Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Een dag als alle andere

blogdagIk doe de gordijnen open en zie een mooie mist over de weilanden. Het wordt weer een frisse ochtend.

Terwijl ik over de fietsbrug over De Rietplas fiets, bedenk ik me dat het wellicht toch wel handig was geweest als ik mijn jas had dichtgeritst.

In het fietstransferium ben ik zoals altijd weer eeuwen op zoek naar een vrije plek; de plekken die vrij lijken te zijn, zijn onbruikbaar doordat de ernaast staande fietsen van die fijne fietsen met mandjes zijn die drie plekken bezet houden.

Op het perron staan ze weer; de leraar die nog even een sigaret rookt, de zakenvrouw die ook nu ‘s ochtends om 7 uur al druk aan het bellen is, twee collega’s die het druk gebarend over van alles en nog wat hebben.

In de trein leest iemand nog ‘heel ouderwets’ een papieren krant. Vouwfietsman neemt weer zoals traditiegetrouw veel te veel ruimte in.

Als de trein Utrecht Centraal binnenrijdt zie ik weer overvolle bushaltes.

Op het Vredenburg scheuren fietsers, overstekende voetgangers of niet, blind door rood licht.

Terwijl ik door de reizigershal van Utrecht Centraal loop, zie ik op allerlei plekken zwaarbewapende agenten met een vinger aan de trekker.

Een dag als alle andere?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Hoog Catharijne; van bouwval naar bouwput, naar. ..?

blog hoog catharijne

Hoog Catharijne; jarenlang was het een bouwval, daarna jarenlang een bouwput, en nu zie je langzamerhand steeds meer van het ‘nieuwe’ Hoog Catharijne daaruit tevoorschijn komen.

 

Bollendak

Steeds meer winkels die de deuren openen, en ook de omgeving krijgt steeds meer vorm, met de oplevering vorige week van het bollendak tussen station Utrecht CS en Hoog Catharijne als laatste ‘hoogtepunt’. Een paar dagen ben ik er nu onderdoor gelopen van en naar mijn werk, en ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik er nu echt van moet vinden.

Puur als los bouwwerk vind ik het best geslaagd, maar functioneel heb ik zo mijn twijfels. Doordat het zo hoog hangt heeft het totaal geen functie als regenscherm. Er hoeft bij regen maar een zuchtje wind te staan en je wordt overal drijfnat.

Ik mis ook een beetje de samenhang met de omgeving. Het stationsplein is nog lang niet af, kan best dat als alles is opgeleverd het een heel ander verhaal is en het dak wel degelijk de omgeving blijkt te versterken, maar op dit moment heb ik het gevoel dat het daar maar een beetje staat te staan. Je hebt Utrecht Centraal, Hoog Catharijne en dat dak.

Hoog Catharijne

Die gemengde gevoelens heb ik eigenlijk bij heel Hoog Catharijne. Het ziet er best mooi uit, veel lichter dan de donkere bunker die het jarenlang was, maar als je kijkt naar de winkels die er zijn dan bestaat het voor het overgrote deel uit winkels die iets verderop in de binnenstad ook al aanwezig zijn. Nog een Starbucks, nog een Manfield, nog een Zara, We, Douglas, Rituals etc.

Allemaal winkels die een paar honderd meter verderop in de binnenstad ook aanwezig zijn. En of de 85e gepimpte fastfoodtent nou echt een versterking is…

In de binnenstad zitten die winkels gemixed met andere, niet ketenwinkels, maar in Hoog Catharijne zijn het vrijwel alleen maar ketenfilialen. Gevolg is volgens mij dat de speciaal winkels in de binnenstad het steeds meer van de Utrechters zelf moeten hebben omdat toeristen niet verder komen dan Hoog Catharijne.

Voor de eigenaar van Hoog Catharijne positief, maar voor de leefbaarheid van de binnenstad lijkt me dat een verkeerde ontwikkeling, zeker als over een jaar of wat de het economisch weer wat minder gaat.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Iets met een 3

Trein schruns ICEStel, je bent van plan om op vakantie naar Oostenrijk te gaan. De één doet dat met de auto, de andere met het vliegtuig of met de bus, maar S. en ik kozen, zoals zo vaak, om met de trein richting Oostenrijk te gaan.

Ondanks dat er best vaak ‘gedoe’ (waarover je in mijn blogposts  ‘Fijn met de trein , ‘Waar zouden we zijn zonder de trein‘ en ‘Vakantiemijmeringen; Duitsers en treinen‘ al kon lezen) is met treinreizen, is het zeker voor de richting Duitsland/Zwitserland/Oostenrijk voor mij de meest ontspannen manier van reizen. En dat ‘gedoe’, daar is altijd wel een oplossing voor te vinden, en het levert weer vulling voor een blog op;-). Bovendien hou ik wel van dat geïmproviseer.

Dit jaar was de vakantiebestemming Schruns in Oostenrijk.

Via Zwitserland

Vooraf gekeken hoe we daar het beste met de trein konden komen, en na de afweging dat het een reis van een uur of 10 zou zijn en dus enige overstaptijd wel lekker zou zijn, kozen we ervoor om via Basel en Zurich te reizen. We zouden dan een overstapruimte van 40 minuten en van ruim 20 minuten hebben. Lekker om even de benen te strekken, geen stress om vertragingen te hebben en om wellicht een koffie te scoren…

Maar een dikke week voor onze vakantie kwam opeens het nieuws dat in Duitsland een treintunnel in aanbouw verzakt was, en dat er daardoor geen treinverkeer mogelijk zou zijn tussen Baden-Baden en Rastat. En laat dat nou net op onze route richting Oostenrijk liggen… Behoorlijk balen, want alternatief dat zij boden zou betekenen dat we 3 keer extra zouden moeten overstappen waaronder een keer op een bus, en nog eens minimaal 2 uur later zouden arriveren als we alle volgende aansluitingen wel zouden halen…

Parijs…

Andere optie die ze boden was om te reizen via Parijs… Iedereen die in zijn leven Parijs wel eens heeft gebruikt als overstapstation voor de trein weet dat Parijs qua treinstations en doorgaande treinverbindingen met voorsprong de meest waardeloze stad is die er is.

In plaats van gewoon over te kunnen stappen van de ene op de andere trein, zoals je in elke normaal ontwikkelde stad kunt doen, moet je in Parijs, ‘klantvriendelijk’ als ze zijn, als je je uit de trein hebt gewurmd, eerst met al je bagage door veel te smalle toegangspoortjes zien te wurmen.

Vervolgens wacht je een ellenlang onoverzichtelijk gangenstelsel richting de metro. Daar moet je maar zien uit te vinden welke metro je nodig hebt. Vervolgens moet je je een overvol en veel te heet metrostel in proberen te vechten. Als je dat hebt overleefd moet je je weer bij de juiste halte uit de metro proberen te wurmen, om dan weer door die anorexiapoortjes op zoek te gaan naar je vervolgtrein.

Niet geheel verrassend dus dat de Parijsroute al bij voorbaat afviel voor me.

7 en 4

Daarom ging ik maar zelf op zoek naar een handigere route. Ik vind het heerlijk om allerlei sites etc door te spitten op zoek naar een oplossing. Ik kwam uiteindelijk uit op een route die ik bij de eerste boeking ook al had gevonden, maar toen terzijde had gelegd aangezien we dan maar 7 en 4 minuten overstaptijd zouden hebben…

Maar ja nood breekt wet, en bijkomend voordeel was wel dat als alles goed zou gaan, we dan in plaats van twee uur later, zelfs anderhalf uur eerder dan oorspronkelijk gepland zouden arriveren…

Dus nieuwe zitplaatsreservering gekocht, op naar Oostenrijk… Dacht ik…

Iets met een drie

Maar bij Utrecht Centraal begon het ‘gedoe’ al: 5 minuten voordat de trein zou arriveren, werd er plotseling omgeroepen dat reizigers voor onze trein die een drie in hun reservering hadden, contact moesten opnemen met een perronmedewerker… Die perronmedewerker was nergens te vinden, en bovendien was ook totaal niet duidelijk over welk nummer ze het hadden. In ons reserveringsnummer stond geen drie, dus ik ging er van uit dat het niets voor ons was…

Dat ik daarin nogal ongelijk had bleek toen de trein arriveerde. Op het digitale bord op het perron hadden we al gekeken op welke plek ons treinstel zou stoppen zodat we meteen konden instappen, zonder ons met koffers door te hele trein te hoeven worstelen.

Maar toen de trein arriveerde, bleek doodleuk dat de treinstellen 31 tm 39 (dat heb je dus die drie…) niet waren meegekomen. Ergens in Duitsland zouden die rijtuigen weer worden aangekoppeld…

Hartmassage

Als advies gaven ze doodleuk dat je als reiziger dan maar moest kijken of er in een van de wagons die wel aanwezig waren nog plek was… Als blikken hadden kunnen doden was er op dat moment hartmassage nodig geweest op perron 18 van Utrecht CS…

Maar als je je op het ergste (paar uur staan in een overvolle trein) instelt valt het soms achteraf reuze mee. Dat was in dit geval ook zo, want voor onze neus stond de restauratiecoupé, dus toen hebben we gewoon de hele reis richting ons overstapstation in het restaurant gezeten. Heerlijk ruime stoelen, en van drukte in de andere coupé’s was daar niet veel te merken;-)

Door al dat gedoe van reizigers die totaal niet wisten waar ze aan toe waren, en dus ook niet waar ze moesten instappen, vertrokken we al 10 minuten te laat uit Utrecht. Aangezien we een marge hadden van 7 minuten zou dat betekenen dat we onze volgende aansluiting zouden missen. Maar in Mannheim aangekomen, bleek onze aansluitende ICE-trein te wachten op onze trein, zodat niemand zijn/haar aansluiting hoefde te missen.

Datzelfde verhaal herhaalde zich bij onze volgende aansluiting, zodat we ook daar meteen van de ene op de andere trein konden overstappen.

The only way is up…

Waardoor we al met geheel volgens schema in Schruns aankwamen, helemaal voorbereid om via een qua stijgingspercentage Alpe d’Huez achtige weg naar ons appartement te spoeden, maar daarover meer in mijn volgende blog…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Waarom?

hoeveelHet nieuws rondom de verijdelde aanslag in het station van Brussel is, alhoewel het minder dan een week geleden gebeurde, al lang weer naar de achtergrond verdwenen, maar toch:

Ik betrapte me de afgelopen dagen, toen ik op weg naar mijn werk door de stationshal van Utrecht Centraal liep, meerdere keren op de gedachte:

Waarom zijn we in Nederland tot nu toe steeds de dodelijk dans van de aanslagen ontsprongen?

  • Simpelweg geluk?
  • Veiligheidsdiensten?
  • Is Nederland niet interessant genoeg voor aanslagen?

Ondertussen probeer ik me een weg te banen door de mensenmenigte; student, forens, Starbucksverslaafde, jood, koerd, vouwfietser, jong, oud, hetero, homo, moslim, skinhead…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Bouwput Hoog Catharijne; van gedrocht tot…?

hoog catharijneBouwputten, ik vind het boeiende fenomenen. Jarenlang heb je ermee te maken; in het begin vervloek ik ze omdat ze alleen maar voor overlast lijken te zorgen, maar na verloop van de tijd raak ik gewend aan die overlast en begint de nieuwsgierigheid naar wat er voor terug komt. Steeds duidelijker worden de contouren, en op een gegeven ogenblik als de stofwolken en bouwhekken verdwenen zijn, zie je dan het eindresultaat.

Soms zit het mee…

De ene keer, bijvoorbeeld bij het station van Rotterdam Centraal, is het alle overlast meer dan waard geweest, en komt uit zo’n bouwput een schitterend bouwwerk tevoorschijn.

En soms zit het tegen…

De andere keer, bijvoorbeeld bij Utrecht Centraal, slaan ze de plank mis en is het eindresultaat een saaie kille grijze doorgangshal, waar je het liefst zo snel mogelijk doorheen loopt.

Oud Hoog Catharijne

De bouwput van Utrecht Centraal was een onderdeel van een nog veel grotere bouwput, waar onder andere ook winkelcentrum Hoog Catharijne onderdeel van uit maakt. Het positieve van die laatste bouwput is dat het nooit slechter kan worden dan wat er al stond.

Het centrum van Utrecht is schitterend; ik loop er in mijn pauze met veel plezier door heen, maar als ik dan in de buurt van Hoog Catharijne kom dan vraag ik me steeds af wie in hemelsnaam daar zo’n bouwwerk heeft kunnen neerzetten. Wanstaltig lelijk is nog heel voorzichtig uitgedrukt.

Maar deze week kwam er uit die bouwput eindelijk weer eens iets tastbaars naar boven en wel het eerste deel van Hoog Catharijne, en ik moet zeggen; het is het wachten waard geweest.

Nieuw Hoog Catharijne

Waar het oude Hoog Catharijne allemaal onoverzichtelijke donkere kruipdoor sluipdoor gangen had, is daar in het nieuw opgeleverde stuk totaal geen sprake van;

Hele mooie hoge ruime paden, met een overvloed aan licht. En waar ze bij de bouw van Utrecht Centraal blijkbaar vergeten zijn dat ze met mensen te maken hebben met zo’n gevoelloze doorgangshal als gevolg, hebben ze daar bij Hoog Catharijne wel aan gedacht.

Vibe

Alhoewel er pas een klein gedeelte af is, heeft het al wel meteen een hele goede vibe. Ik weet niet waar het precies aan ligt, maar het zal wel een combi zijn van onder andere kleurgebruik en het mooie zicht op de Catharijnesingel dat zorgt voor een heel goed gevoel, waar het zeker als het af is en geen straf is om langer te verblijven.

Oude wijn in nieuwe zakken

Wat ik me wel afvraag is wat het beschikbaar komen van de winkelruimtes in Hoog Catharijne voor gevolgen heeft voor de rest van de binnenstad. Veel winkels die er nu zitten , zaten ook al in de binnenstad. Zo zit er een grote winkel van Zara, terwijl er letterlijk nog geen 50 meter verderop al een groot filiaal van de Zara staat. Bij de WE en schoenenzaak Sascha hetzelfde.

Allemaal winkels die je, als je Hoog Catharijne uitloopt, ook direct voorgeschoteld krijgt. Beetje oude wijn in nieuwe zakken. Benieuwd of de opening van Hoog Catharijne als gevolg heeft dat het centrum met leegstand te maken gaat krijgen.

Wat vindt jij?

Wat vindt jij van het nieuwe Hoog Catharijne? Wat vindt je goed en wat had er anders gemoeten?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor

Vijftig tinten grijs op Utrecht Centraal

grijsblog2Wie het nieuwe station Utrecht Centraal heeft ontworpen weet ik zo gauw niet, maar hij of zij moet ongetwijfeld een groot liefhebber zijn geweest van 50 tinten grijs:

Grijs, grijs en nog eens grijs

De perronoverkappingen zijn grijs, de tegels zijn grijs, ga je de grijze roltrap op, dan kom je langs saai grijs beton. De vloer van Utrecht Centraal? Grijs; Het dak? Grijs. De trappen in de hal? Grijs. Alle steunbalken etc? Grijs. De omlijsting van de toegangsdeuren? Grijs.

Zo jammer dat de ontwerpers van Utrecht Centraal totaal voorbij zijn gegaan aan iets toch niet geheel onbelangrijks; kleur. Alle materialen die ze hebben gebruikt zijn zo grauw en steriel en daardoor levenloos. Hebben ze weleens gehoord van bijvoorbeeld hout? Je hoeft maar naar Rotterdam CS te kijken wat een verschil dat maakt: een station waar je je meteen thuis voelt.

 Doorgangshal

Utrecht Centraal is zeker niet lelijk, maar die hoge stationshal heeft totaal geen sfeer en straalt eigenlijk alleen maar uit dat het niet meer dan een kille doorgangshal voor gejaagde forenzen is.

Erg jammer want met een beetje moeite en aandacht kun je daar zo een sfeervolle plek van maken.

Als je de roltrap richting de stationshal neemt, kijk je tegen de lelijke grijze betonnen zijkant van de vloer aan. Geeft dat beton een verfje of monteer er gekleurde platen tegenaan. Zo geef je reizigers meteen een goed gevoel.

En geef die stationshal wat smoel door er bijvoorbeeld een paar grote sculpturen oid te plaatsen. Zo benut je de hoogte van die hal, en geef je reizigers het gevoel meer te zijn dan passanten en verleid je ze om er langer te verblijven.

7 december is de officiële opening van dat station, dus ze hebben ruim nog een maand om er nog wat van te maken, ik ben benieuwd….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Utrechtse lente aangebroken?

blog hoog catharijneAl een jaar of 7 loop ik vrijwel elke werkdag van Utrecht centraal naar mijn werk, even verderop in het centrum van Utrecht

Eigenlijk vanaf het moment dat ik in Utrecht kwam werken was het een grote bouwput, en dat werd in die 7 jaar steeds erger. Steeds meer panden werden afgebroken, wegen afgesloten, omgelegd, afgesloten en weer omgelegd en dat jaren lang.

En alhoewel het nog jaren duurt voordat alles af is, merk je nu wel dat er langzamerhand iets aan het veranderen is. Het voortdurende afbreken van gebouwen gaat nog driftig door, maar steeds vaker zie je dat het zijn vruchten begint af te werpen.

Rotterdam

Wat dat betreft is het een mooie parallel met Rotterdam, waar ik jaren heb gewoond. Jarenlang liep ik daar ook van de ene bouwput in de andere, maar daar is nu eindelijk een eind aan gekomen, met een bruisend centrum als uitkomst. Terwijl ik dit typ weet ik dat het centrum van Rotterdam nooit af is, maar nu is er in ieder geval een centrum waar je nationaal en internationaal mee voor de dag kan komen.

Maar terug naar Utrecht. Ook hier merk je nu dat een soort van lente is aangebroken voor wat betreft de bouwwoede. Het afbreken maakt meer en meer plaats voor opbouwen. TivoliVredenburg is vorig jaar opgeleverd en het eerste deel van de opnieuw uitgegraven Catharijnesingel is ook opgeleverd.

Utrecht Centraal

In de stationshal van Utrecht Centraal vechten forenzen en bouwhekken nog een hevige strijd om de beperkte ruimte, maar als het een beetje meezit is die tweestrijd over een half jaar in het voordeel van de treinreiziger beslecht en zijn de bouwhekken ook daar verleden tijd.

Langzamerhand merk je in Utrecht dat er een besef komt van dat het toch wel mooi begint te worden wat er allemaal gaande is, een hele positieve vibe.

Genant

Wat dat betreft is er momenteel een ding dat er wat dat betreft in negatieve zin uitspringt, en dat is de bijna genante afwikkeling van het V&D fiasco. Naast dat ik er regelmatig wat kocht, gebruikte ik het V&D pand ook als afsnijmogelijkheid tussen mijn werk en het station.

Maar de afgelopen twee weken ben ik er nog 1 keer geweest, om er vervolgens in een grote boog omheen te lopen. Het leek wel of er een bom was ontploft, zo bende was het na een dag faillissementsverkoop. Uitverkoop brengt het slechtste in mensen boven, dat werd weer eens duidelijk. Die grote bende is het nog steeds, nu proberen ze naast wat overgebleven troep ook alle aanwezige winkelinventaris te slijten. Triest dat een eens succesvol warenhuis zo triest moet eindigen.

Nu maar hopen dat er snel iets anders voor in de plaats komt zodat ook dat gebied mee kan liften met die positieve vibe die in de rest van het centrumgebied van Utrecht hangt.