Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Je zult maar een krokus zijn…

Je zult maar een krokus zijn; maandenlang ben je bezig om je van bloembol te ontwikkelen tot een mooi kleurrijk plantje. Gelokt door de hoge temperaturen besluit je je je boven de grond te vertonen om trots voor de buitenwereld te pronken met al je kleuren.

Vervolgens wordt je, amper boven de grond gekomen, geteisterd door de ene storm na de ander; Ciara, Dennis, Ellen en hoe ze allemaal ook mogen heten. Moegestreden van het verzet tegen al die stormen geef je het op, en stort je ter aarde met als gevolg een massaslachting onder krokussen. Je moet aardig je best doen om nog wat rechtopstaande krokussen te vinden. Ja de natuur is wreed;-).

Zonnepanelen

Dat de natuur onvoorspelbaar en grillig is, zie ik ook heel mooi met onze zonnepanelen. Die hebben we nu sinds haf februari 2018. Tuurlijk is het leuk dat ze er nu hangen en dat ze ongemerkt zorgen voor stroom. Maar het leukste aan die panelen vond ik in het begin vooral de app die erbij hoorde waardoor ik voortdurend kon zien wat die zonnepanelen opbrachten.

In mooie grafieken kon ik bijna per minuut volgen wat de zonnepanelen deden. Oké, na een tijdje ging daar de lol wel van af, maar zeker in het begin was het erg leuk om te zien dat die zonnepanelen als een gek hun werk deden en goed geld verdienden.

Blauwe lucht

Gedurende de weken na de installatie van half februari zorgde een stralend blauwe lucht voor een vliegende start voor wat betreft de opbrengst. Bijna verslavend om dan via een app te kunnen volgen wat die panelen dan opbrachten. En ook vorig jaar was het rond deze tijd lange tijd erg zonnig.

Maar dan dit jaar…

De ene hemelsluis is nog niet gesloten of de volgende opent zich weer met vrijwel elke dag wel zo’n stortregen tot gevolg.

En het fietsen tussen Houten en Utrecht is met die combinatie van keiharde wind en stortregens ook weleens leuker geweest…

Ach ja, de natuur geeft, de natuur neemt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???

Begrijpelijke teksten schrijven doe je zo

briefEen voor iedereen begrijpelijke tekst voor een brief, mail of website schrijven; welk bedrijf/organisatie worstelt daar niet mee?  Onlangs las ik weer een bericht dat een organisatie erkende dat de mails die ze stuurden eigenlijk totaal niet leesbaar waren voor grote groepen mensen. En natuurlijk werd er ook aangekondigd dat ze zouden gaan werken aan een actieplan om daar verbetering in aan te brengen. Hoeveel actieplannen er inmiddels geschreven zijn weet ik niet, maar concrete acties blijven vaak achter.

Goed bezig

Er zijn natuurlijk zat bedrijven en organisaties die al jaren serieus werk maken van begrijpelijke communicatie. Een bedrijf dat wat mij betreft al jarenlang goed bezig is op dat vlak is Aegon. Jaren geleden viel het me al hoe duidelijk hun algemene voorwaarden waren en onlangs viel mijn oog op een brief  die we van Aegon kregen over onze hypotheek.  Duidelijker dan dit kan een brief volgens mij niet zijn:

Hypotheekbrief Aegon

brief Aegon

Een meer dan duidelijke brief waarin alles staat wat er moet staan, in  voor iedereen begrijpelijke taal. Een schoolvoorbeeld voor heel veel andere bedrijven en organisaties.

Een ander mooi voorbeeld is de gemeente Utrecht, daar hebben ze 60 schrijfcoaches in dienst om ambtenaren te helpen duidelijke taal te schrijven. Met succes want ze zijn onlangs uitgeroepen tot ‘beste aanjager van direct duidelijke overheidstaal 2019’.

Wie volgt?

Er zullen vast nog veel meer bedrijven zijn die duidelijke teksten gebruiken. Welke bedrijven/organisatie springen er wat jou betreft uit qua begrijpelijke taal of juist onbegrijpelijke taal?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

2019; zomaar een Utrechtse maandag

zwartWat me dit jaar zonder twijfel het meest is bijgebleven.

Maandagochtend 18 maart 2019, ergens rond een uur of 11.

Ik ben aan het werk op ons kantoor in hartje Utrecht.  Deze week moet er weer een nieuwsbrief de deur uit en ik overleg met een collega over een artikel dat hij wil aanleveren. Opeens horen we vlak voor onze deur een politieauto met loeiende sirenes langs scheuren. Niet heel bijzonder want het Utrechtse hoofdbureau van politie ligt vlak achter ons pand. We gaan weer verder.

Maar de sirenes houden niet op en we kijken naar buiten.  Al snel zien we  nog een politieauto met gillende sirenes langsrijden, en nog één. De sirenes blijven maar loeien. Een helikopter vliegt over en om de zoveel minuten komt dat zoevende geluid terug. Langzaam komt het besef dat hier iets meer aan de hand is dan zomaar wat politiedrukte.

Op de telefoon komen allerlei pushberichten; schutter in Utrechtse tram. ‘Zomaar een gek’ die zijn ex neerschiet’? Ik kijk op  het AD, en de koppen worden steeds alarmerender en onsamenhangender; 1 dader, meerdere daders, hoogste alarmfase, alleen gewonden, ook doden, dader is gepakt, daders zijn gevlucht en zaaien elders in Utrecht dood en verderf, sensatie en feiten houden elkaar in een wurggreep.

In een steeds groter deel van Utrecht moet iedereen binnen blijven. Scholen gaan dicht, winkels en bedrijven sluiten hun deuren. De politie is een klopjacht begonnen naar de dader  De paniek en verwarring is overal zichtbaar. Op kantoor probeert iedereen nieuwe snippers nieuws tot zich te nemen. Niemand weet wat te doen. Moeten we binnenblijven, kunnen we naar buiten?

Ergens rond lunchtijd besluit ik om toch naar buiten te gaan, ik moet alle hectiek een plaatsje geven. Met een hoofd vol vragen zwerf ik een tijdje door Utrecht tot het weer tijd is om terug naar kantoor te gaan. Het geluid van sirenes en overvliegende helikopters blijft maar aanhouden.

Later op kantoor komt er van werken helemaal niets; het nieuws blijft binnenstromen.  Langzaam wordt duidelijk wat er allemaal gebeurd is en wordt de waanzin duidelijk. En dat de dader nog op de vlucht is. Wie naar huis wil mag naar huis. Om hoe laat ik besluit om naar huis te gaan geen flauw idee. Ik loop door het normaal zo drukke centrum van Utrecht maar de straten zijn uitgestorven; geen bussen, geen fietsers, vrijwel niets.

Op het station staan tientallen gemaskerde agenten met hun vingers op hun wapens, voorbereid op wie weet wat.

In de trein kijk ik voortdurend iedereen aan, ik ben blij als ik op station Houten Castellum de trein uit kan.

‘Het’ komt steeds dichterbij.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven

Fietsend door Utrecht…

fiets

Sinds een maand of vier fiets ik nu naar mijn werk, en ja, dat bevalt me nog steeds goed; elke dag van Houten naar Utrecht en weer terug.

Eerst een stuk door de weilanden en dan als toetje een stuk door het centrum van Utrecht. Fietsen in Utrecht blijft altijd boeiend, wat voorbeelden.

Saté

Een chauffeur die zijn vrachtwagen op het fietspad heeft geparkeerd om te lossen, en vervolgens doodleuk met zijn vorkheftruck, zonder ook maar om zich heen te kijken, de weg oversteekt. Dat ie daardoor bijna een paar fietsers als saté op de lepels van zijn heftruck rijgt, lijkt hem niet te kunnen boeien.

Bussen

Ook altijd ‘leuk’; bussen die lak hebben aan fietspaden en hun bus gewoon voor een fietsoversteekplaats zetten. Gevolg is dat als je als fietser dan groen hebt, je je op de een of andere manier langs die bus moet zien te wurmen. Een uitdaging want A. De bussen in Utrecht zijn steeds vaker van die lange extra verlengde bussen en B. De fietspaden zijn overvol, dus niet alleen ik, maar met mij nog tig fietsers proberen tegelijkertijd langs die bus te komen.

Fietsers

En natuurlijk heb je dan ook nog fietsers zelf. Wil je het gedrag van fietsers eens goed bestuderen dan is de Catharijnesingel wat dat betreft een perfecte plaats.

Voor wie niet zo bekend is in Utrecht: de Catharijnesingel is een verkeersader die dwars door het Utrechtse centrum, onder Hoog Catharijne door loopt. Van alle kanten krioelen daar fietsers, auto’s en voetgangers door elkaar. Doordat het ook een grote bouwput is, is het soms ook totaal onduidelijk wat nu precies rijbaan, fietspad en voetgangerspad is, aangezien dat ook om de zoveel tijd plotseling weer geheel anders is.

Gevolg daarvan is dat iedereen maar lijkt te doen wat hem/haar zelf het meest handig lijkt. Fietsers die geen zin hebben om een paar meter om te fietsen, besluiten doodleuk om dan maar op het tegenliggende fietspad te fietsen. Dat dat vrij smal is waardoor er amper ruimte is, boeit ze van geen meter.

En met groen licht veilig oversteken is ook geen vanzelfsprekendheid want fietsers met oogkleppen of zelfmoordneigingen fietsen gewoon op een druk kruispunt als een blind paard door rood, om vervolgens willekeurig welke kant dan ook op te fietsen. Een echte survival of the fittest, waar je zelf ook wel aan mee moet doen, aangezien er nog tig fietsers achter je fietsen, waardoor je, als je zelf niet aan die jungle mee doet zo een fietser op je spatbord hebt zitten.

De pot verwijt de ketel..

En ja, het is altijd makkelijk om naar anderen te wijzen, terwijl ik zelf ook wat dat betreft de nodige boter op mijn hoofd heb. Zo was ik afgelopen week op weg naar huis, toen ik van rechts twee kinderen aan zag komen fietsen. Zonder erbij na te denken fietste ik gewoon door. Terwijl ik ze gepasseerd was hoorde ik een van die kinderen zeggen; meneer; u had haaientanden, u had moeten stoppen. Ik negeerde het maar toen ik daar gisteren weer fietste heb ik toch maar even gekeken, en warempel; er staan daar inderdaad haaientanden. In die maanden dat ik daar nu fiets zijn die dingen me nog nooit opgevallen;-)

En bij jou

Wat zijn wat jou betreft de grootste ergernissen wat fietsers betreft, en waar maak je je als je op de fiets zit, zelf ook wel eens schuldig aan?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Als Hoog Catharijne de deuren zou sluiten…

blog hoog catharijne

Elke ochtend en namiddag gebruik ik het als doorgangsroute richting mijn werk even verderop in Utrecht: Hoog Catharijne. Een jaar geleden werd Hoog Catharijne nieuwe stijl geopend, en een maand of wat geleden werd er een nieuw deel geopend.

Zamboni’s

En ik weet nog steeds niet wat ik er nu precies van vind, ’s ochtends als ik er rond een uur of 7 doorheen loop. De schoonmakers zijn dan druk bezig om met apparaten die nog het meest lijken op die Zamboni’s die ze gebruiken om de ijsvloer in Thialf weer schaatsklaar te maken, de vloeren weer een beetje toonbaar te maken na weer een dag winkelpubliek. En als ik er dan door heen loop vraag ik me geregeld af waarom ik nog steeds moeite heb met Hoog Catharijne nieuwe stijl.

Verstand/gevoel

Puur rationeel gezien is het een hele vooruitgang, want de vorige versie was zeker niet comfortabeler; het was een oude bende en een doolhof, maar toch: het had wel iets dat het huidige Hoog Catharijne mist; sfeer.

Het huidige Hoog Catharijne is zo clean, levenloos. Ja het is allemaal schoon en licht, winkels zijn ruim, maar toch; op de een of andere manier roept het niet echt gevoel bij me op. Het is zo anoniem en inwisselbaar. Door het centrum van Utrecht loop ik met plezier als ik pauze heb, maar ik ga zeker niet puur voor mijn plezier door Hoog Catharijne lopen, al is het naast de deur.

Tuurlijk, het is een winkelcentrum, en daar is het hoofddoel nu eenmaal het maken van omzet, maar zorg dat het ook een plek is waar mensen met plezier verblijven in plaats van als zombies gehaast van de ene winkel naar de andere lopen. Waar het hoofddoel niet kopen is, maar ontspanning.

Gevoel

Creeër ruimtes waar mensen ook voor hun plezier willen verblijven, zoals zitjes tussen het groen, een museum nieuwe stijl, geef organisaties de ruimte zich te presenteren, of weet ik veel wat, zorg voor gevoel.

Ik denk dat je op die manier mensen ook veel langer weet te houden. Nu lopen ze doelgericht hun winkels af en verdwijnen ze daarna weer. Door ze uit dat doelgerichte te halen, staan ze veel meer open voor andere dingen, die ze oorspronkelijk niet van plan waren.

Wie weet dat er daardoor wat gevoel in Hoog Catharijne komt, in plaats van die anonieme koopfabriek die het nu is.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Het is ook nooit goed

krukkenHet kan nooit kwaad om je eens te verplaatsen in een ander. Zo’n gevoel had ik deze week. Ik zat toen, net zoals elke werkdag, in de sprinter van Utrecht naar Houten.

Om een beetje beenruimte te hebben probeer ik altijd zo’n klapstoeltje bij de ingang te bemachtigen. Meestal lukt dat wel, en ook woensdag was dat het geval. Op de andere twee klapstoeltjes zaten een jonge vrouw en een scholier.

Ik was daar diep verzonken in mijn krant dus geen flauw idee wie er allemaal de trein inkwam. Maar toen het vertreksignaal had geklonken en ik opeens het niet te missen getik van krukken hoorde, keek ik wel op vanachter mijn krant. Een vrouw op krukken wist zich, nog net voor de deuren dichtgingen, de trein in te wurmen.

Zowel de jongen als ik gingen vrijwel gelijktijdig staan en vroegen wederom vrijwel gelijktijdig: ‘wil je wellicht zitten?”. In plaats van het verwachtte; ”graag”, kregen we echter om het nog voorzichtig uit te drukken niet al te vriendelijk terug: “waarom zou ik, ben ik zielig ofzo”?

Mijn eerste gedachte (die ik gelukkig voor me kon houden) was; dan niet stuk chagrijn, ging weer zitten en las verder in mijn krant. De vrouw op krukken bleef dus tot aan station Houten staan, waarna ze de trein verliet.

Terwijl ik verder las in de krant, liet die a-typische reactie van haar me toch niet los. Het waarom daarvan intrigeerde me. Maar hoe langer ik er over na dacht, hoe beter ik me haar reactie kon voorstellen. Ook iemand die op krukken loopt, of op een andere manier minder mobiel oid is, wil het liefst zichzelf redden, en niet steeds afhankelijk zijn van hulp van anderen.

Als je dan voortdurend, hoe goed bedoeld ook, aan alle kanten hulp krijgt aangeboden, kan ik me eigenlijk heel goed voorstellen dat je het op een gegeven ogenblik zat bent en zo’n uitval doet.

Benieuwd hoe iemand die vaak hulp nodig heeft dit ervaart.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Wat Trump op een congres in Utrecht deed

blogcontenttrumpTrump; je kunt niet om hem heen de laatste tijd. Gisteren was ik op het congres Contentmarketing & webredactie in Utrecht en ook daar lukte het hem om op allerlei manieren zich er tussen te fietsen.

Amerikaanse sprekers die voor ze begonnen zich verontschuldigden voor het stemgedrag van hun landgenoten, en andere sprekers die gretig inhaakten op circus Trump. Toch knap. Wat voorbeelden:

Weg met reclame

Adblockers zijn nog nooit zo populair geweest; niet zo gek want per dag wordt je via je telefoon, buitenreclame, tijdschriften, tv aan zo’n 1.500 reclame-uitingen blootgesteld. Maar door dat bombardement aan reclames raak je er immuun voor. Je ziet ze wel, maar ze dringen niet tot je door. De ene belofte na de andere; sneller, kleiner, meer mogelijkheden, meer kleuren. Het zal wel, na ontelbare keren hetzelfde te hebben gehoord gaat het allemaal langs je heen.

Als jij er als merk er in slaagt dat te doorbreken en consumenten het idee te geven dat jouw product anders is dan de anderen (niet de zoveelste mp-3 speler maar een iPod), dan ben je binnen.

Vul voor reclame politici in en je hebt hetzelfde; inwisselbare politici die heel veel woorden gebruiken, maar totaal niet opvallen in het leger der anoniemen. Niet in staat door te dringen tot het gevoelsniveau van mensen.

Hij tegen zij

En daar scoort juist Trump erg mee; hij profileert zich voortdurend als anders dan de anderen; hij tegen zij. En dat is iets waar mensen in deze tijd naar op zoek zijn; naar mensen die anders zijn. En dat die het dan niet zo nauw nemen met de feiten is dan van ondergeschikt belang, want het zijn maar feiten.

Leuk dat een politicus beweert dat je er op vooruit bent gegaan of dat het land veiliger is geworden. Als jij zelf dat gevoel niet hebt, dan schiet die boodschap zijn doel voorbij en werkt het juist averechts. Je voelt je niet vertegenwoordigd door die persoon en gaat op zoek naar iemand die jou wel het gevoel geeft dat ie aan jouw kant staat en een oplossing biedt voor jouw problemen. En of de kater dan later komt, de tijd zal het leren…