Geplaatst in Dagelijkse leven

Zeg het met woorden

Foto door Meta Dizayn op Pexels.com

Wie heeft het niet; dat je een woord hoort, waarvan je geen flauw idee hebt wat het betekent, maar dat om de een of andere reden toch blijft hangen.

Ik heb dat met veel woorden, met als meest duidelijke voorbeeld de woorden ‘veritatis splendor’. Die twee woorden hoorde ik een keer op het journaal en sindsdien zijn zeis dat altijd blijven hangen. Wat mij betreft puur qua klank schitterende woorden. Veritatis splendor is de naam van een pauselijke encycliek uit 1993, dus waarschijnlijk heb ik het in 1993 tijdens een journaaluitzending gehoord. Inmiddels zijn we 28 jaar verder en komt dat woord nog regelmatig opploppen.

Versplinterde elleboog

De medische wereld is wat dat betreft ook een goudmijn; vorig jaar augustus ben ik gestruikeld en in normale mensentaal had ik toen mijn elleboog compleet versplinterd en in mijn bovenarm diverse breuken. In de medische wereld heet dat echter een ‘ernstig comminutieve distrale intra-articulaire supracondylaire en condylaire humerusfractuur’. Wow! Ik had het zelf niet mooier kunnen omschrijven.

Zoals gezegd; de medische wereld is wat mooie bijna poëtische woorden betreft een goudmijn; zij het natuurlijk dat veel van die mooie woorden ernstige aandoeningen omschrijven.

Nursing

Mijn mooie vrouw S. werkt in het ziekenhuis en heeft daardoor abonnementen op de nodige vakliteratuur. Een van die abonnementen is het blad ‘Nursing’. Ik lees alles wat los en vast zit en liefst ook teksten van buiten mijn eigen vakgebied. De Nursing is wat dat betreft een perfect blad; niet alleen interessant om te lezen qua inhoud, maar ook een goudmijn voor wat betreft mooie woorden. Heel veel van wat daarin staat is voor mij abacadabra, maar wat me steeds weer zo trekt aan dat magazine zijn de gebruikte medische termen. Vele soms hele poëtische termen waar vaak de meest ernstige aandoeningen achter schuil gaan.

Ankylopoetica

Uit de afgelopen edities heb ik weer de nodige pareltjes weten te vinden: schitterende woorden qua klank waarvan ik maar hoop dat niemand er ooit mee te maken krijgt. Ik heb geprobeerd om ook de betekenis erbij te vinden, maar dat is niet bij allemaal gelukt.

  • Pes equinus – Spitsvoet
  • Epitheliasatie – Vorming van epitheelcellen
  • Oxygenatie – Verzadiging met zuurstof
  • Distale interfalangeale polyartropathie
  • Spondylitis ankylopoetica – De ziekte van Bechterew
  • Seronegatieve arthritis – Reumatische arthritis
  • Supraventriculaire aritmieën
  • Decubitus – Doorligwonden
  • Tiotropiumbromide – Geneesmiddel
  • Recidiverende pyelonefritis – Nierbekkenontsteking

Het mooiste woord is wat mij betreft dit keer ‘Spondylitis ankylopoetica’ . Wat is wat jou betreft de winnaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven

Een kostbaar afstapje

blog over medische termen

Zorgverzekeringen; je betaalt er elke maand een fiks bedrag voor, maar waarom eigenlijk? De afgelopen weken kreeg ik daar een meer dan duidelijk antwoord op.

26 augustus besloot ik om een afstapje ook eens vanuit een liggende positie te bekijken, met een ‘ontplofte’ elleboog en een gebroken bovenarm als resultaat. Gevolg was een ritje met de ambulance, ziekenhuisbehandeling in ziekenhuis 1 en een week later een operatie en overnachting in ziekenhuis 2, de nodige medicijnen en vervolgens drie keer in de week therapie.

Dat dat de nodige kosten met zich meebrengt is geen verrassing, maar de afgelopen week merkte ik pas om wat voor een grote bedragen het gaat. Om je een idee te geven:

  • Ambulance – Het ritje in de ambulance van de plek waar ik was gevallen naar het ziekenhuis was minder dan 5 minuten, maar toch: 749 euro.
  • Medicijnen/medische hulpmiddelen – Pijnstillers als Paracetamol, Diclofenac enOxycodon en een maagbeschermer: 140 euro.
  • Fysiotherapie – Vanaf begin september heb ik 3 keer in de week fysio a 31,20 euro per behandeling: inmiddels een bedrag van 750 euro.
  • Operatie+ opname ziekenhuis – Begin september hebben ze in het ziekenhuis met behulp van stalen platen en schroeven mijn elleboog en bovenarm weer in elkaar weten te puzzelen. Kosten van die operatie+ daarbij horende overnachting: 5.888 euro…

Totaalbedrag tot nu toe

Totale schade tot nu toe al meer dan 7.500 euro. maar… dat is nog lang niet alles, want…

Het eerste ziekenhuis, waar ze foto’s hebben gemaakt en mijn arm/elleboog in het gips hebben gezet, heeft nog geen declaratie ingediend. en dat zal ongetwijfeld ook een bedrag zijn dat in de 4 cijfers loopt.

Ook lopen de kosten voor fysio de komende maanden gewoon nog door. Ik heb nog maanden fysio nodig en voorlopig is dat bij 3 behandelingen in de week dus meer dan 90 euro per week. Daarnaast moet ik binnenkort weer naar het ziekenhuis voor een foto om te kijken hoe alles geheeld is, en over een aantal maanden moet ik weer terugkomen voor een volgende controle. Allebei dingen die natuurlijk ook niet gratis zullen zijn.

Nederland; helemaal zo gek nog niet

In totaal zal het dus boven de 10.000 euro komen. Door zo’n stom afstapje en de daarbij komende kosten realiseer ik me maar weer eens wat een geluk ik eigenlijk heb dat ik in een land woon waar iedereen minimaal een basisverzekering heeft en dus bij dit soort geintjes niet meteen in financiële problemen komt. En ja, daarom betaal ik mijn zorgverzekering in het vervolg met iets meer plezier.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Tijd gaat snel

Time flies when you’re having fun. Of ik de afgelopen 4 weken als ‘fun’ zou omschrijven? Niet echt, maar omgevlogen zijn ze wel.

Vier weken geleden zorgde een afstapje van 15 cm ervoor dat mijn elleboog en bovenarm aan barrels lagen. Inmiddels heb ik een ambulance en twee ziekenhuizen van binnen gezien, met drie behandelingen in de week al heel wat fysio-behandelingen gehad en is mijn linkerarm omhuld geweest met achtereenvolgens gips, verband, pleisters en nu een tubigrip. De hechtingen zijn er nu twee weken uit en als het goed is is nu alles dicht en kan komende week dat litteken kennismaken met de buitenlucht.

Ik ben dus de afgelopen maand diverse keren in een ziekenhuis geweest en steeds als ik daar kom, heb ik om de een of andere manier altijd een soort van luchthavengevoel; oftewel mensen kijken. Dat je op een luchthaven toeristen met koffers of allerlei geuniformeerd personeel ziet lopen en je je afvraagt met welke reden en naar welke bestemming zij op weg zijn. In een ziekenhuis vraag ik me dan altijd af waarvoor de mensen die ik daar zie lopen in het ziekenhuis zijn. Welke behandeling gaan zij ondergaan, of bij het personeel; wat zou diegene voor functie hebben?

Mondkapjes

Veel mensen vinden die mondkapjes ondingen, niet nodig en nog veel meer. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je voor je werk de hele dag zo’n mondkapje moet dragen, je die dingen inmiddels aardig zat bent. Zelf hoef ik alleen in de trein richting fysio een mondkapje te dragen (iets van twintig minuten per reis, dus goed te doen).

Trouwens wel wennen om met 1 hand zo’n mondkapje op te zetten. De eerste twee exemplaren sneuvelden daarom ook, maar inmiddels ben ik er 10 fysiobehandelingen later, heel bedreven in. Zoals ik al zei; ik kan me heel goed indenken dat mensen het ondingen vinden; voor sommigen is het mogen/moeten dragen van een mondkapje echter een soort van statussymbool, nu mogen ze ook meedoen met de ‘groten’.

Gisteren kwam ik terug van weer een fysio-behandeling. Schuin tegenover me zat een moeder met haar zoontje druk te praten over van alles en nog wat:

Zoon (blijkbaar 11 jaar en bijna jarig) heel enthousiast en trots: ‘nog 3 nachtjes slapen en dan mag ik ook eindelijk mondkapjes dragen in de trein!‘ Je hebt toch de mondkapjes die ik wilde gekocht?

Moeder: Dat zie je wel op je verjaardag. Je weet de afspraak hè: van ons krijg je drie mondkapjes en van opa en oma krijg je er twee. Dan heb je voor elke elke dag met de trein naar school gaat een andere. Als je ze kwijtraakt moet je van je zakgeld nieuwe kopen of je gebruikt de gewone mondkapjes.

Verfrissend hoe kinderen tegenover zoiets aankijken;-).

Geplaatst in Dagelijkse leven

En daar lig ik dan

Tijdens bergvakanties heb ik regelmatig dat ik over stukken loop waarbij ik denk: hier vallen is niet heel slim. En ’s winters als het glad is en ik glibberend vlak langs een sloot fiets heb ik soms diezelfde gedachte. Op de een of andere manier komt er dan een soort van extra waakzaamheid naar boven.

Toen ik vorige week met E. ergens n Nijmegen een werkoverleg had, was die waakzaamheid er logischerwijs niet, want een kantoorpand is bepaald niet de meest gevaarlijke plek zou je zeggen…

Tot ik een lullig opstapje over het hoofd zag en struikelde, tijdje buiten westen was en geen flauw idee had waar ik was en wat ik deed. Toen ik weer wat helderder werd, bleek ik op een betonnen vloer te liggen met allemaal bezorgde mensen om me heen. Nadat ik even later in een ambulance lag begon het tot me door te dringen dat er iets meer aan de hand was dan wat simpele blauwe plekken/schaafwonden.

En de foto’s in het ziekenhuis wezen dat ook uit: bovenarm op drie plaatsen gebroken en mijn elleboog werd door de arts omschreven als ‘ontploft’.

Omdat het een gecompliceerde operatie is en er in Nijmegen niet direct plaats was besloot ik dat het dan handiger was om naar een ziekenhuis in de buurt te gaan. Daar donderdag samen met S. heen gegaan, en conclusie van de trauma-arts daar was exact hetzelfde: Foute boel en tijdens operatie van uur of 3 gaat hij proberen alles met schroeven/platen weer zoveel mogelijk aan elkaar te zetten. Revalidatie/fysio daarna kan een jaar duren en na verwachting hou ik er wel iets van blijvende stijfheid aan over. En dat allemaal door zo’n stom afstapje van 15 cm…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

1.000 euro en dan…?

Soms komen er van die nieuwsberichten waarvan je in eerste instantie denkt; goh, dat is positief; maar als je er dan langer over nadenkt blijkt het een stuk minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht.

Dat heb ik met dat bericht dat mensen in de zorg die zich met Corona-werkzaamheden hebben bezig gehouden, een bonus van 1.000 euro krijgen vanwege hun extra inzet. Iets waar ik in eerste instantie helemaal achter stond, maar toen ik er verder over las kreeg ik steeds meer bedenkingen.

Sympathiek

Op het eerste gezicht lijkt het een sympathiek gebaar en in lijn met wat je de afgelopen maanden door alle partijen heen hoorde; de zorg is onderbetaald, dat moeten we gaan veranderen. Maar als je dan Mark Rutte later in een debat hoort zeggen dat hij tegen een structurele salarisverhoging is in de zorgsector omdat anders andere sectoren ook bij hem komen aankloppen, dan realiseer je je al gauw dat het gewoon een wel heel doorzichtig doekje tegen het bloeden is. En dat zijn waardering vooral bij woorden blijft in plaats van concrete structurele daden.

Waardering?

En dan die 1.000 euro zelf. Het werd gepresenteerd als een blijk van waardering voor getoonde inzet tijdens de Corona-crisis, maar waarom worden er dan groepen zoals artsen uitgesloten? Die hebben toch net zoals al die andere groepen diensten gedraaid van weet ik veel hoeveel uur? Waarom worden die dan uitgesloten van die bonus? Enkel en alleen omdat ze een hoog salaris hebben? Dat is toch een totaal onzin-argument als die bonus een blijk van waardering zou zijn voor verrichte werkzaamheden? Dan maakt het toch niks uit of je maandelijks nu 1.500 , 2.500 of 4.500 euro per maand op je loonstrookje krijgt? Criterium moet toch je inzet zijn en niet je salaris?

Met andere woorden, het is gewoon verkapte inkomenspolitiek, en dan nog niet eens voor een volledige groep. Door die bonus niet aan iedereen in de zorg te geven, maar aan een beperkte groep, werk je ook nog willekeur in de hand, want hoe bepaal je wie er wel en niet recht heeft op die bonus?

Bijvoorbeeld personeel dat niet direct op Corona-afdelingen heeft gewerkt maar er er wel voor heeft gezorgd dat de ‘gewone’ zorg in het ziekenhuis kon blijven draaien waardoor er ook nog inkomsten waren, hebben die er wel recht op of niet?

Het wordt aan de zorginstellingen overgelaten wie wel en niet voor die bonus in aanmerking komt, dus je weet nu al dat de ene zorginstelling het ziet als een kans om personeel een welverdiend extraatje te geven en heel soepel om gaat met de voorwaarden voor die bonus, terwijl een andere instelling heel star de regels gaat toepassen waardoor er daar veel minder mensen voor die bonus in aanmerking komen. Lijkt me voor zorginstellingen een keuze die ze moeten maken waar ze ook niet op zitten te wachten.

En zo is de kans erg groot dat een ansich heel positief gebaar in de praktijk heel negatief uitpakt.