen dat werk staat maar niet met de daarbij horende daden over de brug wilt komen?

Dan verschuil je je achter het non-argument dat een hoger salaris in de CAO moet worden geregeld en niet in de Tweede Kamer (alsof je niet een bepaald bedrag ter beschikking kunt stellen voor de CAO-onderhandelingen). En als dat niet voldoende is en er toch een hoofdelijke stemming komt om over het voorstel te stemmen?

Dan saboteer je die stemming gewoon door als een groep dieven in de nacht op het laatste moment weg te vluchten zodat het minimaal benodigde aantal Kamerleden om de stemming geldig te laten zijn niet wordt gehaald. En de volgende dag laat je een fractievoorzitter (nog wel van de partij waar de D in de partijnaam staat voor democraten) voor de vorm doodleuk verklaren dat de handelswijze inderdaad niet de schoonheidsprijs verdient. En je gaat weer vrolijk over tot de orde van de dag.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Ik heb getwijfeld over België…

belgie

Geel, oranje, rood; kleuren die je tot dit jaar bepaald niet met vakantie associeerde, maar ja… Corona. Een land is geel, oranje, dan weer geel met sommige oranje gebieden en wat rode vlekken en weer een heel andere kleur. En ben je een Belg dan zijn sommige gebieden rood terwijl ze voor een Nederlander weer oranje of geel zijn… Kortom; vakantie vieren is wel eens makkelijker geweest;-)

Maar als het reizen niet lukt, dan is er altijd nog muziek over landen/steden/streken omdat te compenseren.  Welke nummers over landen/steden/gebieden schieten me zo gauw te binnen?

Nederland

Om met Nederland te beginnen: als geboren Vlaardinger vind ik dat nummers van de ‘(gedeeltelijk) Vlaardingse band ‘The Amazing Stroopwafels’ natuurlijk niet mogen ontbreken in een dergelijk overzicht:

En ook BlØf is op dat gebied aardig actief:

En alhoewel er in Nederland geen bergen van betekenis zijn, is dit nummer in dit verband wel heel passend:

België

Het ultieme landennummer is natuurlijk van Het Goede Doel:

Oostenrijk

Bij Oostenrijk schoot meteen Vienna van Ultravox te binnen:

Tot mijn verrassing bleek ook Billy Joel over Wenen te hebben gezongen:

Duitsland

Frankrijk

Voor wat betreft Frankrijk hebben twee nummers dit overzicht gehaald:

Wellicht een beetje ongelukkige titel in het kader van Corona, maar toch:

En een ander Frans nummer, of liever gezegd een Frans nummer over een Iers meer mag natuurlijk niet ontbreken:

Engeland

Rusland/USSR

Billy Joel heeft heel veel schitterende nummers gezongen, maar deze springt er wat mij betreft wel uit:

En niet over Rusland maar over de oude USSR:

Afrika

Azië

Een teken dat je oud begint te worden als je alleen maar muziek uit de vorige eeuw weet te verzinnen bij een bepaald thema. Voor wat betreft nummers met Azië als thema is dat bij mij het geval, maar daarom niet minder goed.

Amerika

Het Goede Doel zong het al tijdens hun zoektocht naar het perfecte land om in te wonen:   ‘En wat Amerika betreft, dat land bestaat niet echt’.  Niets aan toe te voegen, maar het levert wel de nodige nummers op voor dit overzicht:

Toch al gauw een rijtje met 28 nummers, 6 minder dan de temperatuur van vandaag;-). Welk nummer had hier wat jou betreft niet in mogen ontbreken?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De schoenen van Hugo de Jonge

vrijheidAls er één paar schoenen is waar ik momenteel niet in wil staan, dan is het het paar schoenen van minister Hugo de Jonge. Figuurlijk dan want letterlijk zou ik er, gezien zijn schoenenstijl best in willen staan;-).

Naturlijk is het zo dat je als minister weet dat je het nooit iedereen naar de zin kan maken, maar toch. De hele Corona-crisis is wel iets van de buitencatageorie wat dat betreft. Het leek allemaal redelijk goed te gaan, maar nu het met het aantal Coronabesmettingen weer de verkeerde kant op lijkt te gaan, neemt de roep om ingrijpen toe.

Maar het onmogelijke waar hij samen met Mark Rutte en het hele team aan deskundigen waar hij zijn besluiten op baseert, mee te maken heeft, is dat wat hij ook besluit, hij er al van verzekerd is dat er in de media een heel leger aan deskundigen naar voren zal worden geschoven om die besluiten neer te sabelen.

Laat hij de huidige situatie zoals ie is, dan wordt hij veroordeeld dat ie laks is. Besluit hij om in te grijpen en bijvoorbeeld net zoals in andere landen om ons heen al heel gewoon is, mondkapjes te verplichten dan wordt er weer een blik deskundigen opengetrokken die het daar weer niet mee eens is. Ik ben blij dat ik die verantwoording niet hoef te dragen.

Vraag het Doutzen

Maar gelukkig is er hoop in bange dagen in de persoon van Doutzen Kroes, want zij weet hoe het echt zit. Ze heeft het tussen haar modellenwerk door allemaal onderzocht en ze is er uit; het is een complot. Een complot van media, de farmaceutische industrie, regeringen, grote bedrijven en nog wat anderen. Weten we dat ook weer.

Maar…

Als de media ook in het complot zitten, dan maakt zij zelf toch ook deel uit van dat complot, aangezien zij haar carrière te danken heeft aan het verschijnen in allerlei media?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven

Twijfelaars en de kleur van paprika’s

Vanochtend moest ik even naar de supermarkt. Voordeel van vroeg gaan is dat het dan niet druk is, ik door die supermarkt kan vliegen en weer naar huis kan (ja inderdaad, geduld is niet mijn sterkste eigenschap;-)). Voor twijfelaars lijkt een supermarkt me een absolute ramp, want van elk product heb je minstens 10 variaties.

Vanochtend trof ik een twijfelaar in het kwadraat. Voor elk product dat hij nodig had moest hij telefonisch met zijn vriendin overleggen want zelf durfde hij blijkbaar geen keuzes te maken. Aangezien hij voor het gemak haar maar op de speaker had gezet, kon iedereen meegenieten van de boeiende wereld der twijfelkonten.

Zijn vriendin was duidelijk ook bepaald geen daadkrachtig type want toen ik net in de supermarkt was, waren ze bezig over het soort appel dat hij moest nemen, en toen ik de halve supermarkt al door was, hoorde ik ze nog druk overleggen of hij nu rode of gele paprika’s zou meenemen. En dan te bedenken dat het groenten en fruit aan het begin van de winkel staat en hij dus nog de hele winkel door moet. Als hij hier al eeuwen over doet, vraag ik me af hoe lang hij doet over zaken die iets meer impact hebben dan de kleur van een paprika. Om te beginnen al in de supermarkt:

  • Vlees, vegetarisch, veganistisch?
  • Lokale producten, Fairtrade producten, goedkope producten?

En in de grote boze buitenwereld:

  • Black lives matter, asian lives matter, all lives matter?
  • Zonnepaneel, waterstof, warmtepomp?
  • Geen afstand, 1,5 meter afstand, 1 meter afstand?
  • Zwarte piet, roetveeg piet, helemaal geen piet?
  • Buitenlandse vakantie, binnenlandse vakantie, niet op vakantie?

Ik wens ze veel sterkte, gelukkig zijn de supermarkten hier in Houten tot 22.00 uur geopend, dus hij heeft nog alle tijd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (2); van de Großglockner naar de Holterberg

Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, moesten we dit jaar onze vakantieplannen zoals zoveel mensen wijzigen. Het geplande huisje aan de voet van de Großglockner werd nu een huisje in Appelscha en in Markelo. Alles van Appelscha las je in mijn vorige blogpost, nu is het tijd voor onze tweede week; Markelo.

Een totaal ander gebied, maar daarom niet minder mooi. In de directe omgeving waren er veel wandelroutes, maar binnen een half uur met de auto waren er nog veel meer gebieden waar we eindeloze tochten konden maken. Zo was bijvoorbeeld een tocht langs drie kastelen (kasteel Warmelo, Diepenheim, Weldam) erg leuk om te doen.

Het gebied daar in de omgeving wat me het meest bevallen is, is het Nationaal park ‘De Sallandse Heuvelrug’; een schitterende afwisselend gebied met dankzij de wandelknooppunten ontelbare mogelijke wandelingen. De tocht van station Holten via de Holterberg en weer via een andere route terug was een van de mooiste tochten die we deze vakantie hebben gelopen. Doordat het op die dag 31 graden was, maakte die temperatuur het deel door de heide en vooral op de Holterberg extra uitdagend. En wat kun je dan blij zijn rond lunchtijd met een bankje in de schaduw op de Holterberg;-)

Vrijheid

Ook in de omgeving van Markelo was 75 jaar vrijheid op veel plekken te zien. Bij de tocht over de Markelose berg en nog twee andere ‘bergen’ werd dat op allerlei manieren duidelijk. Ook hier weer een onderduikershol (onontdekt door de Duitsers), loopgraven en bomkraters.

Wat het meeste indruk op me maakte was de afdruk van een neergeschoten piloot in de aarde. Doordat de grond waarin hij terecht kwam zo zacht was , bleef er toen ze zijn lichaam weghaalden, een hele zichtbare afdruk van zijn lichaam achter. Het zoveelste tastbare voorbeeld van wat een hoge prijs er soms aan het leven in vrijheid hangt.

Op naar de volgende vakantie

Tsja, en dan realiseer je op vrijdag als je in de auto richting Houten zit, dat de zomervakantie van 2020 er, voor die officieel al begonnen is, voor S. en mij al op zit. Op naar de volgende vakantie;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (1); denkend aan Friesland zie ik…

In de zomer naar de bergen; jarenlang was dat voor mij een vast ritueel. Maar dit jaar is niets normaal door de Corona, en dus ook niet de vakantie. S. en ik waren van plan om naar de omgeving van de Großglockner in Oostenrijk te gaan, maar aangezien de Oostenrijkse grenzen toen nog dicht waren en onbekend was wanneer die weer open zouden gaan, viel Oostenrijk voor ons af; geen bergen voor ons dit jaar. Bovendien zouden we dan ook de hele treinreis naar Oostenrijk, een uur of 10, met een mondkapje op moeten zitten. Bepaald geen idee dat ik voor ogen had als begin van onze vakantie.

Achteraf een goede inschatting om onze vakantie vroegtijdig te annuleren, want mondkapjes of niet, we hadden sowieso Oostenrijk niet ingekomen, aangezien de Oostenrijkse grens 16 juni openging, en wij 12 juni van plan waren daar heen te gaan.

Omdat toen we hadden besloten om Oostenrijk te annuleren nog niet exact wisten wat er in Nederland wel/niet allemaal open ging, besloten we om nu in twee plekken een huisje te boeken. Via natuurhuisje.nl hadden we al een paar keer iets geboekt en dat was ons zeer goed bevallen, en toen we op die site wat hadden rondgesnuffeld viel onze keus op een huisje in Appelscha en een huisje in de buurt van Markelo.

Het huisje in Appelscha had een soort van koninklijke entree; het lag aan de rand van het Drents-Friese Wold in een gebied van Staatsbosbeheer. De toegangsweg naar het huisje ging over een lang zandpad omringd door bomen, uitbundig bloeiende Digitalissen (Vingerhoedskruid) in allerlei kleuren en Rhodondendrons. Elke keer als we daar overheen reden voelde het of we over een koninklijke oprijlaan reden.

En het huisje was er echt één van het soort waar we ons meteen vanaf de eerste seconde thuis voelden.

75 jaar vrijheid

2020 is het jaar van de Corona maar ook van 75 jaar vrijheid en tijdens deze vakantie kwamen deze twee zaken op allerlei manieren samen. Zo kwamen we in de buurt van Appelscha in de bossen langs een onderduikhol. Een donker muf hol van een paar vierkante meter. Zeker tijdens de eerste weken van de Corona heb ik me thuis geregeld behoorlijk opgesloten gevoeld, maar toen ik in dat hol zat, besefte ik hoe relatief dat opgesloten gevoel was. Ik vond het best confronterend om zo’n onderduikhol te zien, en te realiseren dat daar mensen gedurende lange tijd gedwongen in hadden moeten doorbrengen, met het besef dat als ze ontdekt zouden worden de dood volgde. En helaas werden ze ontdekt.

Denkend aan Friesland zie ik…

Wat tijdens deze vakantie behoorlijk is bijgesteld, is mijn beeld van Friesland. Ik had een paar keer in het kader van de North Sea Trail tochten langs de Waddenkust gemaakt, en dat waren dan tochten die kilometers lang langs dijken en door weilanden voerden. Hele mooie tochten , maar die tochten bevestigden wel mijn beeld van Friesland; strakke wegen langs weilanden en dijken.

Afwisselende natuur

Tijdens ons verblijf in Appelscha heb ik dat beeld wel drastisch bijgesteld, want het in het gebied waar we verbleven, het Drents-Friese Wold, had je alle soorten van natuur. Bossen, De Kale Duinen (een groot zandverstuivingsgebied), heide, watertjes en nog veel meer. Wat me vooral aansprak was dat de bossen niet zo ‘aangeharkt’ oogden; in veel bossen worden dode bomen zo veel mogelijk weggehaald waardoor je van die keurige maar o zo saaie bossen krijgt.

In het Drents-Friese Wold laten ze de bomen liggen, met een heel afwisselende natuur tot gevolg. Op die bomen zag je weer van alles groeien bloeien en kruipen; mossen, paddenstoelen allerlei planten en nog veel meer. Doordat er veel onverharde paden waren kreeg je ook echt het gevoel deel uit te maken van de natuur in plaats van er doorheen geleid te worden. Die dode bomen die geregeld ook op het pad lagen versterkten dat beeld nog eens.

Doordat ons huisje aan de rand van het Drents-Friese Wold lag, gingen we ook geregeld in de namiddag of avond nog even de natuur in en de vraag was hoeveel reeën we steeds tegen zouden komen. Soms kruisten ze op nog geen 10 meter ons pad.

Kortom echt een gebied (en een huisje) waar we nog vaker terugkomen. Na een zeer geslaagde week in Appelscha en omgeving was het tijd om naar onze volgende vakantiebestemming te gaan… Markelo. Maar dat komt in een volgende blogpost.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

1.000 euro en dan…?

Soms komen er van die nieuwsberichten waarvan je in eerste instantie denkt; goh, dat is positief; maar als je er dan langer over nadenkt blijkt het een stuk minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht.

Dat heb ik met dat bericht dat mensen in de zorg die zich met Corona-werkzaamheden hebben bezig gehouden, een bonus van 1.000 euro krijgen vanwege hun extra inzet. Iets waar ik in eerste instantie helemaal achter stond, maar toen ik er verder over las kreeg ik steeds meer bedenkingen.

Sympathiek

Op het eerste gezicht lijkt het een sympathiek gebaar en in lijn met wat je de afgelopen maanden door alle partijen heen hoorde; de zorg is onderbetaald, dat moeten we gaan veranderen. Maar als je dan Mark Rutte later in een debat hoort zeggen dat hij tegen een structurele salarisverhoging is in de zorgsector omdat anders andere sectoren ook bij hem komen aankloppen, dan realiseer je je al gauw dat het gewoon een wel heel doorzichtig doekje tegen het bloeden is. En dat zijn waardering vooral bij woorden blijft in plaats van concrete structurele daden.

Waardering?

En dan die 1.000 euro zelf. Het werd gepresenteerd als een blijk van waardering voor getoonde inzet tijdens de Corona-crisis, maar waarom worden er dan groepen zoals artsen uitgesloten? Die hebben toch net zoals al die andere groepen diensten gedraaid van weet ik veel hoeveel uur? Waarom worden die dan uitgesloten van die bonus? Enkel en alleen omdat ze een hoog salaris hebben? Dat is toch een totaal onzin-argument als die bonus een blijk van waardering zou zijn voor verrichte werkzaamheden? Dan maakt het toch niks uit of je maandelijks nu 1.500 , 2.500 of 4.500 euro per maand op je loonstrookje krijgt? Criterium moet toch je inzet zijn en niet je salaris?

Met andere woorden, het is gewoon verkapte inkomenspolitiek, en dan nog niet eens voor een volledige groep. Door die bonus niet aan iedereen in de zorg te geven, maar aan een beperkte groep, werk je ook nog willekeur in de hand, want hoe bepaal je wie er wel en niet recht heeft op die bonus?

Bijvoorbeeld personeel dat niet direct op Corona-afdelingen heeft gewerkt maar er er wel voor heeft gezorgd dat de ‘gewone’ zorg in het ziekenhuis kon blijven draaien waardoor er ook nog inkomsten waren, hebben die er wel recht op of niet?

Het wordt aan de zorginstellingen overgelaten wie wel en niet voor die bonus in aanmerking komt, dus je weet nu al dat de ene zorginstelling het ziet als een kans om personeel een welverdiend extraatje te geven en heel soepel om gaat met de voorwaarden voor die bonus, terwijl een andere instelling heel star de regels gaat toepassen waardoor er daar veel minder mensen voor die bonus in aanmerking komen. Lijkt me voor zorginstellingen een keuze die ze moeten maken waar ze ook niet op zitten te wachten.

En zo is de kans erg groot dat een ansich heel positief gebaar in de praktijk heel negatief uitpakt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, theater

Even naar de film gaan anno 2020

Stel dat je naar film wilt gaan. Tot een maand of 4 geleden was dat een kwestie van een kaartje bestellen, op tijd bij de filmzaal aanwezig zijn en vervolgens een paar uur je helemaal onderdompelen in de filmillusie.

En toen kwam het zesletterige monster genaamd Corona…. En zie wat een gedoe het nu is om een film te kunnen zien.

Onderstaande gang van zaken stond in de mail die ik kreeg van het theater.

Filmbezoek corona-proof: wat kunt u verwachten?

We bieden u een zo fijn mogelijk avondje uit, met inachtneming van de regels. Iedereen wordt gevraagd 1,5 meter afstand van elkaar te houden, mensen uit hetzelfde huishouden uitgezonderd. Tickets koopt u vooraf via de website, of bij de voorverkoopadressen.

De theaterkassa is dicht, er is geen verkoop op de avond zelf. Er is slechts een beperkt aantal tickets te koop op vaste rij- en stoelnummers, verdeeld in tweetallen en solitaire plaatsen. De tweetallen zijn voor mensen uit hetzelfde huishouden.

U bent welkom vanaf drie kwartier voor aanvang, dus 19.15 uur als de film om 20.00 uur begint. U wordt bij de ingang opgevangen door een medewerker en krijgt uitleg over het verloop van de avond. Ook kunt u hier uw handen reinigen. Indien u ziekteverschijnselen heeft, wordt u niet toegelaten.

Bij de bar in de theaterfoyer kunt alvast een drankje voor na afloop van de film bestellen (deze consumptie is bij uw ticket inbegrepen). Het is zeker mogelijk om voorafgaand aan de film ook iets te bestellen, houdt u er rekening mee dat we u tijdig naar de zaal moeten uitnodigen. U wordt verwezen naar de juiste foyer, afhankelijk van uw stoelnummer. Hiermee spreiden we het publiek in het pand. De garderobes zijn niet geopend, omdat we hier de 1,5 meter afstand niet kunnen garanderen.

In verband met een veilige inloop in de zaal, dient u er uiterlijk een kwartier voor aanvang te zijn, dus om 19.45 uur. Vervolgens vindt per foyer de inloop naar de zaal plaats. U wordt hierin begeleid door onze medewerkers. Bent u later dan 19.45 uur en is de inloop naar de zaal al begonnen, dan kunnen we u niet meer toelaten i.v.m. het naleven van de 1,5 meter maatregel. Er vindt geen restitutie plaats.

Na afloop van de film verlaat u na een instructie veilig de zaal. In de grote foyer beneden staan uw bestelde drankjes klaar. U bent van harte welkom na te borrelen in de theaterfoyer. Natuurlijk zorgen we voor een extra schoon theater.

Om besmetting te voorkomen worden de contactoppervlakken en aanraakpunten zoals trapleuningen, deurklinken, liftknopjes etc. meerdere keren per dag en avond schoongemaakt. Vooraf en na afloop van de film kunt u gebruik maken van de grotere toiletruimte in de theaterfoyer. De lucht in de Kleine Zaal wordt ververst door een luchtbehandelingssysteem.

Hoe lang nog?

Niets dan complimenten voor het theater voor de manier waarop ze het allemaal geregeld hebben, maar dit is toch geen manier waarop je een onbezorgd avondje uit wilt beleven?

Wat kijk ik uit naar het moment dat een avondje theater/film weer gewoon een onbezorgd avondje uit is in plaats van de strak geleide militaire exercitie zonder enige vorm van spontaniteit die het nu zo onderhand is…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Loopt een toerist in Houten…

Iets van een week geleden stond ik bij de kaasboer op Houten Castellum even te wachten tot ik aan de beurt was. Zelf noemen ze zich kaasspecialist, alhoewel delicatessenzaak wellicht een nog betere omschrijving is, want naast kaas verkopen ze daar nog veel meer producten uit de categorie ‘verslavend lekker’.

Ik was daar om een cadeaupakket samen te stellen. Een gevaarlijke bezigheid want met dat soort dingen stop ik altijd meer producten in zo’n pakket dan ik eigenlijk van plan was en praat ik het voor mezelf bij het afrekenen goed met de gedachte ‘ik hoop dat ze er van genieten’;-).

Terwijl ik daar stond te wachten, keek ik wat rond om te beslissen wat ik allemaal in dat pakket wilde. Zoals een zaak met een beetje kwaliteit tegenwoordig betaamt, waren er allerlei regioproducten, en om het pakket een beetje een regionaal tintje te geven koos ik daarom daar waar mogelijk producten uit de eigen streek.

Toen ik tevreden naar huis liep, kwamen allerlei gedachtes bovendrijven; onder andere  aangezien ik daar net langs liep; wat gaat de bouw van nieuwbouwproject ‘De kiem van Houten’ toch snel, maar belangrijker voor deze blogpost; stel dat ik een dergelijk pakket zou moeten samenstellen, maar dan met alleen maar producten die waarvan je duidelijk ziet dat ze uit Houten komen, wat zou daar dan in moeten komen?

Door de Corona brengen extra veel Nederlanders dit jaar hun zomervakantie door in Nederland. Stel dat een toerist in Houten belandt en denkt; laat ik eens een echt plaatselijk aandenken meenemen. En ik bedoel dan niet zozeer ‘gewone verbruiksartikelen’  maar echte cadeauproducten, dus waarbij de verpakking je eigenlijk al verleidt.

Groeten uit Houten

Dus bijvoorbeeld niet gewoon een stuk Houtense kaas, maar wel een stuk dat bijvoorbeeld in een mooi houten kostje zit met daarop een Houtens symbool .

Alhoewel ik niet kan wachten tot de appels/peren/kersen die in Houten op allerlei plekken groeien rijp zijn, vallen die voor deze zoektocht af, omdat ze geen zichtbaar etiket met ‘Houten’ daarop hebben.

De sappen die ik had gekocht vielen eigenlijk ook af. Die komen weliswaar uit Schalkwijk, en dus Houten, maar dat zie je pas als je heel goed het etiket op de achterkant leest, want op het op het etiket staat heel prominent een Utrechts logo.

Eerlijk gezegd schoot me wat dat betreft niet meteen heel veel te binnen. Je hebt natuurlijk het Hommeles bier; heerlijke bieren waar in het logo: ‘Hommeles bier, bier uit Houten’ staat. Duidelijk een product dat in de categorie Houtense producten niet mag ontbreken.  Maar verder kwam ik qua ‘Houten’ artikelen eigenlijk niet heel ver.

Rotterdam

In Rotterdam heb je het wat dat betreft veel makkelijker qua ‘eigen’ producten want daar is zoveel keus.  Toen ik er nog woonde was de trots bij Rotterdammers nog ver te zoeken, maar ondertussen durven ook Rotterdammers zelf te bekennen dat de stad waar ze wonen helemaal zo gek nog niet is. Gevolg daarvan is dat er een stroom aan Rotterdamse producten is; de website Het Rotterdamse warenhuis staat er vol mee. 

Een ander heel goed voorbeeld zijn Rotterdammertjes. Dat zijn snoepjes verpakt in doosjes met daarop Rotterdamse iconen zoals het Centraal station, de Erasmusbrug, hotel New York en De Kuip en om de zoveel tijd komen ze met special editions.  Wat mij betreft geniaal bedacht, want mensen blijven zoiets kopen.  Perfecte cadeautjes voor toeristen of om zelf aan relaties etc te geven.

Wie helpt?

Natuurlijk is het een onvergelijkbare situatie aangezien Rotterdam een veel grotere stad is waar toerisme echt een serieus onderdeel uitmaakt van het dagelijkse leven.

Maar zoals die Rotterdamse producten zoiets ook in Houten mogelijk zijn? Dus producten waarvan de verpakking al uitstraalt dat ze uit Houten komen? Zeker nu Houten de komende jaren flink gaat uitbreiden, is het meteen een leuk welkomstcadeautje voor nieuwe Houtenaren.   Of is Houten daarvoor gewoon te klein en moeten we ons meer als streek dan als stad/dorp profileren?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De voldane man van het grote geld

ffp2 blog

Daar staat ie bij het raam, de voldane man van het grote geld.

Dat heeft ie toch even goed gedaan. Vorige week partijtje van 25.000 maskers, nu eentje van 50.000 maskers, en de aanvragen blijven maar binnen stromen. Ach kijk eens aan; zelfs verzorgingstehuis waar pa en ma zitten heeft een aanvraag gedaan; maar 5.000 maskers is veel te weinig. Teveel moeite voor een paar duizend euro. Zet wel een paar dozen daar voor de deur. Is de loods bijna helemaal leeg want volgende week komt het grote geld.

50.000 daar, 100.000 maskers daar, en zelfs eentje die er meteen 500.000 wil. Kan niet fout gaan, jouw adresjes voor de maskers, je maat zorgt voor de bijna echte certificaten; gouden combi. Veel lucratiever dan die wegwerpmaskers, dat is centenwerk.

Als ie tenminste nu eens opschiet met die FFP-2 en 3 certificaten, want dan kun je tenminste echt gaan verdienen. Voor 10.000 euro kom je je bed niet meer uit, je gaat nu voor de 6 cijfers. Benieuwd welk keuringsinstituut ie nu op de certificaten zet. Nationaal keuringsinstituut van Madagaskar was wel een goeie, maar was beetje tricky. Nu toch maar iets Frans, of wellicht toch Duits, loopt minder in de gaten.

Je kijkt naar buiten; wat ga je nu met je tijd doen want je hebt zeeën van tijd over nu je niet meer steeds naar dat verzorgingstehuis moet voor je ouders.

Wellicht toch eens aan de gang gaan met dat partijtje melkpoeder dat je al paar maanden in de loods heb staan. Wat nou vervuild; gewoon ander etiket en cashen maar.

Voldaan kijk je naar buiten; wat ben je toch goed bezig…

Blij kijkt de zorgmedewerker voordat ie aan zijn dienst begint naar buiten; de zon schijnt, en ter verhoging van de feestvreugde stonden zomaar een paar dozen mondkapjes voor de deur. Wie ze daar heeft neergezet, geen idee, maar nu kunnen ze eindelijk beschermd hun werk doen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Rondje Houten in 15 foto’s + 1

Door de hele Corona-uitbraak werk ik nu sinds half maart thuis. Tot die tijd ging ik op de fiets naar mijn werk in Utrecht. Dat was meteen een ideale workout; ’s ochtends 12,5 kilometer heen en ’s middags, hoe logisch, 12,5 kilometer weer terug op de fiets. Toen kwam de Corona en verviel ook mijn dagelijkse fietstochtje.

Om toch aan mijn beweging te komen, loop ik sinds ik thuis werk iedere dag minimaal 1 a 2 keer een rondje door de omgeving. Wat dat betreft is er voldoende keus. Zo is en blijft een rondje langs de Rietplas met de ‘Curacaohuisjes’ altijd een mooi stuk, maar omdat het daar vaak stuk drukker is en ik geen zin heb om voortdurend over die 1,5 meter afstandsregel na te hoeven denken, is mijn favoriete rondje hier vlak voor de deur aan de andere kant van de rondweg. Aangezien de route zich om een daar staande ooievaarspaal kronkelt heb ik het maar de titel ‘Rondje Ooievaar’ gegeven.

Het loopt van mijn huis in de wijk De Meren via de Rietdijk en het Ka-pad tot aan het Oostrumsdijkje en dan via een half verhard pad weer terug richting huis. Hemelsbreed zal het verste punt naar beide kanten iets van 1,5 kilometer van mijn huis zijn, dus de totale lengte zal een kilometer of 5 a 6 zijn.. Er zijn nog allerlei varianten om het te verlengen of te halveren, maar meestal loop ik zo ongeveer deze route.

Tijd om de woorden te verruilen voor de daden, oftewel de foto’s. Hierbij mijn rondje ooievaar in 15 foto’s.

Het rondje ooievaar begin ik gewoon lekker simpel voor mijn deur. De lantaarnpaal langs de rondweg vormt voor de ooievaar een geliefd rustpunt. Zeker nu er een paar jongen in net nest zitten, kan ik heel goed begrijpen dat ie af en toe toe is aan wat rust, maar om daar dan een lantaarnpaal als plek voor te kiezen??

Vervolgens loop ik een stukje door de wijk om vervolgens bij De Tuinen rechts het tunneltje onder de rondweg te nemen. Na een bocht naar rechts kom ik op de Rietdijk, en al gauw loop ik bij een boerderij met twee zwartwitte koeien. Welk ras het is, geen idee, maar mooi zijn ze wel, en de plek waar ze grazen, een boomgaard, is ook schilderachtig. Zet er een paar tafels neer en je hebt een schitterende theetuin.

Dat het pad in het verlengde van de Rietdijk het KA-pad heet, daar ben ik pas een tijdje geleden achtergekomen, maar fotogeniek is het stuk zeker.

Na het asfalt van het Ka-pad is het aan het einde daarvan, vlak bij het Oosterumsdijkje, tijd om het asfalt te verruilen voor een halfverhard kruip-door-sluip-door-weggetje langs een minibos. Ondanks dat de rondweg nog geen 25 meter van het paadje vandaan ligt, waan je je daar in een heel ander gebied.

Als ik dan mijn straat weer inloop ligt daar een hele bloemenweide met onder andere korenbloemen.

P1040064

En om dit ‘Rondje Ooievaar te af te sluiten nog een foto ‘van de naamgever van dit wandelrondje.

P1040079

Geplaatst in Dagelijkse leven

Ik beken…

lego5Of het komt dat ik door de Coronacrisis de hele tijd thuis zit en ik ’s avonds een uurtje ontspan tv erg lekker vind weet ik niet, maar laat ik het maar bekennen; tot mijn eigen verrassing vind ik Legomasters eigenlijk best een heel leuk programma;-).

Ik dacht dat het het zoveelste slappe aftreksel zou zijn van Heel Holland Bakt en dat het keurig in het rijtje van soortgelijke programma’s als de zoektocht naar de beste tuinier,  bloemist, kapper, pottenbakker, zandsculpturenbouwer, designer en weet ik veel welke zoektochten er nog meer op tv zijn geweest zou passen, maar tot mijn eigen verbazing vind ik dit wel een geslaagde poging.

Wat het sterke aan het programma is?

Goede casting door kandidaten te kiezen die totaal van elkaar verschillen is natuurlijk één ding, maar veruit het belangrijkste is denk ik dat voor velen, en ja, ook voor mij Lego een trip down memorylane is naar de tijd dat we zelf ook met Lego speelden. Uren heb ik ermee gespeeld en als ik dan met Sinterklaas of voor mijn verjaardag weer een doos had gekregen die ik al tijden wilde, dan kon ik daar uren mee bezig zijn. Eerst met het bouwen van het model zoals het op de doos stond, en na een tijdje als ik dat model zat was, door alle Lego bij elkaar te gooien en dan gewoon met mijn eigen fantasie een bouwwerk te maken.

Onverwoestbaar spul is het, en het briljante eraan is ook dat je de Lego van 40 jaar geleden nog steeds moeiteloos bij de hedendaagse Lego kunt gebruiken. En als er dan in deze onzekere tijden een programma is dat die jeugdgevoelens weet terug te brengen, dan heb je wat mij betreft een goed programma in elkaar gedraaid.

Jaloers

Als ik dan in Legomasters die kandidaten in zo’n ruimte zie staan waar ze met een vrijwel ongelimiteerde hoeveelheid Lego in alle mogelijke kleuren en vormen de meest mooie creaties zie maken, dan wordt ik met terugwerkende kracht alsnog jaloers;-).

Ach ja, wie heeft dat nou niet. Van welk programma of serie had jij nooit verwacht dat je het leuk zou vinden?