Geplaatst in Dagelijkse leven

Zomaar een maandagmorgen in een treincoupé

maandagAls je zoals ik dagelijks gebruik maakt van de trein, kun je na een paar dagen het voorbijschietende landschap wel dromen en ga je je bijna vanzelf richten op andere zaken.

En ja, nieuws kijken op mijn telefoon hoort daar ook bij, maar wat veel fascinerender is, is het observeren van mijn medepassagiers. Helemaal in de week na de zomervakantie, in het bijzonder de maandagochtend is dat een voorzichtig uitgedrukt, bijzondere gewaarwording.

Dit jaar was dat ook weer het geval. Toen ik afgelopen maandag op het station stond te wachten om de trein te halen, proefde ik al de downsfeer die er hing, en in de trein was het nog erger.

Het leek wel of ik in een trein verzeild was geraakt met reizigers die op weg waren naar een vuurpeloton oid. De een keek nog chagrijniger dan de ander, stuk voor stuk verzonken in hun eigen wereld. Wat een verschil met de weken hiervoor. Toen waren de treinen een stuk leger, en of het ermee te maken had weet ik niet, maar de sfeer was ook een stuk losser.

Nu was het een treincoupé vol met chagrijn, totdat..

De conductrice zingend het treinstel binnenkwam. Ik had haar een tijdje terug al meegemaakt dus wist wat er komen zou, en jawel: Je zag iedereen meteen in hun tas duiken op zoek naar een plaatsbewijs, maar dat was niet nodig zei ze: “Dat plaatsbewijs zal wel goed zitten, ik ben gewoon geïnteresseerd met wie ik deze reis mee mag maken” en ze liep weer zingend verder.

Het leek wel of ze een toverstaf had, want plots zag je vrijwel iedereen ontspannen en glimlachen.

Helaas was dat van korte duur, want toen de trein stopte bij het volgende station, en er weer een hele stoet nieuwe reizigers instapten op weg naar hun vuurpeloton, maakte de vrolijkheid in notime weer plaats voor de grauwheid van de maandagmorgen…