Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Is 45 het nieuwe 30?

temperatuur 45 graden

Nog niet eens zo heel lang geleden was het iets bijzonders als de thermometer waarden boven de 30 graden aangaf, maar dingen gaan snel.

Na die week met 40 graden die we nog geen maand geleden hadden, viel het me de afgelopen dagen op hoe gelaten op die 30+ die we nu hebben, wordt gereageerd.

Terwijl tot een jaar of wat geleden er allerlei hitteplannen etc tevoorschijn werden gehaalde als de thermometer richting de 30 graden dreigde te gaan, en in de nieuwsrubrieken allerlei ‘experts’ een hele rits open deuren intrapten over wat je wel en vooral niet moest doen met die temperaturen.

Maar ik vrees dat we die 40 graden die we vorige maand hadden, steeds meer als het nieuwe normaal moeten gaan beschouwen, en dat die branden die nu in de Amazone woeden binnen een jaar of wat als een nietszeggend drieregelig nieuwsfeitje wordt weggedrukt, ergens tussen het bericht van de vondst van een vierkoppige slang in Amerika en de jaarlijkse Almabtrieb in Bettmeralp.

Ik ben benieuwd wanneer we in Nederland voor het eerst de 45 graden gaan halen. Iets zegt me dat dat eerder is dan dat Feyenoord weer kampioen wordt;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Zwitserland, wat te kiezen?

eiger2De afgelopen tijd zijn S. en ik druk bezig geweest met alle voorbereidingen voor onze bruiloft. Het meeste is nu geregeld, op onze honeymoon na.

Het oorspronkelijk plan was eerst een paar dagen Rome om vervolgens naar de Zwitserse bergen te gaan.

Omdat het wel heel erg veel gedoe bleek om van Rome op de Zwitserse plek van bestemming te raken hebben we besloten om een andere keer naar Rome te gaan, en dit keer lekker twee weken richting Zwitserse Alpen te gaan.

Vorige keer waren we in Bettmeralp dus nu is het tijd voor een ander gebied. Uiteindelijk zijn we op een mooi plaatsje in het Berner Oberland uitgekomen, Lauterbrunnen. Perfect gelegen om uitgebreide tochten te kunnen maken, maar ook om te relaxen en wat stadjes etc te bezoeken.

Eiger

En ja, ook om de Jungfrau en Eiger te bezoeken. Ik heb thuis een kast vol met boeken over bergexpedities en boeken over gelukte en mislukte pogingen om de Eiger te beklimmen maken daar ook ruim deel van uit. Deze twee weken vormen dus de uitgelezen kans om nu eens in het echt de plekken te zien waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

Zonder trein en kabelbaan kom je in het Berner Oberland niet ver, dus daarom zijn we wat dat betreft ook aan het kijken wat het handigst is. En dat valt om het voorzichtig uit te drukken bepaald niet mee.. Natuurlijk kun je losse tickets kopen, maar een blik op de prijzen leert dat je al snel aanzienlijk beter af bent als je een voordeelkaart aanschaft, maar ja, welke??

Na rondspeuren op de overigens zeer overzichtelijke site van myswitzerland.com kwam ik op het volgende uit.

Doe maar deze dan…?

Je hebt de keuze uit Swiss (Saver)pass, Swiss Flexi (Saver) pas, Swiss card, Swiss Half Fare card, een regiokaart (in ons geval een Berner Oberlandcard), een Jungfrau railwaypas en een Jungfrau VIPpas. En als je een Swiss pass hebt kun je weer extra korting krijgen op een Jungfraupass…

En nee, dan ben je er nog niet want dan moet je ook nog gaan bekijken voor hoeveel dagen je zo’n pass wilt; dat gaat van 1 dag tot een maand en alles daartussen..

En om het nog wat gecompliceerder te maken zitten sommige trajecten zoals het stukje naar de Jungfrau (hoogste treinstation van Europa) standaard niet bij de meeste kaarten inbegrepen en krijg je bij de ene kaart daar 25 %, en bij de andere kaart 50% korting op. En ja, los daarvan heb je natuurlijk ook nog de kabelbanen, die zitten daar nog niet bij…

Ik dacht dat het regelen van een bruiloft een hoop geregel is, maar dat is kinderspel in vergelijking met  het zoeken naar de juiste treinkaart. Binnenkort maar nog eens alle opties tegen het licht houden, wellicht dat we er dan wel uitkomen, want ondanks al het geregel kan ik niet wachten tot we er zijn!

Geplaatst in Spoor, Vakantie

De mythe van de Duitse gründlichkeit

iceNet terug van een meer dan geslaagde week Bettmeralp (Zwitserland) met S. Zomaar wat dingen die me tijdens de 2 x 9 uur durende treinreis opvielen:

  1. De mythe van de Duitse gründlichkeit.
  2. Ook in treinen trekken Amerikanen zich weinig aan van andermans “grondgebied”.
  3. Conducteurs in de ICE-treinen hebben het maar goed.

1. De mythe van de Duitse gründlichkeit.

Niet alleen in Nederland zijn ze bezig met het renoveren van stations, ook in Duitsland is dat een nationale hobby. Ik kom meer dan regelmatig op Utrecht Centraal en Rotterdam Centraal; twee stations die momenteel een grote bouwput zijn. Het komt daardoor regelmatig voor dat treinen van een ander perron vertrekken dan gebruikelijk. Ruim van tevoren is dat dan overal duidelijk aangegeven en op de perrons zijn dan vaak ook nog servicemedewerkers van de NS te vinden. Weinig aan de hand dus. Hoe anders was dat vorige week op het station van Keulen…

Toen we van Zwitserland terugkeerden naar Nederland moesten we als laatste tussenstop overstappen op het station van Keulen. Voor alle volledigheid, dat was in de avondspits en ja, die is ook in Keulen erg hectisch…

Beneden zagen we op de borden dat dat het oorspronkelijke perron van waar onze trein richting Utrecht zou vertrekken, door bouwwerkzaamheden was gesloten en dat we naar een ander perron moesten. Geen probleem want we hadden drie kwartier de tijd. Bij dat perron aangekomen bleek het woord chaos nog heel eufemistisch te zijn: het gehele perron stond compleet vol met reizigers die totaal niet wisten waar ze aan toe waren. En ook de DB (Deutsche Bahn)  had totaal geen idee.

Op de borden kwamen afwisselend berichten dat de trein naar Utrecht, naar Hamburg en een regionale trein zouden vertrekken op het betreffende perron. Bleek dat ze alledrie die treinen rond hetzelfde tijdstip op dat ene perron hadden gepland, al verstreek die tijd zonder dat er ook maar een trein vertrok…. Gevolg was dat reizigers van twee drukke internationale treinen en een regionale trein kriskras door elkaar krioelden, op zoek naar relevante informatie.

Om een lang verhaal kort te maken; met 25 minuten vertraging kwam eindelijk onze ICE richting Utrecht binnenrijden en konden we met het laatste gedeelte van onze reis beginnen. Voorlopig maar even geen Keulen voor mij…

2. Ook in treinen trekken Amerikanen zich weinig aan van andermans “grondgebied”.

Richting Zwitserland en terugs hebben we van meerdere treinen gebruik gemaakt. Bij de Duitse hoge snelheidstreinen, de ICE, is reserveren erg handig, om te voorkomen dat je een paar uur tussen de koffers moet bivakkeren. Vrijwel iedereen doet dat, maar tot drie keer toe maakten we het mee dat er bij ons in de buurt mensen op gereserveerde stoelen zaten die daar niet hoorden, en ja, in alle drie de gevallen waren het Amerikanen.

Toen degenen die die stoelen wel gereserveerd hadden, aangaven dat ze op hun zitplaatsen zaten, gingen ze pas na de nodige misbaar ergens anders zitten. Toch een beetje die typische “de hele wereld is van Amerika dus we doen waar we zin in hebben” mentaliteit.

3. Conducteurs in de ICE-treinen hebben het maar goed.

Wat me in de ICE treinen (maar ook in de Zwitserse) treinen opviel was dat de conducteurs veel relaxter oogden dan in Nederland. Als treinreizende forens tussen Gouda en Utrecht zie ik regelmatig wat een hondenbaan conducteurs soms hebben. Als treinen vertraging hebben of helemaal niet rijden fungeren ze als kop van jut en als treinen wel gewoon op tijd rijden hebben ze het nodige te stellen met reizigers die geen of een verkeerd plaatsbewijs hebben.

In de ICE is dat heel anders: afgezien van wat gedoe met eigengereide Amerikanen zonder zitplaatsreservering zijn ze daar in plaats van die controlerende taak die ze in Nederland hebben, veel meer bezig met service verlenen. Zonder problemen besteden ze tien minuten aan het uitstippelen van een alternatieve reis voor een stelletje dat een aansluitende trein mist.

Wellicht een idee voor Nederlandse conducteurs om als ze  al het gedoe in Nederlandse treinen zat zijn een tijdje op zo’n ICE mee te draaien?