Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Vrijheid; niet zomaar een woord

vrijheidWat een wrange speling van het lot; 75 jaar bevrijding vieren in een tijd dat de persoonlijke vrijheid op heel veel vlakken tot een minimum is ingeperkt. Natuurlijk van een hele andere orde en schaal dan toen, maar toch.

Niet meer gaan en staan waar je wilt, niet meer de mensen zien die je wilt, niet meer werken waar je wilt. Maar waar de veroorzaker hiervan 75 jaar geleden een fascistisch regime was, is nu de veroorzaker een virus met de duistere naam Corona/COVID-19.

Waar op het strijdtoneel van 75 jaar geleden legeruniformen in steden en dorpen een verbeten strijd voerden, zijn dat nu gezondheidszorguniformen in ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Waar 75 jaar geleden achteraf het besef kwam dat het leger jarenlang verwaarloosd was, is nu achteraf het besef dat de zorg jarenlang verwaarloosd is.

Waar toen in wapenfabrieken een wedloop aan de gang was om nog krachtigere, effectievere en dodelijkere wapens te maken, wordt die strijd nu geleverd in laboratoriums over de hele wereld. Welke laboratorium slaagt erin om een effectief middel tegen Covid-19 te ontwikkelen en dat wereldwijd beschikbaar te maken?

Ik ben benieuwd wat achteraf de D-day van de Coronacrisis gaat worden.

Geniet van de vrijheid

Laten we ondanks dat de bezetter van onze huidige manier van leven nog niet is verslagen, genieten van de vrijheid die het overwinnen van de oorlog 75 jaar geleden opleverde;

Dat we mogen zijn wie we willen zijn, geloven wat we willen geloven, houden van wie we willen houden en nog veel meer.

Vrijheid; onverwoestbaar.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

De 1,5 meter rij; het nieuwe normaal

1,5

De 1,5 meter samenleving zal nog wel een flinke tijd de standaard zijn. Doordat winkels en dergelijke van oorsprong niet zijn ingericht op die 1,5 regel, levert dat iets op waardoor vooral het Twitter- en Facebookvolk, dankbaar gevoed door berichten in de Telegraaf en het AD, voortdurend in een stuip schieten; wachtrijen.

Schandelijk is dan de teneur. Waarom? Daarom. Social media en inhoudelijk onderbouwd commentaar zijn twee dingen die nu eenmaal niet samengaan.

Twee mooie voorbeelden van de afgelopen tijd waarop verontwaardigd socialmediapubliek los kon gaan:

Mileustraten

Sinds de begin van de Coronacrisis zijn de zaterdagse wachtrijen bij de Milieustraten/afvaldepots of hoe je ze wilt noemen, steeds dankbaar voer voor hijgerige afkeurende Facebook/Twitter commentaren.

Wat is daar nou zo erg aan? In welk opzicht zou dit de Coronaverspreiding versterken? Ja, er staat een lange rij auto’s, maar afgezien van dat de uitlaatgassen van die wachtende auto’s wellicht niet helemaal positief zijn voor het milieu, kan ik geen argumenten verzinnen waarom dit negatief zou zijn.

Mensen zaten in hun auto te wachten tot ze het terrein op konden. Op het terrein hadden de medewerkers van het afvalstation speciale loop-/rijlijnen gemaakt zodat mensen elkaar niet op minder dan 1,5 meter hoefden te passeren. Daarnaast mochten er minder mensen tegelijk op het terrein. Er was dus geen enkel probleem met besmetten van andere mensen ofzo. Waarom dan die verontwaardiging?

Als iemand niets beters heeft te doen dan een een half uur ofzo wachten tot ie zijn vuil kan wegbrengen, is dat toch zijn/haar probleem? Wat voor overlast leveren ze anderen op? Niet iedereen kan op doordeweekse dagen naar de vuilstort, dus dan is de zaterdag de enige mogelijke mogelijkheid.

Ikea

En gisteren had je de wachtrijen bij de Ikea die weer dankbare voeding waren voor afkeurend Nederland. Maar wat zag je nou eigenlijk op die foto’s? Je zag aan het begin van de dag een lange rij met mensen, keurig allemaal op de voorgeschreven 1,5 meter en vaak nog meer afstand van elkaar. oh oh wat een schande.

Bedrijven die volgens alle Coronaregels gewoon legaal open mogen zijn, zich houden aan alle voorschriften en door open te zijn zorgen voor omzet, werkgelegenheid en belastinginkomsten voor de overheid waar weer de gezondheidszorg mede mee gefinancierd wordt.

Wen er maar aan

Er zit niet anders op dan te wennen aan die wachtrijen want zolang de 1,5 meter samenleving er is, zullen ze op steeds meer plekken ontstaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven

En dan werk je thuis

thuiswerken2Thuiswerken; inmiddels doe ik het nu een week of 5 en er zullen denk ik nog wel de nodige weken bijkomen.

En ik moet zeggen; het bevalt me steeds beter. De eerste weken had ik moeite met mijn ritme te vinden en zat ik geregeld de hele dag achter mijn computerscherm, zonder voldoende pauze te nemen, maar de laatste weken gaat dat eigenlijk veel beter en ben ik veel productiever. Ik zou het eerlijk gezegd missen als ik over een x aantal weken (maanden?) weer de hele week op kantoor zou moeten werken.

Eigenlijk is dat gedwongen thuiswerken een beetje te vergelijken met een verhuizing.

Thuiswerken is als verhuizen

Heb je een all-inclusive verhuizing, dan regelt het verhuisbedrijf alles voor je; het inpakken van je spullen in je oude huis, het vervoeren, het uitpakken en eventueel zelfs het plaatsen van je spullen in je nieuwe huis.

Als je zo’n verhuizing hebt dan is de noodzaak om kritisch te kijken of je nou echt wel al je huidige spullen in je nieuwe huis ook echt nodig hebt, totaal niet aanwezig. Dat doe je wel in keer als je helemaal gesetteld bent in je nieuwe huis en tijd over hebt. Nooit dus.

Maar stel dat je opeens wakker wordt in een geheel nieuw huis zonder verdere spullen. Dan ga je kritisch nadenken wat je allemaal echt nodig hebt; wat heb je direct nodig om je dagelijkse leven te kunnen voortzetten en waar kun je heel goed zonder? En dan merk je al gauw dat je heel veel spullen die je in je oude huis had, eigenlijk helemaal niet nodig hebt om ook heel goed te kunnen leven.

Dat merk ik nu een beetje met dat hele gedwongen thuiswerken. Voor die hele Coronacrisis werd er natuurlijk wel gedacht over thuiswerken, maar dan werd de toenmalige situatie nog als maatstaf genomen. Hoe zorgde je ervoor dat iemand die thuis wilde werken dezelfde productiviteit haalde als op kantoor. En geen kantoor zonder overleggen, het ene overleg nog ‘nuttiger’ dan het ander. Hoe moest dat nou als iemand thuiswerkte, dan zou ie een overleg missen, want inbellen via de telefoon, dat kon nooit effectief zijn.

12 maart

En toen werd het 12 maart en kwam het besluit dat vanwege de Coronacrisis vanaf die dag iedereen dringend werd aangeraden om thuis te gaan werken en alleen als het niet anders kon, naar kantoor te komen. En al gauw werd dat zelfs aangescherpt naar iedereen werkt thuis, op echt een enkele functie na die dat betreffende werk echt alleen maar op kantoor kon doen.

En zo zaten we, om mijn voorbeeld van dat verhuizen te gebruiken opeens van de ene op de andere dag in een heel nieuw huis, en was het een kwestie van kijken wat er nodig was om alle dienstverlening gewoon door te kunnen zetten.

Inmiddels zijn we 5 weken verder … en gaat alles eigenlijk heel goed. Alle systemen werken nog,  er is niets omgevallen, klanten merken geen verschil met voor 12 maart. De eerste dagen was het nog stoeien met hoe je het beste met collega’s in contact kon komen en dan ook nog eens op een veilige manier. Mailen, bellen, Whatsapp, Facetime of welke manier dan ook, en wat was de makkelijkste tool voor online vergaderen. Toen dat na een paar dagen allemaal uitgekristalliseerd was, merkte ik dat er ook wat dat betreft een soort van nieuw normaal was ontstaan.  En eentje die wat mij betreft zeker voortgezet mag worden.

Geen woorden maar daden

Wat me vooral is opgevallen, is dat qua overleggen het kaf van het koren is gescheiden. Geen overleggen meer die nu eenmaal gehouden worden omdat het nu eenmaal zo hoort, of omdat ze ‘nuttig’ zijn, maar waarbij je na afloopt afvraagt wat je nou dat afgelopen uur te weten bent gekomen wat je daarvoor nog niet wist. Je overlegt alleen nog als het noodzakelijk is.

Wat mij betreft iets dat zeker voortgezet mag woorden, maar ja, niet zo heel gek als aanhanger van de club met ‘geen woorden maar daden’ als lijfspreuk;-)

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven

Zes letters; wat moet je ermee?

boeken.wbp

De Coronacrisis zorgt ervoor dat velen nu gedwongen thuiswerken, en anderen doordat thuiswerken niet mogelijk is, zelfs gedwongen thuiszitten.

Om voor wat afleiding te zorgen, ben ik eens voor mijn boekenkast gaan staan, en heb ik gekeken welke boeken ik met het woord Corona kon vormen. En datzelfde heb ik ook bij mijn cd’s gedaan. Dus geen lijstje op basis van muzieknummers of boeken die ooit zijn uitgebracht, maar alleen van die nummers en boeken die ik zelf heb.

Van tevoren leek me dat een klusje dat zo gedaan was, maar het bleek toch moeilijker dan gedacht. Ook omdat ik, om het iets moeilijker te maken, steeds ben uitgegaan van het eerste woord van een boek- of cd-titel. En omdat veel titels met een lidwoord beginnen, vielen er heel veel kansrijke titels af. Maar uiteindelijk ben ik toch met een aardig lijstje uitgekomen.

Boeken

Mijn boekenkast leverde het volgende rijtje op:

Coronation Everest – Jan Morris

Ontwaken in verbijstering – Oliver Sacks

Reservation Road – John Burnham Schwartz

Overal en nergens – Bill Bryson

Naar het verre zuiden van Amerika – Leonard T.A van Veldhoven

Aantekeningen uit een groot land – Bill Bryson

Muziek

En qua muziek was dit het resultaat:

Come as you are – Nirvana

Ohne Dich – Rammstein

Riders on the storm – The Doors

On the turning away – Pink Floyd

Nergens goed voor – De Dijk

Alles is liefde – Bløf

En bij jou?

Wat zou er bij jou uitkomen als je een dergelijk rijtje zou moeten maken?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Bezorgen zonder zorgen

bamboe

Spullen thuis laten bezorgen; ik maak er regelmatig gebruik van, en nu met de hele Coronacrisis is dat niet anders. S. en ik wilden in de voortuin wat tegels eruit en die ruimte aan de planten geven. We hebben in de voortuin verhoogde bloem/plantenbakken met bamboeborder, en een van die plantenbakken wilden we dus vergroten, en daardoor hadden we extra bamboe nodig.

Het bedrijf waar we het de vorige keer bestelde was ons toen goed bevallen, dus daar weer een nieuwe bestelling gedaan. Bestelling deden we op een vrijdag, en het zou al op zaterdag bezorgd worden. Leek me wel heel snel, maar oké, als zij dat beloven dan zal het wel… maar zaterdag kwam er niets.

Leveringspoging 1

Dan maar op maandag wachten. Op de site van de bezorgdienst stond al dat ze de bestelling in hun depot hadden ontvangen, dus niets stond levering in de weg, zou je zeggen. Maar dat liep anders want kwam geen bezorger of wat dan ook. Contact gehad en ze zouden het uitzoeken. Uitzoeken deden ze vrij snel, want binnen een uur of wat kreeg ik al de melding dat ze eigenlijk geen idee hadden waar de bestelling was gebleven. Ze konden een onderzoek instellen, maar dat moest de opdrachtgever aanvragen, dat kon ik niet doen, en ze mochten mij ook niet informeren over de uitkomst.

Leverancier dus weer gemaild, die zou een onderzoeksaanvraag doen. Dat duurde een dag, en uitkomst was… pakket was onvindbaar.

Leveringspoging 2

Leverancier beloofde een nieuwe zending te sturen via de bezorgdienst. Er kwam al gauw weer een melding dat de bestelling in het depot was ontvangen, en toen werd het stil… Beloofde leveringsdatums gingen, ondanks beloftes van de helpdesk dat het pakket echt onderweg was, voorbij en de bestelling leek weer verdwenen in zelfde zwarte gat waar de eerste zending ook in was verdwenen. Contact gehad; nee we mogen niets zeggen over de levering, u moet via de leverancier een onderzoek aanvragen. Maar plotseling kwam op de site de melding dat het pakket werd onderzocht op beschadigingen.

Ik weer contact gezocht met bezorgdienst; ja, het is in onderzoek, over uitslag mogen we niets tegen u zeggen. Dus weer contact gezocht met leverancier. Die deed weer een verzoek om informatie hij kreeg dag later te horen dat die tweede bestelling was onderzocht op beschadigingen, maar dat ze geen uitslag konden geven… Leverancier werd er ook gek van en die kondigde toen aan een derde levering te sturen, maar nu via een andere bezorgservice.

Bistrotafel

Omdat we voorlopig toch niet naar tuincentrum gaan, wilden we ook online een bistrotafel bestellen. Met voorgaande ervaringen in het achterhoofd een leverancier gevonden die op de site aangaf met een andere bezorgdienst te werken. Wij dus besteld, maar even later… kreeg ik later doodleuk bericht; uw bestelling is ontvangen en wordt overmorgen bezorgd met…. de bewuste bezorgdienst. Daar werd ik niet echt vrolijk van, maar eerlijk is eerlijk: nu ging alles vlekkeloos. Ik kreeg gisteren al bericht dat het diezelfde dag bezorgd zou worden, tegelijk met nog een pakket… Zouden ze dan toch??. Maar gedurende de dag voortdurend updates, ik kon zelfs zien hoeveel bestellingen de bezorger nog moest doen voordat ie bij mij voor de deur stond.

En opeens stonden er dus twee grote dozen in de voortuin. Eentje met onbeschadigde inhoud en de andere met iets wat eens bamboe borderrollen waren geweest. Wat ze ermee gedaan hebben geen flauw idee; met een wals er overheen of van de Euromast laten stuiteren ofzo. Ik schat dat iets van een derde of meer van de bamboe beschadigd was.

Weer contact opgenomen met de leverancier over wat ik met deze zending aanmoest; die gaf aan dat terugsturen weinig zinvol was, en dat ik de bamboe die nog wel heel was, kon gebruiken als reservemateriaal.

Leveringspoging 3

En vanmiddag kwam via een andere leverancier de laatste zending bamboe, wel helemaal in orde. Dus nu kan ik komend weekend de tuin in.

Met dit soort gedoe is het gedwongen thuiswerken een uitkomst, want het zijn geen pakketten die je even achter op de fiets meeneemt vanuit een afhaaldepot.

Nu alleen nog wachten op het moment dat we weer gewoon naar een tuincentrum kunnen om planten te kopen voor die bak.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Zo slaan we ons er creatief doorheen

blog actie coronaCorona; (vrijwel) iedereen probeert op zijn/haar manier een steentje bij te dragen aan het indammen/bedwingen van die crisis.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat de beelden en berichten die je leest/ziet me hoopvol stemmen voor wat betreft een snelle oplossing. Maar juist in zo’n situatie is het mooi dat steeds meer mensen ook een positieve draai aan alles proberen te geven; we zitten er nu eenmaal in, laten we er met zijn alles het beste van maken.

Spandoeken in ziekenhuizen en op andere plekken om medewerkers die nu, nog meer dan anders, alles doen wat (on)mogelijk is om mensen te helpen.

bedankt Mensen die bij verzorgingstehuizen in de tuin een optreden verzorgen zodat de bewoners vanuit hun  kamer toch nog iets van menselijk contact hebben. Kinderen die kaartenacties voor ouderen zijn begonnen.

Gouds Virus festival

De Goudse Schouwburg organiseert zelfs gedurende de periode dat ze door de crisis gedwongen gesloten zijn, online het Gouds virus festival: Artiesten treden online live op, en kijkers kunnen dan na een optreden eventueel een donatie doen.

En zo zijn er nog veel meer mooie voorbeelden. Ansich allemaal druppels op een gloeiende plaat, maar al die creatieve druppels bij elkaar zorgen er wel voor dat we niet overkoken en we er ons met zijn allen doorheen slaan.

Youtube

En ook op Youtube zorgt Corona voor heel wat muzikale creativiteit. De meeste nummers quasi grappig bedoeld, maar er zijn ook nummers die iets meer hebben dan dat. ‘Fight the Virus’ van Alvin Oon is wat ‘mij betreft daar een mooi voorbeeld van. Ja, het is een parodie, maar  wel met een steeds serieuzer wordende lading.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Thuiswerken doe je zo

thuiswerekn doe je zo

Nu ook ik, zoals een groot deel van Nederland gedwongen thuiswerk merkte ik al gauw wat voor- en nadelen aan het thuiswerken. Mijn werk speelt zich grotendeels achter een toetsenbord af, maar op mijn werk zorg ik er altijd voor dat ik na een half uur beeldscherm, even naar een collega stap voor overleg of gewoon een praatje of dat ik even naar het koffieapparaat stap. En in de pauze ga ik om mijn hoofd leeg te maken, zon regen of wat dan ook eigenlijk altijd wel even lekker een stukje buiten lopen.

Maar ik zag de afgelopen dagen dat ik die pauze momenten veel te weinig nam. Vrijdag heb ik de hele dag achter het scherm gezeten en ik merkte dat ik aan het einde van de dag een soort van zombie was.

Niet echt handig aangezien dat thuiswerken vermoedelijk nog wel een tijdje zal duren.

Pauzemomenten

Daarom heb ik nu maar bewust pauzemomenten gaan zoeken, en ik ben al bij een aardig rijtje gekomen.

  • Vaatwasser uitruimen.
  • Ramen zemen. Dat is de komende dagen goed voor een stuk of wat pauzemomenten, want voor en achter, boven en beneden, binnen en buiten.
  • Vogelvoer in achtertuin bijvullen
  • Onkruid wieden
  • Glas naar de glasbak brengen
  • Even naar de supermarkt hier vlakbij. Dat zijn ook meerdere pauzemomenten, want met al die hamsteraars weet je nooit wat je wel/niet in de supermarktschappen aantreft.

Handige pauze-tips

Heb jij nog handige pauzetips, dingen die jij in die micropauzes doet?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Ondertussen in de achtertuin

blog tuin2

Onder het mom van ”wie het kleine nieuws niet eert, is het grote nieuws niet weerd’ gewoon eens een blog over de wondere wereld die achtertuin heet, om tegenwicht te bieden aan al het virusnieuws. En nu iedereen zoveel mogelijk thuis moet blijven, een mooie gelegenheid om daar eens extra aandacht aan te besteden.

Dus geen Corona maar mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes vinken, duiven, eksters en een incidentele sperwer in de spotlight.

Stadsmens ziet ze vliegen

Afgezien van mijn tijd in Rotterdam en Nieuwegein heb ik altijd gewoond in een huis gewoond met op zijn minst een achtertuin. Als kind schonk ik er niet heel veel waarde aan, het was gewoon een gegeven; huis met tuin. Maar toen ik ouder werd ging ik er steeds meer waarde aan hechten. Niets zo lekker om na een dag werken even wat tijd door te brengen met wat gewroet in de tuin.

En het mooie van wonen in een relatief groene gemeente als Houten is dat het er stikt van de vogels. Mussen, merels, mezen, spreeuwen, roodborstjes, vinken, duiven, eksters en heel soms een sperwer zijn vaste gasten in onze achtertuin. In de sloot voor ons huis langs de rondweg en de daar langs staande lantaarnpalen zijn meerkoeten, reigers, ooievaars, zwanen en aalscholvers vaste gasten.

Ooievaar

Tot ik hier kwam wonen was ik een echt stadsmens, en was een incidentele reiger het grootste vliegende spul dat ik gewend was. Toen ik dus in Houten kwam wonen en op een dag een ooievaar hier voor de deur zag, vond ik dat best bijzonder. Totdat ik ontdekte dat even verderop een ooievaarsnest zat en ooievaars dus vaste gasten waren in deze omgeving.

Het mooie aan zo’n achtertuin is dat het een levend schilderij is. Wellicht gestimuleerd door de door de hele tuin hangende vetbollen, silo’s met pinda’s en zaden/pitten, een voederhuisje en een nestkastje is het voortdurend een drukte van belang met allerlei soorten vogels.

En niets zo ontspannend om voor het raam toe te kijken hoe die vogelwereld zoal in elkaar zit Een soort zenmoment maar dan anders. Solitaire roodborstjes die rustig, net als merels, op de grond hun eten bij elkaar scharrelen. Spreeuwen die verslaafd zijn aan vetbollen. Mezen die heel bedachtzaam steeds een pinda of zaadje nemen en dan wegvliegen. En mussen die zich van niemand iets aantrekken en eigenlijk alles wel lusten. Vetbollen, pinda’s, zaden en pitten, ze zijn overal wel voor in.

Duiven

Met de duiven heb ik een soort haat/liefde verhouding. Aan de ene kant zijn het dermate lompe dieren dat ze in staat blijken om een vogelhuisje vakkundig te slopen en allerlei opkomende bloemen plat te walsen, maar aan de andere kant heb ik ook wel weer bewondering voor hun inventiviteit.

We hebben silo’s waar zaden en pitten in zitten. Onderaan die silo’s zitten op twee plekken gaten met daarvoor een stokje. Op dat stokje kunnen mezen en mussen probleemloos zitten om zodoende dat vogelzaad op te pikken. Voor duiven is dat stokje veel te smal, en dus zou je denken dat ze niets van dat voer krijgen. Maar het lijkt wel of ze een soort van samenwerkingsverband hebben gesloten met mussen. Mussen kunnen bij dat voer, maar omdat het zulke wilde schrokkers zijn, belandt meer dan de helft van het voer op de grond. En daar staan de duiven al dankbaar te wachten op al het voer dat zo naar beneden komt.

Bij de pindasilo heeft één van die duiven een andere tactiek gevonden. Voor die silo zit een smalle richel waar mussen en mezen probleemloos op kunnen zitten, maar voor die dikke duiven is dat veel te smal. Een van die duiven heeft nu ontdekt dat als ie vliegend in de lucht hangt hij (of zij natuurlijk;-) precies bij die pinda’s kan. Gevolg is dus dat we regelmatig een druk klapwiekende duif zien die terwijl hij in de lucht hangt, zich tegoed doet aan die pinda’s.

En zo draait niet alles om Corona.

ooievaar

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

en vraag niet naar de weg‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

Als er één zin is die de huidige situatie perfect omschrijft is het wel bovenstaande zin uit het nummer Kronenburgpark van Frank Boeijen:

  • Ellenlange rijen in de supermarkt met hamsterende mensen.
  • Overvolle ziekenhuizen waar het personeel zich het snot voor ogen werkt om met steeds beperktere middelen een steeds groeiende stroom patiënten de benodigde zorg te geven.
  • Scholen die wel/niet dicht moeten blijven.
  • Bedrijven die worstelen met de vraag hoe ze de organisatie draaiende kunnen houden.
  • Organisatoren van evenementen die voortdurend achter de steeds sneller veranderende realiteit blijven aanlopen; binnen nog geen 24 uur van een beperkt aantal toeschouwers toelaten via geen toeschouwers meer toelaten tot tenslotte helemaal afgelasten.
  • Regeringen die worstelen met de vraag hoe ze de Corona-epidemie het hoofd kunnen bieden; wat vandaag nog veel te drastisch lijkt, is morgen alweer achterhaald.

Eergisteren waren we op het werk nog bezig met te kijken wie eventueel thuis zou kunnen werken, en nog geen 48 uur later, na het RIVM-advies over thuiswerken waar mogelijk heb ik mijn eerste thuiswerkdag er al weer opzitten. En hoeveel dagen er nog volgen? Geen flauw idee.

En het ironische van de titel van deze blogpost? S. en ik zouden deze en volgende week twee keer naar het theater gaan. Zouden, want beide voorstellingen zijn geannuleerd. Deze week naar een optreden in Houten van cabaretier René van Meurs, en volgende week in Nieuwegein naar een optreden van uitgerekend… Frank Boeijen….

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘Het’ komt steeds dichterbij

corona‘Het’ komt steeds dichterbij; een uitspraak die je tot nu toe eigenlijk alleen hoorde in verband met grote aanslagen.

Maar de laatste tijd hoor je die uitspraak steeds meer in verband met het Corona-virus/ COVID-19-virus of hoe het virus ook mag heten.  Lange tijd, toen het virus alleen nog in China was, was het een soort ver van mijn bed-show. Je las erover, maar verder trok niemand zich er heel veel van aan.

Maar toen er meldingen kwamen dat sommige cruiseschepen nergens mochten aanleggen omdat er besmette toeristen (of de angst daarvoor) aan boord waren, en fabrieken werden stilgelegd waardoor bepaalde goederen niet meer geleverd zouden kunnen worden, werd het al iets serieuzer, want ja, dan komt onze consumptiemaatschappij in gevaar…

En nu merk je dat het virus zich als een olievlek over de wereld aan het verspreiden is. Van China Zuid-Korea, Japan, Iran en nog veel meer Aziatische landen verspreidde het virus zich over Azië en inmiddels is het ook in Europa om zich heen aan het grijpen met Italië als centraal punt. En ja dan komt het steeds dichterbij. Een hotel in Tenerife waar toeristen in quarantaine worden gehouden, dorpen in Noord-Italië die van de buitenwereld zijn afgesloten, steeds meer sportwedstrijden die worden afgelast of waarbij publiek wordt geweerd.

‘Het’ komt steeds dichterbij. Hoe dichtbij? En wat is ‘het’ eigenlijk? ‘Is ‘het’ slechts een sterkere variant van griep of blijkt het toch erger te zijn? Vragen, vragen, vragen. En juist die onduidelijkheid zorgt voor de onrust.

Zes maanden later

Soms zou ik willen dat ik een glazen bol had, want ik ben benieuwd naar de berichtgeving over zeg een half jaar. Is iedereen dan weer overgegaan tot de orde van de dag en blijkt het Coronavirus dan een onderwerp dat we pas weer bij het Jaaroverzicht terugzien?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Je zult maar een krokus zijn…

Je zult maar een krokus zijn; maandenlang ben je bezig om je van bloembol te ontwikkelen tot een mooi kleurrijk plantje. Gelokt door de hoge temperaturen besluit je je je boven de grond te vertonen om trots voor de buitenwereld te pronken met al je kleuren.

Vervolgens wordt je, amper boven de grond gekomen, geteisterd door de ene storm na de ander; Ciara, Dennis, Ellen en hoe ze allemaal ook mogen heten. Moegestreden van het verzet tegen al die stormen geef je het op, en stort je ter aarde met als gevolg een massaslachting onder krokussen. Je moet aardig je best doen om nog wat rechtopstaande krokussen te vinden. Ja de natuur is wreed;-).

Zonnepanelen

Dat de natuur onvoorspelbaar en grillig is, zie ik ook heel mooi met onze zonnepanelen. Die hebben we nu sinds haf februari 2018. Tuurlijk is het leuk dat ze er nu hangen en dat ze ongemerkt zorgen voor stroom. Maar het leukste aan die panelen vond ik in het begin vooral de app die erbij hoorde waardoor ik voortdurend kon zien wat die zonnepanelen opbrachten.

In mooie grafieken kon ik bijna per minuut volgen wat de zonnepanelen deden. Oké, na een tijdje ging daar de lol wel van af, maar zeker in het begin was het erg leuk om te zien dat die zonnepanelen als een gek hun werk deden en goed geld verdienden.

Blauwe lucht

Gedurende de weken na de installatie van half februari zorgde een stralend blauwe lucht voor een vliegende start voor wat betreft de opbrengst. Bijna verslavend om dan via een app te kunnen volgen wat die panelen dan opbrachten. En ook vorig jaar was het rond deze tijd lange tijd erg zonnig.

Maar dan dit jaar…

De ene hemelsluis is nog niet gesloten of de volgende opent zich weer met vrijwel elke dag wel zo’n stortregen tot gevolg.

En het fietsen tussen Houten en Utrecht is met die combinatie van keiharde wind en stortregens ook weleens leuker geweest…

Ach ja, de natuur geeft, de natuur neemt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Rij 1, stoel 5 en 6

Renee van bavelTheater; ik kan er niet vaak genoeg heen gaan; de ene keer een Japanse drumband, dan weer een Pink Floyd coverband of een Fingerstyle gitarist.

Gisteren zaten S. en ik in het theater  voor weer iets heel anders; de Nederlandse zangeres Renee van Bavel. Aan de hand van nummers van Herman van Veen vertelde/zong zij haar levensverhaal. 

In vogelvlucht

Ze zeggen weleens dat de muziek die je rond je 14e a 15e leert kennen je je hele leven bijblijft. Dat klopt bij mij voor wat betreft Herman van Veen heel goed. Toen ik een jaar of 15 was kocht ik zijn cd ‘In vogelvlucht’. Een cd die ik zeker niet elke week luister, maar om de zoveel tijd vind ik het erg lekker om er weer eens naar te luisteren.

Toen we vorig jaar in de theaterbrochure lazen dat er iemand (Renee van Bavel) was die een show rondom nummers van Herman van Veen had gemaakt, was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. Met als gevolg dus dat S. en ik deze zaterdagavond in het Houtense theater zaten.

Rij 1, stoel 5 en 6

De voorstellingen die we bezoeken zijn meestal in zalen met een paar honderd stoelen. Maar dit keer zaten we in de kleine zaal van Theater aan de Slinger in Houten. Een heel intieme zaal met slechts 95 stoelen. En om het nog intiemer te maken hadden wij stoelen 5 en 6 op rij 1. En aangezien de eerste rij maar 10 stoelen telde, waren dat de precies de middelste twee stoelen.

Privéconcert

Gevolg was dat ik een zee aan beenruimte had.  En omdat ze nog geen 1,5 meter voor me haar optreden verzorgde, had ik vrijwel voortdurend het gevoel in een privéconcert te zitten;  een heel aparte gewaarwording.

Zo’n intieme setting paste perfect bij haar optreden. Begeleid door een pianist hield ze de nummers heel puur. Doordat ze niet de hele nummers speelde maar juist die gedeeltes eruit haalde die haar verhaal ondersteunde, werd het een heel mooie avond.  Altijd mooi om de magie van theater te ervaren.

Zeker een aanrader om ook eens heen te gaan!

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Wat je allemaal met een gitaar kunt doen

gitaar

Terwijl het buiten een zo langzamerhand normale Nederlandse winterdag, oftewel 10 graden en regen was, waren S. en ik deze zondag in het Nieuwegeinse theater De Kom voor een optreden van Mart Hillen.

Vorig jaar hebben we hem ontdekt in het Houtense Theater aan de Slinger, toen daar een voorproefje van het nieuwe theaterprogramma werd gepresenteerd en diverse artiesten korte optredens van hun act gaven (E. nogmaals bedankt voor de kaarten;-)).

Mart Hillen was één van die artiesten, en zijn optreden maakte ons zo nieuwsgierig dat we toen de voorverkoop begon, meteen kaarten wilden kopen. Helaas was het in Houten direct uitverkocht maar gelukkig zagen we dat ie ook in Nieuwegein een optreden zou doen, dus toen hebben we daar kaarten voor besteld.

Fingerstyle

Vandaar dat we deze zondag in De Kom zaten.  Mart Hillen is een 23-jarige fingerstyle gitarist, amper twee jaar geleden afgestudeerd van de Popacademie in Enschede en nu dus al ‘on tour’ een theatertournee. Tot zijn Houtense optreden had ik nog nooit van fingerstyle  gehoord, maar fingerstyle wil zeggen dat je op één gitaar zowel de melodielijnen, bas, drums als het gewone gitaarwerk weet te combineren; een soort van eenmensband dus.

En hij slaagde daar meer dan goed in. Zonder moeite wisselde hij tussen allerlei muzieksoorten; Flamenco, pop, Rock en alles daar tussen in. Hij wist zelfs ook nog een trance-achtig nummer uit zijn gitaar te toveren.  Het ene moment speelde hij een nummer van Eric Clapton of de Eagles om vervolgens even later op de Flamenco-tour te gaan of bijvoorbeeld nummers van Queen, U2, AC/DC of Phil Collins te spelen.

Knap dat iemand zoiets kan, ik zat geregeld vol bewondering te kijken, en dat voor iemand van 23 met zijn eerste theatershow. Ik ben benieuwd waar hij over een jaar of vijf staat als zijn programma’s wellicht wat meer lijn krijgen.

Hoezo oud

Dat ie nog zo jong is, werd duidelijk toen hij een nummer van U2 aankondigde met; ‘dit is een nummer van een groep van voor mijn tijd; U2’…. Daar zat ik dan als 46-jarige;-).

Aanrader

Maar een meer dan geslaagde middag; zeker een aanrader. Kijk vooral op zijn website voor wat YouTubevideo’s etc.!

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Begrijpelijke teksten schrijven doe je zo

briefEen voor iedereen begrijpelijke tekst voor een brief, mail of website schrijven; welk bedrijf/organisatie worstelt daar niet mee?  Onlangs las ik weer een bericht dat een organisatie erkende dat de mails die ze stuurden eigenlijk totaal niet leesbaar waren voor grote groepen mensen. En natuurlijk werd er ook aangekondigd dat ze zouden gaan werken aan een actieplan om daar verbetering in aan te brengen. Hoeveel actieplannen er inmiddels geschreven zijn weet ik niet, maar concrete acties blijven vaak achter.

Goed bezig

Er zijn natuurlijk zat bedrijven en organisaties die al jaren serieus werk maken van begrijpelijke communicatie. Een bedrijf dat wat mij betreft al jarenlang goed bezig is op dat vlak is Aegon. Jaren geleden viel het me al hoe duidelijk hun algemene voorwaarden waren en onlangs viel mijn oog op een brief  die we van Aegon kregen over onze hypotheek.  Duidelijker dan dit kan een brief volgens mij niet zijn:

Hypotheekbrief Aegon

brief Aegon

Een meer dan duidelijke brief waarin alles staat wat er moet staan, in  voor iedereen begrijpelijke taal. Een schoolvoorbeeld voor heel veel andere bedrijven en organisaties.

Een ander mooi voorbeeld is de gemeente Utrecht, daar hebben ze 60 schrijfcoaches in dienst om ambtenaren te helpen duidelijke taal te schrijven. Met succes want ze zijn onlangs uitgeroepen tot ‘beste aanjager van direct duidelijke overheidstaal 2019’.

Wie volgt?

Er zullen vast nog veel meer bedrijven zijn die duidelijke teksten gebruiken. Welke bedrijven/organisatie springen er wat jou betreft uit qua begrijpelijke taal of juist onbegrijpelijke taal?