Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws, Klanten???

Scheiden in het kwadraat

oranjeIk weet het; het is bepaald geen probleem in de categorie Midden Oosten conflict of de wereld Ebolavrij maken, maar toch; ook hoe je tegenwoordig je afval moet scheiden zorgt voor steeds meer kopzorgen…

Gemak dient de mens

Toen ik in Gouda woonde was het leven qua afval heel overzichtelijk; in mijn keuken stond 1 vuilnisemmer en daar gooide ik al het vuil in. Op vrijdagochtend zette ik mijn vuilniszak buiten en die werd keurig opgehaald. Daarnaast had ik een krat met kranten en eentje voor potjes. Zodra die vol waren gooide ik die verderop in de wijk in de daarvoor bestemde containers. In Nieuwegein was het eigenlijk nog makkelijker; de afvalberging was onderin het appartementencomplex dus zodra we een vuilniszak vol hadden konden we die weggooien, en ook de glas- en de papierinzameling was op minder dan 50 meter lopen.

Scheiden in het kwadraat

Maar nu ik in Houten woon is het allemaal anders. We hebben een groene kliko voor gft-afval, een blauwe voor papier en een grijze voor restafval. Daar blijft het niet bij, want voor glas hebben we een aparte doos, en ook voor batterijen, kleine apparaten, lampen etc. hebben we een aparte doos. En of het nog niet genoeg is moeten we ook plastic apart aanbieden in, hoe toepasselijk, plastic zakken. Volle zakken kun je dan elke twee weken bij de grijze kliko aanbieden. 

Wat wel/niet

Maar wat kon er wel en wat kon er niet bij het plastic? Op die plastic zakken stond wel heel summier wat er wel en niet in mocht maar om wat meer duidelijkheid te hebben, keek ik maar even op internet wat er nou wel en niet in mocht. En daar werd ik niet veel wijzer van; de ene site zei weer dit en de andere site sprak dat weer doodleuk tegen. Uiteindelijk maar op de site van plastic heroes, tenslotte een overheidssite, gekeken, en de lijst die daar stond aangehouden. Verbazingwekkend trouwens hoeveel plastic verpakkingsmateriaal je per dag weggooit. Omdat het bepaald onhandig is om elke keer als je iets van plastic hebt naar buiten te moeten, zetten we in de keuken maar een aparte vuilnisbak voor plastic. Gelukkig hadden we in de keuken nog ergens een verloren hoekje waar dat ding niet in de weg stond.

Op ieder potje past een deksel

Inmiddels zijn we aan dat hele systeem gewend, en werkt het ook goed, maar de afgelopen maand las ik twee berichten waardoor alles weer behoorlijk op de schop gaat. In het eerste bericht stond dat in het vervolg ook de dekseltjes op glazen potjes gewoon in de glasbak mochten. Wel zo handig want als je bijvoorbeeld een leeg pesto-potje een week laat staan komt er, ook als je het even omspoelt toch schimmel op. Schimmelkaas vind ik heerlijk, hoe meer schimmel hoe beter, maar lege potjes met schimmel vind ik niet echt een geslaagd idee. Weer een probleem uit de wereld dacht ik;-).

En afgelopen week viel mijn oog op een klein 5-regelig artikel, weggestopt tussen allerlei bepaald niet boeiend regionaal nieuws, waarin stond dat bij een gemeente hier in de buurt (Lopik) vanaf 1 januari conservenblikken, sap- en zuivelpakken bij het plastic afval mag gooien. Omdat dat behoorlijk wat verschil maakt wilde ik daar meer over weten, of het bijvoorbeeld ook in Houten van toepassing is. Meestal is internet daar meer dan handig voor, maar in dit geval leverde het weinig duidelijkheid op.

De site van de gemeente Houten leverde geen resultaat op. Op de site van plastic heroes, een overheidssite om het apart inzamelen van plastic te bevorderen, was er niets speciaals over te vinden en stond er nog de oude lijst. Na wat verder zoeken kwam ik onder andere uit op een site van Rova, en van de gemeente Alphen aan den Rijn uit, waar wel informatie stond, maar geen idee of dat landelijk beleid is of plaatselijk. Daarom maar even een mailtje naar de gemeente Houten gestuurd.

An sich natuurlijk alleen maar positief dat de afvalverwerkingsindustrie inmiddels zo goed in staat is afvalstoffen te scheiden maar het wordt er bepaald niet overzichtelijker op, en bovendien lijkt het me er voor vuilnisophalers bepaald niet veiliger op te worden.

Nu haal ik bij conservenblikjes de bodem eruit en stamp ik de blikken plat om zo min mogelijk volume te hebben. Die vuilniszak gaat in een kliko dus daar hebben vuilnisophalers verder geen last van. Maar als ik die conservenblikken in het vervolg in die plastic zakken mag gooien, en die zakken gewoon zo langs de straat staan, dan vliegen die vlijmscherpe boven- en onderkanten van die conservenblikjes straks door die hele zak heen en is het wachten op de eerste klachten van vuilnisophalers dat ze onder de snijwonden zitten door die zakken.

Hoe is dat in jouw gemeente geregeld?

Update: Reactie gemeente

Met de klantgerichtheid van de gemeente Houten is niets mis: vlak na Kerst stuurde ik ze die mail met mijn vragen, en nu, op de eerst dag na de kerstperiode kreeg ik meteen al antwoord:

Wij wachten even af wat de ervaringen zijn van de gemeenten Lopik en de Ronde Venen.  Wij denken dat de huidige plastic heroes zakken niet sterk genoeg zijn. Een aparte kliko voor plastic, drankenkartons en blik is ook nog een optie.  De politiek zal zich daar in het eerste kwartaal over buigen. Waarschijnlijk zal het in Houten wel dit jaar worden ingevoerd, maar pas als wij weten op welke wijze wij dat het beste kunnen doen.  Als dit besloten is, worden de inwoners zeker tijdig geïnformeerd.

Goed om te lezen dat ze bij de gemeente hier ook serieus mee aan de slag zijn en dat ze willen leren van de ervaringen van andere gemeenten. Benieuwd wat de uitkomsten zijn.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Huis verkopen; een zware bevalling

tekoopHet was een zware bevalling maar uiteindelijk is het toch gelukt: de verkoop van het huis van S. in Nieuwegein is definitief afgerond!

De ene makelaar is de andere niet

Dat had de nodige voeten in de aarde. Nu we zowel de verkoop van mijn huis in Gouda als dat van S. in Nieuwegein achter de rug hebben is het boeiend om te vergelijken wat een wereld van verschil er tussen makelaars is. Waar bij de verkoop van mijn Goudse huis onze makelaar heel actief met ons meedacht en actief terugkoppeling gaf over wat kijkers van het huis vonden, was dat bij de verkoop van het huis van S. veel minder of beter gezegd helemaal niet het geval.

Totaal geen terugkoppeling en nooit eens initiatief vanuit de makelaar om eens zelf te bellen als er iets was. Voortdurend moesten wij bellen. Typerend was wel dat de factuur van de makelaar ruim op tijd op de mat viel. Zelfs zo ruim op tijd dat de ontbindende voorwaarde nog niet eens wat verlopen. De koper was trouwens ook een geval op zich…

Ontbindende voorwaarde

Eerst moest de termijn voor de ontbindende voorwaarde en de overdrachtsdatum worden opgeschoven omdat koper zat met een BKR-registratie die pas na de periode van de ontbindende voorwaarde zou verlopen. Omdat we dat huis kwijt wilden, en je nooit zeker weet of je een andere koper krijgt die dezelfde prijs wil betalen gingen we daarmee akkoord.

Maar daar bleef het niet bij. Toen die nieuwe termijn bijna was verstreken kwam wederom de vraag of de datum voor de ontbindende voorwaarde kon worden verschoven. Een aangezien de brutalen de halve wereld hebben was het verzoek of we die datum maar meteen tot bijna aan de overdrachtsdatum van het huis wilden verschuiven…. Nee, dat wilden we dus niet… Uiteindelijk hebben we ze een paar dagen extra gegeven.

Bankgarantie

Toen die datum was verlopen, en ze dus niet meer onder de koop uit konden toverden ze een week voor de definitieve overdracht een nieuw konijn uit de hoge hoed: De notaris belde toen met de mededeling dat de bankgarantie van de koper nog niet was ontvangen..

Wederom gebeld en toen kwam de adviseur van de koper met de om het voorzichtig uit te drukken smoes dat ze helemaal vergeten waren om die bankgarantie te storten. Of we ermee akkoord gingen om, aangezien de overdracht toch al een week later zou zijn, af te zien van die bankgarantie.

Zat als we waren van alle vertragingstechnieken was ons antwoord heel kort en bondig; nee, en zorg maar dat het er binnen 2 werkdagen op staat want anders stellen we jullie in gebreke. Dat hielp want binnen twee dagen was de bankgarantie alsnog geregeld..

Eindelijk

Afgelopen vrijdag was dan toch eindelijk de definitieve overdracht. Gelukkig verliep die wel geheel volgens plan.

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Houten; vier weken later

rietplashoutenAl weer bijna een maand wonen S. en ik nu in Houten en die tijd is omgevlogen. Laten we het er maar op houden dat dat een goed teken is want ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Als ik richting station fiets over de vlonders van de Rietplas met de Curacaohuisjes aan mijn rechterkant komt een vakantiegevoel opborrelen.

Tot een half jaar geleden had ik eerlijk gezegd nog nooit echt iets van Houten gehoord, maar eigenlijk al vanaf het eerste moment dat we toen op huizenjacht gingen had ik in Houten het gevoel dat ik daar wel wilde wonen. De exacte reden daarvoor is moeilijk te omschrijven, wellicht is het gewoon een optelsom van verschillende factoren.

Duidelijke gedachte

Het is een stad die met een duidelijke gedachte is gebouwd en ja, die gedachte bevalt me wel. Een over het algemeen originele architectuur, de fiets die alle ruimte krijgt, en de ruimte en het groen dat overal in overvloed aanwezig is. Wat mij betreft een combinatie waar ik me al meer dan een maand meer dan thuis voel.

Fantasieloos

Bij Nieuwegein, waar we tot een maand geleden woonden had ik dat in het begin zeker niet; het overgrote deel van de huizen daar is in de jaren 70/80 zonder enige vorm van fantasie uit de grond gestampt, en dat merk je dan aan de sfeer, of liever gezegd het gebrek daaraan, in grote stukken van Nieuwegein.

Maar ondanks dat ben ik Nieuwegein in de tijd dat ik er woonde zeer zeker wel meer gaan waarderen en heb ik er met plezier gewoond.

Back to my roots

Eigenlijk heb ik het in alle steden waar ik toe nu toe heb gewoond het naar mijn zin gehad. Ze passen allemaal bij een bepaalde levensfase. Mijn Vlaardings/Rotterdamse roots zal ik nooit vergeten, daar heb ik per slot van rekening meer dan 30 jaar gewoond, en om de zoveel tijd moet ik zeker even terug naar Rotterdam om het gevoel dat ik daar krijg weer op te snuiven, maar ik zou er niet meer willen wonen, al blijf ik in mijn hart Rotterdammer. De sfeer, en de niet te omschrijven complexiteit van Rotterdam blijven me aanspreken.

Stad tussen dorpen

Na Rotterdam kwam Gouda; weer een compleet andere stad. Het imago van Gouda is niet heel best, maar als je er woont merk je dat er weinig tot niets van dat imago klopt.

Gouda is een stad tussen dorpen, waardoor stadse gebeurtenissen al gauw worden uitvergroot tot onzinnige proporties. Het historische karakter, gemengd met een meer dan centrale ligging zorgden ervoor dat ik er met meer dan gemiddeld genoegen heb gewoond. Maar ja, toen kwam S. in mijn leven;-)

Geplaatst in In het nieuws, Klanten???, Spoor

Zwitserse mijmeringen (2)

eiger2In deel 1 van mijn dubbele blogpost over de Zwitserse belevenissen van S. en mij kon je al lezen dat we uiteindelijk na het nodige gedoe in Lauterbrunnen waren beland.

Lauterbrunnen maakt toeristisch gezien onderdeel uit van de Jungfrauregio, en tijdens onze vakantie merkten we keer op keer weer dat die regio een lichtend voorbeeld is voor toeristische regio’s in Nederland.

De aanpak die ze daar hanteren, daar kunnen we hier in Nederland nog een puntje, of liever gezegd een dikke punt aan zuigen. Ik woon, nog, in Gouda, en dat zou, toeristisch gezien deel moeten uitmaken van de Groene Hart regio.

Ik woon nu een jaar of 7 hier en in die zeven jaar zijn ze wat dat betreft nog geen centimeter verder gekomen, ze zitten nog steeds in de fase dat ze het nog niet eens zijn welk gebied er onder het Groene Hart valt… laat staan dat ze genegen zijn om met de andere Groene Hart regio’s gezamenlijk naar buiten te treden…

Hoe anders is dat in de Jungfrauregio: daar is alles tot in de puntjes geregeld: zowel de marketing als de faciliteiten zijn daar tot in de puntjes geregeld en op elkaar afgestemd. Gemeenten die willen samenwerken zou ik dringend aanraden om daar eens een studiereis naar te maken.

Qua marketing is het daar tiptop in orde: zo zijn er overal allerlei zeer duidelijke meertalige brochures verkrijgbaar over wat er allemaal te doen is: en in de hele regio is het gezamenlijke oranje/gele Jungfrauregiologo zichtbaar. Niet alleen op de stations en bij attracties, maar ook bijvoorbeeld op vuilniswagens en op nog veel meer plekken. Hierdoor krijg je overal het gevoel dat het echt een regio is en dat het een goed kloppend geheel is.

Ook heb je op alle stations in de Jungfrauregio schermen met de in die plaats beschikbare hotels. Per hotel zie je meteen of, en zo ja, welke kamers er nog beschikbaar zijn. Die hotels kun je dan meteen ter plekke reserveren met de aanwezige gratis telefoon.

Ook andere basisvoorzieningen zijn helemaal afgestemd op het toerisme: medewerkers zijn allemaal meertalig en spreken op zijn minst Zwitsers/Duits, Engels en vaak ook Frans. Ook zijn goede, schone gratis wc’s daar een vanzelfsprekendheid: op stations, bij attracties en op nog veel meer plekken zijn ze te vinden.

In Nederland denken ze alleen maar heel kortzichtig aan de eigen gemeente en is de gedachte dat regiogemeenten elkaar kunnen versterken totaal niet aanwezig.

Dromen van de Eiger

Als bergliefhebber en boekengek ben ik ook verslaafd aan bergexpeditieboeken en dus ontbreken talloze boeken over (pogingen tot) de beklimming van de noordwand van de Eiger niet in mijn boekenkast. Daarom mocht een bezoek aan de Eiger en de directe omgeving daarvan ook niet ontbreken tijdens deze vakantie. Mooi om nu eens in het echt alle plekken te zien waar zoveel is voorgevallen qua bergsportgeschiedenis.

Klein Azie

Wat je, doordat de Jungfraujoch op 3.560 meter hoogte het hoogste treinstation van Europa is, heel duidelijk merkt een magneet is voor Amerikaanse en vooral Aziatische toeristen is. Hele zwermen zag je achter gidsen aanhobbelen. We waren een aantal keren op station Kleine Scheidegg, al waar de speciale trein richting de Jungfrau vertrekt en daar was ongeveer 85% van de toeristen Aziatisch.

Japanners/Cinezen hebben minder vakantiedagen dan wij en als ze op vakantie gaan willen ze in die dagen zie ze hebben logischerwijs zoveel mogelijk hoogtepunten zien, en het hoogste treinstation van Europa is er daar een van. En dat willen ze dan ook op foto vastleggen. Foto van toerist naast de trein, in de trein, hangend uit de trein, soms nog bijna onder de trein, naast een plaatsnaambordje en nog veel meer: zolang ze er zelf ook maar op konden staan maakten ze er wel een foto van.

Dat ze alleen maar kwamen om hoogtepunten te kunnen afstrepen zag je duidelijk aan het schoeisel: vrijwel allemaal droegen ze sportschoenen. Comfortabel als je binnenblijft, maar als je naar buiten wilt, de sneeuw in, zijn dat, om het voorzichtig uit te drukken niet de meest handige schoenen…

Maar na een uurtje ofzo ging de hele kudde weer in de trein terug, op weg naar een ander hoogtepunt. Een prijzig bliksemuitstapje aangezien een retourtje Jungfrau zo’n 180 Zwitserse francs (ongeveer 160 euro) kost.

Biologisch; heel logisch

Naast dat ik veggie ben probeer ik ook zoveel mogelijk biologisch te eten en het viel me op dat er tijdens onze vakantie erg veel biologische producten waren te vinden in de supermarkten. In het plaatselijke supermarktje in Lauterbrunnen, met nog geen 1.000 inwoners qua inwoneraantal bepaald geen wereldstad, was het aanbod aan biologische producten hoger dan bij de gemiddelde Albert Heyn in Nederland.

Vleesvervangers waren er ook goed te krijgen, al zijn die in Zwitserland aanzienlijk duurder dan hier: waar je hier voor rond de 2,50 euro een goede vleesvervanger voor twee personen hebt, ben je daar al gauw het dubbele kwijt. Ach ja, veggie ben je niet om geld uit te sparen.

Klein leed

En in het kader van klein leed: wat wel bijzonder was dat er in heel Lauterbrunnen geen fatsoenlijke blikopener te vinden was. Het exemplaar dat in ons chalet aanwezig was, was van een dusdanige beroerde kwaliteit dat je daar geen fatsoenlijk blik mee kon openmaken, maar gelukkig na veel gevogel en gevloek en met extra hulp van een zakmes lukte het elke dag weer de inhoud tevoorschijn te toveren…

Sportieve uitdaging

Voor wie trouwens de marathon van Rotterdam of New York trouwens wel gezien heeft en toe is aan iets anders zagen we in Zwitserland een nieuwe uitdaging: de bergmarathon. Van Interlaken (op ongeveer 500 meter hoogte), naar Kleine Scheidegg (op ongeveer 2.300 meter hoogte). 1.800 meter stijgen binnen 42 kilometer…

De eerste 25 kilometer vallen nog redelijk mee met ‘maar’ 200 meter stijgen, maar zodra ze eenmaal bij Lauterbrunnen waren, begon het echte werk: binnen 20 kilometer 1.500 meter stijgen… Omdat S. en ik die dag een dag downhillen hadden gepland over gedeeltelijk dezelfde route als de marathon liepen wij ze op bepaalde plaatsen tegemoet; en vooral de achterste lopers wisten soms niet meer hoe ze vooruit moesten komen van de vermoeidheid. Benieuwd hoeveel er daarvan nog de finish gehaald hebben.

Al met al een meer dan geslaagde Zwitserse Honeymoon!

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Verkocht!

tekoopToen ik in april vorig jaar een relatie kreeg met S. hadden we al vrij snel in de gaten dat het tussen ons zo serieus was dat we wilden samenwonen.

Aangezien we allebei een koophuis hadden, besloten we uit praktisch oogpunt eerst mijn huis te koop te zetten, als die verkocht was, dat van haar te koop te zetten, om vervolgens samen een huis te kopen in Houten. Dus rond oktober vorige jaar zette ik vol goede moed mijn huis te koop.

Chaos

Tsja, en dan besluit de regering allerlei maatregelen te nemen om de huizenmarkt te hervormen, te bezuinigen en weet ik veel wat voor gedachtes ze hadden met de chaos die ze het afgelopen najaar veroorzaakten op de woningmarkt.

Belangstellenden werden van het ene uiterste naar het andere uiterste geschoten: Hypotheekrente die wel/niet snel zou worden afgeschaft, overdrachtsbelasting die van 6% naar 2% naar 6% en daarna toch weer tijdelijk naar 6% werd gebracht, wel/geen inkomensafhankelijke ziektekostenverzekering en nog veel meer maatregelen die het afgelopen najaar werden aangekondigd zorgden ervoor dat de huizenmarkt in een soort van eeuwigdurend coma leek te schieten.

Kruitdampen

Niemand wilde bij zoveel onzekerheid een ander huis kopen. Toen de kruitdampen begin dit jaar wat waren opgetrokken en duidelijk was wat de gevolgen waren van de maatregelen die niet onderweg waren gesneuveld kwam de woningmarkt wat dat betreft tot rust.

Maar ja, als je een huis wil kopen heb je natuurlijk te maken met banken, en alhoewel die banken voor het merendeel in handen zijn van de overheid, die baat heeft bij een vlotgetrokken huizenmarkt, doen banken er alles aan om het potentiële huizenkopers zo moeilijk mogelijk te maken.

Al met al niet echt stimulerende zaken om huizentrekkers over de streep te trekken.

Kijken, kijken kijken maar niet kopen

Sinds dat mijn huis in oktober op de markt kwam kwamen er wel af en toe kijkers maar doordat banken zo streng zijn geworden met de hypotheekverstrekking en mensen vrijwel geen extra geld meer kunnen lenen om zaken die niet naar hun zin zijn te verbeteren, moet een huis meteen voldoen aan alle wensen van een huizenzoeker. Als dat niet het geval is gaan ze noodgedwongen net zo lang op zoek naar een huis dat daar wel meteen aan voldoet.

Juiste doelgroep

Bij mijn huis was het qua doelgroep ook een beetje hinken op twee gedachtes; aan de ene kant singles/stellen zonder kinderen; dat was de doelgroep waar we ons in eerste instantie op richtten. Maar de kijkers die er kwamen waren vrij vaak een-ouder gezinnen, en daarvoor was de indeling boven minder geschikt.

Als ik mijn huis teveel zou verbouwen richting die doelgroep zou ik het risico lopen de oorspronkelijke doelgroep kwijt te raken, al met al een beetje een spagaatpositie.

Gelukkig vonden we een maand of twee geleden een soort van tussenweg waardoor we beide doelgroepen tevreden konden houden, en met dank aan mijn ouders en schoonouders, is er toen het nodige in mijn mijn huis verbouwd.

Verkocht!

Met onmiddellijk resultaat want net voor afgelopen weekend heeft er iemand toegehapt die het huis graag wil kopen!

Over de prijs hebben we inmiddels overeenstemming, nu is het wachten op zaken als bouwtechnokeuring en niet te vergeten de hypotheekverstrekkers die de geïnteresseerde koper een hypotheek moeten verstrekken.

En zo verruil ik, als alles goed gaat, binnen nu en een maand of twee Gouda voor Nieuwegein, en wie weet hoe snel Nieuwegein weer voor eindbestemming Houten…

Wordt vervolgd!

Geplaatst in In het nieuws

House for sale

tekoopWoningmarkt op slot, aantal hypotheken op een 21e eeuws dieptepunt, alsmaar afnemend consumentenvertrouwen.

Niet echt bemoedigende berichten als je een huis wilt verkopen, maar ja, ik ben de spreekwoordelijke uitzondering op de regel, mijn huis wordt binnen een maand of wat vast wel verkocht…

Althans, dat was mijn eigenwijze gedachte een maand of drie geleden…

Liefde is…

Ik heb nu een maand of 8 een meer dan leuke vriendin uit Nieuwegein; de ene week zijn we in Gouda en de andere week in Nieuwegein. Niet echt een ideale situatie en daarom hebben we samenwoonplannen.

Tsja, en dan komt dus het besluit om mijn huis te verkopen; ondanks alle negatieve verhalen dacht ik dat het bij mij niet zo’n vaart zou lopen, want: midden in Gouda, redelijk wat vierkante meter, tuin erbij, kortom, zou toch niet zo moeilijk moeten zijn om mijn huis kwijt te raken…

Dat je momenteel niet de hoofdprijs kunt vragen voor een huis wist ik al, maar met een redelijke vraagprijs zou het wel goed moeten komen… dacht ik…

Geduld is een schone zaak.

Het begon goed: binnen veertien dagen was de eerste bezichtiging; helaas was het huis toch niet wat ze zochten, maar al met al een positief begin. Vier weken later hield mijn makelaar een openhuizen dag. Een mooie gelegenheid om mijn huis extra onder de aandacht te brengen…. Huis helemaal in gereedheid gebracht, en toen maar wachten… en wachten… en wachten…

Toen het zaterdagmiddag vier uur was, was het eindresultaat dat we alle tijdschriften/kranten die we nog moesten lezen gelezen hadden maar dat er welgeteld nul bezoekers waren gekomen.

En nu…

En daarna? Een week of wat later is er nog wel een bezichtiging geweest maar dat is ook op niets uitgelopen. Nu maar wachten en op andere manieren proberen mijn huis te slijten, de gemiddelde tijd die er zit tussen de plaatsing van het te koop bord en verkoop is een jaar, dus ik heb nog negen maanden om dat gemiddelde omlaag te brengen.

Pendelen

In de tussentijd zit er niets anders op dan te pendelen tussen Gouda en Nieuwegein. Nu maar hopen dat ze in Utrecht/Nieuwegein niet weer het onzalige plan krijgen om een paar maanden de tram eruit te gooien…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Goede doelen, nu even niet…

goede doelGoede doelen; ik draag ze een warm hart toe, steun er een aantal al jaren en ben ook niet te beroerd zo af en toe wat te geven voor een collecte, maar soms kunnen ze het ook overdrijven. Vandaag was zo’n dag, of liever vanmiddag.

Het begon al in de trein. Ze zijn zeldzaam de laatste tijd, maar soms zijn er van die treinmuzikanten, en vanmiddag was er weer eentje. Of het kwam doordat ie best goed speelde of doordat hij ervoor zorgde dat we even verlost waren van het gewauwel van het foute strakke pakken mannetje die in de hoek van de coupe ons fijn deelgenoot maakte van het telefoongesprek dat ie had met zijn businessmaat weet ik niet, maar hij haalde behoorlijk wat binnen. Blijkbaar meer dan hij zelf verwacht had want hij sloeg een kwart van de coupe over.

Amper station Gouda aangekomen werd ik al aangeklampt door een zwerver die zowat geld eiste.. vlug richting AH om even snel wat boodschappen te doen. Na de stoplichten is het ongeveer 150 meter lopen over de Kleiweg richting de Albert Heyn. Vaste prik dat daar iemand voor een goed doel staat te collecteren, maar nu was het wel heel erg. Na amper 50 meter al collectant nr. 1, van Oxfam Novib.. Die begon enthousiast zijn verhaal af te steken, maar toen ik hem onderbrak en zei dat ik al doneerde aan de Novib, merkte hij heel adrem op dat dat goed was voor Oxfam Novib, maar slecht voor zijn inkomsten. Tsja, dat is het moderne collecteren… 50 % voor het goede doel en 50% voor de collectant of bedrijf waar hij voor ingehuurd was…

25 meter verderop een echtpaar dat verkondigde dat we allemaal verdoemd waren, tenzij we God zouden volgen, en dan in het bijzonder de stroming die zij aanhingen… nooit geweten dat God zich ook al met  chantage bezig hield.

Een paar meter verder werd ik weer door een Oxfam Novib collectant aangeklampt. Blijkbaar liepen de zaken op zijn gedeelte van de straat niet zo goed en was hij nu maar bezig ook aan de andere kant binnen te halen wat er binnen te halen viel.. en tenslotte bij de AH aangekomen stond daar weer de straatkrantverkoper…

En of de duvel ermee speelt.. terwijl ik dit aan het tikken ben, belt er iemand aan voor een collecte voor een school…

Zit blijkbaar iets in de Goudse lucht ofzo.