Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Wat te doen met een miljoen?

goudblogNu de Kerstdagen voorbij zijn, is het hoogste tijd voor wat activiteit; lekker een stuk hardlopen.

Terwijl ik mijn hardloopschoenen aantrek, scan ik meteen wat krantenkoppen; ja, ook mannen kunnen multitasken (althans, dat denken we).

Een van de koppen gaat over wat je moet doen als je een miljoen wint in de Staatsloterij of Poscodeloterij. Het is tenslotte weer eind van het jaar en dus wordt je weer doodgegooid met allerlei reclame van de Staatsloterij en Postcodeloterij. De ene prijs is nog hoger dan de andere, want een hoofdprijs van een armzalige 15 miljoen is natuurlijk niet meer van deze tijd, die moet minstens het dubbele zijn om nog een beetje aansprekend te zijn. Maar wat moet je dan als je die prijs eenmaal hebt gewonnen?

Buitenlucht

Geen tijd om het artikel helemaal te lezen, het is inmiddels licht geworden dus tijd voor buitenlucht. De weilanden aan de rand van Houten liggen voor me, een winterzon produceert de eerste zonnestralen van de ochtend, bijna geen wind, kortom, een perfecte dag om hard te lopen, en mijn hoofd helemaal leeg te maken zodat mijn gedachtes alle kanten op kunnen gaan.

Terwijl ik loop, schiet dat artikel me weer te binnen, en dan meer de fascinatie voor het onbereikbare. Wellicht zit het nu eenmaal in onze genen om niet tevreden te zijn met wat er nu is, maar steeds meer te willen. Zeker niet altijd een slechte eigenschap, want anders was er van enige vooruitgang in bijvoorbeeld de geneeskunde geen sprake geweest, maar toch.

Ik loop door de weilanden en zie ik om me heen hoe mooi het hier toch is; een reiger die op nog geen meter afstand doodstil staat te turen naar een prooi, een vlucht ganzen die druk gakkend overvliegt, rijen appel- en perenbomen die al weer klaar staan om over een paar maanden in groei te schieten.

Yukon Gold

Mijn gedachten beginnen weer te malen over die fascinatie naar steeds meer en ik moet opeens denken aan de serie ‘Yukon Gold’, op Discovery Channel.

Een serie die me om meerdere redenen fascineert. Aan de ene kant om die eigenschap van gouddelvers dat ze steeds blijven dromen dat die goudader die hun leven voorgoed zal veranderen, nu toch echt onder handbereik is. Er moet alleen nog net een extra machine bijgekocht worden, een meer worden leeggepompt, een in de weg liggende berg worden opgeblazen of wat dan ook, maar ze zijn er nu toch echt bijna, maar steeds lukt het net niet. Maar echte gouddelvers geven nooit op, dromend dat het het volgende seizoen toch echt gaat lukken.

Dat is de positieve fascinatie, de negatieve fascinatie die ik bij die serie, en soortgelijke series heb, is de volkomen gewetenloosheid waarmee ze te werk gaan.

Leegroven

Zonder ook maar de geringste gewetenswroeging kappen ze hele stukken bos en oerwoud en voeren ze ze daaronder liggende vruchtbare grond af, op zoek naar goud. Zodra ze een stuk land tot op rotsniveau hebben leeggehaald, trekken ze doodleuk verder, zich totaal niet bekommerend om wat er met het achtergebleven stuk land dat inmiddels is veranderd in een levenloze woestenij moet gebeuren. Na ons de zondvloed.

Leedvermaak

Ik weet het, leedvermaak is een slechte eigenschap, maar toch, toen ze als een stel hilbillies naar Gyana gingen, om daar in het oerwoud wel eventjes bergen goud te delven, was leedvermaak toch wel hetgeen me toen bekroop:

Ze ploegden hele stukken oerwoud om, groeven en groeven maar, ze vonden van alles behalve goud. Steeds ging er wel wat anders mis; de ene keer zakte een graafmachine weg in de modder, de andere keer liepen machines compleet vast door wortels en allerlei andere troep die voor verstopping zorgde.

Tot overmaat van ramp bleek het zogenaamd nog onontgonnen stuk grond alles behalve onontgonnen te zijn, want er kwamen allerlei oude schoenen en meer menselijk afval naar boven, maar totaal niets dat leek op goud. Uiteindelijk waren ze gedwongen, zonder ook maar enig goud van betekenis te hebben gevonden, op te geven en met de staart tussen de benen weer terug naar Amerika te gaan.

31 december

Blijft boeiend, die fascinatie voor het onbereikbare. En ja zelf doe ik ook al jaren mee met de Staatsloterij, maar hoger dan 65 gulden (yep, zo lang is het al geleden) ben ik niet gekomen. Maar ooit gaat ie vallen… ooit… toch?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Twee hardloopschoenen en een Buff

IMG_20151205_102019Je hebt van die voornemens die jaren lang voornemens blijven; hoogstens doe je af en toe een halfslachtige poging om ze uit te voeren. Maar daar blijft het dan wel bij.

Met hardlopen was dat bij mij ook jarenlang zo. Toen ik nog in Rotterdam woonde nam ik me steeds voor om volgende week dan toch echt te beginnen met hardlopen. De marathon van Rotterdam begin en eindigde tenslotte pal voor mijn deur. De marathon zag ik mezelf niet lopen, maar de 10 km loop die gelijktijdig werd gehouden moest toch wel lukken.

Een brug te ver

Ik zag mezelf al op zaterdagochtend, in alle vroegte voordat Rotterdam was ontwaakt, over de Erasmusbrug lopen. Maar helaas… Geheel tegen de Rotterdamse ‘geen woorden maar daden’-gedachte in is het toen bij een keer over de Erasmusbrug lopen gebleven. Het weer werd slechter, mijn bed lag wel erg lekker en weet ik veel welke smoezen ik had om vooral maar niet te hoeven hardlopen.

Winterstop

Toen ik naar Gouda verhuisde zou alles anders worden, nam ik mezelf voor. En warempel, toen alle verhuisdozen waren uitgepakt vond ik mijn hardloopschoenen en begon ik vlijtig met een rondje. Dat rondje werd al vrij snel een flinke ronde, maar ja; toen werd het winter., en haakte ik af. De jaren verstreken en mijn winterstop hield maar aan…

Ik heb toen nog een keer een poging gedaan, maar vond het steeds irritanter om door de stad te moeten lopen, stoep op, stoep af, voortdurend alert te moeten zijn op auto’s, fietsen, en allerlei loslopend spul. Ook dat werd het hem dus niet.

Nieuwegein

Vervolgens even in Nieuwegein gewoond; een park lag voor de deur, dus een ideale locatie zou je zeggen. Maar helaas, toen ik na een paar maanden eindelijk mezelf ertoe had gezet om daar een nieuwe hardlooppoging te gaan doen kreeg ik last van mijn schouder waardoor ik een tijd niet kon lopen.

These boots are made for walking

Toen verhuisden we naar Houten. Niet alleen het huis was (en is) zeer naar mijn zin, ook de omgeving laat weinig te wensen over. En dus konden eigenlijk al mijn excuses die ik had om vooral niet te hoeven hardlopen de vuilnisbak in.

Van weiland naar weiland

Gevolg daarvan is dat ik nu ik al een jaar lang iedere week een keer 10 km hardloop.

Waar ik jarenlang het idee had dat de vroege ochtend het beste tijdstip was om hard te lopen, ben ik daar van terug gekomen. Niets zo lekker om direct uit mijn werk me om te kleden en richting weilanden te gaan om daar mijn kilometers te lopen. Na de nodige routes uitgeprobeerd te hebben heb ik een tijdje terug een ideale route gevonden. Een fietspad, gescheiden van de rijbaan, dat door de weilanden slingert.

Accentverschuiving

Perfecte omstandigheden om een klein uur lang alles van me af te zetten. Op mijn werk is momenteel een ’accentverschuiving’ aan de gang en niets zo lekker om alle stress die dat oplevert eruit te lopen. Ook nu het ’s avonds donker is loop ik mijn wekelijkse meters; kwestie van verlichting op mijn armen klikken en gaan.

Ik weet dat er allerlei ongetwijfeld heel goed bedoelde hardloopschema’s zijn, maar mijn schema is eigenlijk heel simpel; voordeur uit en lopen maar. En zodra ik thuis kom meteen onder de douche. Tot nu toe heb ik ook nog geen last gehad van blessures of wat dan ook , dus onder het mom van ‘never change a winning team’ hou ik me maar aan die opbouw.

Run

Regen, wind of hitte; hardloopschoenen aan, Buff op en lopen!