Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Je zult maar een krokus zijn…

Je zult maar een krokus zijn; maandenlang ben je bezig om je van bloembol te ontwikkelen tot een mooi kleurrijk plantje. Gelokt door de hoge temperaturen besluit je je je boven de grond te vertonen om trots voor de buitenwereld te pronken met al je kleuren.

Vervolgens wordt je, amper boven de grond gekomen, geteisterd door de ene storm na de ander; Ciara, Dennis, Ellen en hoe ze allemaal ook mogen heten. Moegestreden van het verzet tegen al die stormen geef je het op, en stort je ter aarde met als gevolg een massaslachting onder krokussen. Je moet aardig je best doen om nog wat rechtopstaande krokussen te vinden. Ja de natuur is wreed;-).

Zonnepanelen

Dat de natuur onvoorspelbaar en grillig is, zie ik ook heel mooi met onze zonnepanelen. Die hebben we nu sinds haf februari 2018. Tuurlijk is het leuk dat ze er nu hangen en dat ze ongemerkt zorgen voor stroom. Maar het leukste aan die panelen vond ik in het begin vooral de app die erbij hoorde waardoor ik voortdurend kon zien wat die zonnepanelen opbrachten.

In mooie grafieken kon ik bijna per minuut volgen wat de zonnepanelen deden. Oké, na een tijdje ging daar de lol wel van af, maar zeker in het begin was het erg leuk om te zien dat die zonnepanelen als een gek hun werk deden en goed geld verdienden.

Blauwe lucht

Gedurende de weken na de installatie van half februari zorgde een stralend blauwe lucht voor een vliegende start voor wat betreft de opbrengst. Bijna verslavend om dan via een app te kunnen volgen wat die panelen dan opbrachten. En ook vorig jaar was het rond deze tijd lange tijd erg zonnig.

Maar dan dit jaar…

De ene hemelsluis is nog niet gesloten of de volgende opent zich weer met vrijwel elke dag wel zo’n stortregen tot gevolg.

En het fietsen tussen Houten en Utrecht is met die combinatie van keiharde wind en stortregens ook weleens leuker geweest…

Ach ja, de natuur geeft, de natuur neemt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Rij 1, stoel 5 en 6

Renee van bavelTheater; ik kan er niet vaak genoeg heen gaan; de ene keer een Japanse drumband, dan weer een Pink Floyd coverband of een Fingerstyle gitarist.

Gisteren zaten S. en ik in het theater  voor weer iets heel anders; de Nederlandse zangeres Renee van Bavel. Aan de hand van nummers van Herman van Veen vertelde/zong zij haar levensverhaal. 

In vogelvlucht

Ze zeggen weleens dat de muziek die je rond je 14e a 15e leert kennen je je hele leven bijblijft. Dat klopt bij mij voor wat betreft Herman van Veen heel goed. Toen ik een jaar of 15 was kocht ik zijn cd ‘In vogelvlucht’. Een cd die ik zeker niet elke week luister, maar om de zoveel tijd vind ik het erg lekker om er weer eens naar te luisteren.

Toen we vorig jaar in de theaterbrochure lazen dat er iemand (Renee van Bavel) was die een show rondom nummers van Herman van Veen had gemaakt, was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. Met als gevolg dus dat S. en ik deze zaterdagavond in het Houtense theater zaten.

Rij 1, stoel 5 en 6

De voorstellingen die we bezoeken zijn meestal in zalen met een paar honderd stoelen. Maar dit keer zaten we in de kleine zaal van Theater aan de Slinger in Houten. Een heel intieme zaal met slechts 95 stoelen. En om het nog intiemer te maken hadden wij stoelen 5 en 6 op rij 1. En aangezien de eerste rij maar 10 stoelen telde, waren dat de precies de middelste twee stoelen.

Privéconcert

Gevolg was dat ik een zee aan beenruimte had.  En omdat ze nog geen 1,5 meter voor me haar optreden verzorgde, had ik vrijwel voortdurend het gevoel in een privéconcert te zitten;  een heel aparte gewaarwording.

Zo’n intieme setting paste perfect bij haar optreden. Begeleid door een pianist hield ze de nummers heel puur. Doordat ze niet de hele nummers speelde maar juist die gedeeltes eruit haalde die haar verhaal ondersteunde, werd het een heel mooie avond.  Altijd mooi om de magie van theater te ervaren.

Zeker een aanrader om ook eens heen te gaan!

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Lopend door Houten

Rietplas Houten

De afgelopen weken rond de feestdagen hadden S.en ik wat dagen vrij, en aangezien het winterse weer in geen velden of wegen te bekennen was en we lekker wat vrije tijd hadden, was dat ook een mooie gelegenheid om eens wat langere tochten door Houten en omgeving te maken.

Terwijl we in het buitengebied aan de andere kant van de rondweg liepen, vroeg ik me af hoe lang we daar nog in de huidige vorm zouden kunnen lopen. We wonen hier nu een jaar of vijf en de eerste jaren zag je eigenlijk weinig verandering in Houten; Houten was Houten en dat leek het voor altijd te blijven.

Het mooie aan Houten vond/vind ik de hoeveelheid groen, maar je merkt steeds duidelijker dat die hoeveelheid groen meer en meer onder druk komt te staan door het ook in Houten steeds sterker wordende woningbouwvirus.

Waren leegstaande kantoren die omgebouwd werden tot appartementen een nog redelijk onopvallend onderdeel daarvan, inmiddels zie je ook de veel zichtbaardere onderdelen daarvan.

‘Het maïsveld’

Toen ik nog niet 100 % van de tijd op mijn fiets richting mijn werk ging, pakte ik altijd de fiets om naar station Houten Castellum te gaan om daar de trein te pakken. Eerst de fietsbrug over de Rietplas en daarna langs ‘het maïsveld’. Ik vond het altijd mooi dat zo’n plek midden in een stad/dorp mogelijk was. Tuurlijk wist ik wel dat daar woningbouw gepland was, maar toch. Zo lang S. en ik in Houten wonen, was dat maïsveld er en was ik er eigenlijk best wel aan gehecht.

Maar een half jaar geleden ofzo verschenen daar grote borden met de aankondiging dat daar 300 woningen zouden worden gebouwd. Inmiddels zijn bouwvakkers daar druk bezig met de eerste huizen en over iets van een jaar heeft de ruimte van het maïsveld plaatsgemaakt voor het beton van 300 woningen.

En die 300 woningen zijn nog maar een fractie van wat er de komende jaren nog op stapel staat. Net zoals vrijwel overal is ook in Houten de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, met als gevolg dat er duizenden woningen bijgebouwd moeten worden, iets van 5.000. Aangezien Houten nu iets van 25.000 woningen heeft, zou er dus iets van een vijfde bij moeten komen. En dat lukt logischerwijs niet met hier en daar een woningbouwprojectje van een huis of 50, maar daar zijn meer ingrijpende maatregelen voor nodig. Een van de mogelijke oplossingen is het bouwen aan de andere kant van wat nu nog de rondweg is.

En aangezien S. en ik aan de rondweg wonen, is de kans heel groot dat we ons vrije uitzicht over de weilanden over een jaar of wat plaats maakt voor een uitzicht op het beton van een nieuwe woonwijk.

Leuk vooruitzicht

Een leuk vooruitzicht? Op het eerste gezicht niet echt, maar er is weinig aan te doen. Die huizen moeten nu eenmaal ergens komen, en dan zijn die weilanden eigenlijk nog de enige stukken waar je een flinke hoeveelheid huizen kwijt kan. Naast wellicht nog wat kantoorgebied dat kan worden omgebouwd met wie weet wat hoogbouw voor appartementen. En ook een nieuwe woonwijk kun je dusdanig mooi en creatief aanleggen dat vrijwel iedereen na de voltooiing het er over eens is dat het toch wel een aanwinst is. Dus het biedt zeker wel kansen om er iets moois van te maken.

Aan de andere kant biedt het eventueel omleggen van de rondweg ook weer nieuwe mogelijkheden. Het zou een erg mooi fiets-/wandel/recreatiegebied kunnen worden, om zodoende het ruime groene gevoel dat je nu in Houten hebt, te behouden.

Over 5 jaar?

Ik ben benieuwd als S. en ik over een jaar of 5 hetzelfde rondje lopen als we rond kerst deden, hoe het er dan uit ziet. Zijn dan de eerste contouren van een nieuwe woonwijk al zichtbaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Houten; dorp, stad of…?

Rietplas HoutenS. en ik wonen nu een jaar of 6 in Houten en geregeld als ik door Houten fiets of loop en om me heen kijk, vraag ik me af; wat vind ik Houten nu eigenlijk?

Een stad, een dorp, een ….?  En alhoewel ik me die vraag al heel wat keren heb gesteld, ben ik er nog steeds niet uit. En dan bedoel ik zeker niet dat het een beter of slechter zou zijn dan het ander, totaal niet, maar meer een bepaald gevoel dat je hebt bij de plek waar je woont.

Waarom Houten geen stad is

Een stad vind ik Houten zeker niet. Voordat we in Houten kwamen wonen, heb ik in Vlaardingen, Rotterdam, Gouda en Nieuwegein gewoond. Dat zijn wat mij allemaal steden, qua sfeer, gevoel, mentaliteit, maar ook qua problemen etc. Houten is totaal anders.

Waarom Houten een dorp is

Tuurlijk is het niet zo zwartwit, maar overdreven gesteld, is het dorpse voor mij dat het leven lijkt te draaien om het kleine buurtje om je heen, waarbij een vierde kliko, onkruid tussen de stenen, verkeerd geparkeerd staande fietsen bij een station en het wel/ niet ontvangen van een plaatselijke krant zo ongeveer de grootste issues zijn die er lijken te spelen, terwijl het in een stad veel meer draait om het anoniemere grotere geheel. Volgens die definitie zou ik Houten dus een dorp moeten vinden.

Een verschil tussen dorp/stad vind ik ook de afstand tussen ‘het stadhuis’ en de rest van de bevolking. In een stad zijn dat bijna gescheiden werelden, terwijl dat in een dorp veel minder is. En wat dat betreft heeft Houten meer weg van een dorp.

De aanpak rondom 5.000 woningen die er moeten komen is daar een heel treffend voorbeeld van. Houten gaat dan qua inwoneraantal van 50.000 naar ongeveer 60.000, behoorlijk ingrijpend dus. Waar er dan in een stad op een gegeven ogenblik een plan wordt gepresenteerd, waar vervolgens allerlei actiegroepen van op tilt slaan, hebben ze dat in Houten op een veel dorpsere manier aangepakt.

De gemeente heeft aangegeven dat er dus zoveel woningen bij moeten komen, en vervolgens vroegen ze aan de Houtense bevolking om actief mee te denken en doen. Dat doen ze op allerlei manieren. Fietstochten (wat anders in een fietsgemeente als Houten) en allerlei actieve inspraakavonden waarin Houtenaren gezamenlijk met ambtenaren/ontwikkelaars aan de slag gingen met wat Houten nu eigenlijk is. Wat willen in toekomst zijn en hoe kunnen we daar al die woningen in toepassen? Moet het hoogbouw worden of toch laagbouw, voor welke groepen moet er gebouwd worden etc. Een heel actieve directe aanpak die je in een stad veel minder snel ziet.

Wederom dus punten voor het typeren van Houten als dorp.

Waarom Houten toch geen dorp is

Maar ondanks dat vind ik Houten toch geen dorp. Als ik ’s zomers ergens in Oostenrijk ben en dan en een plaatsje van zeg 3.000 inwoners verblijf, dan heb ik het gevoel van in een dorp te verblijven, maar in Houten wonen er meer dan  15 keer zoveel.

Dus op dat vlak geen punten voor de benoeming van Houten als dorp. Maar wat het dan wel is?

Laat ik het er dan maar op houden dat Houten gewoon niet te omschrijven is;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

Zondag half drie in een Houtens Theater…

theater

Afgelopen zondag zaten S. en ik, met dank aan E. om half drie in het Houtense Theater aan de Slinger.

Niet echt een gebruikelijk tijdstip voor theaterbezoek, maar toch zat het theater tot de laatste stoel vol.

De voorverkoop voor het nieuwe theaterseizoen zit er aan te komen en dus geven veel theaters rond deze tijd een presentatie wat er het komend seizoen allemaal te gebeuren staat in hun theater. In het Houtense Theater aan de Slinger was dat dus afgelopen zondag tijdens hun vriendenmiddag.

5 keer 20

Door middel van 5 korte voorstellingen van steeds een minuut of 20 kregen we een voorproefje van wat er komend seizoen in het theater te zien is, en ja, dat beloofd veel moois!

Het mooie aan deze presentatiemiddag vond ik dat de acts die er waren allemaal totaal verschillend waren en ik voorstellingen te zien kreeg waar ik normaal gesproken niet zo gauw naar toe zou gaan. Maar toen ik ze zag, werd ik toch wel nieuwsgierig naar hoe de volledige voorstelling zou zijn.

Van klassiek tot cabaret

Wat er te zien was? Dat liep van een voorproefje op de voorstelling ‘Generations‘ van Janke Dekker en dochter over musical en opera tot steengoede cabaret van René van Meurs, en van klassieke muziek van Trio Aurora waarbij de raakvlakken van klassieke muziek met onder andere Picasso worden getoond tot ene optreden van Dorona Alberti (nee, volgens mij geen familie van…) die in het kader van de 25e James Bondfilm zich stort op de muziek uit de James Bond films.

Mart Hillen

Het hoogtepunt van de middag was wat mij betreft, en eigenlijk van de hele zaal, het optreden van Mart Hillen. Afgelopen zomer is hij afgestudeerd aan het conservatorium, maar wat een talent.

Toen hij opkwam had ik zo mijn twijfels. De andere artiesten begonnen met een praatje over het hoe en wat van hun voorstelling, maar hij deed het anders en kwam met zijn ogen dicht gitaarspelend het podium op. Aanvankelijk dacht ik dat hij een beetje podiumschuw was en dat dit zijn manier was om daar mee om te gaan, maar eigenlijk vanaf de eerste tonen speelde hij de zaal volkomen plat.

Nadat hij zijn eerste nummer had gespeeld vertelde hij het een en ander over zijn stijl van gitaarspelen, fingerstyle gitaar, wat zoveel wil zeggen dat hij erin slaagt om uit een standaard gitaar melodie, basgitaar en drumpartijen te toveren. Klinkt op papier minder spannend dan het in het echt is; kijk op youtube en boek daarna een concert van hem want hij is het meer dan waard!

S. en ik hadden al een aantal voorstellingen in ons hoofd waar we komend theaterseizoen heen willen, maar dit optreden is daarbij gekomen. In Houten was hij zo uitverkocht, maar gelukkig waren er in theater De Kom in Nieuwegein nog wel kaarten.

Mooi om zo verrast te worden op een zondagmiddag!

En jij?

Heb jij al ideeën over welke voorstellingen je het komende seizoen zeker wil gaan zien?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Vakantie

Flarden van Pasen

P1010926Pasen = vrije dagen= tijd om er een paar dagen op uit te trekken.

Toen we dat voornemen hadden, konden we nog niet vermoeden wat voor een perfect weer het zou worden, maar soms heb je geluk wat dat betreft. Inmiddels weer terug in Houten is het tijd voor wat Paasflarden…

Buurse

Na vorige keren in het voorjaar naar de kust te zijn gegaan, besloten we om nu eens wat anders te doen. We wilden niet al te ver weg dus, werd het een ander gebied Nederland ‘iets in de bossen’. Tijdje terug was een reclame van natuurhuisje.nl blijven hangen, dus we besloten daar eens te kijken. Er was dermate veel keus dat het moeilijk kiezen was. Uiteindelijk ging het tussen iets in Noord-Brabant en iets in Twente, waarbij Twente als winnaar uit de bus kwam. Op naar Buurse!

Hoezo klimaatverandering?

Zoals ik al zei; met het weer; soms zit het mee en soms zit het tegen. En dit keer zat het qua weer meer dan mee. Temperatuur was tussen de 23 en 25 graden!

Voor zo een paar dagen weg zijn dat perfecte temperaturen, maar als je het iets breder bekijkt is het natuurlijk abnormaal, en zie je steeds meer duidelijke symptomen van klimaatverandering.

Heen en terug reden we richting ons huisje over een zandpad, het leek wel of we op een prairie reden; grote stofwolken achter onze auto. Goed dat we de auto nog niet gewassen hadden…

In plaats van dat het half april nog drassig is van de sneeuw/regen, was de grond in de bossen en heidevelden kurkdroog. In natuurgebied Witte Veen heeft Natuurmonumenten over sommige paden vlonders gemaakt omdat je daar normaal gesproken anders tot je enkels in de drassigheid loopt. Nu was daar totaal geen sprake van; kurkdroog was het, van water was in de verste verte niets te zien.

We liepen een tocht door het heidegebied Buursezand. Heel mooi gebied, maar de grond was er kurkdroog. Waar waterpoeltjes zouden moeten zijn,  resteerden slechts droge vlaktes..

Bij ons huisje stroomde aan de achterkant een riviertje en we hadden gelezen dat aan de andere kant van dat riviertje, recht tegenover ons huisje,  een waterpoel was waar bij de schemering reeën en andere dieren zouden komen drinken. Ik had me dus al ingebeeld dat ik ‘s avonds lekker vanaf ons terras wilde dieren zou spotten… helaas.. door die droogte was die hele poel opgedroogd en waren er in de verste verte geen wilde dieren te zien;-)

Reigers zijn domme dieren

Ik weet het; een tendentieuze uitspraak, en nee, het is zeker ook niet wetenschappelijk onderbouwd, maar toch… reigers zijn erg mooie dieren, ze vliegen sierlijk, ik kijk er graag naar, maar om nou te zeggen dat het slimme beesten zijn? Niet bepaald, of in ieder geval een Buursense reiger heeft bepaald het zwarte garen niet uitgevonden…

We liepen bij een van de wandelingen een heel stuk langs een kronkelig riviertje. Een reiger stond daar doodstil in het water te wachten tot er een prooi in zijn/haar buurt zou komen.

Toen hij ons aan zag komen vloog ie op en twee bochten verder landde hij weer om weer doodstil op prooien te loeren. Wij kwamen weer in de buurt en weer vloog ie op, om een bocht of wat later verderop weer in dat riviertje te landen.

Wellicht wilden de vissen niet bijten of verveelde hij zich want dat herhaalde zich zeker een keer of 8. Zou dat beest inmiddels echt niet de intelligentie hebben gehad dat het wellicht handiger was voor hem om in plaats van steeds iets voor die vreemde mensen met rugzakken te landen, eens voor de verandering achter die mensen te landen?

Op een gegeven ogenblik boog de rivier naar rechts en gingen wij naar links zodat er een einde kwam aan dit staaltje zinloos energie verspillen op een veel te warme dag….

Tot we de volgende dag toen we weer  langs die rivier liepen en het ritueel zich weer herhaalde….

Ja, tijdens zo’n vakantie vallen je de raarste dingen op;-)

Wandelknooppunten

Er zijn van die dingen waarvan je pas beseft hoe handig ze zijn als je er eens gebruik van maakt. Dat hadden S. en ik met wandelknooppunten. Normaal als we in een ‘vreemd’ gebeid zijn, zoeken we wat wandelingen op, printen die uit, of kopen een kaart, en lopen die wandelingen. Tijdens een vorige vakantie in Camperduin ontdekten we de handigheid van  wandelknooppunten, en toen we bezig waren met te kijken wat er in de buurt van Buurse allemaal te doen was, zagen we dat ze daar ook meededen met een wandelknooppunt.

Voor wie er niet zo in thuis is:

Bij wandelknooppunten hebben ze in een heel wandelgebied, bijvoorbeeld Twente, een netwerk van duidelijke markeringspaaltjes met een nummering neergezet, bijvoorbeeld Z81, Z82 etc. Op een overzichtskaart staan al die knooppunten weergegeven en wat de afstand is tussen twee punten. Vervolgens hoef je je dus veel minder druk te maken waar je loopt, en kun je veel meer genieten van de omgeving. Je loopt gewoon een stuk en aan het einde van een pad  zie je een markeringspunt en weet je precies waar je bent. Wil je nog door lopen dan loop je door, wil je een andere kant op dan ga je een ander kant op, in de wetenschap dat er aan het einde toch wel weer een markeringspunt staat, en je weet waar je bent.

Om het helemaal makkelijk te maken, zijn veelgelopen routes en lange afstandspaden ook  op die knooppuntenkaart ingetekend, zodat je zowel de keus heb uit al vastgestelde routes, zelf een route te bepalen, of natuurlijk een mix daartussen.

Tijdens deze vakantie hebben we ook elke dag die wandelknooppuntenkaart gebruikt. Als ze ze nu ook nog eens plastificeren,  dan zouden ze nog veel langer meegaan…

En toen

En toen was het door de stofwolken heen weer tijd om richting Houten te gaan…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Niets en zo zij het; een lome zaterdag in Houten

houten

Zwaluwen scheren rakelings over ons huis, op zoek naar het onbekende.

In de verte verraden stofwolken achter een tractor de droogte van de akkers.

Auto’s op de rondweg lijken zich aan te passen aan het lome weer en rijden in een slakkengang voorbij.

Uit het wuivende riet in de sloot voor me vliegen een paar eksters, drukte makend om niets.

Hoog boven me passeert een vliegtuig, witte sporen achterlatend in een verder strakblauwe lucht.

Het gras is geel, het gras is groen, in Houten is momenteel even lekker niets te doen.