Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Makkelijk leven heb je als veggie…

veggie3In mijn vorige blog had ik over het gedoe rondom de veggie rookworst. Toen ik dat blog aan het tikken was moest ik meteen denken aan het gedoe tijdens vakanties rond het vinden van vegetarische restaurants. Met citytrips is het zoeken naar geschikte restaurants ook altijd weer een activiteit op zich . Al moet ik zeggen dat dat, sinds we de Indiase keuken hebben ontdekt, een stuk minder is.

In een Indiaas restaurant weet je dat een derde van de menukaart sowieso is ingeruimd voor veggie gerechten, dus zijn Indiase restaurants wat dat betreft een veilige keuze, naast natuurlijk de Italiaanse restaurants. De laatste jaren zijn we in heel wat steden geweest, en altijd hebben we dan minimaal één keer een Indiaas restaurant op het menu staan.

Maar toen S. en ik een paar jaar geleden naar Praag gingen, hadden we de Indiase keuken nog niet ontdekt. Praag staat bepaald niet bekend als de veggiehoofdstad van Europa, dus we waren voorbereid op een flinke zoektocht naar geschikte restaurants, maar gelukkig is er dan Google, Al gauw viel Clear Head ons op; een veggie- en vegan restaurant. We hebben daar meer dan lekker gegeten. Allerlei gerechten die niet waren gemaakt als vega/vegan alternatief voor vlees maar gewoon als op zich zelf staande smaakbelevenissen. En toen we zagen dat ze nog een tweede vestiging hadden, Maitrea zijn we daar vanzelfsprekend ook heen geweest.

Tijden veranderen

Gelukkig merk ik wel dat de laatste jaren het aanbod aan vegetarische restaurants een stuk verbeterd is. In gewone restaurants is er qua vegetarische gerechten ook veel verbeterd, maar toch. Vaak is het als ik met niet-veggies uit eten ben zo dat terwijl zij nog volop bezig zijn met het kiezen van de gerechten op de menukaart, ik al uitgekozen ben aangezien het veggie-aanbod dan bestaat uit welgeteld één of als het meezit twee veggie-gerechten.

Ach ja, aan de andere kant maakt dat gebrek aan keuze het leven wel een stuk makkelijker;-)

 

 

 

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

En we noemen haar…

veggieblogWhat’s in a name. Shakespeare zei het al jaren geleden, en nu worstelt de Duitse minister van Landbouw daar ook mee.

Hij wil namelijk af van de vegetarische omschrijvingen van vleesproducten. Afgelopen met omschrijvingen als Vegetarische curryworst, vegetarische schnitzel, vegasaté etc wat hem betreft.

Als argument geeft hij dat consumenten van die benamingen in de war raken. Als dat de reden is vind ik het een onzinreden, want waarom zou iemand bijvoorbeeld wel in de war raken van vega saté als en niet van alle andere vormen van saté zoals kipsaté, varkenssaté konijnensaté of hertensaté?

Even opgezocht in de van Dale:
sa·té (de; v(m); meervoud: satés; verkleinwoord: sateetje) 1aan een pin gestoken en geroosterde stukjes vlees.

Maak daar in plaats van vlees vlees(vervanger) van, en de zogenaamde onduidelijkheid is opgelost.

En wat maakt een curryworst een curryworst? Geen curryworst in Duitsland heeft dezelfde samenstelling, dus waarom zou een vegetarische variant daar dan niet bij kunnen?

Schnitzel, worst, burger, saté etc zijn wat mij betreft meer soort of type-omschrijvingen, waarin je allerlei varianten hebt, waaronder dus een vegetarische variant.

Volgens mij kan die minister zich veel drukker maken met de controle of bijvoorbeeld rundvlees wel daadwerkelijk rundvlees is en dat er geen andere soorten vlees/rotzooi aan wordt toegevoegd, maar aangezien de vleesverwerkende industrie een grote donateur is van de CSU/CDU in Duitsland krijgt dat, hoe verrassend een aanzienlijk lagere prioriteit.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Denkend aan Rome (1); van veggie tot oversteken op zijn Italiaans

romeToen S. en ik 1,5 jaar geleden gingen trouwen, was Rome een van de plekken die op onze lijst van mogelijke huwelijksreislocaties stond.

Uiteindelijk zijn we voor onze honeymoon ergens anders heen gegaan, maar Rome bleef hoog op onze lijst van nog te bezoeken plekken staan.

Toen we onlangs besloten om een citytrip te doen viel onze keus alsnog op Rome. En daar kregen we zeker geen spijt van; een op en top historische stad die toch aan alle kanten bruist.

Ik zal je niet vermoeien met een reisverslag, maar er waren heel wat dingen die op vielen:

  • Veggie in Rome

Als veggie weet je dat uit eten gaan soms een uitdaging is, doordat lang niet overal vegetarisch eten als iets normaals wordt gezien. Toen we een paar jaar geleden in Tsjechië (Praag) waren, dacht ik dat het, aangezien Tsjechië een vleesland bij uitstek is, moeite zou kosten om goed en lekker uit eten te kunnen, maar dat viel toen juist hartstikke mee (zie blog ’Veggie in Praag’) .

Afgelopen week waren S. en ik in Rome en omdat het leven in Italië zo’n beetje draait om eten dacht ik dat het een kleine moeite zou zijn om die week in Rome goed vegetarisch te eten. En dat viel eigenlijk een beetje tegen.

Tuurlijk; er zijn meerdere vegetarische pizza’s, maar op pizza’s alleen kun je niet leven. En pasta’s zonder vlees/vis zijn er ook zat, maar die zijn niet echt als hoofdmaaltijd bedoeld. In Italie is de pasta/risotto de eerste gang en heb je daarna de tweede gang, die dan bestaat uit een vlees- of visgerecht. Aan veggies denken ze dan niet want daar is dan niets voor te vinden. Tuurlijk kun je het altijd opvangen met iets van soep of groenten erbij (zit niet standaard bij de pasta), maar het voelt toch als behelpen.

Omdat we op de laatste avond dat we in Rome waren de pizza’s en pasta zat waren, zijn we toen maar een Indiaas restaurant (Mother India) binnengestapt, en dat was een meer dan goede keus. Alhoewel we daar de enige gasten waren, hebben we er heerlijk gegeten.

  •  Rome & verkeer

Heetgebakerde Italianen die er niet over peinzen om jou als voetganger te laten oversteken. Dat beeld had ik van tevoren van de gemiddelde Romeinse automobilist. En ik moet toegegeven; dat was totaal onterecht. Alhoewel het verkeer in Rome drukker dan druk is, viel het me 100% mee dat als je overstak, de automobilisten ook daadwerkelijk stopten.

Uit Frankrijk weet ik nog dat automobilisten daar er genoegen in scheppen om het gas nog eens extra in te trappen om jou als voetganger van de sokken te rijden.

In Rome konden we echter, ook bij plekken waar geen zebrapad was, gewoon oversteken. Was af en toe wel een avontuur bij een drukke zesbaans weg, omdat zowel mijn gevoel als mijn gezonde verstand zeiden dat het zelfmoord was om daar over te steken, terwijl de praktijk anders was.

In deel 2 lees je alles over het meest irritante accessoire ooit uitgevonden, mijn ervaringen met Easyjet en over handbagage.

Geplaatst in In het nieuws, Klanten???, Spoor

Zwitserse mijmeringen (2)

eiger2In deel 1 van mijn dubbele blogpost over de Zwitserse belevenissen van S. en mij kon je al lezen dat we uiteindelijk na het nodige gedoe in Lauterbrunnen waren beland.

Lauterbrunnen maakt toeristisch gezien onderdeel uit van de Jungfrauregio, en tijdens onze vakantie merkten we keer op keer weer dat die regio een lichtend voorbeeld is voor toeristische regio’s in Nederland.

De aanpak die ze daar hanteren, daar kunnen we hier in Nederland nog een puntje, of liever gezegd een dikke punt aan zuigen. Ik woon, nog, in Gouda, en dat zou, toeristisch gezien deel moeten uitmaken van de Groene Hart regio.

Ik woon nu een jaar of 7 hier en in die zeven jaar zijn ze wat dat betreft nog geen centimeter verder gekomen, ze zitten nog steeds in de fase dat ze het nog niet eens zijn welk gebied er onder het Groene Hart valt… laat staan dat ze genegen zijn om met de andere Groene Hart regio’s gezamenlijk naar buiten te treden…

Hoe anders is dat in de Jungfrauregio: daar is alles tot in de puntjes geregeld: zowel de marketing als de faciliteiten zijn daar tot in de puntjes geregeld en op elkaar afgestemd. Gemeenten die willen samenwerken zou ik dringend aanraden om daar eens een studiereis naar te maken.

Qua marketing is het daar tiptop in orde: zo zijn er overal allerlei zeer duidelijke meertalige brochures verkrijgbaar over wat er allemaal te doen is: en in de hele regio is het gezamenlijke oranje/gele Jungfrauregiologo zichtbaar. Niet alleen op de stations en bij attracties, maar ook bijvoorbeeld op vuilniswagens en op nog veel meer plekken. Hierdoor krijg je overal het gevoel dat het echt een regio is en dat het een goed kloppend geheel is.

Ook heb je op alle stations in de Jungfrauregio schermen met de in die plaats beschikbare hotels. Per hotel zie je meteen of, en zo ja, welke kamers er nog beschikbaar zijn. Die hotels kun je dan meteen ter plekke reserveren met de aanwezige gratis telefoon.

Ook andere basisvoorzieningen zijn helemaal afgestemd op het toerisme: medewerkers zijn allemaal meertalig en spreken op zijn minst Zwitsers/Duits, Engels en vaak ook Frans. Ook zijn goede, schone gratis wc’s daar een vanzelfsprekendheid: op stations, bij attracties en op nog veel meer plekken zijn ze te vinden.

In Nederland denken ze alleen maar heel kortzichtig aan de eigen gemeente en is de gedachte dat regiogemeenten elkaar kunnen versterken totaal niet aanwezig.

Dromen van de Eiger

Als bergliefhebber en boekengek ben ik ook verslaafd aan bergexpeditieboeken en dus ontbreken talloze boeken over (pogingen tot) de beklimming van de noordwand van de Eiger niet in mijn boekenkast. Daarom mocht een bezoek aan de Eiger en de directe omgeving daarvan ook niet ontbreken tijdens deze vakantie. Mooi om nu eens in het echt alle plekken te zien waar zoveel is voorgevallen qua bergsportgeschiedenis.

Klein Azie

Wat je, doordat de Jungfraujoch op 3.560 meter hoogte het hoogste treinstation van Europa is, heel duidelijk merkt een magneet is voor Amerikaanse en vooral Aziatische toeristen is. Hele zwermen zag je achter gidsen aanhobbelen. We waren een aantal keren op station Kleine Scheidegg, al waar de speciale trein richting de Jungfrau vertrekt en daar was ongeveer 85% van de toeristen Aziatisch.

Japanners/Cinezen hebben minder vakantiedagen dan wij en als ze op vakantie gaan willen ze in die dagen zie ze hebben logischerwijs zoveel mogelijk hoogtepunten zien, en het hoogste treinstation van Europa is er daar een van. En dat willen ze dan ook op foto vastleggen. Foto van toerist naast de trein, in de trein, hangend uit de trein, soms nog bijna onder de trein, naast een plaatsnaambordje en nog veel meer: zolang ze er zelf ook maar op konden staan maakten ze er wel een foto van.

Dat ze alleen maar kwamen om hoogtepunten te kunnen afstrepen zag je duidelijk aan het schoeisel: vrijwel allemaal droegen ze sportschoenen. Comfortabel als je binnenblijft, maar als je naar buiten wilt, de sneeuw in, zijn dat, om het voorzichtig uit te drukken niet de meest handige schoenen…

Maar na een uurtje ofzo ging de hele kudde weer in de trein terug, op weg naar een ander hoogtepunt. Een prijzig bliksemuitstapje aangezien een retourtje Jungfrau zo’n 180 Zwitserse francs (ongeveer 160 euro) kost.

Biologisch; heel logisch

Naast dat ik veggie ben probeer ik ook zoveel mogelijk biologisch te eten en het viel me op dat er tijdens onze vakantie erg veel biologische producten waren te vinden in de supermarkten. In het plaatselijke supermarktje in Lauterbrunnen, met nog geen 1.000 inwoners qua inwoneraantal bepaald geen wereldstad, was het aanbod aan biologische producten hoger dan bij de gemiddelde Albert Heyn in Nederland.

Vleesvervangers waren er ook goed te krijgen, al zijn die in Zwitserland aanzienlijk duurder dan hier: waar je hier voor rond de 2,50 euro een goede vleesvervanger voor twee personen hebt, ben je daar al gauw het dubbele kwijt. Ach ja, veggie ben je niet om geld uit te sparen.

Klein leed

En in het kader van klein leed: wat wel bijzonder was dat er in heel Lauterbrunnen geen fatsoenlijke blikopener te vinden was. Het exemplaar dat in ons chalet aanwezig was, was van een dusdanige beroerde kwaliteit dat je daar geen fatsoenlijk blik mee kon openmaken, maar gelukkig na veel gevogel en gevloek en met extra hulp van een zakmes lukte het elke dag weer de inhoud tevoorschijn te toveren…

Sportieve uitdaging

Voor wie trouwens de marathon van Rotterdam of New York trouwens wel gezien heeft en toe is aan iets anders zagen we in Zwitserland een nieuwe uitdaging: de bergmarathon. Van Interlaken (op ongeveer 500 meter hoogte), naar Kleine Scheidegg (op ongeveer 2.300 meter hoogte). 1.800 meter stijgen binnen 42 kilometer…

De eerste 25 kilometer vallen nog redelijk mee met ‘maar’ 200 meter stijgen, maar zodra ze eenmaal bij Lauterbrunnen waren, begon het echte werk: binnen 20 kilometer 1.500 meter stijgen… Omdat S. en ik die dag een dag downhillen hadden gepland over gedeeltelijk dezelfde route als de marathon liepen wij ze op bepaalde plaatsen tegemoet; en vooral de achterste lopers wisten soms niet meer hoe ze vooruit moesten komen van de vermoeidheid. Benieuwd hoeveel er daarvan nog de finish gehaald hebben.

Al met al een meer dan geslaagde Zwitserse Honeymoon!

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Veggie in Praag

Praag.jpgAfgelopen week was ik samen met S (mijn vriendin) in Praag. Een heerlijke stad om vijf dagen door te brengen.

Ik was er al twee keer eerder geweest, maar de laatste keer was al iets van vijf jaar geleden en bovendien was het de vorige keer hartje zomer terwijl het nu winter was.

Wie van de drie

Zomaar uit eten gaan in Nederland of waar dan ook betekent, uitgezonderd in Italiaanse restaurants, voor een veggie meestal kiezen uit hoogstens drie gerechten op een menukaart.

Van de vorige keer wist ik nog dat de combi Tsjechen en veel en vooral grote stukken vlees een onafscheidelijke twee-eenheid vormden, dus ik had me er al bij neergelegd dat het qua eten improviseren zou worden.

Vijf dagen in Italiaanse restaurants eten is natuurlijk niet echt de oplossing. Alhoewel S zelf geen vegetariër is, staat ze er gelukkig wel meer dan open voor, dus van tevoren hadden we daarom al gekeken of er vegetarische restaurants waren in Praag.

Met dank aan Google

Met dank aan Google kwamen we uit op een lijst met veggierestaurants. Na het bestuderen van de desbetreffende websites zagen we al dat een aantal daarvan qua inrichting en aanbod meer veredelde cafetaria of lunchrooms waren.

Niets mis mee, maar we wilden ook wel een beetje aankleding, dus die restaurants schoven we door naar de categorie ‘als er echt niets beters te vinden is’. Gelukkig zag een aantal er wel zeer veelbelovend uit, dus die hadden we meteen op de kaart gemarkeerd.

Schot in de roos

En van twee bleek dat een schot in de roos te zijn; zowel bij  restaurant Maitrea als bij zusje Lehká Hlava hebben we in een sfeervolle omgeving meer dan voortreffelijk gegeten. Wat een luxe om voor de verandering eens uit de volledige menukaart te kunnen kiezen. Naast vegetarisch kon je er ook voor veganistische en zelfs raw food gerechten terecht. Met absolute topper de ‘raw’cheese cake.

De gerechten die erop stonden kwamen uit alle windstreken: Tsjechisch, Mexicaans, Oosters, Europees, Afrikaans; van alles was er te vinden. Dat gold ook voor de aanwezige eters; op de tafeltjes rondom ons hoorden we Amerikaans, Duits, Tsjechisch en Frans spreken.

Heerlijk gegeten, en bovendien: spotgoedkoop: met z’n tweeën in totaal voor nog geen 700 Tsjechische Kronen (ongeveer 30 euro) hadden we allebei een voor-, hoofd-, nagerecht en drinken. Nog geen 15 euro per persoon; probeer dat maar eens in Nederland…