Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Een dag als alle andere

blogdagIk doe de gordijnen open en zie een mooie mist over de weilanden. Het wordt weer een frisse ochtend.

Terwijl ik over de fietsbrug over De Rietplas fiets, bedenk ik me dat het wellicht toch wel handig was geweest als ik mijn jas had dichtgeritst.

In het fietstransferium ben ik zoals altijd weer eeuwen op zoek naar een vrije plek; de plekken die vrij lijken te zijn, zijn onbruikbaar doordat de ernaast staande fietsen van die fijne fietsen met mandjes zijn die drie plekken bezet houden.

Op het perron staan ze weer; de leraar die nog even een sigaret rookt, de zakenvrouw die ook nu ‘s ochtends om 7 uur al druk aan het bellen is, twee collega’s die het druk gebarend over van alles en nog wat hebben.

In de trein leest iemand nog ‘heel ouderwets’ een papieren krant. Vouwfietsman neemt weer zoals traditiegetrouw veel te veel ruimte in.

Als de trein Utrecht Centraal binnenrijdt zie ik weer overvolle bushaltes.

Op het Vredenburg scheuren fietsers, overstekende voetgangers of niet, blind door rood licht.

Terwijl ik door de reizigershal van Utrecht Centraal loop, zie ik op allerlei plekken zwaarbewapende agenten met een vinger aan de trekker.

Een dag als alle andere?

Auteur:

contentpublicist, vrijdenker, veggie, positieve realist, blogger, stadsmens maar verslaafd aan de bergen, dromer, Rotterdam, Houten ·

34 gedachten over “Een dag als alle andere

  1. Goede blog, Henk. Ik was er niet op voorbereid, want ik was niet in Utrecht. Ik was op mijn eigen veilige plekje in Haarlem, net zoals iedereen zich veilig waant in zijn eigen stad, in zijn eigen huis, in zijn eigen bus of tram. Brrr, niet te veel aan denken, anders ondernemen we niets meer. gr. Jeannet

    Like

    1. tuurlijk; kans dat je door ene onoplettende fietser overhoop wordt gereden is een stuk groter. Laten we gewoon proberen er een mooi leven van te maken voor wat betreft dingen die we zelf in de hand hebben, op de rest hebben we toch geen invloed.

      Liked by 1 persoon

  2. Tja.. zo komt het ineens wel heel erg dichtbij he.. Wij reizen regelmatig naar Frankrijk ivm familie die daar woont en op het vliegveld lopen sinds enkele jaren steevast zwaarbewapende militairen. Eerlijk gezegd kijk ik er niet meer van op en wen je eraan. En dat is toch ook wel raar eigenlijk..

    Like

  3. Helaas wordt het steeds erger, straks kijk je er niet meer van op en wordt het een gewenning.. Ik hoop dat het nooit zo ver komt, maar je kan er niet teveel bij blijven stil staan want dan wordt je gek in je eigen hoofd. Dan nemen de angsten de wereld over

    Like

  4. Vreselijk! Dat iemand zo de levens van vele anderen op de kop zet… Ik kan er niet bij komen… Zo verdrietig! Maar weet je wat ik ook heftig vindt? Het vingertjes wijzen en veroordelen van grote groepen mensen die hier misschien helemaal los van staan. Als ik zoiets doe, worden toch ook niet alle nederlandse vrouwen tussen de 30 en 40 jaar met een kind over één kam met mij geschoren…

    Like

Wil je reageren? Dat kan hier.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.