Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Overstappen; helemaal niet zo vanzelfsprekend

Deze weken kun je er niet aan ontkomen; de spotjes op radio/tv, Facebook of waar dan ook van zorgverzekeraars. En dan in de kranten natuurlijk weer een paar van die ‘experts’, al dan niet zwaar gesponsord, die betogen dat je gek bent als je niet elk jaar opnieuw overstapt naar de goedkoopste zorgverzekeraar. En dan worden er voorbeelden bijgehaald van bepaalde onderdelen van iemands verzekering waar diegene dan geen gebruik van maakt, terwijl het wel in zijn maandelijkse premie zit.

Wat in al die voorbeelden opvalt is dat het alleen maar om de laagste premie gaat. Zaken als service, snelle uitbetaling en snel worden geholpen als je een vraag hebt lijken allemaal onbelangrijk te zijn, als je maar de laagste premie hebt. En misschien nog wel belangrijker; wat ik in al die voorbeelden mis, is dat er ook nog zoiets is als solidariteit. Als iedereen alleen maar zou betalen voor de zaken waar ie zeker gebruik van maakt, dan is het gevolg dat mensen die onverhoopt met allerlei extra medische kosten worden geconfronteerd, bijvoorbeeld chronisch zieken, met steeds hogere premies worden geconfronteerd.

Tuurlijk, ik betaal ook het liefst zo min mogelijk, maar ik vind solidariteit ook iets waar ik best iets extra’s voor wil betalen. Wat mij betreft schaffen ze al die aanvullende pakketten af en zijn ziektekosten iets waar iedereen collectief aan meebetaald, wellicht zelfs naar inkomen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

2020; jaar van de (on)vrijheid

2020 zou het jaar zijn dat we 75 jaar bevrijding zouden vieren; vieren dat we al 75 jaar in alle vrijheid kunnen leven en zijn wie we willen zijn. Typisch dat dan juist dit jaar het meest onvrije jaar in 75 jaar is. Met als ‘toetje’ de lockdown tot na half januari.

Ik ben benieuwd als dit allemaal achter de rug is, wat we dan achteraf als onze D-day en als Bevrijdingsdag bestempelen.

D-day

Wat onze D-Day zou kunnen zijn? Wellicht de dag dat het besef kwam dat Corona geen één of ander vaag plaatselijk ver van mijn bed virus in China was, maar een virus dat over de hele wereld ingrijpende gevolgen zou hebben.

Bevrijdingsdag

Als Bevrijdingsdag zie ik het voor me dat ergens komend jaar op een mooie zonnige zomerdag live op tv de laatste Nederlander zonder vaccin dat vaccin krijgt toegediend. En dat met de toediening van dat vaccin alle beperkende maatregelen opgeheven worden. Vervolgens kunnen alle Nederlanders een setje speciale Coronamunten die ze dan krijgen vrij besteden bij een restaurant/attractie/museum/theater naar keuze, om zodoende die sector een boost te geven.

Om die Bevrijdingsdag te halen, moeten we eerst weten af te rekenen met de grootste vijand die tussen ons en die Bevrijdingsdag in staat; onze eigen laksheid.

Tot het zover is werken mensen in ziekenhuizen/verzorgingstehuizen en allerlei daarmee samenhangende gebieden zich een slag in de rondte om dat virus de baas te worden en proberen mensen die getroffen zijn door de gevolgen van de aanpak van het virus het hoofd boven water te houden.

En dan?

Waar ik benieuwd naar ben; wat we over een jaar of wat als Corona nog slechts te boek staat als een zomers biertje, als positieve dingen uit deze Coronacrisis hebben gehaald.

Geplaatst in Dagelijkse leven

Hij spoort niet…

Onlangs zat ik, zoals zo vaak sinds mijn val in september, in de trein. Ik las iets over de Nederlandse  groep Nits. Ik dacht dat ze nog altijd ‘The Nits’ heetten, maar blijkbaar hebben ze ooit hun naam veranderd en is mij dat ontgaan.

Hoe het ook zij: terwijl ik dat artikel over ze las, moest ik meteen aan muziek van ze denken. Eerst aan

en

Toen ik me vervolgens zat af te vragen wat ik nog meer van ze kende, kwam ik op ‘Adieu, Sweet Bahnhof’ van ze uit.

En van daaruit begon ik me af te vragen welke andere nummers over treinen ik eigenlijk nog kende, met deze blogpost als gevolg. En of het iets over mijn leeftijd zegt of dat er wellicht in deze eeuw veel minder ‘treingerelateerde nummers’ zijn uitgebracht weet ik niet, maar vrijwel al die nummers zijn van voor het jaar 2.000.

Bij sommige heb ik sterkere herinneringen dan bij anderen, en ja, sommigen kwamen ook gewoon bovendrijven bij het opzoeken van de bijbehorende clips.

Adieu, Sweet Bahnhof + The Train – Nits

Van Nits kwam ik zelfs op twee treinnummers uit:

S’Express – Theme from S’express

Een nummer dat zeker niet mag ontbreken in een blogpost over treinen is de eerste cd-single die ik ooit (ergens diep diep in de vorige eeuw, oftewel 1988) kocht. Volgens mij zo’n beetje de enige acid-house single dat ik ooit heb gekocht;-):

Kraftwerk – Trans Europa Express

In een muziekblog van mij staat vrijwel altijd wel iets van Rammstein, maar dit keer slaan ze eens een keer over. Maar gelukkig is daar nog wel Kraftwerk.

Soul Asylum – Runaway train

Alhoewel het onderwerp (depressie, weggelopen kinderen) natuurlijk bepaald niet opwekkend is, is het nog steeds een erg goed nummer.

Soul Train & Daft Punk-  Get lucky

Als ik deze clip zie, dan besef ik dat als er iets is dat ik absoluut niet kan en nooit zal kunnen, het dansen is…

The KLF – Last train to Trancentral

De beste omschrijving; jeugdsentiment of gewoon een lekker nummer;-)

Kadoc – The nighttrain

Ik had nog een stille hoop dat dit nummer uit deze eeuw was, maar helaas, ook net vorige eeuw…

Bruce Springsteen – Downbound Train

En muziekoverzicht zonder Bruce Springsteen? Onmogelijk, en daarom:

En zo bij het opzoeken van de clips stuitte ik ook op een paar andere erg lekkere treinnummers:

Tot zover mijn lijstje. Als ik het goed heb geteld staat er welgeteld 1 nummer uit deze eeuw in… Is er de laatste twintig jaar dan zo weinig uitgebracht met een trein als onderwerp?

Geplaatst in Dagelijkse leven

Een kostbaar afstapje

blog over medische termen

Zorgverzekeringen; je betaalt er elke maand een fiks bedrag voor, maar waarom eigenlijk? De afgelopen weken kreeg ik daar een meer dan duidelijk antwoord op.

26 augustus besloot ik om een afstapje ook eens vanuit een liggende positie te bekijken, met een ‘ontplofte’ elleboog en een gebroken bovenarm als resultaat. Gevolg was een ritje met de ambulance, ziekenhuisbehandeling in ziekenhuis 1 en een week later een operatie en overnachting in ziekenhuis 2, de nodige medicijnen en vervolgens drie keer in de week therapie.

Dat dat de nodige kosten met zich meebrengt is geen verrassing, maar de afgelopen week merkte ik pas om wat voor een grote bedragen het gaat. Om je een idee te geven:

  • Ambulance – Het ritje in de ambulance van de plek waar ik was gevallen naar het ziekenhuis was minder dan 5 minuten, maar toch: 749 euro.
  • Medicijnen/medische hulpmiddelen – Pijnstillers als Paracetamol, Diclofenac enOxycodon en een maagbeschermer: 140 euro.
  • Fysiotherapie – Vanaf begin september heb ik 3 keer in de week fysio a 31,20 euro per behandeling: inmiddels een bedrag van 750 euro.
  • Operatie+ opname ziekenhuis – Begin september hebben ze in het ziekenhuis met behulp van stalen platen en schroeven mijn elleboog en bovenarm weer in elkaar weten te puzzelen. Kosten van die operatie+ daarbij horende overnachting: 5.888 euro…

Totaalbedrag tot nu toe

Totale schade tot nu toe al meer dan 7.500 euro. maar… dat is nog lang niet alles, want…

Het eerste ziekenhuis, waar ze foto’s hebben gemaakt en mijn arm/elleboog in het gips hebben gezet, heeft nog geen declaratie ingediend. en dat zal ongetwijfeld ook een bedrag zijn dat in de 4 cijfers loopt.

Ook lopen de kosten voor fysio de komende maanden gewoon nog door. Ik heb nog maanden fysio nodig en voorlopig is dat bij 3 behandelingen in de week dus meer dan 90 euro per week. Daarnaast moet ik binnenkort weer naar het ziekenhuis voor een foto om te kijken hoe alles geheeld is, en over een aantal maanden moet ik weer terugkomen voor een volgende controle. Allebei dingen die natuurlijk ook niet gratis zullen zijn.

Nederland; helemaal zo gek nog niet

In totaal zal het dus boven de 10.000 euro komen. Door zo’n stom afstapje en de daarbij komende kosten realiseer ik me maar weer eens wat een geluk ik eigenlijk heb dat ik in een land woon waar iedereen minimaal een basisverzekering heeft en dus bij dit soort geintjes niet meteen in financiële problemen komt. En ja, daarom betaal ik mijn zorgverzekering in het vervolg met iets meer plezier.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

‘Ontwerp ruimtelijke koers Houten 2040’; helemaal zo gek nog niet

Dat er in Houten qua woningbouw iets staat te gebeuren kan niemand in Houten intussen zijn ontgaan.

Aanleiding voor dat alles is het ‘Ontwerp ruimtelijke koers Houten 2040’. Volgens tegenstanders een ondemocratisch tot stand gekomen plan dat Houten verkwanselt, resulteert in anonimiteit en zinloos bouwen en nog een hele reeks kwalificaties. Volgens mij een plan dat met wat bijschaverij er voor zorgt dat Houten in de toekomst een gemeente blijft waar het erg lekker wonen is, maar ook een gemeente wordt waar gezinnen/ouderen/jongeren/alleenstaanden/stellen en alles daar tussenin met aanzienlijk minder moeite dan nu een woning weten te vinden.

Waarom ik me best kan vinden in dat ontwerp? Omdat ik vind dat er veel te zeggen is voor de richting die in het plan is gekozen; niet kiezen om een groot deel van het nu groene gebied rond Houten helemaal vol te bouwen met meer van hetzelfde, maar beginnen met het realiseren bij de Molenzoom/centrum van gedeeltelijk geconcentreerde bouw/gestapelde woningbouw/flats/appartementen/hoogbouw of hoe je meerdere woningen op elkaar ook wilt noemen en dan in een volgend stadium het gebied rond de Doornkade omtoveren van een anoniem buiten de rondweg gelegen industrieterrein naar een helemaal bij Houten horend gecombineerd woon/werkgebied.

Verdwijnt het Houtense DNA?

Een van de argumenten van tegenstanders van die plannen is dat het Houtense DNA daardoor zou worden ‘verkwanseld’. Toen jaren geleden Houten een aantal groeitaken kreeg opgelegd was Houten nog omgeven door uitgestrekte gebieden met weilanden, boomgaarden en dergelijke. Door een groot deel van die die gebieden om te vormen tot woongebieden konden die wijken ruim worden opgezet met veel ruimte voor fietsers en in en zeker ook om die wijken veel groene gebieden waar je perfect kunt recreëren en zo kunt bijkomen van het dagelijkse leven.

Een zeer geslaagde aanpak wat mij betreft want ik woon nu een jaar of 7 met veel plezier in een van die wijken. Maar… tijden veranderen; iets dat vroeger werkte is in de toekomst onmogelijk vol te houden tenzij je de realiteit uit het oog verliest en krampachtig in het ‘vroeger was alles beter’ verleden blijft leven. Het inwoneraantal van Nederland is inmiddels gestegen tot iets van 17,3 miljoen mensen en ook het inwonertal van Houten blijft maar doorgroeien; van ongeveer 35.000 in 2000 naar meer dan 50.000 en de groei is er voorlopig nog niet uit. En ja al die mensen willen graag ergens wonen.

Ondanks dat het hier erg fijn wonen is hoef je geen expert te zijn om te zien dat de huidige woningverdeling in Houten totaal scheef is; vrijwel alleen maar huizen met tuin en slechts hier en daar appartementen. Zou je ervoor kiezen om op dezelfde voet als in het verleden door te bouwen om op die manier de benodigde +/- 5.800 woningen te realiseren dan betekent dat dat je een heel groot deel van Houten dat nu nog groen is, opoffert voor woningbouw. Een misser, want zeker nu met die Corona-epidemie merk je weer hoe belangrijk flinke groene gebieden zijn om te kunnen ontspannen.

Door in Houten te kiezen om op een aantal plekken te gaan stapelen wat woningen betreft kun je de oppervlakte die nodig is om het benodigde aantal woningen te kunnen realiseren beperken, waardoor er meer ruimte overblijft voor groen en andere zaken die het leven mooi maken.

Anoniem en zielloos bouwen

Bij het lezen van de komst van hoogbouw werden door tegenstanders daarvan meteen gebouwen in Nieuwegein en nog wat andere steden als doembeeld voor wat Houten te wachten stond voorgespiegeld, en om het nog wat vetter aan te zetten; hoogbouw zou leiden tot anonimiteit en gelijk staan aan zielloos bouwen…

Alsof het gebied rond de Molenzoom waar nu gestapelde bouw gepland staat, een toonbeeld van levendigheid en nabuurschap is, om over het gebied rond de Doornkade nog maar te zwijgen. Tot een jaar of wat terug was de Molenzoom een anonieme kantorenwijk. Nu daar steeds meer kantoren worden omgebouwd naar appartementen begint daar eindelijk wat levendigheid te komen.

Het gebied rond de Molenzoom is door de directe ligging naast het station en de Koppeling perfect gelegen om veel mensen op een beperkt gebied te huisvesten. Door die centrale ligging beperk je ook het aantal verkeersbewegingen door heel Houten en dat draagt alleen maar bij aan de leefbaarheid.

Je kunt dus in plaats van die ongefundeerde stemmingmakerij over anonimiteit en zielloos bouwen het ook omdraaien en die mislukte hoogbouw uit Nieuwegein en dergelijke als uitgangspunt nemen van hoe je gestapelde bouw in Houten dus niet moet inrichten. Ga in plaats daarvan op zoek naar wel geslaagde hoogbouwprojecten voor kleinere gemeenten, of schakel iemand in die dat kan ontwikkelen. En zie het als een ambitie om over een aantal jaar als schoolvoorbeeld in de goede zin van het woord te dienen voor gemeenten die voor een zelfde taak staan.

Ondemocratisch

Tegenstanders van het plan zeggen dat de procedure rond het ontwerp ondemocratisch zou zijn, en dat partijen in het College van B&W de burgers zouden hebben voorgelogen. Altijd een bewering die makkelijk scoort. Ze stellen dat geen van de partijen in het verkiezingsprogramma heeft aangekondigd te gaan voor grootschalige woningbouw.

Wat mij betreft om meerdere redenen om het voorzichtig uit te drukken een dubieuze uitspraak: verkiezingsprogramma’s beslaan grotendeels de periode tot aan volgende verkiezingen dus een jaar of 4, terwijl dit plan gaat over de periode tot 2040. Dus die 5.800 woningen worden ook niet de komende 4 jaar gebouwd maar tot aan 2040, wel een verschil, maar ja, met nuances scoor je niet in de media en die zorgen er ook niet voor dat mensen je petitie tekenen.

En als je dan kijkt wat partijen in hun verkiezingsprogramma’s hadden: het CDA had het bijvoorbeeld over 2.500 nieuwe woningen tot aan 2025, D66 gaf aan flink in te zetten op transformatie van het Molenzooomgebied en bouwen buiten de rondweg, en ook in het verkiezingsprogramma van GroenLinks staan allerlei passages waarin ze aangeven flink te willen bouwen om groepen die nu niet of onvoldoende aan bod komen te helpen.

Zo maar wat voorbeelden waaruit je kon opmaken dat er in Houten heel wat woningen bij moesten komen. Nee, het getal van 5.800 wordt niet genoemd maar in alle verkiezingsprogramma’s kun je lezen dat er in Houten het nodige gebouwd moet worden in allerlei verschillende vormen om ook in de toekomst van Houten voor veel verschillende groepen een fijne gemeente om in te wonen van te maken. Allemaal tekenen dat partijen inzagen dat er in Houten volop gebouwd moest worden.

En nu verder

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

En toen ging het doek open

Theaterbezoek; tot niet eens zo heel lang geleden was dat iets dat ik, vaak met S. regelmatig deed. Maar ja, toen kwam Corona en werd alles anders. We hadden geloof ik nog iets van vijf voorstellingen gepland staan; daarvan zijn er drie definitief afgelast of verplaatst naar een datum waarop wij niet konden, eentje is uitgesteld naar een nog onbekende datum en eentje staat nu voorlopig gepland voor komend voorjaar.

De laatste jaren ben ik in drie theaters geweest; De Kom in Nieuwegein, De Goudse Schouwburg in, hoe logisch Gouda en natuurlijk als Houtenaar in Theater aan de Slinger hier in Houten. Drie theaters met een totaal andere sfeer en daardoor geschikt voor totaal verschillende voorstellingen.

Goudse Schouwburg

De Goudse Schouwburg is een echt ouderwets (in de goede zin van het woord) sfeervol theater; beetje donker, niet heel ruim en met van die lekkere smalle kruipdoor sluipdoor gangen, een grote zaal met meer dan 800 plaatsen en een kleine zaal met 230 plaatsen.

Het optreden dat me in De Goudse Schouwburg het meest is bijgebleven was een optreden van Pink Project, een Nederlandse Pink Floyd coverband. Ik zat toen vrijwel vooraan en de combinatie van muziek, de typische psychedelische Pink Floyd beelden en de sfeer van dat theater maakte het een meer dan bijzondere ervaring.

Theater De Kom

De Kom is een relatief nieuw theater en volgens de hedendaagse gedachtes gebouwd; mooi ruim opgezet en licht. Een grote zaal van 650 stoelen en een kleine zaal met 220 stoelen. Qua gevoel voor mij een echt stadtheater.

Voorstellingen die me daar zijn bijgebleven zijn onder andere die van Yamato: Een groep Japanse drummers die met behulp van allerlei verschillende types Japanse drums zoveel power in hun voorstelling stopten dat ik eigenlijk vanaf het begin met open mond heb zitten kijken hoe ze erin slaagden zo’n hoog tempo door de hele voorstelling door vast te houden.

De energie die er vanaf de eerste seconde tot en met de laatste seconde van afspatte. En steeds als ik dacht dat ze nu wel zo onderhand even een rustmoment zouden inbouwen, gingen ze doodleuk nog een versnelling hoger.

Ook de voorstelling ‘New Orleans’ van Leo Blokhuis, Ricky Koole en Ocobar was buitengewoon. Door een perfecte afwisseling van meeslepende verhalen en muziek werd ik helemaal in broeierig New Orleans getrokken en leek het soms wel of ik live in die stad aanwezig was.

En natuurlijk Paulien Cornelisse; knap hoe zij van ogenschijnlijk niets een hele boeiende voorstelling kan maken.

En weer iets heel anders was de toneelvoorstelling van Ventoux. Ik had het boek gelezen en de film gezien en heel boeiend om dan ook nog eens de toneelbewerking te zien.

Theater aan de Slinger

Het derde theater waar S. en ik geregeld komen is in ons eigen Houten; Theater aan de Slinger, een in vergelijking met De Kom qua uitstraling veel ‘dorpser’ theater. Zelf noem ik het liefkozend een echt houtje touwtje theater. Klinkt misschien niet positief maar zo bedoel ik het wel; niet heel groot (de grote zaal heeft iets van 290 stoelen, kleine zaal iets van 90 stoelen, maar zodra je daar binnenkomt voel je je er meteen thuis en voel je je meteen de warmte van het theater.

Bijzondere optredens daar waren onder andere die van Rapalje, van Huub van der Lubbe en van Renee van Bavel.

Huub van der Lubbe is natuurlijk bekend als zanger van De Dijk, maar heel mooi om hem nu eens dan weer vertellend, dan weer zingend mee te maken. En dan is zo’n intieme zaal als die in Houten perfect. Ook het type muziek van Rapalje, Ierse, Schotse en Nederlandse folkmuziek, kwam in Theater aan de Slinger helemaal tot zijn recht.

In de kleine zaal in Houten waren we een jaar ofzo geleden bij een optreden van Renee van Bavel. 90 stoelen in een zaal is al niet veel, en als je dan op de eerste rij en ook nog eens precies in het midden zit dan krijg je helemaal het idee van een privé-optreden.

Drie totaal verschillende theaters met allemaal een heel andere beleving. Benieuwd wanneer we weer normaal naar een theater kunnen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Tijd gaat snel

Time flies when you’re having fun. Of ik de afgelopen 4 weken als ‘fun’ zou omschrijven? Niet echt, maar omgevlogen zijn ze wel.

Vier weken geleden zorgde een afstapje van 15 cm ervoor dat mijn elleboog en bovenarm aan barrels lagen. Inmiddels heb ik een ambulance en twee ziekenhuizen van binnen gezien, met drie behandelingen in de week al heel wat fysio-behandelingen gehad en is mijn linkerarm omhuld geweest met achtereenvolgens gips, verband, pleisters en nu een tubigrip. De hechtingen zijn er nu twee weken uit en als het goed is is nu alles dicht en kan komende week dat litteken kennismaken met de buitenlucht.

Ik ben dus de afgelopen maand diverse keren in een ziekenhuis geweest en steeds als ik daar kom, heb ik om de een of andere manier altijd een soort van luchthavengevoel; oftewel mensen kijken. Dat je op een luchthaven toeristen met koffers of allerlei geuniformeerd personeel ziet lopen en je je afvraagt met welke reden en naar welke bestemming zij op weg zijn. In een ziekenhuis vraag ik me dan altijd af waarvoor de mensen die ik daar zie lopen in het ziekenhuis zijn. Welke behandeling gaan zij ondergaan, of bij het personeel; wat zou diegene voor functie hebben?

Mondkapjes

Veel mensen vinden die mondkapjes ondingen, niet nodig en nog veel meer. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je voor je werk de hele dag zo’n mondkapje moet dragen, je die dingen inmiddels aardig zat bent. Zelf hoef ik alleen in de trein richting fysio een mondkapje te dragen (iets van twintig minuten per reis, dus goed te doen).

Trouwens wel wennen om met 1 hand zo’n mondkapje op te zetten. De eerste twee exemplaren sneuvelden daarom ook, maar inmiddels ben ik er 10 fysiobehandelingen later, heel bedreven in. Zoals ik al zei; ik kan me heel goed indenken dat mensen het ondingen vinden; voor sommigen is het mogen/moeten dragen van een mondkapje echter een soort van statussymbool, nu mogen ze ook meedoen met de ‘groten’.

Gisteren kwam ik terug van weer een fysio-behandeling. Schuin tegenover me zat een moeder met haar zoontje druk te praten over van alles en nog wat:

Zoon (blijkbaar 11 jaar en bijna jarig) heel enthousiast en trots: ‘nog 3 nachtjes slapen en dan mag ik ook eindelijk mondkapjes dragen in de trein!‘ Je hebt toch de mondkapjes die ik wilde gekocht?

Moeder: Dat zie je wel op je verjaardag. Je weet de afspraak hè: van ons krijg je drie mondkapjes en van opa en oma krijg je er twee. Dan heb je voor elke elke dag met de trein naar school gaat een andere. Als je ze kwijtraakt moet je van je zakgeld nieuwe kopen of je gebruikt de gewone mondkapjes.

Verfrissend hoe kinderen tegenover zoiets aankijken;-).

Geplaatst in Dagelijkse leven

En daar lig ik dan

Tijdens bergvakanties heb ik regelmatig dat ik over stukken loop waarbij ik denk: hier vallen is niet heel slim. En ’s winters als het glad is en ik glibberend vlak langs een sloot fiets heb ik soms diezelfde gedachte. Op de een of andere manier komt er dan een soort van extra waakzaamheid naar boven.

Toen ik vorige week met E. ergens n Nijmegen een werkoverleg had, was die waakzaamheid er logischerwijs niet, want een kantoorpand is bepaald niet de meest gevaarlijke plek zou je zeggen…

Tot ik een lullig opstapje over het hoofd zag en struikelde, tijdje buiten westen was en geen flauw idee had waar ik was en wat ik deed. Toen ik weer wat helderder werd, bleek ik op een betonnen vloer te liggen met allemaal bezorgde mensen om me heen. Nadat ik even later in een ambulance lag begon het tot me door te dringen dat er iets meer aan de hand was dan wat simpele blauwe plekken/schaafwonden.

En de foto’s in het ziekenhuis wezen dat ook uit: bovenarm op drie plaatsen gebroken en mijn elleboog werd door de arts omschreven als ‘ontploft’.

Omdat het een gecompliceerde operatie is en er in Nijmegen niet direct plaats was besloot ik dat het dan handiger was om naar een ziekenhuis in de buurt te gaan. Daar donderdag samen met S. heen gegaan, en conclusie van de trauma-arts daar was exact hetzelfde: Foute boel en tijdens operatie van uur of 3 gaat hij proberen alles met schroeven/platen weer zoveel mogelijk aan elkaar te zetten. Revalidatie/fysio daarna kan een jaar duren en na verwachting hou ik er wel iets van blijvende stijfheid aan over. En dat allemaal door zo’n stom afstapje van 15 cm…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Politiek bedrijven doe je zo

In het handboek ‘politiek bedrijven doe je zo’ zijn de afgelopen dagen weer twee voorbeelden toegevoegd aan het hoofdstuk ‘dubieus, maar heel effectief’.

Voorbeeld 1: Wit-Rusland

Het eerste voorbeeld komt uit Wit-Rusland. Daar waren presidentsverkiezingen en alles wees erop dat de oppositiekandidaat zou winnen. Maar wat doe je als president als het woord democratie voor jou een onbekend woord is? Dan arresteer je gewoon de belangrijkste tegenkandidaten en als dat ook nog niet helpt omdat de vrouwen van die kandidaten zo moedig zijn om in plaats van hen de strijd aan te binden, dan manipuleer je gewoon de verkiezingsuitslag.

Zetten mensen zich over hun angst heen en durven ze de straat op te gaan om te protesteren? Dan sla je die protesten gewoon bloedig neer, en voor alle zekerheid zet je de belangrijkste kandidate dusdanig onder druk dat ze een genante verklaring aflegt waarin ze demonstranten oproept zich bij de uitslag neer te leggen. Dat het oplezen van die verklaring dusdanig slecht geacteerd is dat in vergelijking daarbij de gehele cast van GTST een oeuvre-Oscar krijgt is totaal onbelangrijk. En dat ze vervolgens vlucht naar Litouwen omdat ze haar leven niet zeker is? Bijzaak; voor jou is alles geregeld.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was.

Voorbeeld 2: Tweede Kamer

Het tweede voorbeeld komt gewoon uit onze eigen Tweede Kamer. Kamerleden van diverse partijen zijn al tijden bezig om werken in de zorg aantrekkelijker te maken. Eén van de manieren om dat te doen is een hogere beloning. En wat doe je als coalitie als je wel goede sier wilt maken door in woorden te zeggen dat je zo zo bezorgd bent om de zorg, en dat je het zo belangrijk vindt dat daar een passende beloning tegen dat werk staat maar niet met de daarbij horende daden over de brug wilt komen?

Dan verschuil je je achter het non-argument dat een hoger salaris in de CAO moet worden geregeld en niet in de Tweede Kamer (alsof je niet een bepaald bedrag ter beschikking kunt stellen voor de CAO-onderhandelingen). En als dat niet voldoende is en er toch een hoofdelijke stemming komt om over het voorstel te stemmen?

Dan saboteer je die stemming gewoon door als een groep dieven in de nacht op het laatste moment weg te vluchten zodat het minimaal benodigde aantal Kamerleden om de stemming geldig te laten zijn niet wordt gehaald. En de volgende dag laat je een fractievoorzitter (nog wel van de partij waar de D in de partijnaam staat voor democraten) voor de vorm doodleuk verklaren dat de handelswijze inderdaad niet de schoonheidsprijs verdient. En je gaat weer vrolijk over tot de orde van de dag.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Ik heb getwijfeld over België…

belgie

Geel, oranje, rood; kleuren die je tot dit jaar bepaald niet met vakantie associeerde, maar ja… Corona. Een land is geel, oranje, dan weer geel met sommige oranje gebieden en wat rode vlekken en weer een heel andere kleur. En ben je een Belg dan zijn sommige gebieden rood terwijl ze voor een Nederlander weer oranje of geel zijn… Kortom; vakantie vieren is wel eens makkelijker geweest;-)

Maar als het reizen niet lukt, dan is er altijd nog muziek over landen/steden/streken omdat te compenseren.  Welke nummers over landen/steden/gebieden schieten me zo gauw te binnen?

Nederland

Om met Nederland te beginnen: als geboren Vlaardinger vind ik dat nummers van de ‘(gedeeltelijk) Vlaardingse band ‘The Amazing Stroopwafels’ natuurlijk niet mogen ontbreken in een dergelijk overzicht:

En ook BlØf is op dat gebied aardig actief:

En alhoewel er in Nederland geen bergen van betekenis zijn, is dit nummer in dit verband wel heel passend:

België

Het ultieme landennummer is natuurlijk van Het Goede Doel:

Oostenrijk

Bij Oostenrijk schoot meteen Vienna van Ultravox te binnen:

Tot mijn verrassing bleek ook Billy Joel over Wenen te hebben gezongen:

Duitsland

Frankrijk

Voor wat betreft Frankrijk hebben twee nummers dit overzicht gehaald:

Wellicht een beetje ongelukkige titel in het kader van Corona, maar toch:

En een ander Frans nummer, of liever gezegd een Frans nummer over een Iers meer mag natuurlijk niet ontbreken:

Engeland

Rusland/USSR

Billy Joel heeft heel veel schitterende nummers gezongen, maar deze springt er wat mij betreft wel uit:

En niet over Rusland maar over de oude USSR:

Afrika

Azië

Een teken dat je oud begint te worden als je alleen maar muziek uit de vorige eeuw weet te verzinnen bij een bepaald thema. Voor wat betreft nummers met Azië als thema is dat bij mij het geval, maar daarom niet minder goed.

Amerika

Het Goede Doel zong het al tijdens hun zoektocht naar het perfecte land om in te wonen:   ‘En wat Amerika betreft, dat land bestaat niet echt’.  Niets aan toe te voegen, maar het levert wel de nodige nummers op voor dit overzicht:

Toch al gauw een rijtje met 28 nummers, 6 minder dan de temperatuur van vandaag;-). Welk nummer had hier wat jou betreft niet in mogen ontbreken?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De schoenen van Hugo de Jonge

vrijheidAls er één paar schoenen is waar ik momenteel niet in wil staan, dan is het het paar schoenen van minister Hugo de Jonge. Figuurlijk dan want letterlijk zou ik er, gezien zijn schoenenstijl best in willen staan;-).

Naturlijk is het zo dat je als minister weet dat je het nooit iedereen naar de zin kan maken, maar toch. De hele Corona-crisis is wel iets van de buitencatageorie wat dat betreft. Het leek allemaal redelijk goed te gaan, maar nu het met het aantal Coronabesmettingen weer de verkeerde kant op lijkt te gaan, neemt de roep om ingrijpen toe.

Maar het onmogelijke waar hij samen met Mark Rutte en het hele team aan deskundigen waar hij zijn besluiten op baseert, mee te maken heeft, is dat wat hij ook besluit, hij er al van verzekerd is dat er in de media een heel leger aan deskundigen naar voren zal worden geschoven om die besluiten neer te sabelen.

Laat hij de huidige situatie zoals ie is, dan wordt hij veroordeeld dat ie laks is. Besluit hij om in te grijpen en bijvoorbeeld net zoals in andere landen om ons heen al heel gewoon is, mondkapjes te verplichten dan wordt er weer een blik deskundigen opengetrokken die het daar weer niet mee eens is. Ik ben blij dat ik die verantwoording niet hoef te dragen.

Vraag het Doutzen

Maar gelukkig is er hoop in bange dagen in de persoon van Doutzen Kroes, want zij weet hoe het echt zit. Ze heeft het tussen haar modellenwerk door allemaal onderzocht en ze is er uit; het is een complot. Een complot van media, de farmaceutische industrie, regeringen, grote bedrijven en nog wat anderen. Weten we dat ook weer.

Maar…

Als de media ook in het complot zitten, dan maakt zij zelf toch ook deel uit van dat complot, aangezien zij haar carrière te danken heeft aan het verschijnen in allerlei media?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven

Twijfelaars en de kleur van paprika’s

Vanochtend moest ik even naar de supermarkt. Voordeel van vroeg gaan is dat het dan niet druk is, ik door die supermarkt kan vliegen en weer naar huis kan (ja inderdaad, geduld is niet mijn sterkste eigenschap;-)). Voor twijfelaars lijkt een supermarkt me een absolute ramp, want van elk product heb je minstens 10 variaties.

Vanochtend trof ik een twijfelaar in het kwadraat. Voor elk product dat hij nodig had moest hij telefonisch met zijn vriendin overleggen want zelf durfde hij blijkbaar geen keuzes te maken. Aangezien hij voor het gemak haar maar op de speaker had gezet, kon iedereen meegenieten van de boeiende wereld der twijfelkonten.

Zijn vriendin was duidelijk ook bepaald geen daadkrachtig type want toen ik net in de supermarkt was, waren ze bezig over het soort appel dat hij moest nemen, en toen ik de halve supermarkt al door was, hoorde ik ze nog druk overleggen of hij nu rode of gele paprika’s zou meenemen. En dan te bedenken dat het groenten en fruit aan het begin van de winkel staat en hij dus nog de hele winkel door moet. Als hij hier al eeuwen over doet, vraag ik me af hoe lang hij doet over zaken die iets meer impact hebben dan de kleur van een paprika. Om te beginnen al in de supermarkt:

  • Vlees, vegetarisch, veganistisch?
  • Lokale producten, Fairtrade producten, goedkope producten?

En in de grote boze buitenwereld:

  • Black lives matter, asian lives matter, all lives matter?
  • Zonnepaneel, waterstof, warmtepomp?
  • Geen afstand, 1,5 meter afstand, 1 meter afstand?
  • Zwarte piet, roetveeg piet, helemaal geen piet?
  • Buitenlandse vakantie, binnenlandse vakantie, niet op vakantie?

Ik wens ze veel sterkte, gelukkig zijn de supermarkten hier in Houten tot 22.00 uur geopend, dus hij heeft nog alle tijd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (2); van de Großglockner naar de Holterberg

Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, moesten we dit jaar onze vakantieplannen zoals zoveel mensen wijzigen. Het geplande huisje aan de voet van de Großglockner werd nu een huisje in Appelscha en in Markelo. Alles van Appelscha las je in mijn vorige blogpost, nu is het tijd voor onze tweede week; Markelo.

Een totaal ander gebied, maar daarom niet minder mooi. In de directe omgeving waren er veel wandelroutes, maar binnen een half uur met de auto waren er nog veel meer gebieden waar we eindeloze tochten konden maken. Zo was bijvoorbeeld een tocht langs drie kastelen (kasteel Warmelo, Diepenheim, Weldam) erg leuk om te doen.

Het gebied daar in de omgeving wat me het meest bevallen is, is het Nationaal park ‘De Sallandse Heuvelrug’; een schitterende afwisselend gebied met dankzij de wandelknooppunten ontelbare mogelijke wandelingen. De tocht van station Holten via de Holterberg en weer via een andere route terug was een van de mooiste tochten die we deze vakantie hebben gelopen. Doordat het op die dag 31 graden was, maakte die temperatuur het deel door de heide en vooral op de Holterberg extra uitdagend. En wat kun je dan blij zijn rond lunchtijd met een bankje in de schaduw op de Holterberg;-)

Vrijheid

Ook in de omgeving van Markelo was 75 jaar vrijheid op veel plekken te zien. Bij de tocht over de Markelose berg en nog twee andere ‘bergen’ werd dat op allerlei manieren duidelijk. Ook hier weer een onderduikershol (onontdekt door de Duitsers), loopgraven en bomkraters.

Wat het meeste indruk op me maakte was de afdruk van een neergeschoten piloot in de aarde. Doordat de grond waarin hij terecht kwam zo zacht was , bleef er toen ze zijn lichaam weghaalden, een hele zichtbare afdruk van zijn lichaam achter. Het zoveelste tastbare voorbeeld van wat een hoge prijs er soms aan het leven in vrijheid hangt.

Op naar de volgende vakantie

Tsja, en dan realiseer je op vrijdag als je in de auto richting Houten zit, dat de zomervakantie van 2020 er, voor die officieel al begonnen is, voor S. en mij al op zit. Op naar de volgende vakantie;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (1); denkend aan Friesland zie ik…

In de zomer naar de bergen; jarenlang was dat voor mij een vast ritueel. Maar dit jaar is niets normaal door de Corona, en dus ook niet de vakantie. S. en ik waren van plan om naar de omgeving van de Großglockner in Oostenrijk te gaan, maar aangezien de Oostenrijkse grenzen toen nog dicht waren en onbekend was wanneer die weer open zouden gaan, viel Oostenrijk voor ons af; geen bergen voor ons dit jaar. Bovendien zouden we dan ook de hele treinreis naar Oostenrijk, een uur of 10, met een mondkapje op moeten zitten. Bepaald geen idee dat ik voor ogen had als begin van onze vakantie.

Achteraf een goede inschatting om onze vakantie vroegtijdig te annuleren, want mondkapjes of niet, we hadden sowieso Oostenrijk niet ingekomen, aangezien de Oostenrijkse grens 16 juni openging, en wij 12 juni van plan waren daar heen te gaan.

Omdat toen we hadden besloten om Oostenrijk te annuleren nog niet exact wisten wat er in Nederland wel/niet allemaal open ging, besloten we om nu in twee plekken een huisje te boeken. Via natuurhuisje.nl hadden we al een paar keer iets geboekt en dat was ons zeer goed bevallen, en toen we op die site wat hadden rondgesnuffeld viel onze keus op een huisje in Appelscha en een huisje in de buurt van Markelo.

Het huisje in Appelscha had een soort van koninklijke entree; het lag aan de rand van het Drents-Friese Wold in een gebied van Staatsbosbeheer. De toegangsweg naar het huisje ging over een lang zandpad omringd door bomen, uitbundig bloeiende Digitalissen (Vingerhoedskruid) in allerlei kleuren en Rhodondendrons. Elke keer als we daar overheen reden voelde het of we over een koninklijke oprijlaan reden.

En het huisje was er echt één van het soort waar we ons meteen vanaf de eerste seconde thuis voelden.

75 jaar vrijheid

2020 is het jaar van de Corona maar ook van 75 jaar vrijheid en tijdens deze vakantie kwamen deze twee zaken op allerlei manieren samen. Zo kwamen we in de buurt van Appelscha in de bossen langs een onderduikhol. Een donker muf hol van een paar vierkante meter. Zeker tijdens de eerste weken van de Corona heb ik me thuis geregeld behoorlijk opgesloten gevoeld, maar toen ik in dat hol zat, besefte ik hoe relatief dat opgesloten gevoel was. Ik vond het best confronterend om zo’n onderduikhol te zien, en te realiseren dat daar mensen gedurende lange tijd gedwongen in hadden moeten doorbrengen, met het besef dat als ze ontdekt zouden worden de dood volgde. En helaas werden ze ontdekt.

Denkend aan Friesland zie ik…

Wat tijdens deze vakantie behoorlijk is bijgesteld, is mijn beeld van Friesland. Ik had een paar keer in het kader van de North Sea Trail tochten langs de Waddenkust gemaakt, en dat waren dan tochten die kilometers lang langs dijken en door weilanden voerden. Hele mooie tochten , maar die tochten bevestigden wel mijn beeld van Friesland; strakke wegen langs weilanden en dijken.

Afwisselende natuur

Tijdens ons verblijf in Appelscha heb ik dat beeld wel drastisch bijgesteld, want het in het gebied waar we verbleven, het Drents-Friese Wold, had je alle soorten van natuur. Bossen, De Kale Duinen (een groot zandverstuivingsgebied), heide, watertjes en nog veel meer. Wat me vooral aansprak was dat de bossen niet zo ‘aangeharkt’ oogden; in veel bossen worden dode bomen zo veel mogelijk weggehaald waardoor je van die keurige maar o zo saaie bossen krijgt.

In het Drents-Friese Wold laten ze de bomen liggen, met een heel afwisselende natuur tot gevolg. Op die bomen zag je weer van alles groeien bloeien en kruipen; mossen, paddenstoelen allerlei planten en nog veel meer. Doordat er veel onverharde paden waren kreeg je ook echt het gevoel deel uit te maken van de natuur in plaats van er doorheen geleid te worden. Die dode bomen die geregeld ook op het pad lagen versterkten dat beeld nog eens.

Doordat ons huisje aan de rand van het Drents-Friese Wold lag, gingen we ook geregeld in de namiddag of avond nog even de natuur in en de vraag was hoeveel reeën we steeds tegen zouden komen. Soms kruisten ze op nog geen 10 meter ons pad.

Kortom echt een gebied (en een huisje) waar we nog vaker terugkomen. Na een zeer geslaagde week in Appelscha en omgeving was het tijd om naar onze volgende vakantiebestemming te gaan… Markelo. Maar dat komt in een volgende blogpost.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

1.000 euro en dan…?

Soms komen er van die nieuwsberichten waarvan je in eerste instantie denkt; goh, dat is positief; maar als je er dan langer over nadenkt blijkt het een stuk minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht.

Dat heb ik met dat bericht dat mensen in de zorg die zich met Corona-werkzaamheden hebben bezig gehouden, een bonus van 1.000 euro krijgen vanwege hun extra inzet. Iets waar ik in eerste instantie helemaal achter stond, maar toen ik er verder over las kreeg ik steeds meer bedenkingen.

Sympathiek

Op het eerste gezicht lijkt het een sympathiek gebaar en in lijn met wat je de afgelopen maanden door alle partijen heen hoorde; de zorg is onderbetaald, dat moeten we gaan veranderen. Maar als je dan Mark Rutte later in een debat hoort zeggen dat hij tegen een structurele salarisverhoging is in de zorgsector omdat anders andere sectoren ook bij hem komen aankloppen, dan realiseer je je al gauw dat het gewoon een wel heel doorzichtig doekje tegen het bloeden is. En dat zijn waardering vooral bij woorden blijft in plaats van concrete structurele daden.

Waardering?

En dan die 1.000 euro zelf. Het werd gepresenteerd als een blijk van waardering voor getoonde inzet tijdens de Corona-crisis, maar waarom worden er dan groepen zoals artsen uitgesloten? Die hebben toch net zoals al die andere groepen diensten gedraaid van weet ik veel hoeveel uur? Waarom worden die dan uitgesloten van die bonus? Enkel en alleen omdat ze een hoog salaris hebben? Dat is toch een totaal onzin-argument als die bonus een blijk van waardering zou zijn voor verrichte werkzaamheden? Dan maakt het toch niks uit of je maandelijks nu 1.500 , 2.500 of 4.500 euro per maand op je loonstrookje krijgt? Criterium moet toch je inzet zijn en niet je salaris?

Met andere woorden, het is gewoon verkapte inkomenspolitiek, en dan nog niet eens voor een volledige groep. Door die bonus niet aan iedereen in de zorg te geven, maar aan een beperkte groep, werk je ook nog willekeur in de hand, want hoe bepaal je wie er wel en niet recht heeft op die bonus?

Bijvoorbeeld personeel dat niet direct op Corona-afdelingen heeft gewerkt maar er er wel voor heeft gezorgd dat de ‘gewone’ zorg in het ziekenhuis kon blijven draaien waardoor er ook nog inkomsten waren, hebben die er wel recht op of niet?

Het wordt aan de zorginstellingen overgelaten wie wel en niet voor die bonus in aanmerking komt, dus je weet nu al dat de ene zorginstelling het ziet als een kans om personeel een welverdiend extraatje te geven en heel soepel om gaat met de voorwaarden voor die bonus, terwijl een andere instelling heel star de regels gaat toepassen waardoor er daar veel minder mensen voor die bonus in aanmerking komen. Lijkt me voor zorginstellingen een keuze die ze moeten maken waar ze ook niet op zitten te wachten.

En zo is de kans erg groot dat een ansich heel positief gebaar in de praktijk heel negatief uitpakt.