Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Je bent een…

blogspanje

Een mening vormen over een onderwerp; meestal heb ik daar niet zoveel moeite mee, maar met de vraag of Catalonië wel of niet onafhankelijk moet worden is dat wel het geval, want ik ben er nog steeds niet uit.

Wellicht komt dat ook doordat ik niet zo heel veel heb met overdreven chauvinistische gedoe.

Toen die beelden van Spaanse politieagenten die als een stel doorgesnoven hooligans Catalaanse kiezers aftuigden om ze zo te beletten hun stem uit te brengen op tv verschenen, vroeg ik me af hoe dat in Nederland zou gaan als bijvoorbeeld Friesland zich onafhankelijk zou verklaren en soortgelijke stappen zou zetten als Catalonië nu doet.

Toen ik daar over nadacht, dwaalden mijn gedachten opeens een jaar of twintig terug. In die tijd speelde er in mijn geboorteplaats Vlaardingen iets wat ook met zelfstandigheid te maken had, maar dan juist het tegenovergestelde van wat er nu speelt. Toen ging het juist om het inleveren van zelfstandigheid.

Rijnmond or not, that’s the question

In 1995 had je in Vlaardingen en omgeving een referendum over het samenvoegen van alle Rijnmondgemeenten tot een grote stadsprovincie, met daarin alleen nog maar deelgemeenten. Ik herinner me nog goed dat het overgrote deel van Vlaardingen toen in opstand kwam, want Vlaardingen zou worden opgeslokt door het grote Rotterdam. Alhoewel Rotterdam in dat voorstel ook zou worden opgedeeld in 11 deelgemeenten, voelde het in Vlaardingen voor het overgrote deel toch alsof de stadsprovincie Rijnmond eigenlijk een coup van Rotterdam was om alle omliggende gemeenten op te slokken.

De emoties die toen loskwamen waren ongekend; Vlaardingen had veel langer stadsrechten dan Rotterdam, Vlaardingen zou niets meer te vertellen hebben, als Vlaardingen onder Rotterdam zou vallen zou het alleen nog maar slechter gaan in Vlaardingen want alle bedrijven en instellingen zouden uit Vlaardingen vertrekken, en hel en verdoemenis zou volgen als die stadsprovincie er zou komen.

Dat diezelfde personen die zo fel anti-Rotterdam waren, wel in Rotterdam gaan shoppen, uitgaan, werken en nog veel meer, daar hoorde je ze niet over. En als je nu kijkt hoe Vlaardingen eraan toe is en je dat afzet tegen de huidige staat van Rotterdam, dan ben ik benieuwd of de mensen die toen zo fel tegen die stadsprovincie waren, dat nu nog steeds zijn.

Gouda

Toen ik jaren later in Gouda woonde, en er onderzocht werd of omliggende gemeenten eventueel met Gouda zouden kunnen fuseren, kreeg je ook soortgelijke negatieve reacties.

En om het nog kleiner te maken;

Woerden

In Woerden zijn mensen in rep en roer, want binnenkort kunnen ze niet meer in het eigen ziekenhuis bevallen, maar moet dat gebeuren in de vestiging van dat ziekenhuis in Utrecht of Nieuwegein. Daardoor zou er in het paspoort van die baby’s niet Woerden komen te staan, maar Nieuwegein of Utrecht.

Gemeenteraadsleden, zeker al met hun gedachten bij de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar, opperden daarom maar om een paar grenscorrecties uit te voeren. Een paar bevallingskamers in de ziekenhuizen in Nieuwegein of Utrecht zouden dan officieel Woerdens grondgebied worden, zodat er alsnog Woerden als geboorteplaats zou komen te staan in die paspoorten. Hoe kleinzielig wil je het hebben; alsof iemand zou worden nagewezen in Woerden als er in zijn/haar paspoort toevallig Nieuwegein zou staan in plaats van Woerden. Hoezo bekrompen gedoe.

Maar ik dwaal af. Wel/geen zelfstandig Catalonië: ik ben er nog steeds niet uit. Maar een eventuele stedentrip naar Barcelona stel ik toch voor alle zekerheid maar even uit totdat ze daar weer wat bedaard zijn…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; vier weken later

rietplashoutenAl weer bijna een maand wonen S. en ik nu in Houten en die tijd is omgevlogen. Laten we het er maar op houden dat dat een goed teken is want ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Als ik richting station fiets over de vlonders van de Rietplas met de Curacaohuisjes aan mijn rechterkant komt een vakantiegevoel opborrelen.

Tot een half jaar geleden had ik eerlijk gezegd nog nooit echt iets van Houten gehoord, maar eigenlijk al vanaf het eerste moment dat we toen op huizenjacht gingen had ik in Houten het gevoel dat ik daar wel wilde wonen. De exacte reden daarvoor is moeilijk te omschrijven, wellicht is het gewoon een optelsom van verschillende factoren.

Duidelijke gedachte

Het is een stad die met een duidelijke gedachte is gebouwd en ja, die gedachte bevalt me wel. Een over het algemeen originele architectuur, de fiets die alle ruimte krijgt, en de ruimte en het groen dat overal in overvloed aanwezig is. Wat mij betreft een combinatie waar ik me al meer dan een maand meer dan thuis voel.

Fantasieloos

Bij Nieuwegein, waar we tot een maand geleden woonden had ik dat in het begin zeker niet; het overgrote deel van de huizen daar is in de jaren 70/80 zonder enige vorm van fantasie uit de grond gestampt, en dat merk je dan aan de sfeer, of liever gezegd het gebrek daaraan, in grote stukken van Nieuwegein.

Maar ondanks dat ben ik Nieuwegein in de tijd dat ik er woonde zeer zeker wel meer gaan waarderen en heb ik er met plezier gewoond.

Back to my roots

Eigenlijk heb ik het in alle steden waar ik toe nu toe heb gewoond het naar mijn zin gehad. Ze passen allemaal bij een bepaalde levensfase. Mijn Vlaardings/Rotterdamse roots zal ik nooit vergeten, daar heb ik per slot van rekening meer dan 30 jaar gewoond, en om de zoveel tijd moet ik zeker even terug naar Rotterdam om het gevoel dat ik daar krijg weer op te snuiven, maar ik zou er niet meer willen wonen, al blijf ik in mijn hart Rotterdammer. De sfeer, en de niet te omschrijven complexiteit van Rotterdam blijven me aanspreken.

Stad tussen dorpen

Na Rotterdam kwam Gouda; weer een compleet andere stad. Het imago van Gouda is niet heel best, maar als je er woont merk je dat er weinig tot niets van dat imago klopt.

Gouda is een stad tussen dorpen, waardoor stadse gebeurtenissen al gauw worden uitvergroot tot onzinnige proporties. Het historische karakter, gemengd met een meer dan centrale ligging zorgden ervoor dat ik er met meer dan gemiddeld genoegen heb gewoond. Maar ja, toen kwam S. in mijn leven;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Groningse gasprotesten: gaat er niets boven Groningen?

gasDe afdeling Groningenpromotie had het wellicht liever op basis van ander nieuws bereikt, maar toch: de landelijke pers heeft Groningen eindelijk ontdekt.

Minder gasboringen, 1,2 miljard om de plaatselijke economie een oppepper te geven, en nog wat ander strooigoed om de Groningse geest weer terug in de fles te stoppen. Dat is voorlopig de uitkomst na een week Groningse opstand. Of het voldoende is?

Ach, tegenstanders zullen het altijd te weinig vinden, want die zijn nooit tevreden. Een onbestemd gevoel dat me hierbij bekruipt is dat er nu wel heel erg makkelijk van alles aan de gasboringen wordt toegeschreven.

Aan de ene kant vind ik het vanzelfsprekend dat alle schade die is ontstaan door de aardbevingen wordt vergoed, en dat ze kijken of, en zo ja hoe ze het aantal bevingen kunnen terugdringen. Niemand zit te wachten op de beelden die we in 2009 zagen in l’Aquila in Italie.

Overvragen

Aan de andere kant bekruipt me wel een beetje het gevoel dat ze nu die aardbevingsdiscussie misbruiken om allerlei niet met de aardschokken gerelateerde zaken ook uit het vuur te slepen en dat ze een beetje hun hand overvragen.

Ze doen het nu voorkomen dat veel huizen in Groningen onverkoopbaar zijn, puur door de aardbevingsgevoeligheid van de regio. Dat de prijzen van woningen in de gaswinningsregio’s scherp zijn gedaald komt echt niet alleen door de gaswinning; ook zonder gaswinning waren die huizen net zoals huizen overal in Nederland flink in waarde gedaald.

Bovendien, en dat is wellicht niet leuk om te horen, de gebieden waar het om gaat zijn ook simpelweg minder in trek doordat niet heel veel mensen in het Noorden willen wonen, maar de voorkeur geven aan een meer centrale plek in Nederland.

Alles boven Zwolle wordt al gauw als te ver en afgelegen beschouwd, met het Blauwestaddebacle als meest duidelijke voorbeeld daarvan.

Mijn, mijn, mijn

Het veelgehoorde argument dat het gas van de Groningers is, want het zit nu eenmaal daar in de bodem vind ik ook niet opgaan: Groningen is onderdeel van Nederland en dus zijn die bodemschatten van heel Nederland, en profiteert iedereen daar van, en ja, de overlast van de gasboringen is niet gelijkelijk over alle Nederlanders verdeeld. Oneerlijk? Misschien, maar een andere keer ondervinden andere weer de overlast terwijl iedereen profiteert:

Rijnmond

Ik ben geboren en getogen in Vlaardingen, midden in het Rijnmondgebied. Tegenover Vlaardingen heb je de petrochemische industrie van de Europoort, en meer dan regelmatig trokken en trekken er stankwolken van allerlei ondefinieerbare goedjes over. Een teveel aan dioxine en andere stoffen in de melk van koeien in de omgeving van Vlaardingen is ook bepaald geen onbekend verschijnsel. Irritant, en ook bepaald niet bevorderlijk voor de gezondheid? ? Jazeker, maar ja, dat hoort nu eenmaal bij het gebied waar je woont. Niemand wil onder de rook van petrochemische fabrieken wonen, maar ze moeten toch ergens worden neergezet. Dat weet je nu eenmaal als je er gaat wonen.

Amsterdam

Net zoals je niet moet jammeren over de drukte en chaos die toeristen soms veroorzaken als je in het centrum van Amsterdam woont. Ja, de drukte zal soms voor overlast zorgen, maar ja, toeristen brengen ook bakken met geld in het laatje, en bovendien zijn het Rijksmuseum, het Van Goghmuseum en dergelijke niet, simpelweg door het feit dat het pand in Amsterdam staat, exclusief voor Amsterdammers.

Juiste perspectief

Om misverstanden te voorkomen: ik onderschat de problemen in Groningen zeker niet, maar laten we ze wel in het juiste perspectief zien.