Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Een citytrip van een week… (2)

nikolaikirche

In mijn vorige blogpost had ik het over het eerste deel van onze citytrip naar Dresden/Leipzig.

Zoals beloofd hier deel twee: Leipzig

 

Leipzig

Leipzig was in alles een totaal andere stad dan Dresden.

Waar je Dresden zonder veel moeite een mooie stad kunt noemen, vond ik dat voor wat betreft Leipzig heel anders. Het is niet zo zeer een mooie stad, maar veel meer een bruisende stad. Pleinen of parken heb je in het centrum vrijwel niet.

Waar in Dresden het centrum heel compact was, en we op een gebied van een kilometer of wat eigenlijk alle bezienswaardigheden bij de hand hadden, ziet Leipzig er totaal anders uit.

Nikolaikirche

Het belangrijkste pand binnen de stadsring is de Nikolaikirche, waar in de jaren voor 1989 de vreedzame opstand ontstond die uiteindelijk de val van de muur tot gevolg had.

Verder bestaat het gebied binnen de stadsring eigenlijk volledig uit winkel/uitgaansgebied.

Grassimuseum

De museums en andere bezienswaardigheden in Leipzig zijn, uitgezonderd van een museum voor moderne kunst, vrijwel allemaal om de stadsring heen gesitueerd.

Een aanrader is dan zeker het Grassimseum. Het is 1 pand, maar bestaat uit drie museums; een museum voor volkenkunde, een museum met muziekinstrumenten, en een museum voor toegepaste kunst. Het ene moment stonden we naar een glazen viool te kijken, het volgende moment liepen we door een tattoo expo om even later weer naar allerlei gebruiksvoorwerpen uit de Pacific te kijken.

Ik vond het een heel verrassend en leuk museum. Ook omdat het interactief was. Je kon niet alleen kijken, maar ook zelf vanalles doen. Bij de muziekinstrumenten kon je bij instrumenten steeds beluisteren hoe het betreffende instrument op zich zelf klonk en hoe in combinatie met andere instrumenten. En ook bij de andere museums was dat interactieve steeds mogelijk.

Omdat we in Dresden ook al de nodigde museums hadden bezocht, besloten we na het bezoek aan het Grassimuseum dat we voor deze citytrip even voldoende museums hadden gezien. Tijd voor wat anders…

Leipzig Zoo

Omdat je in het centrum van Leipzig geen groen hebt, en we wel een tegenhanger wilde hebben voor al het stedelijke beton, besloten we om voor het groen naar de dierentuin van Leipzig te gaan; een zeer aangename verrassing. Een mooie groene, zeer ruim opgezette dierentuin. Kleine hokken zijn er verleden tijd, vrijwel alle dieren hebben volop de ruimte. Een van de onderdelen daar is Gondwanaland, een enorme overdekte tropische hal met de flora en fauna van de zuidelijke werelddelen.

Shop till you drop

Zoals ik al schreef bestaat het gebied binnen de stadsring vrijwel volledig uit shop en uitgaansgelegenheden. De derde dag van onze Leipzigtrip besloten we daarom om ons  in het shoppinggeweld van Leipzig te storten. En ja, dat lukte want waar we aan het begin van onze trip nog ruimte zat hadden in onze koffers , gingen die koffers aan het eind een stuk moeilijker dicht;-).

Hotels

En toen zat onze citytrip er weer bijna op… een zeer geslaagde week, en juist het contrast tussen Dresden en Leipzig maakte het zo boeiend.

Wat wel typisch was, was dat we qua hotels eigenlijk het tegenovergestelde hadden van de sfeer van de twee steden. Het hotel in Dresden was een standaard zakenhotel, niets mis mee, maar groot, en zeker bij het ontbijt veel te druk.

In Leipzig hadden we daarentegen een schitterend sfeervol Jugendstil hotel, het Victor’s Residenz-Hotel:  echt een hotel waar we ik me echt gast voelde in plaats van een nummer.

Aanrader!

Maar mocht je nog een citytrip plannen, dan kan ik je de combi Dresden/Leipzig zeker aanraden! En zomaar een tip; hou voldoende ruimte ruimte in je koffer over..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Een citytrip van een week…(1)

DresdenAfgelopen maand was een ideale tijd om er weer eens op uit te trekken voor een citytrip. Jarenlang was Duitsland voor mij niet meer dan een doorgangsland richting de Alpen/Dolomieten voor een vakantie.

Niet dat ik een hekel had aan Duitsland oid, maar het kwam gewoon nooit in me op om ook eens op vakantie naar Duitsland te gaan.

Wat de directe aanleiding was weet ik niet meer, maar een jaar of 8 geleden besloot ik om ook eens richting Duitsland te trekken voor vakanties. Sindsdien ben ik al aardig opgeschoten met mijn ontdekkingsreis door Duitsland; Berlijn, Keulen, Dortmund, omgeving van Lissendorf in de Eiffel, Trier, Aken en het berggebied rondom Garmisch-Partenkirchen heb ik inmiddels afgevinkt.

Onlangs wilden S. en ik een weekje weg; na wat wikken en wegen viel de keuze uiteindelijk op een gecombineerde citytrip naar Dresden en Leipzig. Oorspronkelijk was het plan om een dag of 3 naar Dresden te gaan, maar aangezien Dresden bepaald niet naast de deur is, en je er niet zo maar weer even heen gaat, besloten we om er in plaats daarvan 4 dagen Dresden en 3 dagen Leipzig van te maken. Leipzig ligt een uur treinen van Dresden dus zeer goed te doen als combi citytrip.

Waarom Dresden?

Naast dat ik er gewoon positieve verhalen over las, speelde ook mee dat het een link heeft met Rotterdam, mijn stad. In Rotterdam kozen ze ervoor om nadat het centrum voor een groot deel was weggebombardeerd, bij de herbouw niet zozeer te kijken naar wat er was, maar een andere weg in te slaan. In Dresden kozen ze na het bombardement ervoor om gebouwen zoveel mogelijk in de oude staat terug te brengen.

Waarom Leipzig?

Omdat uit alle info duidelijk werd dat Leipzig qua sfeer en opzet totaal anders is dan Dresden leek het ons een mooi contrast om er als tweede stad in onze citytrip heen te gaan.

Trein

Omdat Dresden en Leipzig heel goed per trein bereikbaar zijn, maakten we ook dit keer weer gebruik van de trein om er te komen.

Uit vorige blogs heb je al kunnen lezen dat dat niet altijd vlekkeloos ging… Lees bijvoorbeeld dit blog over Berlijn, dit blog over Bettmeralp, of bijvoorbeeld deze over Lauterbrunnen maar al met al is het nog steeds een zeer comfortabele manier om ergens te komen.

De heenreis ging dit keer van een leien dakje. Na ’s ochtends vroeg om iets na zevenen op station Houten Castellum de trein te hebben gepakt, stapten we na overstaps in Utrecht, Hengelo en Herford rond half 5 het station van Dresden uit, met een lekker zonnetje als welkomsgroet. Geen vertraging, geen overdreven drukte, goede zitplaatsen, geen gedoe om een plek voor de koffers te vinden; kortom, een reis volgens het boekje.

De terugreis verliep iets anders. Het eerste deel ging allemaal soepel, maar toen we afgelopen zaterdagmiddag lekker relaxed in de buurt van Osnabruck reden, werd er omgeroepen dat er door uitgelopen werkzaamheden geen treinverkeer zou zijn tussen Osnabruck en Hengelo..

Als alternatief zou er een snelbus zijn. Eigenwijs als ik ben, en na ‘veevervoer-ervaringen’ met vorige vervangende busreizen, ging ik meteen op mijn telefoon aan de gang om te kijken of er wellicht ook een treinalternatief was. Die zou er zijn, maar dan zouden we nog extra moeten overstappen in Munster en ook nog eens 40 minuten extra reistijd hebben..

Met lichte tegenzin kozen we toen maar voor de snelbus. Op ongeveer datzelfde moment vond in datzelfde Munster die zelfmoordaanslag plaats door een doorgedraaide Duitser. Gevolg daarvan was dat het verkeer, ook het treinverkeer in de omgeving werd stilgelegd, en we, als we voor die route hadden gekozen nog veel later zouden zijn thuis geweest.

Maar in tegenstelling tot voorgaande keren was de snelbus dit keer wel een zeer goede keus; er zaten hoogstens 10 medepassagiers in de bus, dus we hadden alle ruimte. De zon scheen dus het was al met al een zeer comfortabele busrit!

Dresden

Wat me opviel in Dresden is dat je vrijwel niets van meer van de gevolgen van het bombardement terugziet. Als je niet beter zou weten zou je denken dat die stad nooit gebombardeerd is. Een heel mooi, oud ogend centrum, de Altstadt, met de prachtige paleisachtige gebouwen van het Zwinger, Residenzschloss en het Albertinum op loopafstand van elkaar.

In die drie gebouwen heb je allerlei verschillende museums. We hebben ze in twee dagen alle drie bezocht, dus na afloop hadden we weer voldoende vitamine M(useum) voor een paar dagen: schilderijen, beelden, wiskundige/astronomische instrumenten, munten, oude wapens, porselein en nog veel meer. Erg mooi om te zien, maar het hadden er niet veel meer moeten zijn.

Werkverschaffing?

Wat trouwens opviel, zowel in de Dresdener museums, als in die van Leipzig was de enorme hoeveelheid suppoosten dat er rondliep. In Nederland heb je om de zoveel zalen een suppoost staan, maar hier had je in vrijwel iedere zaal, hoe klein ook, wel een suppoost staan.

Er viel nog een typisch staaltje van bureaucratie op. We hadden een Museumcard van twee dagen gekocht, dus ik ging ervan uit dat we daarmee de rij bij de kassa zouden omzeilen, en onze card meteen bij de ingang konden laten scannen…. Maar nee, zo werkte dat niet.. we moesten alsnog richting de kassa, daar onze card laten zien, waarna we een vrijkaart kregen. Die moesten we vervolgens weer laten scannen bij de ingang…

Het mooie van Dresden is dat je eigenlijk echt alles vlak bij elkaar hebt; naast de museums had je ook meer dan voldoende groen; De ene oever van de door Dresden stromende rivier de Elbe is grotendeels groen, aan de andere oever heb je allerlei parken.  Voldoende plekken dus waar we af en toe het drukke stadse leven achter ons konden laten om af en toe wat groen en stilte mee te pikken.

Groene oase

Een andere plek waar dat ook meer dan goed kon was de botanische tuin van Dresden. Die ligt iets buiten het centrum, maar omdat het mooi weer was besloten we om daar lekker heen te lopen, zodat we ook een ander stuk van Dresden zouden zien.

Echt een oase van rust. Alhoewel in het buitengedeelte in de periode dat wij er waren, begin april, natuurlijk nog niet alles in bloei stond, was er ook buiten meer dan voldoende te zien.

De botanische tuin was in werelddelen opgedeeld, dus het ene moment liepen we in het Aziatische gedeelte, om even later tussen de cactussen van Amerika te lopen. Zeker een aanrader om heen te gaan als tegenhanger van de stadse drukte!

Alhoewel er in de Altstadt van Dresden meer dan voldoende te zien en te doen was, zijn we ook de Elbe overgestoken voor een lekkere wandeling door de Neustadt. Een boeiend stuk om doorheen te lopen; de wijk oogt veel rauwer dan de Altstadt. Waar je in de Altstadt vooral veel mooie oude gebouwen hebt, contrasteert de Neustadt daar bij.

Niet zozeer ‘mooie’ gebouwen maar veel meer typische jaren 50/60/70 gebouwen. Zeker niet lelijk, maar het is wijk met een totaal andere vibe. Op het eerste gezicht minder fotogeniek, veel meer een ‘normale’ woonwijk met allerlei restaurantjes uit allerlei werelddelen, maar als je er doorheen loopt zie je steeds meer boeiende stukken.  De Kunsthofpassage die ze daar tegen de wanden van een woonblok hebben gemaakt is daar een mooi voorbeeld van.

Op naar Leipzig

En toen zat het Dresden deel van onze citytrip er al weer op, en was het op naar Leipzig. Dat lees je in mijn volgende blog

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Schruns: the only way is up

DSC02480In mijn vorige blog las je al over de uitdaging genaamd trein, maar toen uiteindelijk alle kruitdampen voor wat betreft het ‘treingedoe’ waren opgetrokken, reden we, uitgerust en mooi op tijd het station van Schruns binnen.

In Oostenrijk was het nog volop zomer want de temperatuur wees om half zes in de middag nog ruim 30 graden aan. Heerlijk strak blauwe lucht, krijg je meteen vakantiegevoel van.

Nu ‘alleen nog maar naar ons appartement. Dat dat ’alleen nog maar’ naar ons appartement de nodige zweetdruppels zou opleveren, dat wisten we van tevoren, want we wisten dat ons appartement op iets boven de 800 meter lag, terwijl Schruns op 690 meter lag. In de omschrijving wordt dat dan zo mooi omschreven als ’iets boven de dorpskern gelegen’.

Die meer dan 100 meter hoogteverschil moest overbrugt worden binnen 700 meter, oftewel een gemiddeld hoogteverschil van 14 a 15 %. Ter vergelijking; steilste stuk van Alpe d’Huez is 11 % (en oke, wel een stukje langer;-)).

Nu zeggen die percentages van tevoren wel iets, maar het zijn maar percentages. In het echt merkten we pas hoe steil 14% is, helemaal als je, zoals S. en ik, allebei een koffer hebt mee te zeulen, en alvast de eerste boodschappen…

Lui zweet

Als je zo’n koffer omhoog zeult, merk je pas hoeveel lui zweet er in een lichaam zit, of laat ik het persoonlijk houden, hoeveel zweet er in mijn lichaam zit… En dan had ik ook de wetenschap dat ik sowieso twee weken lang, los van voor de tochten die we gingen maken, elke ochtend weer naar beneden en weer naar boven zou moeten om bij de bakker in het dorp verse broodjes te halen.

Ach ja, een mooie work-out, en een goede schop onder mijn kont om in Nederland het hardlopen weer serieuzer op te pakken… Dus voordat ik vanochtend aan dit blog begon, heb ik maar meteen mijn hardloopschoenen maar weer aangetrokken, en ben ik door de buitengebieden van Houten gaan hardlopen., maar ik dwaal af; stijgingspercentages…

Dat het altijd erger kan, zag ik die weken op TV. Want terwijl wij in Schruns waren, was in Spanje de Vuelta, oftewel de Ronde van Spanje bezig. En daar wisten ze de wielrenners soms stijgingspercentages van 25% voor te schotelen, en dat kilometers lang…

Hochjoch

Ons huis lag op de flanken van de Hochjoch, een berg van ongeveer 2.500 meter. De weg naar ons appartement ging na ons appartement nog doodleuk eindeloos steil verder een bos in.

Meer dan regelmatig zagen we daarom mountainbikers omhoog en omlaag komen. Vooral als ze naar beneden kwamen, hoorden we ze vaak al van verre aankomen, aangezien het piepen van de remmen een geluid is dat niet valt te missen. Voor ons appartement was een haakse bocht dus tenzij iemand zelfmoordplannen had door over de vangrail te willen kieperen, moest je daar wel afremmen.

Remmen

Ervaren mountainbikers wisten precies waar ze moesten remmen, maar de meesten mountainbikers waren duidelijk toeristen, die voor het eerst op zo’n fiets zaten, of die nog nooit echt in de bergen waren geweest. Die zagen toen ze het bos uitkwamen zoeven opeens een haakse bocht in de verte opdoemen, dus die begonnen meteen krampachtig in de remmen te knijpen.

Maar in de twee weken dat we in Schruns waren, hebben we los van wat kleine schuivers, gelukkig niemand over de vangrail zien duiken, dus afgezien van versleten remblokken liep dat met een sisser af.

De fietsers omhoog waren ook boeiend. Zoals ik al zei was het erg stijl en de weg ging in ook na ons appartement nog een heel stuk met een zelfde percentage omhoog. Sommige fietsers zag je, voor zover dat op zo’n weg mogelijk is, soepeltjes met het kleinste verzet heel langzaam omhoog rijden, terwijl je anderen over de weg zag zwalken, omdat ze hun versnelling niet konden ronddraaien.

En ja, sommigen zag je ook naar boven lopen met de fiets aan de hand.

E-mountainbikes

Wat opviel qua fietsen was dat minstens driekwart, als het al niet meer was, van die mountainbikes bestond uit e-mountainbikes, oftewel de elektrische variant. Naast de bakker beneden in het dorp zit een fietsverhuurbedrijf, en ook daar hadden ze vrijwel alleen e-mountainbikes.

Niets eens zo gek, aangezien de wegen in de omgeving heel steil zijn, en je, tenzij je echt geoefend bent, die wegen vrijwel niet zelfstandig omhoog komt. Met een e-mountainbikes, kom je dan toch nog fietsend omhoog, en kun je naar beneden.

Slim ook dat ze daar in de regio inspelen op het feit dat de gemiddelde fietser echt niets fietsend zo’n berg opkomt, en door de e-versie te verhuren, ze het gebied voor een veel grotere groep aantrekkelijker maken. De kick voor de meesten is toch om met verstand op nul zo’n berg af te suizen, en niet om zich een hartverzakking te trappen in een poging die berg op te komen.

Samen gaat het beter

Ik kom al jaren in de bergen en zeker de laatste jaren zie ik steeds duidelijker dat bergregio’s zich, gedwongen door de klimaatveranderingen oftewel het verdwijnen van de sneeuwzekerheid, omvormen van pure wintersportgebieden, naar gebieden waar je ook zomers en in het najaar heel goed kan verblijven. En dan proberen ze niet zoals hier nog vaak het geval is, als afzonderlijke gemeente het wiel opnieuw uit te vinden qua toerisme, maar profileren ze zich heel duidelijk als regio.

In de regio waar S. en ik dit jaar waren, de Montafon-regio, zag ik daar heel veel goede voorbeelden van: goede duidelijke bewegwijzeringen, via brochures en websites een veelheid aan informatie over wat er in het gebied te doen is, waar je aan moet denken en nog veel meer. Goed openbaar vervoer dat ook op elkaar is afgestemd zodat elk dorpje, hoe klein ook, bereikbaar is. Maar ook hele praktische zaken als een kaart waarmee je toegang hebt tot alle kabelbanen en OV, of bijvoorbeeld dat er op heel veel plekken veel plaatsen gratis, schone wc’s zijn.

Gevolgen klimaatveranderingen

Als je vaak in de bergen komt, dan zie je heel duidelijk dat die klimaatverandering geen verzinsel is maar bittere realiteit. Om de zoveel jaar kom ik in het gebied rond de Aletschgletsjer in Zwitserland, en elke keer zie ik weer hoe sterk die gletsjer zich dan weer is geslonken in vergelijking met de vorige keer. En dat het ook voor dorpen concreet gevaar gaat opleveren werd tijdens onze vakantie ook twee keer duidelijk.

Ik zag beelden van een dorpje in Zwitserland waar een rots boven het dorpje instabiel was geworden, en naar beneden was komen zetten, met iets van 10 doden, en veel schade in dat dorp tot gevolg.

En nog dichterbij voor mezelf; mijn eerste bergvakantie jaren geleden was in het Saas dal. Twee weken geleden kwam opeens het nieuws dat een gletsjer boven een van de Saasdorpen op instorten stond en dat het dorp bedreigd werd. Gelukkig is dat dorp gespaard gebleven, maar het maakt wel weer duidelijk dat die klimaatverandering geen ‘fake-news’ is, zoals Trump en vrienden beweren, maar dat het meer en meer zichtbaar wordt .

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Iets met een 3

Trein schruns ICEStel, je bent van plan om op vakantie naar Oostenrijk te gaan. De één doet dat met de auto, de andere met het vliegtuig of met de bus, maar S. en ik kozen, zoals zo vaak, om met de trein richting Oostenrijk te gaan.

Ondanks dat er best vaak ‘gedoe’ (waarover je in mijn blogposts  ‘Fijn met de trein , ‘Waar zouden we zijn zonder de trein‘ en ‘Vakantiemijmeringen; Duitsers en treinen‘ al kon lezen) is met treinreizen, is het zeker voor de richting Duitsland/Zwitserland/Oostenrijk voor mij de meest ontspannen manier van reizen. En dat ‘gedoe’, daar is altijd wel een oplossing voor te vinden, en het levert weer vulling voor een blog op;-). Bovendien hou ik wel van dat geïmproviseer.

Dit jaar was de vakantiebestemming Schruns in Oostenrijk.

Via Zwitserland

Vooraf gekeken hoe we daar het beste met de trein konden komen, en na de afweging dat het een reis van een uur of 10 zou zijn en dus enige overstaptijd wel lekker zou zijn, kozen we ervoor om via Basel en Zurich te reizen. We zouden dan een overstapruimte van 40 minuten en van ruim 20 minuten hebben. Lekker om even de benen te strekken, geen stress om vertragingen te hebben en om wellicht een koffie te scoren…

Maar een dikke week voor onze vakantie kwam opeens het nieuws dat in Duitsland een treintunnel in aanbouw verzakt was, en dat er daardoor geen treinverkeer mogelijk zou zijn tussen Baden-Baden en Rastat. En laat dat nou net op onze route richting Oostenrijk liggen… Behoorlijk balen, want alternatief dat zij boden zou betekenen dat we 3 keer extra zouden moeten overstappen waaronder een keer op een bus, en nog eens minimaal 2 uur later zouden arriveren als we alle volgende aansluitingen wel zouden halen…

Parijs…

Andere optie die ze boden was om te reizen via Parijs… Iedereen die in zijn leven Parijs wel eens heeft gebruikt als overstapstation voor de trein weet dat Parijs qua treinstations en doorgaande treinverbindingen met voorsprong de meest waardeloze stad is die er is.

In plaats van gewoon over te kunnen stappen van de ene op de andere trein, zoals je in elke normaal ontwikkelde stad kunt doen, moet je in Parijs, ‘klantvriendelijk’ als ze zijn, als je je uit de trein hebt gewurmd, eerst met al je bagage door veel te smalle toegangspoortjes zien te wurmen.

Vervolgens wacht je een ellenlang onoverzichtelijk gangenstelsel richting de metro. Daar moet je maar zien uit te vinden welke metro je nodig hebt. Vervolgens moet je je een overvol en veel te heet metrostel in proberen te vechten. Als je dat hebt overleefd moet je je weer bij de juiste halte uit de metro proberen te wurmen, om dan weer door die anorexiapoortjes op zoek te gaan naar je vervolgtrein.

Niet geheel verrassend dus dat de Parijsroute al bij voorbaat afviel voor me.

7 en 4

Daarom ging ik maar zelf op zoek naar een handigere route. Ik vind het heerlijk om allerlei sites etc door te spitten op zoek naar een oplossing. Ik kwam uiteindelijk uit op een route die ik bij de eerste boeking ook al had gevonden, maar toen terzijde had gelegd aangezien we dan maar 7 en 4 minuten overstaptijd zouden hebben…

Maar ja nood breekt wet, en bijkomend voordeel was wel dat als alles goed zou gaan, we dan in plaats van twee uur later, zelfs anderhalf uur eerder dan oorspronkelijk gepland zouden arriveren…

Dus nieuwe zitplaatsreservering gekocht, op naar Oostenrijk… Dacht ik…

Iets met een drie

Maar bij Utrecht Centraal begon het ‘gedoe’ al: 5 minuten voordat de trein zou arriveren, werd er plotseling omgeroepen dat reizigers voor onze trein die een drie in hun reservering hadden, contact moesten opnemen met een perronmedewerker… Die perronmedewerker was nergens te vinden, en bovendien was ook totaal niet duidelijk over welk nummer ze het hadden. In ons reserveringsnummer stond geen drie, dus ik ging er van uit dat het niets voor ons was…

Dat ik daarin nogal ongelijk had bleek toen de trein arriveerde. Op het digitale bord op het perron hadden we al gekeken op welke plek ons treinstel zou stoppen zodat we meteen konden instappen, zonder ons met koffers door te hele trein te hoeven worstelen.

Maar toen de trein arriveerde, bleek doodleuk dat de treinstellen 31 tm 39 (dat heb je dus die drie…) niet waren meegekomen. Ergens in Duitsland zouden die rijtuigen weer worden aangekoppeld…

Hartmassage

Als advies gaven ze doodleuk dat je als reiziger dan maar moest kijken of er in een van de wagons die wel aanwezig waren nog plek was… Als blikken hadden kunnen doden was er op dat moment hartmassage nodig geweest op perron 18 van Utrecht CS…

Maar als je je op het ergste (paar uur staan in een overvolle trein) instelt valt het soms achteraf reuze mee. Dat was in dit geval ook zo, want voor onze neus stond de restauratiecoupé, dus toen hebben we gewoon de hele reis richting ons overstapstation in het restaurant gezeten. Heerlijk ruime stoelen, en van drukte in de andere coupé’s was daar niet veel te merken;-)

Door al dat gedoe van reizigers die totaal niet wisten waar ze aan toe waren, en dus ook niet waar ze moesten instappen, vertrokken we al 10 minuten te laat uit Utrecht. Aangezien we een marge hadden van 7 minuten zou dat betekenen dat we onze volgende aansluiting zouden missen. Maar in Mannheim aangekomen, bleek onze aansluitende ICE-trein te wachten op onze trein, zodat niemand zijn/haar aansluiting hoefde te missen.

Datzelfde verhaal herhaalde zich bij onze volgende aansluiting, zodat we ook daar meteen van de ene op de andere trein konden overstappen.

The only way is up…

Waardoor we al met geheel volgens schema in Schruns aankwamen, helemaal voorbereid om via een qua stijgingspercentage Alpe d’Huez achtige weg naar ons appartement te spoeden, maar daarover meer in mijn volgende blog…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Fijn met de trein

iceMet de trein naar het buitenland; S. en ik doen het al jaren meerdere keren per jaar en (over het algemeen) met heel veel plezier. Wat mij betreft een ideale manier om ontspannen op de plek van bestemming te komen.

Zit je goed

In die treinen heb je, naast je treinticket ook de mogelijkheid om een zitplaatsreserving te boeken. Kost slechts een paar euro, maar dan heb je wel gegarandeerd een stoel, en kun je dus zelf bepalen of je voor of achteruit wilt rijden, of bijvoorbeeld een stoel aan het gangpad wil hebben voor wat extra beenruimte.

Daarom maken wij er in de ICE-treinen richting Duitsland ook altijd gebruik van. Het bespaart je het geworstel van in een overvolle trein met je koffer door het gangpad te moeten schuifelen, op zoek naar een vrije plek.

Bezet

Het irritante is alleen dat het vrijwel standaard is dat er als we dan bij de door ons gereserveerde stoelen komen, daar dan doodleuk al mensen op blijken te zitten die te beroerd zijn om die paar euro extra te betalen, en gewoon op een vrije plek zijn gaan zitten. Ze houden zich dan eerst van de domme, maar aan hun hele houding zie je dat ze heel goed weten dat ze op je plek zitten.

Als je dan nogmaals duidelijk maakt dat ze op de door jou gereserveerde stoelen zitten, maken ze vaak pas na het nodige gezucht en gekreun plaats. Ook afgelopen weekend toen S. en ik naar Dortmund gingen, hadden we het zowel op de heen- als de terugreis.

Dat hele gedoe is heel simpel te voorkomen door gewoon, net zoals in vliegtuigen, de tickets standaard inclusief zitplaatsreservering te doen. Als je dan een ticket boekt, geef je meteen aan waar je wilt zitten, en ben je van heel dit gedoe af.

Waar zit je

Dan zou het wel handig zijn als ze op de stations wat meer aandacht besteden aan het plaatsen van de overzichten met treinsamenstellingen. Het komt meer dan regelmatig voor dat die overzichten ontbreken op het perron, waardoor je maar moet gokken of je op de juiste plek staat.

Die internationale treinen zijn meer dan 200 meter lang, en als je dan een hele trein door moet omdat jouw coupé precies aan het andere eind van de trein is, dat is bijna ondoenlijk. Je hebt dan tig mensen voor je die aan het worstelen zijn om hun koffer in het bagagerek te proppen, en natuurlijk mensen uit de tegenovergestelde richting die, ook met koffers etc, langs je heen willen.

Typisch geval van klein leed;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Denkend aan Dortmund: geelzwarte hartstocht

DSC02156Rinus Michels zei vorige eeuw dat voetbal oorlog was; soms zal dat best het geval zijn, maar de afgelopen maand bewees ook maar weer eens dat voetbal veel vaker ook pure passie is.

Bij het kampioenschap van Feyenoord zag je heel mooi wat voetbal teweeg kan brengen, maar het afgelopen weekend zagen we in Dortmund de overtreffende trap van die hartstocht.

Bij het boeken van ons verblijf in Dortmund had ik er totaal niet bij stil gestaan dat dat weekend de Duitse (voetbal)bekerfinale was. Die finale was in Berlijn, maar Borussia Dortmund bleek een van de finalisten te zijn.

Geel zwart

In het begin hadden we dat ook niet in de gaten. Toen we door Dortmund liepen om de stad wat op te snuiven viel het op dat, ondanks dat het Hemelvaartdag was en dus de winkels gesloten waren, overal door de stad het geel/zwart van Borussia Dortmund te vinden was. In alle soorten winkels, van bakkerijen tot de meest dure modewinkels; overal was wel iets geel/zwarts te vinden.

Het viel op, maar verder ook niet. Toen we later in het hotel kwamen viel het kwartje: Op een poster zagen we dat er die zaterdag op allerlei plekken in Dortmund op grote schermen naar de wedstrijd kon worden gekeken.

Hoezeer Borussia in de genen van Dortmunders zat, merkten we op zaterdag helemaal goed. Vrijdag hadden we erg lekker gegeten bij een Italiaans restaurant en omdat het zaterdag veel te heet was om de hele stad rond te struinen op zoek naar een ander restaurant besloten we om op zaterdag gewoon weer naar datzelfde restaurant terug te gaan. We hadden nog allerlei gerechten op de menukaart zien staan die de moeite meer dan waard zijn. Bovendien hadden ze een groot terras, dus dat was met die temperaturen van toen mooi meegenomen.

Niet Italiaans

Maar toen we richting het restaurant liepen was het geel/zwart dat de klok sloeg; duizenden Borussia-fans die op weg waren naar een van de pleinen om naar die wedstrijd te kijken. De route die we voor ogen hadden was al afgezet, dus we moesten al een heel eind om lopen, maar toen we een straat verwijderd waren van het restaurant zagen we dat het een mission impossible zou worden om die avond in dat Italiaanse restaurant te eten, want ook het plein voor het restaurant was helemaal afgezet om voetbalfans naar die wedstrijd te laten kijken.

Maar Indiaas

Alhoewel we een keuken in ons appartement hadden , hadden we weinig trek om daar te gaan eten, omdat vrijwel het hele centrum was afgezet, besloten we daarom om naar een Indiaas/Pakistaans restaurant te gaan, dat via een omweg nog wel te bereiken was. Ook daar ontkwamen we niet helemaal aan de wedstrijd; het restaurant was gevestigd in een steeg dat op de doorgaande route naar een van die voetbalpleinen lag. We hadden een tafel aan het raam, maar het uitzicht dat we hadden bestond uit supporters die de muur tegenover het restaurant gebruikten als openbaar toilet. Nadat ze de boel hadden uitgeplast of gekotst, trokken ze vrolijk meteen weer een nieuw blik bier open.

Uit de orkaan van geluid die op een gegeven ogenblik opsteeg, kon zelfs een doof iemand nog opmaken dat Borussia op voorsprong was gekomen…

Toen we later weer in het hotel waren en we op ons dakterras nog lekker van de avond genoten, konden we, alhoewel de pleinen een stuk verderop gelegen waren, heel goed volgen wat het verloop van de wedstrijd was. En na de wedstrijd was er helemaal geen ontkomen aan;

Vreugde explosie

Ons hotel lag aan de rondweg die om het centrum van Dortmund loopt, en na de wedstrijd barstte er een uren durende vreugde-explosie uit van luid toeterende auto’s die voortdurend rondjes reden op de rondweg; mensen die half uit het raam hingen met een vlag in hun handen of met vuurwerk; alles kwam voorbij. Wel mooi om dat zo hoog vanuit ons hotel gade te slaan. Helaas werd die toeterende menigte hoe langer het duurde, steeds vaker onderbroken door de sirenes van politie-auto’s en ambulances…

En het bleef nog lang onrustig in Dortmund….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Vakantie

Denkend aan Dortmund…

dortmund - 1Soms ‘moet’ je er een paar dagen tussenuit. Hemelvaart was een mooie gelegenheid om een paar dagen Dortmund te doen.

Trein boeken was via de site van de Deutsche Bahn zo gepiept, voor het boeken van het hotel waren we langer bezig. Er zijn tig boekingssites, maar uiteindelijk hebben we via Google maps ingezoomd op het gebied in Dortmund waar we een hotel zochten, en toen de eigen websites van een aantal hotels bekeken.

Al vrij snel vonden we een hotel dat ideaal lag voor wat betreft locatie (op nog geen vijf minuten lopen van het station van Dortmund) en een kamer die er gewoon goed uit zag. Niet bijzonder luxe ofzo; goed bed en badkamer. In principe ben je toch alleen in het hotel om te slapen, dus waarom dan een overdreven luxe kamer?

Bijkomend voordeel was dat we voor de prijs waar we bij de boekingssites een kamer zonder ontbijt hadden, via de eigen site van het hotel een kamer inclusief ontbijt hadden.

Maar toen we incheckten bij het hotel bleek er een aangename verrassing te zijn. In plaats van de standaardkamer bleken we het top-appartement te krijgen. In plaats van een bed, kast en wat stoelen kregen we nu iets veel beters voorgeschoteld;

Woonkamer van een meter of 12, dakterras, mooie badkamer, heerlijk groot bed en ook nog eens een van alle gemakken voorziene keuken. En ik moet zeggen; dat was wel erg lekker;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Zwitserse mijmeringen: 3x typisch

dsc01710Tijdens de vakantie van S. en mij waren er een paar keer dingen waarvan ik dacht typisch…

Typisch (1): Concentratie

Deze vakantie liepen we regelmatig boven de 2.500 meter. Sommige ‘paden’ waren niet meer dan rotsblokken en geregeld liepen we over een graat, met dus aan beide kanten niets dan lege diepte om ons heen. Op sommige stukken was ik me er goed bewust van dat als ik daar een misstap zou maken, ik zo een paar honderd meter naar beneden zou stuiteren. Niet echt een aanlokkelijke gedachte, dus concentratie was daar altijd wel aanwezig, en zonder problemen haalden we een aantal bergtoppen.

Wat dan weer typisch is, dat terwijl ik daar dan wel zonder problemen overheen kom, ik vervolgens op een soort van veredeld bospaadje met mijn concentratie overal ben, behalve op de plek waar we lopen, met als gevolg dat ik onderuit ga, en ik even later twee gekneusde ribben en wat schaafwonden rijker ben.

Rare is dan vervolgens wel dat ik er de dagen erna eigenlijk het minste last van had als we lekker door de bergen liepen, terwijl als ik in bed lag, mijn linker kant een no-go area was, aangezien ik anders de volgende dag niet wist hoe ik een beetje normaal kon zitten zonder het te voelen.

Typisch (2): Afval

Af en toe lees ik wel eens dat er in Nederland ergens een zwerfafvalinzamelactie was en dat er dan met trots wordt aangegeven dat er een x aantal ton zwerfvuil is verzameld.

Vlakbij waar wij waren, in Bettmeralp, hadden ze ook zo’n zwerfvuilactie. Je zag daar inwoners van dat plaatsje lekker met hun kinderen en een vuilniszak door het dorpje en het aangrenzende berggebied struinen om het zwerfvuil te verzamelen. Toen we aan het eind van de middag door dat dorpje liepen, zagen we daar het resultaat van een dag zwerfafval rapen in Bettmeralp: als ik het heel ruim neem, lagen er welgeteld vijf vuilniszakken met zwerfvuil, waar dan ook wat afgebroken markeringspaaltjes bij zaten.

Toch wel typisch dat als je in Nederland op plekken waar veel mensen bij elkaar komen, het altijd een bende is na afloop, terwijl het daar totaal niet is.

Typisch (3): Slakkengang

De eerste twee dagen dat we in Fiesch waren hadden we regen, en een keer was er in de namiddag wat miezerregen. Wat ik toen zo typisch vind, was dat op het grasveldje achter ons chalet er als het droog was, geen slak was te bekennen, terwijl als het begon te regenen er binnen no-time meer dan twintig van die slakken rond kropen. Geen idee waar ze opeens die snelheid vandaan haalden, want toen het weer droog was deden ze over een stukje van nog geen 10 cm een half uur.

Vakantie

De avond valt over Fiesch; de temperatuur is nog heerlijk en dus zit ik buiten lekker op een stoel wat voor me uit te turen en half in mijn e-reader te lezen.

In de verte zie ik het bergtreintje zich langzaam een weg banen richting het volgende dal. Vanuit iets verderop in de vallei stijgen geregeld kreten op van kinderen die zich meer dan vermaken op een vakantiepark. Een vogel probeert een worm uit de grond te pikken, maar die worm is niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. In de lucht glijden wolken over elkaar heen en vormen de meest onmogelijke figuren

Wil je nog koffie?

Wat is vakantie toch heerlijk, en wat is de realistische buitenwereld toch ver weg…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Stel; je moet kiezen…

dscn2814Zwitserland is bepaald geen budgetvakantieland. Dat weet je natuurlijk als je daar heen gaat, maar met een beetje uitzoekwerk valt het ook in Zwitserland heel goed te doen qua vakantie.

Het plaatsje waar we dit jaar naar op vakantie gingen (Fiesch) ligt relatief laag (1.000 meter), en aangezien de bergen daar in de omgeving tot net onder de 3.000 meter reiken moet je als je echt de bergen in wilt of eerst een meter of 1.000 stijgen, of een kabelbaan nemen. Vanaf een meter of 2.000 heb je daar tig kilometer wandelgebieden, waarbij je alsnog zoveel kunt stijgen en dalen als je maar wilt.

Bepaald niet heel gek dat het tweede onze voorkeur had, want daardoor konden we een veel groter gebied belopen, en konden we bovendien veel hoger komen.

Maar met een vorige vakantie in het achterhoofd had ik ook nu van tevoren al het nodige huiswerk gedaan, want je hebt daar zoveel verschillende kortingskaarten dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Om je een idee te geven: een retourtje van Fiesch naar de Eggishorn kost ongeveer 40 euro, dus als je dan 14 dagen gaat en regelmatig op hoogte wilt lopen, loont het de moeite om eens rond te kijken wat er allemaal te koop is.

Om je een idee te geven;en het rijtje is vast en zeker niet volledig: we konden kiezen uit een Fiesch gastekarte, een Wallis Erlebniscard, een 100/200 Puntenkaart, een 6/12-rittenkaart, een Swisspass, een Half fare card en een Aletch+ hikingcard.

  • Fieschgastekarte

Daarmee krijg je 10% korting op enkele reizen met de kabelbanen in het Aletschgebied.

  • Erlebniscard

Levert 50% korting op op kabelbanen en bus maar aangezien die een veel groter gebied dan alleen het Aletschgebied bestrijkt is ie ook veel duurder.

  • 100/200 Puntenkaart

Met deze kaart koop je van tevoren een aantal punten en per ritje met de kabelbaan gaat er een een x aantal punten vanaf. Alleen voor kabelbanen, niet voor treinen.

  • 6/12-rittenkaart

Hiermee kun je zes keer met een bepaalde kabelbaan heen of terug

  • Swiss Card

Hiermee kun je vrij reizen met de trein door heel Zwitserland, en krijg je 50% korting op de kabelbanen. Alleen aan te raden als je geld teveel hebt of het grootste deel van je tijd in Zwitserland woont.

  • Aletsch+ Hikingpass

Hiermee kun je een aantal dagen vrij reizen (zowel kabelbaan als trein).

Raak daar maar eens wijs uit. Uiteindelijk kozen wij voor een Aletsch+ Hikingpass.  aangezien we daar zowel de trein als kabelbanen inzaten, en het wel handig was om ’s ochtends eerst met de trein naar een bepaalde plek te gaan, dan met de kabelbaan omhoog, en vandaar verder lopen.

Wij kozen voor een kaart van zeven dagen; een gok aangezien het dan zeven aaneengesloten dagen betreft en je dus als het slecht weer is, en de bergen zijn verdwenen in de wolken of het plenst je pech hebt. Maar gelukkig bleek het een goede gok te zijn, want we hadden elke dag goed weer, en hebben dus veel van die kaart gebruik kunnen maken.

We hadden trouwens nog mazzel; aan de treinlijn waar we gebruik van maakten, werden in de periode dat wij er waren werkzaamheden uitgevoerd, waardoor er steeds een vertraging was van vier minuten (ook wat dat betreft houden Zwitsers van precisie, geen vijf minuten maar exact vier minuten). Gunstig gevolg voor ons was dat we precies aansluiting hadden van een kabelbaan op de trein; een aansluiting die we normaal gesproken net zouden missen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Ondertussen in Zwitserland

zwitserland frutigenBegin september; voor velen het tijdstip dat het normale leven na de zomervakantie weer op gang komt, maar voor S. en mij was het juist het tijdstip om op vakantie te gaan. Dit keer was Fiesch in Zwitserland onze place to be. En ook deze keer gingen we er heen met de trein..

Voorgaande keren hadden we nogal wat gedoe gehad met vertraagde/uitgevallen treinen en nog veel meer ongein, dus dit keer hadden we het dusdanig geregeld dat we alleen maar in Utrecht, Basel en Brig hoefden over te stappen, met bovendien ruime overstaptijden. Zodat we ook nog even de benen konden strekken (ja, valt niet mee vakantie…)

Zitplaats

En toeval of niet, maar qua treinen ging alles van een leien dakje. We hadden eigenlijk alleen bij Utrecht wat ‘gedoe’. Ze zijn daar met het station bezig en als gevolg daarvan wisselen treinen nogal eens van spoor. Tot zover weinig aan de hand, maar voor internationale treinen heb je te maken met zitplaatsreserveringen, en dus staan er op het perron als het goed is van die borden met de treinsamenstellingen. Je kunt dan precies zien waar jouw treincoupé is, zodat je niet met al je koffers de hele trein door hoeft te schuifelen. Wel zo handig aangezien die internationale treinen soms meer dan 100 meter lang zijn.

Maar… bij Utrecht waren ze ‘vergeten’ die borden even op het perron te plaatsen waar de internationale treinen zouden vertrekken. Gevolg was dat we op goed geluk maar ergens op het perron moesten gaan staan, en dan hopen dat we een beetje in de buurt van onze treincoupé zouden staan, zodat we zonder al teveel geworstel onze zitplaatsen zouden kunnen bereiken.

Worsteling

Ik weet niet of je het wel eens hebt geprobeerd om je met een koffer in een internationale trein door een paar coupé’s te worstelen, maar het is een mooie uitdaging. Kenmerk van een internationale trein is dat vrijwel alle passagiers onderweg zijn richting vakantieadres en dus de nodige bagage bij zich hebben. En je zult het altijd zien dat jouw zitplek altijd net aan het andere eind van de coupé is…

Gevolg daarvan is dat je geduldig moet wachten totdat iedereen die voor jou in het gangpad staat, zijn/haar bagage in de bagagerekken heeft gepropt.. En bij de één is de koffer te groot om in het bagagerek te passen, bij de ander is de bagageruimte boven zijn zitplek al door een ander ingenomen, zodat er nog een paar vierkant cm over is om zijn eigen koffers kwijt te kunnen, en weer een ander bemerkt opeens dat ie toch in een andere treincoupé had moeten zijn, maar heeft voor zich mensen die geen kant op kunnen door alle koffers en achter zich idem dito.

En dan heb je ook altijd nog van die types die te belazerd zijn om een zitplaatsreservering te kopen en doodleuk gewoon op een plek gaan zitten die hen uitkomt. En je dus met je reservering in de hand moet duidelijk maken dat diegene op jouw plek zit en dat ie dus maar ergens anders een plek moet zoeken. Meestal komt dat wel goed want over het algemeen is de sfeer in een internationale trein een stuk relaxter dan in een gemiddelde forensentrein, waar het soms lijkt of ze op weg zijn naar hun eigen begrafenis, zo chagrijnig zitten ze voor zich uit te kijken.

Maar we hadden geluk; onze treincoupé was vlakbij waar wij op het perron stonden. Zwitserland, here we come..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Kerst in Berlijn

berlijn2In december een Duitse stad bezoeken, en dan de kerstmarkten te negeren is onmogelijk. Daarom besloten S. en ik bij onze citytrip naar Berlijn er ook eentje mee te pikken. Maar ja, welke bezoek je dan, want Berlijn stikt in december van de kerstmarkten.

Gelukkig waren ze verspreid over de hele stad, dus viel het steeds te combineren met een bezoek aan allerlei andere dingen die we in Berlijn zeker wilden bezoeken.

Mijn beeld van een kerstmarkt was een mix van stalletjes met eten, drinken en wat houten en glazen kerstspullen, maar dat viel behoorlijk tegen.

Tuurlijk, een kerstmarkt is een commercieel iets, daar heb ik totaal geen problemen mee, maar sommige kerstmarkten waren wel hypercommercieel, met die op de Gendarmenmarkt als meest extreme voorbeeld.

Poging 1: Gendarmenmarkt

De Gendarmenmarkt is een van de mooiste en meest sfeervolle pleinen van Berlijn, dus we dachten dat de kerstmarkt die daar werd gehouden, in dezelfde stijl zou zijn. Dat viel vies tegen want het was een aaneenschakeling van allemaal op elkaar lijkende nietszeggende eettentjes en gluwwijnbarretjes. Totaal geen afwisseling of wat dat ook, en bovendien moest je daar ook nog eens toegang betalen. Maar het was er toch stervensdruk. Zo druk dat we niet wisten hoe gauw we weer naar de uitgang moest schuifelen.

Poging 2: Potsdamerplatz

Mislukte poging. Die op de Potsdamerplatz was niet heel veel beter, zij het dat het daar langgerekter was en het dus iets minder druk oogde.

Poging 3: Kulturbrauerei

Dat schoot niet echt op, maar we lazen dat er, een stuk buiten het centrum een Scandinavische kerstmarkt zou zijn. Wellicht dat we daar een ‘echte’ kerstmarkt zouden aantreffen?

Omdat ie blijkbaar niet heel commercieel was, was het een heel gezoek om hem te vinden; het was ook al donker dus het oriënteren op de kaart ging ook niet helemaal soepeltjes. En ja, wellicht kwam dat ook doordat ik (ik ben tenslotte een man…) eindeloos met de plattegrond aan het stoeien bleef, in plaats van het gewoon even aan wat Berlijnse locals te vragen.

Toen ik dat wel deed, kreeg ik als antwoord dat de kerstmarkt ‘pfoef’ was. Ik had geen idee wat ie bedoelde, want de kerstmarkt zou tot 10 uur ’s avonds duren. Maar toen we twee straten verder eindelijk de plek van de kerstmarkt hadden gevonden, zagen we meteen wat die man bedoelde. Er waren gasflessen ontploft op de kerstmarkt met als gevolg dat er een deel was afgebrand, en dat die kerstmarkt door de brandweer was ontruimd… Poging 3 was dus ook mislukt.

Poging 4: Gedächtniskirche

We hadden nog 1 kerstmarkt op ons lijstje. En wel die bij de Gedächtniskirche. En ja, zoals het bij kerst hoort, kwam het uiteindelijk toch nog goed. Die kerstmarkt was eindelijk raak: een mooie mix van eettentjes, kerstspullen en gewoon een gezellige boel, niet zo stervensdruk als al die anderen.

Ach ja, kost een boel tijd maar dan heb je ook wat;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Waarom je Berlijn niet mag missen

berlijnJe hebt van die steden (zoals Rome) waar je als je er een keer geweest bent, niet meer zo gauw nog een keer heen hoeft. Maar er zijn ook steden waar je, nadat je er geweest bent, bij wijze van spreken morgen weer naar toe zou willen. Dat heb ik met Berlijn.

Een jaar of zeven geleden was ik daar al eens geweest maar vorige week was ik er met S. En ja, ik ben verslaafd aan die stad geraakt. We zijn er 4 dagen geweest maar we hadden zonder probleem nog 4 dagen kunnen vullen. Ach ja, dan blijft er voor de volgende keer nog wat over;-).

Het mooie aan Berlijn is de vibe die er hangt. Heel moeilijk te omschrijven, maar er hangt op allerlei manieren een soort zucht naar vrijheid die me erg aanspreekt. Berlijn is een stad die barst van de historie, maar in tegenstelling tot Rome, slaagt Berlijn er wel in om verleden, heden en toekomst naadloos met elkaar te verbinden.

Verleden, heden, toekomst?

Een plek waar verleden, heden en wie weet toekomst samen komen is het Topographie des Terrors. Door middel van een zeer indringende foto-expo krijg je daar een beeld van hoe Hitler er met zijn partij in slaagde heel Duitsland in zijn greep te krijgen. Toen ik daar liep en de foto’s en de bijbehorende bijschriften bekeek, kon ik bij sommige foto’s er met mijn verstand echt niet bij dat mensen tot zoiets in staat zijn. Maar helaas is het een illusie om te denken dat wat er toen gebeurde slechts geschiedenis is, en dat het tegenwoordig niet meer mogelijk zou zijn.

Ook voor iedereen die denkt dat Wilders of soortgelijke figuren een oplossing zijn voor veel van de problemen die er momenteel zijn, raad ik een bezoek aan het Topographie des Terrors van harte aan. Een indringender beeld van waar het aanwijzen van zondebokken toe kan leiden zie je niet gauw. En dan kijken of ze er nog steeds zo over denken.

Verleden

Voor het nog verdere verleden was het Museuminsel the place to be. Om ze alle vijf te bezoeken ging een beetje te ver, maar al met al hebben we er toch drie bezocht.

Naast de musea is ook overal op straat de geschiedenis van Berlijn te vinden, met natuurlijk de restanten van de muur als meest sprekende voorbeeld.

Van de 61 kilometer muur zijn er nog slechts een paar stukken bewaard gebleven. Het langste stuk, een stuk van 1,2 kilometer is nog te vinden bij de East Side Gallery. Zeer zeker de moeite waard om daar heen te gaan; vanuit het centrum krijg je zo meteen een heel mooi beeld van totaal verschillende Berlijnse wijken.

Siciliaanse keuken in Berlijn

Dagen door Berlijn struinen maakt natuurlijk hongerig, maar om die honger te stillen was totaal geen probleem. Ik wist al dat Berlijn erg ‘veggie-vriendelijk’ was, maar ook in de ‘gewone restaurants’ was het eten meer dan goed. Wat dat betreft typisch: het beste Italiaanse restaurant waar we ooit hebben gegeten, stond niet in Italië maar in… Berlijn.

Toen we de eerste avond dat we in Berlijn waren, op zoek gingen naar een restaurant waren we al heel snel klaar want op nog geen 100 meter van ons hotel ontdekte S. een Italiaans restaurant Sotto Sopra. Het was niet heel groot en het was ook best nog stil, maar al gauw merkten we dat we een voltreffer hadden. Het restaurant bleek volgens de Siciliaanse keuken te koken en ik kan niet anders zeggen dan dat het subliem was. Eenvoudige ingrediënten maar o zo lekker, om over de desserts nog maar te zwijgen…

Toen we daar de eerste avond aten, wist ik eigenlijk al dat er heel wat zou moeten gebeuren om te voorkomen dat we daar nog een keer zouden eten. En inderdaad besloten we onze citytrip Berlijn drie dagen later met een nieuw bezoek aan Sotto Sopra…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Waar zouden we zijn zonder de trein…

cropped-ice.jpegTreinen; ik heb er zo langzamerhand een haat-liefde verhouding mee. Voor mijn werk vind ik het een ideaal vervoermiddel, maar met vakanties is dat plezier steeds minder.

Ook toen S. en ik vorige week naar Berlijn gingen was het weer prijs met de trein.  Van tevoren leek het zo mooi: in Amersfoort instappen en in één keer doorrijden naar Berlijn. Maar iets voor de Nederlands-Duitse grens kregen we het bericht dat er in Duitsland een grote wisselstoring was waardoor onze trein niet verder zou rijden dan grensplaats Bad Bentheim…

De conductrice die langs kwam zei dat er vier bussen zouden komen om ons naar Hannover te brengen. Van Hannover zouden we dan maar een trein moeten zoeken naar Berlijn. Je hoefde geen wiskundig genie te zijn om uit te kunnen rekenen dat die vier bussen veel te weinig zouden zijn om alle treinpassagiers te kunnen vervoeren. En dat werd al wel heel snel duidelijk toen de eerste bussen arriveerden.

Hyena’s

Trouwens boeiend om te zien wat een gedaantewisseling mensen binnen een paar seconden kunnen ondergaan. Toen er nog geen bussen waren, leek het gewoon een groep wachtende reizigers, maar zodra die touringcars arriveerden, veranderden een deel van hen binnen een seconde of wat in een stel losgeslagen hyena’s en stormden ze met koffer en al die touringcar in. Met een enorme chaos als gevolg. Wat nou koffers in het bagagecompartiment onder in de bus. Die koffer neem je gewoon mee de bus in. Dat er dan minder zitplaatsen zijn? Wat kan jou dat verrotten, als je zelf maar kunt zitten.

S. en ik zagen het nog even aan maar omdat we geen zin hadden in urenlang veevervoer lieten we de chaos maar de chaos en besloten we om met regionale treinen naar Hannover te gaan. Goed voorbeeld doet goed volgen want al gauw zag je nog een hele zwik reizigers van de bussen richting trein lopen.

Dat ging al met al heel redelijk, maar toen we in Hannover arriveerden was de chaos weer compleet. Richting Berlijn reed er vrijwel niets, maar uiteindelijk lukte het om toch een trein te pakken. Met twee uur vertraging kwamen we uiteindelijk in Berlijn aan…

Waarom reserveren?

Ik vraag me dan ook af waarom ik eigenlijk nog een zitplaatsreservering voor zo’n internationale trein koop, want de laatste jaren is het eerder regel dan uitzondering dat we door vertraging of uitvallende treinen een andere trein moeten pakken dan oorspronkelijk gepland.

En ja, om het helemaal compleet te maken: ook op de terugweg was het weer prijs. Toen we vol goede moed een paar dagen later op station Berlin Hauptbahnhof arriveerden om de trein richting Amersfoort te pakken, bleek dat het rijtuig waar we voor gereserveerd hadden, was vervallen. Of we maar in een ander rijtuig wilden plaatsnemen… Gelukkig was het op een dinsdag en was het dus niet heel druk.

Komende zomer

Benieuwd wat er op vertragingsgebied komende zomer weer staat te gebeuren als we met de trein naar Zwitserland gaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Vakantiemijmeringen (2): Van vluchteling tot lederhose

iceIn deel 1 van mijn vakantiemijmeringen was ik bij het station van München geëindigd. Maar daar was nog meer. Er hing een heel aparte sfeer. Dat merkten we al toen we in de trein richting München zaten.

Die trein was overvol met mannen in lederhosen (en met liters bier) en vrouwen in dirndls. Dat kon maar een ding betekenen: het Oktoberfest was begonnen. En dat klopte want toen we op het station van München arriveerden bleek het de eerste dag van het Oktoberfest te zijn.

Toch wel een apart gezicht om daar al die mensen in lederhosen en dirndls te zien lopen. Je kon ze daar op het station ook kopen, stonden tig kraampjes voor. Maar ja, mijn koffer zat vol dus…

Mensen, mensen

Maar wat er zo apart was, was dat er die zaterdag op dat station naast de ‘gewone’ reizigers nog drie mensenstromen samenkwamen. München is het eerste grote station in Duitsland als je vanuit Oostenrijk komt, dus ook het station voor vluchtelingen die vanuit Oostenrijk naar Duitsland reizen, op zoek naar een verblijfsplek. Die zag je dan ook in redelijk grote getale.

Daarnaast dus de uitgelaten groepen mensen die naar het Oktoberfest gingen. En als klap op de vuurpijl was er die dag in München ook een voetbalwedstrijd van 1860 Munchen met als gevolg dat grote aantallen supporters met de trein in München arriveerden. Een logistieke nachtmerrie voor wat betreft de openbare orde en daarom was de politie in grote getale aanwezig, maar alles verliep gladjes. Je merkte dat elke groep veel te druk met hun ‘eigen ding’ bezig was en eigenlijk geen aandacht voor de andere groepen had.

Lijkt me wel trouwens een redelijk bizarre gewaarwoording als je als vluchteling een loodzware reis met allerlei ontberingen erop hebt zitten en dat dan je eerste kennismaking met Duitsland duizenden half dronken mensen in lederhosen, dirndls of voetbalshirts zijn…

Neem er nog één

Wat me al eerder opviel en deze vakantie in de treinen ook weer, was dat het drinken van bier in de trein in Duitsland, maar ook in Oostenrijk, veel gebruikelijker dan hier is. In Nederland wordt iemand die in de trein bier drinkt, zeker overdag, een beetje meewarig aangekeken en gaan we daar het liefst niet te dicht bij in de buurt zitten, want stel je eens voor dat ie opeens allerlei onzin gaat lopen uitkramen.

In Duitsland zijn ze daar veel vrijer in. Je ziet daar meer dan regelmatig, ook al ’s ochtends, zeker bij groepjes reizigers, de tassen met de halve liter blikken en flessen bier van hand tot hand gaan. Jong of oud maakt daarbij weinig uit. Gevolg is dat waar het in het begin van de reis nog vrij stil is, het gedurende de reis steeds levendiger in de coupé wordt;-) Wel apart trouwens dat ze als ze op de plaats van bestemming zijn, alle bierflesjes in een tas weer meenemen om ze op het perron weg te gooien….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Vakantiemijmeringen (1): Duitsers en treinen….

iceZo staat ie voor de deur en zo is ie weer voorbij; de zomervakantie. Dit keer gingen S. en ik naar Lermoos in Oostenrijk.

Het heerlijke van een vakantie is om helemaal van de dagelijkse zaken verstoken te zijn. Tv stond de hele tijd uit, en mijn smartphone gebruikte ik eigenlijk vooral om de weersverwachtingen voor de komende dagen op te zoeken (wel zo handig in de bergen), maar af en toe kon ik de verleiding niet weerstaan om ook even naar het nieuws te kijken.

Geen nieuws

Gevolg was dat ik het wereldnieuws niet echt meekreeg, alhoewel het tijdens de vakantie opeens zowel letterlijk als figuurlijk wel heel dichtbij kwam. Ik doel dan op de vluchtelingenstroom.

Lermoos ligt in de buurt van de Duitse grens, en een dagje naar Garmisch Partenkirchen in Duitsland of naar Innsbruck was een van de slecht-weer opties. En om van Lermoos naar Innsbruck te komen met de trein moet je via Duitsland reizen.

Maar… toen ik op een gegeven ogenblik op mijn telefoon naar de weersvoorspelling keek, en daarna naar de treintijden, zag ik dat het treinverkeer was stilgelegd in verband met de vluchtelingenstroom tussen Oostenrijk en Duitsland.

Waar zouden we zijn…

Trein was trouwens toch iets dat niet geheel soepel ging. Waar ik jarenlang zonder problemen met de trein naar/door Duitsland ging is het de laatste keren steeds prijs, voor wat betreft vertraging. Ook dit keer. Op de heenweg zouden er voorbij München werkzaamheden zijn waardoor we een stuk met een bus zouden moeten. Bovendien zou er maar een overstaptijd van 6 minuten zijn en bij het missen van de aansluitende trein zouden we twee uur moeten wachten…

Daarom van tevoren maar ticket omgeboekt en een andere route gekozen, zodat we tenminste de hele tijd met de trein konden…. We moesten een aantal keer overstappen, maar aangezien we overal iets van 25 minuten hadden zou dat geen probleem zijn…. dachten we…

Een goed begin

Maar het begon al bij Düsseldorf. Onze trein had bij vertrek al 10 minuten vertraging. Moet kunnen, haalt ie onderweg wel in… niet dus want vertraging bleef gedurende de reis maar oplopen. 10 minuten werd 20 minuten, een half uur en een half uur werd een uur… en dat werd 1,5 uur. Gevolg was dus dat we aansluitende trein misten en zelfs de trein die daarna zou gaan… En dat zou vanzelfsprekend ook weer gevolgen hebben voor de treinen die we daarna nog moesten halen.

Vooral de laatste trein, richting Lermoos, werd steeds problematischer. Die zou om 9 uur vertrekken. Normaal gesproken hadden we om 7 uur daar de trein gehad, maar door die vertraging was dat al onmogelijk. Die van een uur later was ook al out of the question, dus er bleef er toen nog maar eentje over… het ging er steeds meer om spannen want we hadden nog minder dan 5 minuten toen de trein bijna bij het station was… we konden het station zien liggen, maar… trein bleef staan… Ik vreesde al dat we plan B in werking moesten stellen, taxi bellen, maar gelukkig werd er omgeroepen dat de aansluitende trein zou blijven wachten. Al met al waren we in plaats van half acht om iets voor tienen in ons appartement….

Zo kan het ook

Wat wel in het voordeel van de Deutsche Bahn spreekt is dat ze bij vertragingen het allemaal heel goed hebben geregeld voor wat betreft geld terug geven. Toen onze trein 1,5 uur vertraging had, kwamen ze al in de trein met gestempelde formulieren langs waarmee je een deel van de ticketprijs terug kon krijgen. Kwestie van formulier opvullen en op de bus doen en geld zou worden overgemaakt.

Maar op de terugweg vonden we een nog snellere manier daarvoor. Toen we op weg naar Nederland bij München aankwamen hadden we een geplande overstaptijd van 1,5 uur, dus ik besloot om mijn geluk te beproeven bij het servicecentrum van de DB. Als je in Nederland bij het loket van NS-Internationaal iets gedaan wilt krijgen kun je het beste brood meenemen, want er zijn altijd hoogstens twee balies open en de balie die je dan kiest heeft natuurlijk altijd net de meest moeilijke klanten…

Bij de DB bleek dat gelukkig veel beter geregeld te zijn. Er waren 10 balies open, en alhoewel ik volgnummer 115 had en ik zag dat 101 net aan de beurt was, was ik binnen 3 minuten aan de beurt en kreeg ik zonder problemen mijn geld terug. Met ook nog eens verontschuldigingen voor het ontstane ongemak. Service om een puntje aan te zuigen.