Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; 20 jaar later

DSCN4325

Sinds het gedwongen thuiswerken loop ik er elke dag wel minstens één keer doorheen; de weilanden aan de andere kant van de rondweg hier tegenover ons. Een perfecte manier om toch wat beweging te krijgen nu ik het zonder mijn dagelijkse fietstochtje naar Utrecht moet stellen.

En bovendien een ideale plek om als ik tijdens mijn werk met bepaalde teksten of mails worstel, even lekker mijn hoofd leeg te maken en vervolgens als ik weer thuis kom met nieuwe energie me op die teksten te storten.

Half maart, toen het thuiswerken begon, en ik daar door de weilanden slenterde, liep ik daar vaak met de gedachte van; hoe lang kan ik nog van dit uitzicht genieten voordat het heeft plaatsgemaakt voor grootschalige woningbouw?

Houten in 2040

In Houten moeten namelijk de komende twintig jaar iets van 5.000 huizen extra worden gebouwd, ongeveer een vijfde van het huidige aantal.

Dat zijn geen aantallen die je zo even op een vrijliggend grasveldje bouwt. Er waren  in Houten 3 opties voor grootschalige woningbouw. Eén van die drie optie was het omtoveren van zo’n bedrijventerrein dat elke gemeente wel heeft; zo’n anoniem bedrijventerrein langs een snelweg waar je eigenlijk alleen komt als je er persé moet zijn, maar verder heb je er niets te zoeken. In Houten is dat een bedrijventerrein naast de A27. Bepaald niet het mooiste stukje Houten.

Daarnaast had je als optie het centrumgebied en als derde optie het weidegebied aan de andere kant van de rondweg, recht tegenover ons.

En eerlijk gezegd had ik me er al een beetje bij neergelegd dat die weilanden zouden worden opgeofferd voor woningbouw. Niet echt een ontwikkeling waar ik heel blij van werd, maar ja, het grotere belang gaat in zo’n geval nu eenmaal voor het individuele belang.

Positieve verrassing

Maar toen een week ofzo geleden de plannen bekend werden, bleek tot mijn verrassing dat van de drie beschikbare grootschalige bouwlocaties er uiteindelijk eentje was afgevallen; het weilandgebied voor mijn deur. Het groen houden van dat gebied vonden ze dusdanig belangrijk dat ze voor de andere twee opties hebben gekozen.

In plaats daarvan komt er, als die plannen natuurlijk definitief worden goedgekeurd,  nu in de plaats van dat bedrijventerrein aan de A27 een mix van bedrijventerrein en een geheel nieuwe woonwijk. Daarnaast gaan ze het centrum van Houten zoals ze het in dat plan zo mooi noemen; ‘stadse accenten’ geven, oftewel ze gaan de hoogte in.

Nou is dat ‘de hoogte’ ingaan relatief’; de bedoeling is dat er op een paar plekken tot maximaal 14 woonlagen gebouwd gaat worden, oftewel een meter of 50 hoog. In Houten is dat hoog, aangezien er nu tot maximaal 4 woonlagen gebouw wordt, maar in Rotterdam beginnen ze pas bij 175 meter hoogte aan het woord hoogbouw te denken.

En het bleef stil

Of te nu door de Coronacrisis komt weet ik niet, maar het viel me op dat in Houten die plannen best goed zijn ontvangen. Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat bewoners een vierde kliko zouden krijgen buitelden voor- en tegenstanders over elkaar heen om elkaar voor rotte vis (die trouwens in de groene gft-bak moet) uit te maken, en ook zoiets wereldschokkends als hondenpoep of het niet bezorgen van het huis-aan-huisblad staat altijd garant voor verhitte discussies op de Houtenpagina van Facebook.

Maar na het bekendmaken van die ingrijpende plannen bleef het eigenlijk oorverdovend stil voor wat betreft protesten. Tuurlijk is er hier en daar wat onvrede, maar dat is dan meer over de hele inspraak procedure die door die hele Coronacrisis nu vrijwel geheel digitaal gaat, of mensen die in de plannen lazen dat er wellicht hoogbouw in hun buurt komt en willen weten wat er dan exact komt. Maar furieuze tegenstanders heb ik tot nu toe nog niet gehoord. Ook een teken natuurlijk dat het uitgebreide inspraaktraject dat vooraf ging aan het vaststellen van die plannen, geen wassen neus was, maar dat er echt is geluisterd.

Leve de leegte

En dus loop ik de laatste weken met een heel andere gedachte door die weilanden; mooi dat ze groen blijven en dat het een ideale plek is voor inwoners van Houten om lekker te lopen/fietsen/skeeleren (en ja, die 1,5 meter afstand is daar geen probleem).

DSCN4333a

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Lopend door Houten

Rietplas Houten

De afgelopen weken rond de feestdagen hadden S.en ik wat dagen vrij, en aangezien het winterse weer in geen velden of wegen te bekennen was en we lekker wat vrije tijd hadden, was dat ook een mooie gelegenheid om eens wat langere tochten door Houten en omgeving te maken.

Terwijl we in het buitengebied aan de andere kant van de rondweg liepen, vroeg ik me af hoe lang we daar nog in de huidige vorm zouden kunnen lopen. We wonen hier nu een jaar of vijf en de eerste jaren zag je eigenlijk weinig verandering in Houten; Houten was Houten en dat leek het voor altijd te blijven.

Het mooie aan Houten vond/vind ik de hoeveelheid groen, maar je merkt steeds duidelijker dat die hoeveelheid groen meer en meer onder druk komt te staan door het ook in Houten steeds sterker wordende woningbouwvirus.

Waren leegstaande kantoren die omgebouwd werden tot appartementen een nog redelijk onopvallend onderdeel daarvan, inmiddels zie je ook de veel zichtbaardere onderdelen daarvan.

‘Het maïsveld’

Toen ik nog niet 100 % van de tijd op mijn fiets richting mijn werk ging, pakte ik altijd de fiets om naar station Houten Castellum te gaan om daar de trein te pakken. Eerst de fietsbrug over de Rietplas en daarna langs ‘het maïsveld’. Ik vond het altijd mooi dat zo’n plek midden in een stad/dorp mogelijk was. Tuurlijk wist ik wel dat daar woningbouw gepland was, maar toch. Zo lang S. en ik in Houten wonen, was dat maïsveld er en was ik er eigenlijk best wel aan gehecht.

Maar een half jaar geleden ofzo verschenen daar grote borden met de aankondiging dat daar 300 woningen zouden worden gebouwd. Inmiddels zijn bouwvakkers daar druk bezig met de eerste huizen en over iets van een jaar heeft de ruimte van het maïsveld plaatsgemaakt voor het beton van 300 woningen.

En die 300 woningen zijn nog maar een fractie van wat er de komende jaren nog op stapel staat. Net zoals vrijwel overal is ook in Houten de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, met als gevolg dat er duizenden woningen bijgebouwd moeten worden, iets van 5.000. Aangezien Houten nu iets van 25.000 woningen heeft, zou er dus iets van een vijfde bij moeten komen. En dat lukt logischerwijs niet met hier en daar een woningbouwprojectje van een huis of 50, maar daar zijn meer ingrijpende maatregelen voor nodig. Een van de mogelijke oplossingen is het bouwen aan de andere kant van wat nu nog de rondweg is.

En aangezien S. en ik aan de rondweg wonen, is de kans heel groot dat we ons vrije uitzicht over de weilanden over een jaar of wat plaats maakt voor een uitzicht op het beton van een nieuwe woonwijk.

Leuk vooruitzicht

Een leuk vooruitzicht? Op het eerste gezicht niet echt, maar er is weinig aan te doen. Die huizen moeten nu eenmaal ergens komen, en dan zijn die weilanden eigenlijk nog de enige stukken waar je een flinke hoeveelheid huizen kwijt kan. Naast wellicht nog wat kantoorgebied dat kan worden omgebouwd met wie weet wat hoogbouw voor appartementen. En ook een nieuwe woonwijk kun je dusdanig mooi en creatief aanleggen dat vrijwel iedereen na de voltooiing het er over eens is dat het toch wel een aanwinst is. Dus het biedt zeker wel kansen om er iets moois van te maken.

Aan de andere kant biedt het eventueel omleggen van de rondweg ook weer nieuwe mogelijkheden. Het zou een erg mooi fiets-/wandel/recreatiegebied kunnen worden, om zodoende het ruime groene gevoel dat je nu in Houten hebt, te behouden.

Over 5 jaar?

Ik ben benieuwd als S. en ik over een jaar of 5 hetzelfde rondje lopen als we rond kerst deden, hoe het er dan uit ziet. Zijn dan de eerste contouren van een nieuwe woonwijk al zichtbaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Twee hardloopschoenen en een Buff

IMG_20151205_102019Je hebt van die voornemens die jaren lang voornemens blijven; hoogstens doe je af en toe een halfslachtige poging om ze uit te voeren. Maar daar blijft het dan wel bij.

Met hardlopen was dat bij mij ook jarenlang zo. Toen ik nog in Rotterdam woonde nam ik me steeds voor om volgende week dan toch echt te beginnen met hardlopen. De marathon van Rotterdam begin en eindigde tenslotte pal voor mijn deur. De marathon zag ik mezelf niet lopen, maar de 10 km loop die gelijktijdig werd gehouden moest toch wel lukken.

Een brug te ver

Ik zag mezelf al op zaterdagochtend, in alle vroegte voordat Rotterdam was ontwaakt, over de Erasmusbrug lopen. Maar helaas… Geheel tegen de Rotterdamse ‘geen woorden maar daden’-gedachte in is het toen bij een keer over de Erasmusbrug lopen gebleven. Het weer werd slechter, mijn bed lag wel erg lekker en weet ik veel welke smoezen ik had om vooral maar niet te hoeven hardlopen.

Winterstop

Toen ik naar Gouda verhuisde zou alles anders worden, nam ik mezelf voor. En warempel, toen alle verhuisdozen waren uitgepakt vond ik mijn hardloopschoenen en begon ik vlijtig met een rondje. Dat rondje werd al vrij snel een flinke ronde, maar ja; toen werd het winter., en haakte ik af. De jaren verstreken en mijn winterstop hield maar aan…

Ik heb toen nog een keer een poging gedaan, maar vond het steeds irritanter om door de stad te moeten lopen, stoep op, stoep af, voortdurend alert te moeten zijn op auto’s, fietsen, en allerlei loslopend spul. Ook dat werd het hem dus niet.

Nieuwegein

Vervolgens even in Nieuwegein gewoond; een park lag voor de deur, dus een ideale locatie zou je zeggen. Maar helaas, toen ik na een paar maanden eindelijk mezelf ertoe had gezet om daar een nieuwe hardlooppoging te gaan doen kreeg ik last van mijn schouder waardoor ik een tijd niet kon lopen.

These boots are made for walking

Toen verhuisden we naar Houten. Niet alleen het huis was (en is) zeer naar mijn zin, ook de omgeving laat weinig te wensen over. En dus konden eigenlijk al mijn excuses die ik had om vooral niet te hoeven hardlopen de vuilnisbak in.

Van weiland naar weiland

Gevolg daarvan is dat ik nu ik al een jaar lang iedere week een keer 10 km hardloop.

Waar ik jarenlang het idee had dat de vroege ochtend het beste tijdstip was om hard te lopen, ben ik daar van terug gekomen. Niets zo lekker om direct uit mijn werk me om te kleden en richting weilanden te gaan om daar mijn kilometers te lopen. Na de nodige routes uitgeprobeerd te hebben heb ik een tijdje terug een ideale route gevonden. Een fietspad, gescheiden van de rijbaan, dat door de weilanden slingert.

Accentverschuiving

Perfecte omstandigheden om een klein uur lang alles van me af te zetten. Op mijn werk is momenteel een ’accentverschuiving’ aan de gang en niets zo lekker om alle stress die dat oplevert eruit te lopen. Ook nu het ’s avonds donker is loop ik mijn wekelijkse meters; kwestie van verlichting op mijn armen klikken en gaan.

Ik weet dat er allerlei ongetwijfeld heel goed bedoelde hardloopschema’s zijn, maar mijn schema is eigenlijk heel simpel; voordeur uit en lopen maar. En zodra ik thuis kom meteen onder de douche. Tot nu toe heb ik ook nog geen last gehad van blessures of wat dan ook , dus onder het mom van ‘never change a winning team’ hou ik me maar aan die opbouw.

Run

Regen, wind of hitte; hardloopschoenen aan, Buff op en lopen!