Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De jongens van de bouw

bouwplaats foto

Er zijn soms van die docu’s waar je invalt en geboeid blijft hangen tot het einde. Dat had ik zondagavond bij de door BNNVARA uitgezonden docu ‘De jongens van de bouw’. Ik viel er rond een uur of negen in, maar ben tot het einde gefascineerd blijven hangen. In die docu volgde een filmmaker twee jaar lang een bouwproject (de bouw van een woontoren) in hartje Rotterdam. Zo’n bouwplaats is normaal gesproken een vrij gesloten wereld waar je weinig van hoort, maar nu zag je een eerlijk rauw beeld van hoe het er daar aan toe gaat.

Wat me zo boeide was dat in die anderhalf uur heel veel problemen die momenteel in de maatschappij spelen, voorbij kwamen.

Racisme

Dat racisme verre van uitgeroeid is, merkte je door de hele docu heen. Soms subtiel, maar een aantal keer ook heel openlijk. Meest duidelijke geval was toen er op een zwarte gekleurde verkeersregelaar van de bouwplaats werd ingezoomd. Hij gaf aan dat hij vrijwel standaard voor zwarte …. werd uitgemaakt, en dat automobilisten van zijn witte collega wel aanwijzingen aannamen, maar diezelfde aanwijzingen als hij ze gaf veel vaker negeerden. En het was ook niet zijn interpretatie; zijn chef bevestigde dat die verkeersregelaar veel meer over zich heen kreeg dan anderen.

Babylonische spraakverwarring

Doordat er niet voldoende Nederlandse bouwvakkers zijn, waren er allerlei nationaliteiten aan de slag op die bouwplaats. Roemenen, Bulgaren, Polen, Turken en nog veel meer. En dat zorgde regelmatig voor een Babylonische spraakverwarring. Vooral met zaken als veiligheidsbesprekingen en dergelijke zag je dat heel duidelijk. Iemand die amper 4 woorden (steenkolen) Engels sprak probeerde aan die buitenlandse bouwvakkers veiligheidsregels uit te leggen. Niet gek dat er regelmatig ongelukken gebeuren. Alhoewel je ook regelmatig zag dat bouwvakkers die de taal wel gewoon spraken, die veiligheidsvoorschriften aan hun laars lapten. Ach ja, waarom zou je je zekeren als je op een gebouw van weet ik veel hoeveel meter aan het werk bent..

Hoge werkdruk

De hoge werkdruk werd ook erg goed in beeld gebracht. Op een gegeven ogenblik lag het project een aantal weken achter op schema. Omdat de marges zo klein waren, werd op allerlei manieren geprobeerd om bouwvakkers toch maar langer en efficiënter te laten werken om vooral de deadlines maar te halen. De soms ellenlange reistijden spelen daar ook zeker een rol bij. Bouwvakkers die 4 uur onderweg zijn per dag. En het een meevaller vinden als ze een volgend bouwproject niet in Rotterdam maar in Amsterdam aan de slag moeten, want dan zijn ze een half uurtje minder reistijd kwijt…

Gemiddelde leeftijd

Wat ook erg opviel, was de gemiddelde leeftijd op die bouwplaats. Ik zag vrijwel geen twintigers en zelfs dertigers. Vrijwel iedereen was midden veertig of ouder. Dat dat niet zo snel gaat veranderen, werd ook duidelijk door een uitspraak van de filmmaker zelf. Die zei zoiets als dat hij het zelf niet lang zou volhouden in de bouw, want met je handen werken is eigenlijk niet meer van deze tijd, dat doe je niet meer.

Je hoort voortdurend dat mensen langer moeten doorwerken, maar ook nu zag je weer duidelijk dat de maatschappij totaal nog niet is ingesteld op het aan de slag houden van oudere mensen. In deze docu werd dat heel schrijnend duidelijk bij een bouwvakker van 57. Die bleef maar doorbuffelen, al kon hij het fysiek eigenlijk niet meer aan. Zijn chef probeerde hem zo veel mogelijk te ontzien, maar bij sommige projecten lukte dat nu eenmaal niet, en moest hij gewoon volledig aan de bak. Zelf gaf die bouwvakker aan dat hu niet anders kon, er moest tenslotte brood op de plank komen, en wie zit er nu te wachten op iemand van 57?

Grote bek, klein hartje

Natuurlijk was ook het ‘ruwe bolster blanke pit type’ veelvuldig aanwezig. Mannen (ik heb in de hele docu geloof ik welgeteld 1 vrouw gezien) met een ogenschijnlijk grote bek, maar die bij doorvragen aangaven regelmatig in de hijskraan te zitten huilen omdat ze thuis een doodzieke vrouw hadden, en niet wisten hoe ze met die hele situatie moesten omgaan.

En ook was er een timmerman die jarenlang had gewerkt zonder een dag ziek te zijn, opeens klachten kreeg en leverkanker bleek te hebben. Omdat het een hele hechte groep was, had dat ook een enorme impact op die mannen.

Die onderlinge verbondenheid zag je de hele tijd. Ondanks dat er totaal verschillende karakters/nationaliteiten op die bouwplaats rondliepen, vormden ze met elkaar wel twee jaar een groep die met elkaar toch maar mooi de bouw van die woontoren tot een goed einde hebben gebracht.

Ga het zien

Een meer dan boeiende docu. Als je de komende tijd 1,5 uur vrij hebt zou ik hem zeker gaan bekijken!

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Bouwput Hoog Catharijne; van gedrocht tot…?

hoog catharijneBouwputten, ik vind het boeiende fenomenen. Jarenlang heb je ermee te maken; in het begin vervloek ik ze omdat ze alleen maar voor overlast lijken te zorgen, maar na verloop van de tijd raak ik gewend aan die overlast en begint de nieuwsgierigheid naar wat er voor terug komt. Steeds duidelijker worden de contouren, en op een gegeven ogenblik als de stofwolken en bouwhekken verdwenen zijn, zie je dan het eindresultaat.

Soms zit het mee…

De ene keer, bijvoorbeeld bij het station van Rotterdam Centraal, is het alle overlast meer dan waard geweest, en komt uit zo’n bouwput een schitterend bouwwerk tevoorschijn.

En soms zit het tegen…

De andere keer, bijvoorbeeld bij Utrecht Centraal, slaan ze de plank mis en is het eindresultaat een saaie kille grijze doorgangshal, waar je het liefst zo snel mogelijk doorheen loopt.

Oud Hoog Catharijne

De bouwput van Utrecht Centraal was een onderdeel van een nog veel grotere bouwput, waar onder andere ook winkelcentrum Hoog Catharijne onderdeel van uit maakt. Het positieve van die laatste bouwput is dat het nooit slechter kan worden dan wat er al stond.

Het centrum van Utrecht is schitterend; ik loop er in mijn pauze met veel plezier door heen, maar als ik dan in de buurt van Hoog Catharijne kom dan vraag ik me steeds af wie in hemelsnaam daar zo’n bouwwerk heeft kunnen neerzetten. Wanstaltig lelijk is nog heel voorzichtig uitgedrukt.

Maar deze week kwam er uit die bouwput eindelijk weer eens iets tastbaars naar boven en wel het eerste deel van Hoog Catharijne, en ik moet zeggen; het is het wachten waard geweest.

Nieuw Hoog Catharijne

Waar het oude Hoog Catharijne allemaal onoverzichtelijke donkere kruipdoor sluipdoor gangen had, is daar in het nieuw opgeleverde stuk totaal geen sprake van;

Hele mooie hoge ruime paden, met een overvloed aan licht. En waar ze bij de bouw van Utrecht Centraal blijkbaar vergeten zijn dat ze met mensen te maken hebben met zo’n gevoelloze doorgangshal als gevolg, hebben ze daar bij Hoog Catharijne wel aan gedacht.

Vibe

Alhoewel er pas een klein gedeelte af is, heeft het al wel meteen een hele goede vibe. Ik weet niet waar het precies aan ligt, maar het zal wel een combi zijn van onder andere kleurgebruik en het mooie zicht op de Catharijnesingel dat zorgt voor een heel goed gevoel, waar het zeker als het af is en geen straf is om langer te verblijven.

Oude wijn in nieuwe zakken

Wat ik me wel afvraag is wat het beschikbaar komen van de winkelruimtes in Hoog Catharijne voor gevolgen heeft voor de rest van de binnenstad. Veel winkels die er nu zitten , zaten ook al in de binnenstad. Zo zit er een grote winkel van Zara, terwijl er letterlijk nog geen 50 meter verderop al een groot filiaal van de Zara staat. Bij de WE en schoenenzaak Sascha hetzelfde.

Allemaal winkels die je, als je Hoog Catharijne uitloopt, ook direct voorgeschoteld krijgt. Beetje oude wijn in nieuwe zakken. Benieuwd of de opening van Hoog Catharijne als gevolg heeft dat het centrum met leegstand te maken gaat krijgen.

Wat vindt jij?

Wat vindt jij van het nieuwe Hoog Catharijne? Wat vindt je goed en wat had er anders gemoeten?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Rotterdamse Markthal: kijken, kijken, maar toch wel kopen

markthalHet kan dus wel in Rotterdam: naast rauw, maar toch erg inspirerend, kan het toch ook ‘gewoon’ een erg mooie stad zijn.

Dat gevoel bekroop me toen ik onlangs na een dag shoppen en meer in Rotterdam weer richting station Rotterdam Centraal liep.

Jarenlang was Rotterdam een bouwput, maar als je nu Rotterdam binnenkomt via Rotterdam Centraal dan zie je eindelijk meteen waar je anders heel veel moeite voor moest doen om het te zien: Rotterdam is een schitterende stad.

Van bouwput naar bouwput

In de tijd dat ik er woonde, werd er van alle kanten gebouwd: Weena, Koopgoot, Rotterdam Centraal station, Wilhelminapier; overal waren er bouwputten. Zou het ooit afkomen vroeg ik me wel eens af als ik door de stad liep.

En als de ene bouwput was gedempt er iets moois was verrezen, wist je zeker dat er binnen een maand of wat 100 meter verderop wel weer een nieuwe bouwput zou verrijzen.

En nu…

Hoe anders is dat nu:

Het Centraal Station, Markthal, en nog veel meer; Rotterdam heeft eindelijk gebouwen die zonder enige nuancering mooi zijn.

Markthal

Die Markthal staat er al een maand of wat maar tot nu toe was ik nog niet in de gelegenheid geweest om er heen te gaan. De gewaagde maar zeer geslaagde architectuur in combinatie met de overvloed aan verse producten maakten dat mijn hoofd voortdurend heen en weer vloog om alles maar te kunnen bekijken.

Die overvloed aan verse producten die ze daar verkopen; bij de eerste de beste kraam waar we keken, zagen we al tomaten in alle kleuren van de regenboog, en ook het aantal verschillende soorten courgettes dat ze daar hadden was verbazingwekkend.

En zo ging het eigenlijk de hele Markthal door; ik viel van de ene verbazing in de andere over de grote variëteit die er was. Of het nu om groente, fruit, kaas, noten of wat dan ook ging: het assortiment was enorm.

Kijken, kijken maar niet kopen

De opmerking die je wel eens leest van dat het vooral ‘kijken, kijken maar niet kopen’ is in de Markthal, herken ik wel, maar dan niet zozeer in negatieve zin.

Als ik het op mezelf betrek: er was zoveel dat ik een beetje overweldigd raakte, en daardoor niet wist wat ik moest kopen met als gevolg dat ik het maar uitstelde. Helemaal omdat het er zo druk was dat ik geen zin had om me weer door die drukte te moeten worstelen voor die ene kraam.

Dat klinkt wellicht negatief maar ik bedoel het eigenlijk juist positief. Soms kom ik ergens en dan denk ik; leuk dat ik er een keer geweest ben maar ik hoef er niet nog een keer te komen. Dat gevoel had ik bij de Markthal zeker niet, in tegendeel; nu ik weet wat er allemaal te koop is zal ik er veel gerichter en veel vaker heen gaan (om wel wat te kopen).

Notenmix

Voor mijn verjaardag is het trouwens wel goed dat ik niet meer in Rotterdam woon, want ik vrees dat ik anders het overgrote deel van de producten die ik daarvoor nodig heb, in de Markthal zou hebben gekocht, met als gevolg dat mijn bankrekening flink geplunderd zou zijn.

Heb ik daar helemaal niets gekocht? Nee dat niet, de notenmix die we daar kochten alleen al is een volgend bezoek meer dan waard;-)

Kortom:

Rotterdam is eindelijk af… tenminste… voor even….