Geplaatst in Dagelijkse leven

En dan werk je thuis

thuiswerken2Thuiswerken; inmiddels doe ik het nu een week of 5 en er zullen denk ik nog wel de nodige weken bijkomen.

En ik moet zeggen; het bevalt me steeds beter. De eerste weken had ik moeite met mijn ritme te vinden en zat ik geregeld de hele dag achter mijn computerscherm, zonder voldoende pauze te nemen, maar de laatste weken gaat dat eigenlijk veel beter en ben ik veel productiever. Ik zou het eerlijk gezegd missen als ik over een x aantal weken (maanden?) weer de hele week op kantoor zou moeten werken.

Eigenlijk is dat gedwongen thuiswerken een beetje te vergelijken met een verhuizing.

Thuiswerken is als verhuizen

Heb je een all-inclusive verhuizing, dan regelt het verhuisbedrijf alles voor je; het inpakken van je spullen in je oude huis, het vervoeren, het uitpakken en eventueel zelfs het plaatsen van je spullen in je nieuwe huis.

Als je zo’n verhuizing hebt dan is de noodzaak om kritisch te kijken of je nou echt wel al je huidige spullen in je nieuwe huis ook echt nodig hebt, totaal niet aanwezig. Dat doe je wel in keer als je helemaal gesetteld bent in je nieuwe huis en tijd over hebt. Nooit dus.

Maar stel dat je opeens wakker wordt in een geheel nieuw huis zonder verdere spullen. Dan ga je kritisch nadenken wat je allemaal echt nodig hebt; wat heb je direct nodig om je dagelijkse leven te kunnen voortzetten en waar kun je heel goed zonder? En dan merk je al gauw dat je heel veel spullen die je in je oude huis had, eigenlijk helemaal niet nodig hebt om ook heel goed te kunnen leven.

Dat merk ik nu een beetje met dat hele gedwongen thuiswerken. Voor die hele Coronacrisis werd er natuurlijk wel gedacht over thuiswerken, maar dan werd de toenmalige situatie nog als maatstaf genomen. Hoe zorgde je ervoor dat iemand die thuis wilde werken dezelfde productiviteit haalde als op kantoor. En geen kantoor zonder overleggen, het ene overleg nog ‘nuttiger’ dan het ander. Hoe moest dat nou als iemand thuiswerkte, dan zou ie een overleg missen, want inbellen via de telefoon, dat kon nooit effectief zijn.

12 maart

En toen werd het 12 maart en kwam het besluit dat vanwege de Coronacrisis vanaf die dag iedereen dringend werd aangeraden om thuis te gaan werken en alleen als het niet anders kon, naar kantoor te komen. En al gauw werd dat zelfs aangescherpt naar iedereen werkt thuis, op echt een enkele functie na die dat betreffende werk echt alleen maar op kantoor kon doen.

En zo zaten we, om mijn voorbeeld van dat verhuizen te gebruiken opeens van de ene op de andere dag in een heel nieuw huis, en was het een kwestie van kijken wat er nodig was om alle dienstverlening gewoon door te kunnen zetten.

Inmiddels zijn we 5 weken verder … en gaat alles eigenlijk heel goed. Alle systemen werken nog,  er is niets omgevallen, klanten merken geen verschil met voor 12 maart. De eerste dagen was het nog stoeien met hoe je het beste met collega’s in contact kon komen en dan ook nog eens op een veilige manier. Mailen, bellen, Whatsapp, Facetime of welke manier dan ook, en wat was de makkelijkste tool voor online vergaderen. Toen dat na een paar dagen allemaal uitgekristalliseerd was, merkte ik dat er ook wat dat betreft een soort van nieuw normaal was ontstaan.  En eentje die wat mij betreft zeker voortgezet mag worden.

Geen woorden maar daden

Wat me vooral is opgevallen, is dat qua overleggen het kaf van het koren is gescheiden. Geen overleggen meer die nu eenmaal gehouden worden omdat het nu eenmaal zo hoort, of omdat ze ‘nuttig’ zijn, maar waarbij je na afloopt afvraagt wat je nou dat afgelopen uur te weten bent gekomen wat je daarvoor nog niet wist. Je overlegt alleen nog als het noodzakelijk is.

Wat mij betreft iets dat zeker voortgezet mag woorden, maar ja, niet zo heel gek als aanhanger van de club met ‘geen woorden maar daden’ als lijfspreuk;-)