Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

24 uur na Brussel

brusselIk loop in de stationshal van Utrecht Centraal, op weg naar mijn werk. Ik kijk om me heen

Een dag als alle anderen….

Forenzen lopen zoals vanouds gebiologeerd door hun smartphones als zombies door de hal.

Bij de Starbucks staan weer de gebruikelijke ellenlange rijen van mensen, ongeduldig wachtend en smachtend om maar vooral veel te veel geld neer te mogen leggen voor hun koffie.

Rond de piano in de stationshal maakt een groepje scholieren een geheel eigen versie van het nummer ‘where is the love’ van de Black eyed peas. Klinkt best goed.

 Een dag als alle anderen…

In de kiosk van de Bruna gaan de de voorpagina’s van de Volkskrant, Trouw, Algemeen Dagblad en de Telegraaf maar over 1 onderwerp.

Op diverse plekken in de hal houden zwaar bewapende agenten de mensenmassa in de gaten.

Een dag als alle anderen..

De wereld is na gisteren weer donkerder geworden. Blinde haat heeft opnieuw zinloze slachtoffers opgeleverd.

Hoeveel aanslagen zullen er nog volgen? Hoeveel bloed moet er nog stromen? Hoeveel mensen worden er nog voor het leven getekend voor hier een einde aan komt? Wanneer komt er een einde aan deze waanzin?

Een dag als alle anderen…

Even later slaan in diverse steden in Nederland mensen elkaar bijna de hersens in om bij de V&D toch vooral maar zoveel mogelijk koopjes te kunnen scoren.

Een dag als alle anderen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Waanzin

zwartKnielend zit een Koerdische Peshmerga-commandant op straat, zijn ogen zijn dof en berustend.

Foto 2; er wordt uitgezoomd,  waardoor je die commandant een man in het zwart, een IS-beul ziet staan, met in zijn hand een groot mes.

Foto 3, nog iets verder uitgezoomd, toont ook nog een rij omstanders, waaronder een vader met zijn zoontje; de vader houdt zijn hand voor de ogen van het jongetje, om hem niet aan de beelden die er voor hun ogen afspelen en gaan afspelen te hoeven blootstellen.

Even later, niet op de foto’s zichtbaar, voltrekt de beul het vonnis en maakt hij een eind aan het leven van de Peshmerga-commandant.

Bovenstaand tafereel was gisteren op ad.nl zichtbaar en een van die foto’s stond vanochtend ook in de papieren versie van het AD.

De waanzin die uit die beelden spreekt blijft maar door mijn hoofd spoken: de ogen van die commandant die weet dat hij binnen enkele seconden zal worden gedood, de vader die zijn zoontje de gruwelijke beelden wil onthouden.

Hoe kunnen mensen tot dergelijke zaken in staat zijn?