Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (1); denkend aan Friesland zie ik…

In de zomer naar de bergen; jarenlang was dat voor mij een vast ritueel. Maar dit jaar is niets normaal door de Corona, en dus ook niet de vakantie. S. en ik waren van plan om naar de omgeving van de Großglockner in Oostenrijk te gaan, maar aangezien de Oostenrijkse grenzen toen nog dicht waren en onbekend was wanneer die weer open zouden gaan, viel Oostenrijk voor ons af; geen bergen voor ons dit jaar. Bovendien zouden we dan ook de hele treinreis naar Oostenrijk, een uur of 10, met een mondkapje op moeten zitten. Bepaald geen idee dat ik voor ogen had als begin van onze vakantie.

Achteraf een goede inschatting om onze vakantie vroegtijdig te annuleren, want mondkapjes of niet, we hadden sowieso Oostenrijk niet ingekomen, aangezien de Oostenrijkse grens 16 juni openging, en wij 12 juni van plan waren daar heen te gaan.

Omdat toen we hadden besloten om Oostenrijk te annuleren nog niet exact wisten wat er in Nederland wel/niet allemaal open ging, besloten we om nu in twee plekken een huisje te boeken. Via natuurhuisje.nl hadden we al een paar keer iets geboekt en dat was ons zeer goed bevallen, en toen we op die site wat hadden rondgesnuffeld viel onze keus op een huisje in Appelscha en een huisje in de buurt van Markelo.

Het huisje in Appelscha had een soort van koninklijke entree; het lag aan de rand van het Drents-Friese Wold in een gebied van Staatsbosbeheer. De toegangsweg naar het huisje ging over een lang zandpad omringd door bomen, uitbundig bloeiende Digitalissen (Vingerhoedskruid) in allerlei kleuren en Rhodondendrons. Elke keer als we daar overheen reden voelde het of we over een koninklijke oprijlaan reden.

En het huisje was er echt één van het soort waar we ons meteen vanaf de eerste seconde thuis voelden.

75 jaar vrijheid

2020 is het jaar van de Corona maar ook van 75 jaar vrijheid en tijdens deze vakantie kwamen deze twee zaken op allerlei manieren samen. Zo kwamen we in de buurt van Appelscha in de bossen langs een onderduikhol. Een donker muf hol van een paar vierkante meter. Zeker tijdens de eerste weken van de Corona heb ik me thuis geregeld behoorlijk opgesloten gevoeld, maar toen ik in dat hol zat, besefte ik hoe relatief dat opgesloten gevoel was. Ik vond het best confronterend om zo’n onderduikhol te zien, en te realiseren dat daar mensen gedurende lange tijd gedwongen in hadden moeten doorbrengen, met het besef dat als ze ontdekt zouden worden de dood volgde. En helaas werden ze ontdekt.

Denkend aan Friesland zie ik…

Wat tijdens deze vakantie behoorlijk is bijgesteld, is mijn beeld van Friesland. Ik had een paar keer in het kader van de North Sea Trail tochten langs de Waddenkust gemaakt, en dat waren dan tochten die kilometers lang langs dijken en door weilanden voerden. Hele mooie tochten , maar die tochten bevestigden wel mijn beeld van Friesland; strakke wegen langs weilanden en dijken.

Afwisselende natuur

Tijdens ons verblijf in Appelscha heb ik dat beeld wel drastisch bijgesteld, want het in het gebied waar we verbleven, het Drents-Friese Wold, had je alle soorten van natuur. Bossen, De Kale Duinen (een groot zandverstuivingsgebied), heide, watertjes en nog veel meer. Wat me vooral aansprak was dat de bossen niet zo ‘aangeharkt’ oogden; in veel bossen worden dode bomen zo veel mogelijk weggehaald waardoor je van die keurige maar o zo saaie bossen krijgt.

In het Drents-Friese Wold laten ze de bomen liggen, met een heel afwisselende natuur tot gevolg. Op die bomen zag je weer van alles groeien bloeien en kruipen; mossen, paddenstoelen allerlei planten en nog veel meer. Doordat er veel onverharde paden waren kreeg je ook echt het gevoel deel uit te maken van de natuur in plaats van er doorheen geleid te worden. Die dode bomen die geregeld ook op het pad lagen versterkten dat beeld nog eens.

Doordat ons huisje aan de rand van het Drents-Friese Wold lag, gingen we ook geregeld in de namiddag of avond nog even de natuur in en de vraag was hoeveel reeën we steeds tegen zouden komen. Soms kruisten ze op nog geen 10 meter ons pad.

Kortom echt een gebied (en een huisje) waar we nog vaker terugkomen. Na een zeer geslaagde week in Appelscha en omgeving was het tijd om naar onze volgende vakantiebestemming te gaan… Markelo. Maar dat komt in een volgende blogpost.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

1.000 euro en dan…?

Soms komen er van die nieuwsberichten waarvan je in eerste instantie denkt; goh, dat is positief; maar als je er dan langer over nadenkt blijkt het een stuk minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht.

Dat heb ik met dat bericht dat mensen in de zorg die zich met Corona-werkzaamheden hebben bezig gehouden, een bonus van 1.000 euro krijgen vanwege hun extra inzet. Iets waar ik in eerste instantie helemaal achter stond, maar toen ik er verder over las kreeg ik steeds meer bedenkingen.

Sympathiek

Op het eerste gezicht lijkt het een sympathiek gebaar en in lijn met wat je de afgelopen maanden door alle partijen heen hoorde; de zorg is onderbetaald, dat moeten we gaan veranderen. Maar als je dan Mark Rutte later in een debat hoort zeggen dat hij tegen een structurele salarisverhoging is in de zorgsector omdat anders andere sectoren ook bij hem komen aankloppen, dan realiseer je je al gauw dat het gewoon een wel heel doorzichtig doekje tegen het bloeden is. En dat zijn waardering vooral bij woorden blijft in plaats van concrete structurele daden.

Waardering?

En dan die 1.000 euro zelf. Het werd gepresenteerd als een blijk van waardering voor getoonde inzet tijdens de Corona-crisis, maar waarom worden er dan groepen zoals artsen uitgesloten? Die hebben toch net zoals al die andere groepen diensten gedraaid van weet ik veel hoeveel uur? Waarom worden die dan uitgesloten van die bonus? Enkel en alleen omdat ze een hoog salaris hebben? Dat is toch een totaal onzin-argument als die bonus een blijk van waardering zou zijn voor verrichte werkzaamheden? Dan maakt het toch niks uit of je maandelijks nu 1.500 , 2.500 of 4.500 euro per maand op je loonstrookje krijgt? Criterium moet toch je inzet zijn en niet je salaris?

Met andere woorden, het is gewoon verkapte inkomenspolitiek, en dan nog niet eens voor een volledige groep. Door die bonus niet aan iedereen in de zorg te geven, maar aan een beperkte groep, werk je ook nog willekeur in de hand, want hoe bepaal je wie er wel en niet recht heeft op die bonus?

Bijvoorbeeld personeel dat niet direct op Corona-afdelingen heeft gewerkt maar er er wel voor heeft gezorgd dat de ‘gewone’ zorg in het ziekenhuis kon blijven draaien waardoor er ook nog inkomsten waren, hebben die er wel recht op of niet?

Het wordt aan de zorginstellingen overgelaten wie wel en niet voor die bonus in aanmerking komt, dus je weet nu al dat de ene zorginstelling het ziet als een kans om personeel een welverdiend extraatje te geven en heel soepel om gaat met de voorwaarden voor die bonus, terwijl een andere instelling heel star de regels gaat toepassen waardoor er daar veel minder mensen voor die bonus in aanmerking komen. Lijkt me voor zorginstellingen een keuze die ze moeten maken waar ze ook niet op zitten te wachten.

En zo is de kans erg groot dat een ansich heel positief gebaar in de praktijk heel negatief uitpakt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, theater

Even naar de film gaan anno 2020

Stel dat je naar film wilt gaan. Tot een maand of 4 geleden was dat een kwestie van een kaartje bestellen, op tijd bij de filmzaal aanwezig zijn en vervolgens een paar uur je helemaal onderdompelen in de filmillusie.

En toen kwam het zesletterige monster genaamd Corona…. En zie wat een gedoe het nu is om een film te kunnen zien.

Onderstaande gang van zaken stond in de mail die ik kreeg van het theater.

Filmbezoek corona-proof: wat kunt u verwachten?

We bieden u een zo fijn mogelijk avondje uit, met inachtneming van de regels. Iedereen wordt gevraagd 1,5 meter afstand van elkaar te houden, mensen uit hetzelfde huishouden uitgezonderd. Tickets koopt u vooraf via de website, of bij de voorverkoopadressen.

De theaterkassa is dicht, er is geen verkoop op de avond zelf. Er is slechts een beperkt aantal tickets te koop op vaste rij- en stoelnummers, verdeeld in tweetallen en solitaire plaatsen. De tweetallen zijn voor mensen uit hetzelfde huishouden.

U bent welkom vanaf drie kwartier voor aanvang, dus 19.15 uur als de film om 20.00 uur begint. U wordt bij de ingang opgevangen door een medewerker en krijgt uitleg over het verloop van de avond. Ook kunt u hier uw handen reinigen. Indien u ziekteverschijnselen heeft, wordt u niet toegelaten.

Bij de bar in de theaterfoyer kunt alvast een drankje voor na afloop van de film bestellen (deze consumptie is bij uw ticket inbegrepen). Het is zeker mogelijk om voorafgaand aan de film ook iets te bestellen, houdt u er rekening mee dat we u tijdig naar de zaal moeten uitnodigen. U wordt verwezen naar de juiste foyer, afhankelijk van uw stoelnummer. Hiermee spreiden we het publiek in het pand. De garderobes zijn niet geopend, omdat we hier de 1,5 meter afstand niet kunnen garanderen.

In verband met een veilige inloop in de zaal, dient u er uiterlijk een kwartier voor aanvang te zijn, dus om 19.45 uur. Vervolgens vindt per foyer de inloop naar de zaal plaats. U wordt hierin begeleid door onze medewerkers. Bent u later dan 19.45 uur en is de inloop naar de zaal al begonnen, dan kunnen we u niet meer toelaten i.v.m. het naleven van de 1,5 meter maatregel. Er vindt geen restitutie plaats.

Na afloop van de film verlaat u na een instructie veilig de zaal. In de grote foyer beneden staan uw bestelde drankjes klaar. U bent van harte welkom na te borrelen in de theaterfoyer. Natuurlijk zorgen we voor een extra schoon theater.

Om besmetting te voorkomen worden de contactoppervlakken en aanraakpunten zoals trapleuningen, deurklinken, liftknopjes etc. meerdere keren per dag en avond schoongemaakt. Vooraf en na afloop van de film kunt u gebruik maken van de grotere toiletruimte in de theaterfoyer. De lucht in de Kleine Zaal wordt ververst door een luchtbehandelingssysteem.

Hoe lang nog?

Niets dan complimenten voor het theater voor de manier waarop ze het allemaal geregeld hebben, maar dit is toch geen manier waarop je een onbezorgd avondje uit wilt beleven?

Wat kijk ik uit naar het moment dat een avondje theater/film weer gewoon een onbezorgd avondje uit is in plaats van de strak geleide militaire exercitie zonder enige vorm van spontaniteit die het nu zo onderhand is…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De voldane man van het grote geld

ffp2 blog

Daar staat ie bij het raam, de voldane man van het grote geld.

Dat heeft ie toch even goed gedaan. Vorige week partijtje van 25.000 maskers, nu eentje van 50.000 maskers, en de aanvragen blijven maar binnen stromen. Ach kijk eens aan; zelfs verzorgingstehuis waar pa en ma zitten heeft een aanvraag gedaan; maar 5.000 maskers is veel te weinig. Teveel moeite voor een paar duizend euro. Zet wel een paar dozen daar voor de deur. Is de loods bijna helemaal leeg want volgende week komt het grote geld.

50.000 daar, 100.000 maskers daar, en zelfs eentje die er meteen 500.000 wil. Kan niet fout gaan, jouw adresjes voor de maskers, je maat zorgt voor de bijna echte certificaten; gouden combi. Veel lucratiever dan die wegwerpmaskers, dat is centenwerk.

Als ie tenminste nu eens opschiet met die FFP-2 en 3 certificaten, want dan kun je tenminste echt gaan verdienen. Voor 10.000 euro kom je je bed niet meer uit, je gaat nu voor de 6 cijfers. Benieuwd welk keuringsinstituut ie nu op de certificaten zet. Nationaal keuringsinstituut van Madagaskar was wel een goeie, maar was beetje tricky. Nu toch maar iets Frans, of wellicht toch Duits, loopt minder in de gaten.

Je kijkt naar buiten; wat ga je nu met je tijd doen want je hebt zeeën van tijd over nu je niet meer steeds naar dat verzorgingstehuis moet voor je ouders.

Wellicht toch eens aan de gang gaan met dat partijtje melkpoeder dat je al paar maanden in de loods heb staan. Wat nou vervuild; gewoon ander etiket en cashen maar.

Voldaan kijk je naar buiten; wat ben je toch goed bezig…

Blij kijkt de zorgmedewerker voordat ie aan zijn dienst begint naar buiten; de zon schijnt, en ter verhoging van de feestvreugde stonden zomaar een paar dozen mondkapjes voor de deur. Wie ze daar heeft neergezet, geen idee, maar nu kunnen ze eindelijk beschermd hun werk doen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Rondje Houten in 15 foto’s + 1

Door de hele Corona-uitbraak werk ik nu sinds half maart thuis. Tot die tijd ging ik op de fiets naar mijn werk in Utrecht. Dat was meteen een ideale workout; ’s ochtends 12,5 kilometer heen en ’s middags, hoe logisch, 12,5 kilometer weer terug op de fiets. Toen kwam de Corona en verviel ook mijn dagelijkse fietstochtje.

Om toch aan mijn beweging te komen, loop ik sinds ik thuis werk iedere dag minimaal 1 a 2 keer een rondje door de omgeving. Wat dat betreft is er voldoende keus. Zo is en blijft een rondje langs de Rietplas met de ‘Curacaohuisjes’ altijd een mooi stuk, maar omdat het daar vaak stuk drukker is en ik geen zin heb om voortdurend over die 1,5 meter afstandsregel na te hoeven denken, is mijn favoriete rondje hier vlak voor de deur aan de andere kant van de rondweg. Aangezien de route zich om een daar staande ooievaarspaal kronkelt heb ik het maar de titel ‘Rondje Ooievaar’ gegeven.

Het loopt van mijn huis in de wijk De Meren via de Rietdijk en het Ka-pad tot aan het Oostrumsdijkje en dan via een half verhard pad weer terug richting huis. Hemelsbreed zal het verste punt naar beide kanten iets van 1,5 kilometer van mijn huis zijn, dus de totale lengte zal een kilometer of 5 a 6 zijn.. Er zijn nog allerlei varianten om het te verlengen of te halveren, maar meestal loop ik zo ongeveer deze route.

Tijd om de woorden te verruilen voor de daden, oftewel de foto’s. Hierbij mijn rondje ooievaar in 15 foto’s.

Het rondje ooievaar begin ik gewoon lekker simpel voor mijn deur. De lantaarnpaal langs de rondweg vormt voor de ooievaar een geliefd rustpunt. Zeker nu er een paar jongen in net nest zitten, kan ik heel goed begrijpen dat ie af en toe toe is aan wat rust, maar om daar dan een lantaarnpaal als plek voor te kiezen??

Vervolgens loop ik een stukje door de wijk om vervolgens bij De Tuinen rechts het tunneltje onder de rondweg te nemen. Na een bocht naar rechts kom ik op de Rietdijk, en al gauw loop ik bij een boerderij met twee zwartwitte koeien. Welk ras het is, geen idee, maar mooi zijn ze wel, en de plek waar ze grazen, een boomgaard, is ook schilderachtig. Zet er een paar tafels neer en je hebt een schitterende theetuin.

Dat het pad in het verlengde van de Rietdijk het KA-pad heet, daar ben ik pas een tijdje geleden achtergekomen, maar fotogeniek is het stuk zeker.

Na het asfalt van het Ka-pad is het aan het einde daarvan, vlak bij het Oosterumsdijkje, tijd om het asfalt te verruilen voor een halfverhard kruip-door-sluip-door-weggetje langs een minibos. Ondanks dat de rondweg nog geen 25 meter van het paadje vandaan ligt, waan je je daar in een heel ander gebied.

Als ik dan mijn straat weer inloop ligt daar een hele bloemenweide met onder andere korenbloemen.

P1040064

En om dit ‘Rondje Ooievaar te af te sluiten nog een foto ‘van de naamgever van dit wandelrondje.

P1040079

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Vrijheid; niet zomaar een woord

vrijheidWat een wrange speling van het lot; 75 jaar bevrijding vieren in een tijd dat de persoonlijke vrijheid op heel veel vlakken tot een minimum is ingeperkt. Natuurlijk van een hele andere orde en schaal dan toen, maar toch.

Niet meer gaan en staan waar je wilt, niet meer de mensen zien die je wilt, niet meer werken waar je wilt. Maar waar de veroorzaker hiervan 75 jaar geleden een fascistisch regime was, is nu de veroorzaker een virus met de duistere naam Corona/COVID-19.

Waar op het strijdtoneel van 75 jaar geleden legeruniformen in steden en dorpen een verbeten strijd voerden, zijn dat nu gezondheidszorguniformen in ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Waar 75 jaar geleden achteraf het besef kwam dat het leger jarenlang verwaarloosd was, is nu achteraf het besef dat de zorg jarenlang verwaarloosd is.

Waar toen in wapenfabrieken een wedloop aan de gang was om nog krachtigere, effectievere en dodelijkere wapens te maken, wordt die strijd nu geleverd in laboratoriums over de hele wereld. Welke laboratorium slaagt erin om een effectief middel tegen Covid-19 te ontwikkelen en dat wereldwijd beschikbaar te maken?

Ik ben benieuwd wat achteraf de D-day van de Coronacrisis gaat worden.

Geniet van de vrijheid

Laten we ondanks dat de bezetter van onze huidige manier van leven nog niet is verslagen, genieten van de vrijheid die het overwinnen van de oorlog 75 jaar geleden opleverde;

Dat we mogen zijn wie we willen zijn, geloven wat we willen geloven, houden van wie we willen houden en nog veel meer.

Vrijheid; onverwoestbaar.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

De 1,5 meter rij; het nieuwe normaal

1,5

De 1,5 meter samenleving zal nog wel een flinke tijd de standaard zijn. Doordat winkels en dergelijke van oorsprong niet zijn ingericht op die 1,5 regel, levert dat iets op waardoor vooral het Twitter- en Facebookvolk, dankbaar gevoed door berichten in de Telegraaf en het AD, voortdurend in een stuip schieten; wachtrijen.

Schandelijk is dan de teneur. Waarom? Daarom. Social media en inhoudelijk onderbouwd commentaar zijn twee dingen die nu eenmaal niet samengaan.

Twee mooie voorbeelden van de afgelopen tijd waarop verontwaardigd socialmediapubliek los kon gaan:

Mileustraten

Sinds de begin van de Coronacrisis zijn de zaterdagse wachtrijen bij de Milieustraten/afvaldepots of hoe je ze wilt noemen, steeds dankbaar voer voor hijgerige afkeurende Facebook/Twitter commentaren.

Wat is daar nou zo erg aan? In welk opzicht zou dit de Coronaverspreiding versterken? Ja, er staat een lange rij auto’s, maar afgezien van dat de uitlaatgassen van die wachtende auto’s wellicht niet helemaal positief zijn voor het milieu, kan ik geen argumenten verzinnen waarom dit negatief zou zijn.

Mensen zaten in hun auto te wachten tot ze het terrein op konden. Op het terrein hadden de medewerkers van het afvalstation speciale loop-/rijlijnen gemaakt zodat mensen elkaar niet op minder dan 1,5 meter hoefden te passeren. Daarnaast mochten er minder mensen tegelijk op het terrein. Er was dus geen enkel probleem met besmetten van andere mensen ofzo. Waarom dan die verontwaardiging?

Als iemand niets beters heeft te doen dan een een half uur ofzo wachten tot ie zijn vuil kan wegbrengen, is dat toch zijn/haar probleem? Wat voor overlast leveren ze anderen op? Niet iedereen kan op doordeweekse dagen naar de vuilstort, dus dan is de zaterdag de enige mogelijke mogelijkheid.

Ikea

En gisteren had je de wachtrijen bij de Ikea die weer dankbare voeding waren voor afkeurend Nederland. Maar wat zag je nou eigenlijk op die foto’s? Je zag aan het begin van de dag een lange rij met mensen, keurig allemaal op de voorgeschreven 1,5 meter en vaak nog meer afstand van elkaar. oh oh wat een schande.

Bedrijven die volgens alle Coronaregels gewoon legaal open mogen zijn, zich houden aan alle voorschriften en door open te zijn zorgen voor omzet, werkgelegenheid en belastinginkomsten voor de overheid waar weer de gezondheidszorg mede mee gefinancierd wordt.

Wen er maar aan

Er zit niet anders op dan te wennen aan die wachtrijen want zolang de 1,5 meter samenleving er is, zullen ze op steeds meer plekken ontstaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven

En dan werk je thuis

thuiswerken2Thuiswerken; inmiddels doe ik het nu een week of 5 en er zullen denk ik nog wel de nodige weken bijkomen.

En ik moet zeggen; het bevalt me steeds beter. De eerste weken had ik moeite met mijn ritme te vinden en zat ik geregeld de hele dag achter mijn computerscherm, zonder voldoende pauze te nemen, maar de laatste weken gaat dat eigenlijk veel beter en ben ik veel productiever. Ik zou het eerlijk gezegd missen als ik over een x aantal weken (maanden?) weer de hele week op kantoor zou moeten werken.

Eigenlijk is dat gedwongen thuiswerken een beetje te vergelijken met een verhuizing.

Thuiswerken is als verhuizen

Heb je een all-inclusive verhuizing, dan regelt het verhuisbedrijf alles voor je; het inpakken van je spullen in je oude huis, het vervoeren, het uitpakken en eventueel zelfs het plaatsen van je spullen in je nieuwe huis.

Als je zo’n verhuizing hebt dan is de noodzaak om kritisch te kijken of je nou echt wel al je huidige spullen in je nieuwe huis ook echt nodig hebt, totaal niet aanwezig. Dat doe je wel in keer als je helemaal gesetteld bent in je nieuwe huis en tijd over hebt. Nooit dus.

Maar stel dat je opeens wakker wordt in een geheel nieuw huis zonder verdere spullen. Dan ga je kritisch nadenken wat je allemaal echt nodig hebt; wat heb je direct nodig om je dagelijkse leven te kunnen voortzetten en waar kun je heel goed zonder? En dan merk je al gauw dat je heel veel spullen die je in je oude huis had, eigenlijk helemaal niet nodig hebt om ook heel goed te kunnen leven.

Dat merk ik nu een beetje met dat hele gedwongen thuiswerken. Voor die hele Coronacrisis werd er natuurlijk wel gedacht over thuiswerken, maar dan werd de toenmalige situatie nog als maatstaf genomen. Hoe zorgde je ervoor dat iemand die thuis wilde werken dezelfde productiviteit haalde als op kantoor. En geen kantoor zonder overleggen, het ene overleg nog ‘nuttiger’ dan het ander. Hoe moest dat nou als iemand thuiswerkte, dan zou ie een overleg missen, want inbellen via de telefoon, dat kon nooit effectief zijn.

12 maart

En toen werd het 12 maart en kwam het besluit dat vanwege de Coronacrisis vanaf die dag iedereen dringend werd aangeraden om thuis te gaan werken en alleen als het niet anders kon, naar kantoor te komen. En al gauw werd dat zelfs aangescherpt naar iedereen werkt thuis, op echt een enkele functie na die dat betreffende werk echt alleen maar op kantoor kon doen.

En zo zaten we, om mijn voorbeeld van dat verhuizen te gebruiken opeens van de ene op de andere dag in een heel nieuw huis, en was het een kwestie van kijken wat er nodig was om alle dienstverlening gewoon door te kunnen zetten.

Inmiddels zijn we 5 weken verder … en gaat alles eigenlijk heel goed. Alle systemen werken nog,  er is niets omgevallen, klanten merken geen verschil met voor 12 maart. De eerste dagen was het nog stoeien met hoe je het beste met collega’s in contact kon komen en dan ook nog eens op een veilige manier. Mailen, bellen, Whatsapp, Facetime of welke manier dan ook, en wat was de makkelijkste tool voor online vergaderen. Toen dat na een paar dagen allemaal uitgekristalliseerd was, merkte ik dat er ook wat dat betreft een soort van nieuw normaal was ontstaan.  En eentje die wat mij betreft zeker voortgezet mag worden.

Geen woorden maar daden

Wat me vooral is opgevallen, is dat qua overleggen het kaf van het koren is gescheiden. Geen overleggen meer die nu eenmaal gehouden worden omdat het nu eenmaal zo hoort, of omdat ze ‘nuttig’ zijn, maar waarbij je na afloopt afvraagt wat je nou dat afgelopen uur te weten bent gekomen wat je daarvoor nog niet wist. Je overlegt alleen nog als het noodzakelijk is.

Wat mij betreft iets dat zeker voortgezet mag woorden, maar ja, niet zo heel gek als aanhanger van de club met ‘geen woorden maar daden’ als lijfspreuk;-)

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Zo slaan we ons er creatief doorheen

blog actie coronaCorona; (vrijwel) iedereen probeert op zijn/haar manier een steentje bij te dragen aan het indammen/bedwingen van die crisis.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat de beelden en berichten die je leest/ziet me hoopvol stemmen voor wat betreft een snelle oplossing. Maar juist in zo’n situatie is het mooi dat steeds meer mensen ook een positieve draai aan alles proberen te geven; we zitten er nu eenmaal in, laten we er met zijn alles het beste van maken.

Spandoeken in ziekenhuizen en op andere plekken om medewerkers die nu, nog meer dan anders, alles doen wat (on)mogelijk is om mensen te helpen.

bedankt Mensen die bij verzorgingstehuizen in de tuin een optreden verzorgen zodat de bewoners vanuit hun  kamer toch nog iets van menselijk contact hebben. Kinderen die kaartenacties voor ouderen zijn begonnen.

Gouds Virus festival

De Goudse Schouwburg organiseert zelfs gedurende de periode dat ze door de crisis gedwongen gesloten zijn, online het Gouds virus festival: Artiesten treden online live op, en kijkers kunnen dan na een optreden eventueel een donatie doen.

En zo zijn er nog veel meer mooie voorbeelden. Ansich allemaal druppels op een gloeiende plaat, maar al die creatieve druppels bij elkaar zorgen er wel voor dat we niet overkoken en we er ons met zijn allen doorheen slaan.

Youtube

En ook op Youtube zorgt Corona voor heel wat muzikale creativiteit. De meeste nummers quasi grappig bedoeld, maar er zijn ook nummers die iets meer hebben dan dat. ‘Fight the Virus’ van Alvin Oon is wat ‘mij betreft daar een mooi voorbeeld van. Ja, het is een parodie, maar  wel met een steeds serieuzer wordende lading.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Thuiswerken doe je zo

thuiswerekn doe je zo

Nu ook ik, zoals een groot deel van Nederland gedwongen thuiswerk merkte ik al gauw wat voor- en nadelen aan het thuiswerken. Mijn werk speelt zich grotendeels achter een toetsenbord af, maar op mijn werk zorg ik er altijd voor dat ik na een half uur beeldscherm, even naar een collega stap voor overleg of gewoon een praatje of dat ik even naar het koffieapparaat stap. En in de pauze ga ik om mijn hoofd leeg te maken, zon regen of wat dan ook eigenlijk altijd wel even lekker een stukje buiten lopen.

Maar ik zag de afgelopen dagen dat ik die pauze momenten veel te weinig nam. Vrijdag heb ik de hele dag achter het scherm gezeten en ik merkte dat ik aan het einde van de dag een soort van zombie was.

Niet echt handig aangezien dat thuiswerken vermoedelijk nog wel een tijdje zal duren.

Pauzemomenten

Daarom heb ik nu maar bewust pauzemomenten gaan zoeken, en ik ben al bij een aardig rijtje gekomen.

  • Vaatwasser uitruimen.
  • Ramen zemen. Dat is de komende dagen goed voor een stuk of wat pauzemomenten, want voor en achter, boven en beneden, binnen en buiten.
  • Vogelvoer in achtertuin bijvullen
  • Onkruid wieden
  • Glas naar de glasbak brengen
  • Even naar de supermarkt hier vlakbij. Dat zijn ook meerdere pauzemomenten, want met al die hamsteraars weet je nooit wat je wel/niet in de supermarktschappen aantreft.

Handige pauze-tips

Heb jij nog handige pauzetips, dingen die jij in die micropauzes doet?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

en vraag niet naar de weg‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’

Als er één zin is die de huidige situatie perfect omschrijft is het wel bovenstaande zin uit het nummer Kronenburgpark van Frank Boeijen:

  • Ellenlange rijen in de supermarkt met hamsterende mensen.
  • Overvolle ziekenhuizen waar het personeel zich het snot voor ogen werkt om met steeds beperktere middelen een steeds groeiende stroom patiënten de benodigde zorg te geven.
  • Scholen die wel/niet dicht moeten blijven.
  • Bedrijven die worstelen met de vraag hoe ze de organisatie draaiende kunnen houden.
  • Organisatoren van evenementen die voortdurend achter de steeds sneller veranderende realiteit blijven aanlopen; binnen nog geen 24 uur van een beperkt aantal toeschouwers toelaten via geen toeschouwers meer toelaten tot tenslotte helemaal afgelasten.
  • Regeringen die worstelen met de vraag hoe ze de Corona-epidemie het hoofd kunnen bieden; wat vandaag nog veel te drastisch lijkt, is morgen alweer achterhaald.

Eergisteren waren we op het werk nog bezig met te kijken wie eventueel thuis zou kunnen werken, en nog geen 48 uur later, na het RIVM-advies over thuiswerken waar mogelijk heb ik mijn eerste thuiswerkdag er al weer opzitten. En hoeveel dagen er nog volgen? Geen flauw idee.

En het ironische van de titel van deze blogpost? S. en ik zouden deze en volgende week twee keer naar het theater gaan. Zouden, want beide voorstellingen zijn geannuleerd. Deze week naar een optreden in Houten van cabaretier René van Meurs, en volgende week in Nieuwegein naar een optreden van uitgerekend… Frank Boeijen….

‘En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt’.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

‘Het’ komt steeds dichterbij

corona‘Het’ komt steeds dichterbij; een uitspraak die je tot nu toe eigenlijk alleen hoorde in verband met grote aanslagen.

Maar de laatste tijd hoor je die uitspraak steeds meer in verband met het Corona-virus/ COVID-19-virus of hoe het virus ook mag heten.  Lange tijd, toen het virus alleen nog in China was, was het een soort ver van mijn bed-show. Je las erover, maar verder trok niemand zich er heel veel van aan.

Maar toen er meldingen kwamen dat sommige cruiseschepen nergens mochten aanleggen omdat er besmette toeristen (of de angst daarvoor) aan boord waren, en fabrieken werden stilgelegd waardoor bepaalde goederen niet meer geleverd zouden kunnen worden, werd het al iets serieuzer, want ja, dan komt onze consumptiemaatschappij in gevaar…

En nu merk je dat het virus zich als een olievlek over de wereld aan het verspreiden is. Van China Zuid-Korea, Japan, Iran en nog veel meer Aziatische landen verspreidde het virus zich over Azië en inmiddels is het ook in Europa om zich heen aan het grijpen met Italië als centraal punt. En ja dan komt het steeds dichterbij. Een hotel in Tenerife waar toeristen in quarantaine worden gehouden, dorpen in Noord-Italië die van de buitenwereld zijn afgesloten, steeds meer sportwedstrijden die worden afgelast of waarbij publiek wordt geweerd.

‘Het’ komt steeds dichterbij. Hoe dichtbij? En wat is ‘het’ eigenlijk? ‘Is ‘het’ slechts een sterkere variant van griep of blijkt het toch erger te zijn? Vragen, vragen, vragen. En juist die onduidelijkheid zorgt voor de onrust.

Zes maanden later

Soms zou ik willen dat ik een glazen bol had, want ik ben benieuwd naar de berichtgeving over zeg een half jaar. Is iedereen dan weer overgegaan tot de orde van de dag en blijkt het Coronavirus dan een onderwerp dat we pas weer bij het Jaaroverzicht terugzien?