Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Parijs is nog ver

Tour de France Poulidor
Raymond Poulidor, Roger Pingeon, Galibier, Tour de France, 1967

De zomer komt er aan en dus is het komende zaterdag weer tijd voor:

  • Helikopterbeelden van allerlei dromerige Franse dorpjes met namen die klinken als Saint-Paul-Trois Châteaux-Libourne, Lavardin, Locmine
  • De Amazing Stroopwafels die op de NOS Tourradio zingen over naar Frankrijk gaan en nooit meer terugkomen.
  • Creatieve Fransen die hun maisveld helemaal in Toursferen hebben omgetoverd.
  • Commentatoren die verzuchten dat de Tour voor niemand stopt.
  • Stoempen, binnenblad, linkeballen, buitenblad, chasse patat, een jasje uitdoen, man met de hamer, zinloze ontsnappingen op de Champs-Élysées en nog veel meer…

Oftewel; Tour de France! Vanaf 26 juni is het weer zover; drie weken genieten (en soms afvragen of er ooit een eind komt aan zo’n 200 en nog wat km lange etappe waarvan je bij de start al weet dat het een sprintersetappe wordt.

En er is muziek

De Tour de France en muziek horen onlosmakelijk bij elkaar; radio Tour de France zonder muziek is stukken minder leuk, dus daarom maar eens een blog met wat typische Tour muziek.

Wat natuurlijk niet mag ontbreken is de ‘tune der tunes: de muziek die wordt gedraaid zodra de laatste kilometers van een etappe zijn aangebroken. Ik luister al van kindsdaf aan naar Radio Tour de France, dus hoeveel keer ik die tune heb gehoord geen idee, maar laten we zeggen dat ik rond mijn 13e ofzo naar de Tour ben gaan luisteren en ik nu 48 ben, dan zou dat ergens rond de 700 keer zijn;-)

Dit nummer van ZAZ ademt gewoon die dromerige sfeer van de Tour:

En natuurlijk mag deze van Queen niet ontbreken:

Als oud-Vlaardinger moet ik natuurlijk de Amazing Stroopwafels in zo’n overzicht als dit opnemen:

Een ander pareltje van Nederlandse bodem: SKIK

Gewoon omdat het Frans is en zo’n lekker nummer is:

Parijs is niet ver meer

En dan na drie weken is is het tijd voor Parijs:

Champs Elysées

Voordat ze dan de laatste zondag van de Tour eindelijk in Parijs zijn, zit je eerst een uur of wat te kijken naar iets dat in de verte op wielrennen lijkt maar qua tempo meer weg heeft van een gemiddelde toertocht door de Betuwe, totdat…de Champs Elysées opdoemt en het gekrabbel door de omgeving van Parijs plaats maakt voor een aantal rondjes snoeihard door het centrum van Parijs scheuren, volgens vrijwel altijd hetzelfde recept…

Een groepje renners ontsnapt, krijgt een een seconde of dertig, wordt bijna teruggepakt waarbij een eigenwijzeling toch nog probeert weg te blijven… tevergeefs want zodra voor de laatste keer de Champs Elysées opdoemt stormt het voltallige peloton als een kudde losgeslagen stieren op de finish af, waarbij uiteindelijk de sprinters onderling uitvechten wie als eerste over de meet komt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Friends; 17 jaar later

Zoals zovelen was ook voor mij Friends jaren geleden een serie die ik elke week trouw volgde. En toen er bekend werd dat er een reünie-aflevering op tv zou komen werd ik wel nieuwsgierig welke vorm die zou krijgen. Helaas geen gewone ‘Friends -17 jaar later’ aflevering, maar ook de vorm die ze nu hadden gekozen, een terugblik van cast en crew leverde tot mijn verrassing een vorm op die af en toe best leuke en interessante dingen opleverde. Wat 17 jaar met een mens kan doen…

Alhoewel Friends al 17 jaar geleden gestopt is, worden de oude Friendsafleveringen nog steeds trouw uitgezonden, en ja, ook zelf pik ik af en toe een aflevering mee.

Kijkje achter de schermen

Maar die reünie; Het is me eigenlijk reuze meegevallen, ik vreesde dat zo’n terugblikvariant van die typisch Amerikaanse ‘plastic fantastic’ tv zou opleveren, waarbij ze alleen maar zouden verkondigen hoe fantastisch alles was. Maar dat viel reuze mee, ik heb me eerlijk gezegd best vermaakt in die 2 uur dat het duurde. Leuk om te zien hoe de serie tot stand is gekomen, hoe de karakters zijn ontstaan en hoe soms toeval een groot gevolg voor verhaallijnen kan hebben.

Wel typisch om te horen was dat alhoewel die serie nu 17 jaar geleden gestopt is, en ze zeiden dat ze toen een grote familie waren, dit de eerste keer was dat ze weer met zijn allen bij elkaar waren…

Mannen/vrouwen

Wat me direct opviel opviel was dat je je bij die reünie duidelijk zag dat er voor mannen en vrouwen nog steeds andere wetten gelden om in de film- en tv-wereld te kunnen blijven meedraaien. Waar voor vrouwen nog steeds slank, slanker slankst van toepassing is om in die wereld aan de bak te blijven is dat voor mannen een stuk minder van toepassing. Waar Rachel, Monica en Phoebe nog steeds even slank waren als toen die serie 17 jaar geleden stopte, zag je bij Joey en Chandler dat de nodige kilo’s erbij helemaal geen ramp is om nog aan het werk te blijven.

Drank/drugs

Wat ik bij Chandler best wel triest (of in dit geval is ontnuchterend wellicht een beter woord) vond om te zien, was wat een verwoestende uitwerking een drank- en drugsverslaving op iemand heeft. Waar 5 van de 6 vrolijk met elkaar zaten te praten en volop anekdotes vertelden, zat hij er een beetje apathisch bij, en leek alles een beetje langs hem heen te gaan.

Lego

En nu… gelukkig blijven oude Friends-afleveringen nog jaren gewoon op tv vertoond worden, en ja, ik beken; ik heb de Friends ‘Central Perk’ Legoset en voor mijn komende verjaardag heb ik de nieuwe Friends ‘appartementen Legoset gevraagd, dus voorlopig ben ik nog niet van Friends af;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Terug naar kantoor; terug naar het oude of…?

Naast de ontelbare negatieve gevolgen van Corona zijn er ook veel positieve ontwikkelingen.

De acceptatie van thuiswerken is er daar wat mij betreft beslist één van. Thuiswerken is nu normaal; tot de Corona was thuiswerken bij veel organisaties een ondergeschoven kindje en werd het vaak als een soort van gunst gezien. Maar toen door de Corona heel veel mensen gedwongen werden thuis te werken merkte je dat ondanks, of wie weet wel juist door het thuiswerken, heel veel organisaties zich prima wisten te redden en hun dienstverlening als voorheen konden uitoefenen.

Positieve ontwikkeling

Zelf vind ik het ook een meer dan positieve ontwikkeling. Thuiswerken is eigenlijk een verkeerde term; locatie-onafhankelijk werken dekt wat mij betreft veel beter de lading. Het is onbelangrijk waar je je werk doet, als je maar de resultaten haalt die je hebt afgesproken. En of dat dan op kantoor, thuis, op een strand in Thailand of welke mixvorm daarvan dan ook is, dat is verder totaal onbelangrijk.

Dat locatie-onafhankelijk werken de nieuwe standaard is of zou moeten zijn, dat heeft het afgelopen jaar wel bewezen. En als kantoor weer beschikbaar komt als mogelijke werkplek, dan wordt de keuze alleen maar verruimd. De één heeft thuis een goede werkplek, terwijl de ander minder groot behuisd is of gestoord wordt van thuislawaai en niet kan wachten om de keukentafel te verruilen voor een goed kantoorbureau.

Verkeer

Het afstappen van het kantoorgerichte 9 tot 5 denken kan ook een gunstig effect hebben op de verkeersdrukte, zowel op de weg als in het OV. Als niet iedereen zich in de spits richting kantoor hoeft te haasten zorgt dat voor een aanzienlijke verkeersvermindering in de spits. Waarom zou je je als een bio-industriekip in het overvolle spitsverkeer wurmen als je ook thuis vanalles kunt doen, en dan gewoon als je naar kantoor wilt, een paar uur later die kant opgaan?

Achterhaalde discussie

Nu op kantoor werken weer in zicht komt, merk je dat bij veel organisaties de discussie nu draait rond hoeveel dagen iemand in de toekomst thuis ‘mag’ werken, alsof dat een soort van gunst is. Wat mij betreft een foute en achterhaalde discussie, want dan ga je er nog steeds vanuit dat de locatie belangrijk is voor het behalen van je resultaten, terwijl het afgelopen jaar heeft uitgewezen dat dat totaal onbelangrijk is. Breng in kaart waar je medewerkers behoefte aan hebben als op kantoor werken weer tot de mogelijkheden behoort en probeer dat te regelen.

Omslag

Dat thuiswerken/locatie-onafhankelijk werken nu ook normaal is geworden lijkt me voor managers ook wennen. Tot de Corona was op kantoor werken vaak de standaard en was het heel makkelijk om een team of afdeling bij elkaar te krijgen en kon hij/zij vrij eenvoudig zien wat iedereen deed. Door de Corona viel die controlemogelijkheid weg en kwam vertrouwen om de hoek kijken. En nu na ruim een jaar thuiswerken blijken organisaties nog steeds te draaien als voorheen.

Ik ben oprecht benieuwd in hoeverre managers die slag weten te maken/willen maken. Of ze als op kantoor werken weer zonder beperkingen kan, net zoals het afgelopen jaar blijven sturen op basis van vertrouwen/resultaat, of dat ze, als reflex weer teruggrijpen naar ‘vroeger’ en weer ouderwets sturen op aanwezigheid. Probeer niet krampachtig de situatie voor Corona terug te halen als zijnde normaal, maar open je ogen en zie de nieuwe realiteit.

Vergaderen

En het argument dat sommige bijeenkomsten alleen op kantoor mogelijk zouden zijn vind ik ook zo’n goedkoop en eigenlijk gemakzuchtig argument. Tot aan de Corona stond de overvloed aan overleggen bovenaan de irritatie top 10 op veel kantoren. Wie kent ze niet; de standaard overleggen waarbij het overgrote deel van de aanwezigen zich dood zat te vervelen terwijl steeds de vaste personen aan het woord waren. De overleggen waarbij je achteraf niets wijzer bent geworden, maar ja, we ‘moeten’ nu eenmaal elke maand vergaderen, dat hoort zo…

Verlang van je mensen dat ze zich op de hoogte houden van wat er speelt bij de organisatie en op hun vakgebied, maar geef diegene het vertrouwen om zelf te bepalen op welke manier ie dat doet.

Wat mij opviel is dat het afgelopen jaar het aantal nutteloze vergaderingen flink is verminderd, er veel kritischer wordt gekeken naar wie er echt bij een overleg aanwezig moet zijn en dat de lengte van de overleggen flink is teruggedrongen. Met als gevolg dat overleggen een stuk effectiever zijn geworden.

En nu?

Ik ben echt benieuwd welke kant het opgaat op dit gebied. Ik kan in ieder geval niet wachten op het moment dat zonder beperkingen op kantoor kunnen werken weer gewoon een van de mogelijkheden is. Al zal ik daar op het moment dat ik op mijn fiets zit en de zoveelste regenbui op mijn dak krijg ongetwijfeld anders over denken;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

26 redenen om de Houtense Vijfwal eens te lopen

Je hebt van die dingen die je, terwijl je al jaren in een gemeente woont, pas na een tijd ontdekt. Bij mij is dat in Houten van toepassing op de Vijfwal. Ik woon nu een jaar of 8 in Houten en heb in die tijd, en zeker sinds ik sinds de Corona thuis werk, ontelbare kilometers door Houten en omgeving gelopen.

Maar eigenlijk pas sinds de Corona is de Vijfwal op mijn wandelmenu erbij gekomen. Ik was mijn vaste rondjes zat, zocht alternatieven die ik vanuit huis kon lopen en zo ben ik op de Vijfwal uitgekomen.

Voor wie er nog niet mee bekend is: het is een verhoogd aangelegd parcours in de vorm van een vijfhoek van vijf kilometer dwars door Oost en Zuid Houten. Dat parcours kun je op allerlei manieren afleggen. Je kunt het gewoon wandelend afleggen, maar je kunt je energie er ook kwijt op allerlei toestellen die op het hele parcours tot je beschikking staan.

En omdat er naast het parcours ook overal een fietspad en stoep ligt, kun je ook met de fiets of met kinderwagen/skeelers etc het rondje doen. Ik weet het, het is een vijfhoek, maar rondje ‘bekt’ nu eenmaal beter;-).

Houten is zo plat als een pannenkoek, maar bij de Vijfwal heb je ook hier en daar, voor Houtense begrippen, flinke hoogteverschillen. Je hebt de spoorbrug tussen station Houten en Houten Castellum die je over moet. En daarnaast zijn er op de vijf hoeken van de Vijfwal heuvels aangelegd die je kunt ‘beklimmen’ om zodoende een mooi uitzicht over Houten te hebben. En ja, als je geen zin hebt om steeds die ongeveer 30 treden op en af te lopen kun je er ook omheen te lopen.

Ik heb dat rondje nu al ik weet niet hoeveel keer gelopen, en leuke is dat het steeds weer anders is. Niet alleen kun je het natuurlijk in beide richtingen lopen waardoor ik steeds weer iets anders zie, maar ook omdat het in alle jaargetijden weer anders is. Aan het begin van het voorjaar loop je op sommige stukken door een haag van allerlei witte en roze bloesem en zie je allerlei bomen in bloei schieten. Als je dan een paar maanden later over hetzelfde stuk loopt ziet het er weer heel anders uit.

Zoals ik al zei; ik heb de Vijfwal al tig keer gelopen en niet alleen op, maar ook naast het parcours staat van alles dat de nieuwsgierigheid wekt; wat me wat dat betreft het meeste intrigeert is een bouwwerk/kunstwerk dat je passeert bij de wijk De Muren.

Het is een groot wit geperforeerd bord waar ik met wat fantasie een Indiase kasteeltoren uit kan fantaseren. Voor dat bord liggen een aantal betonnen randen en een blauw tegelplateau. Er staat geen bordje bij wat het precies moet symboliseren, dus dat maakt het extra mysterieus. Of het is juist de bedoeling dat iedereen zijn/haar eigen invulling eraan geeft. Wie er meer over weet te vertellen is welkom! (update; met dank aan Maaike Posthouwer en en Barbera Blokland; het blijkt om een badhuis te gaan)

Dat je in Houten een straat hebt die de Duinmeer heet, dat weet ik, maar dat je in Houten ook miniduinen heb, dat wist ik pas sinds ik die Vijfwal regelmatig loop;-)

Een stuk van de Vijfwal is vanwege de aanleg van een nieuw stuk woonwijk (De kiem van Houten) momenteel niet toegankelijk, maar zodra daar de hekken weg zijn is ook dat laatste deel van de Vijfwal gereed en zijn er nog meer apparaten waar je je energie kwijt kunt. (update 10 mei: ook het laatste stuk is inmiddels geopend)

Routekaartje

De route wijst zichzelf (zoals altijd als je goed loopt). Maar voor alle zekerheid hier twee versies van de route:

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Wat als het net even anders was gegaan?

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Wat als Corona nooit was uitgebroken? Ik weet het; een onmogelijke vraag waar nooit een antwoord op komt, maar toch; Wat als het met Corona net even anders was gegaan?

Terwijl ik deze woorden typ, moet ik gelijk aan een schitterend nummer van Herman van Veen denken; met dezelfde titel: ‘ Als het net even anders was gegaan?‘ Een te mooi nummer om te laten schieten:

Maar ik dwaal af; wat als het met Corona net even anders was gegaan?

… Dan hadden we nooit van ‘de’ eerste, tweede en derde golf gehoord.

… Dan waren ‘code oranje, rood en zwart’ termen geweest die we alleen in weersvoorspellingen hoorden.

… Dan waren er nu 20.000 Nederlanders minder overleden.

… Dan waren mondkapjes die dingen waarvan je er altijd te weinig koopt als je met een stoffige verbouwing aan de gang gaat.

… Dan hadden heel veel complottheoristen een andere bezigheid gehad.

… Dan was Hugo de Jonge partijleider van het CDA geweest.

… Dan waren medewerkers in de zorg naast de ‘standaard’ overbelastheid niet nog meer overbelast geraakt.

… Dan hadden heel veel festivalgangers twee onbezorgde festivalseizoenen gehad.

… Dan hadden restauranthouders zich het hoofd kunnen breken over hoe ze een menu konden samenstellen waarmee ze ook vegetariers, veganisten, lactose-intoleranten, gluten-intoleranten en andere dieetgroepen tevreden konden stellen in plaats van of ze over een maand of wat nog wel de vaste lasten kunnen betalen.

… Dan hadden supporters gewoon naar hun club kunnen gaan en hadden Feyenoorders zich elke 14 dagen in de Kuip kunnen ergeren aan de prestaties op het veld….

… dan was Corona alleen een biertje geweest waarbij je je ’s zomers realiseerde; geen verkeerd biertje, maar er gaat toch niets boven een heerlijke Belgische triple.

Wat als net net even anders was gegaan? We zullen het nooit weten.

Geplaatst in Dagelijkse leven

Zeg het met woorden

Foto door Meta Dizayn op Pexels.com

Wie heeft het niet; dat je een woord hoort, waarvan je geen flauw idee hebt wat het betekent, maar dat om de een of andere reden toch blijft hangen.

Ik heb dat met veel woorden, met als meest duidelijke voorbeeld de woorden ‘veritatis splendor’. Die twee woorden hoorde ik een keer op het journaal en sindsdien zijn zeis dat altijd blijven hangen. Wat mij betreft puur qua klank schitterende woorden. Veritatis splendor is de naam van een pauselijke encycliek uit 1993, dus waarschijnlijk heb ik het in 1993 tijdens een journaaluitzending gehoord. Inmiddels zijn we 28 jaar verder en komt dat woord nog regelmatig opploppen.

Versplinterde elleboog

De medische wereld is wat dat betreft ook een goudmijn; vorig jaar augustus ben ik gestruikeld en in normale mensentaal had ik toen mijn elleboog compleet versplinterd en in mijn bovenarm diverse breuken. In de medische wereld heet dat echter een ‘ernstig comminutieve distrale intra-articulaire supracondylaire en condylaire humerusfractuur’. Wow! Ik had het zelf niet mooier kunnen omschrijven.

Zoals gezegd; de medische wereld is wat mooie bijna poëtische woorden betreft een goudmijn; zij het natuurlijk dat veel van die mooie woorden ernstige aandoeningen omschrijven.

Nursing

Mijn mooie vrouw S. werkt in het ziekenhuis en heeft daardoor abonnementen op de nodige vakliteratuur. Een van die abonnementen is het blad ‘Nursing’. Ik lees alles wat los en vast zit en liefst ook teksten van buiten mijn eigen vakgebied. De Nursing is wat dat betreft een perfect blad; niet alleen interessant om te lezen qua inhoud, maar ook een goudmijn voor wat betreft mooie woorden. Heel veel van wat daarin staat is voor mij abacadabra, maar wat me steeds weer zo trekt aan dat magazine zijn de gebruikte medische termen. Vele soms hele poëtische termen waar vaak de meest ernstige aandoeningen achter schuil gaan.

Ankylopoetica

Uit de afgelopen edities heb ik weer de nodige pareltjes weten te vinden: schitterende woorden qua klank waarvan ik maar hoop dat niemand er ooit mee te maken krijgt. Ik heb geprobeerd om ook de betekenis erbij te vinden, maar dat is niet bij allemaal gelukt.

  • Pes equinus – Spitsvoet
  • Epitheliasatie – Vorming van epitheelcellen
  • Oxygenatie – Verzadiging met zuurstof
  • Distale interfalangeale polyartropathie
  • Spondylitis ankylopoetica – De ziekte van Bechterew
  • Seronegatieve arthritis – Reumatische arthritis
  • Supraventriculaire aritmieën
  • Decubitus – Doorligwonden
  • Tiotropiumbromide – Geneesmiddel
  • Recidiverende pyelonefritis – Nierbekkenontsteking

Het mooiste woord is wat mij betreft dit keer ‘Spondylitis ankylopoetica’ . Wat is wat jou betreft de winnaar?

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Wat moet je als toerist in Houten?

Ooit, als Corona achter ons ligt, kun je weer zonder gedoe gaan en staan waar je wilt en de plekken bezoeken die je wilt bezoeken.

Toen ik door het buitengebied van Houten liep, gingen mijn gedachtes alle kanten op en een van de gedachtes was, waarom zou een toerist naar Houten komen en dan in het bijzonder naar het centrum ? De buitengebieden zijn erg mooi met hier en daar een fort, maar het ‘bebouwde gebied/centrum of hoe je het wilt noemen van Houten wat heeft dat een toerist eigenlijk te bieden? Hoe kun je iemand verleiden om naast de randen van Houten ook het centrum de bezoeken?

Tuurlijk; voor Houtenaren is Houten een meer dan prima stad/dorp om te leven waar je meer dan voldoende wandel en fietsmogelijkheden hebt. Zeker qua fietsinfrastructuur zijn er weinig gemeentes waar dat beter verzorgd is dan hier. Ik woon hier nu een jaar of 8 met veel plezier en heb voorlopig totaal geen reden om naar een andere gemeente te verhuizen.

Maar ik geef toe; toen ik hiervoor in Gouda en Rotterdam woonde, is Houten nooit bij mij naar boven gekomen als ik eens overwoog om een dagje ergens heen te gaan om iets te zien of te doen.

En eerlijk gezegd zou ik ook nu niet weten waarom ik een toerist zou aanraden om eens een dagje naar het centrum van Houten te komen. En ik doel dan niet zozeer op fietstoeristen die een fietstocht door de omgeving maken en dan even in Houten wat komen drinken/eten, maar echt toeristen die doelbewust naar het centrum van Houten komen om er minstens een paar uur door te brengen om iets te bezoeken.

De buitengebieden met Fort Honswijk en omgeving is zeker iets waar toeristen een uur of wat kunnen doorbrengen, maar dat ligt niet echt in het centrum en is meer een op zichzelf staand iets.

Wat ik zelf mis qua toerisme (maar ook voor mezelf )in het centrum van Houten? Wellicht een centrale ontmoetingsplek waar steeds iets anders te beleven is; een Kunsthalachtig iets, maar dan zonder de kilheid die de Kunsthal heeft. Dus een mooi multifunctioneel pand dat niet zozeer een eigen collectie heeft heeft maar waar je steeds iets anders kunt zien/beleven/ervaren en waarbij je ook niet aan een bepaalde vorm vastzit.

De ene keer bijvoorbeeld bijvoorbeeld een expo van een bepaalde kunststroming, maar een andere keer weer een expo over bijvoorbeeld de skatecultuur sinds de jaren 80, waarbij je dan foto’s hebt maar ook skatekleding en skatemuziek etc hebt, maar ook een skatepark om de skatecultuur zelf te ervaren. Meerdere typen horeca en vooral ook een pand dat zowel overdag als ’s avonds geopend is zodat het blijft leven. Zoiets..

Of dat iets is dat in Houten haalbaar is? Zelf heb ik niet direct plannen om zoiets te beginnen, maar wie weet..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Bibian Mentel

Foto: commons.wikimedia.org

Hoelang het exact geleden is weet ik niet meer, maar ik schat ergens tussen de 10 en 15 jaar, dat de organisatie waar ik werk, verhuisde van Amsterdam naar Utrecht. Bij de opening was er in het wat toen nog het Jacobi-theater was een heel programma. De meeste acts/presentaties waren leuk, maar verder niet heel bijzonder. Tot voor de laatste presentatie Bibian Mentel het podium betrad. Vanaf het begin van haar presentatie wist ze me te boeien met haar verhaal.

Topsnowboardster

Hoe ze als topsnowboardster op een gegeven ogenblik een wat op het eerste gezicht gewoon vervelende blessure leek opliep, maar dat bij verder onderzoek botkanker bleek te zijn. En ze voor de keus kwam te staan tussen of een heel riskant behandeltraject in te gaan of een van haar onderbenen te laten amputeren. Ze besloot voor de laatste optie te kiezen.

Toen ze een half jaar later werd gevraagd om bij het NK snowboarden de prijsuitreiking te doen bij een bepaald onderdeel kreeg ze weer zoveel zin in topsnowboarden, dat ze ondanks dat ze aan haar ene been een prothese had, gewoon besloot zich in te schrijven voor een onderdeel dat later die week op het programma stond. Om dat onderdeel vervolgens ook ‘gewoon’ even te winnen… Een erg motiverende en boeiende presentatie met een naar het toen leek goed einde met het winnen van dat NK.

Communicatiecongres

Een paar jaar gleden bij een Communicatiecongres in Utrecht was zij er weer. Bij zo’n Communicatiecongres zijn er de hele dag workshops en andersoortige presentaties in groepen en daarna zijn er meestal nog één of twee plenaire presentaties, vaak over onderwerpen die niet zo zeer direct maar meer indirect iets met Communicatie van doen hebben. En juist die plenaire presentatie aan het eind van zo’n dag zijn het moeilijkst om te geven omdat na een dag waar je al een presentatie of 6 heb gehad, iedereen een beetje murw gebeukt is van alle info en toe is aan de borrel.

Als je dan nog een presentatie moet geven en je de ondankbare taak hebt om een zaal met ruim 500 Communicatiemensen te boeien met een presentatie; ga daar maar aan staan. Gevolg is dat meestal gedurende die presentaties de zaal langzaam leeg stroomt. Maar zoals gezegd was dat jaar Bibian Mentel geboekt om die presentatie te houden, en van de vorige keer wist ik nog dat ze de gave had om met heel veel passie haar persoonlijke verhaal te vertellen. En ook dit keer slaagde ze daar weer fenomenaal in.

Binnen no-time wist ze een zaal met 500 mensen die toe waren aan het einde van een lange congresdag te boeien met haar verhaal. Hoe de kanker na dat NK nog diverse keren bij haar terug was gekomen, hoe ze daar mee om ging en nog veel meer. Inspirerend om haar verhaal te horen. Als je wat haar is overkomen hebt meegemaakt, zou je meer dan voldoende reden hebben om bij de pakken neer te zitten. Maar zij vond voortdurend de kracht om op te krabbelen en om wat haar is overkomen te gebruiken om andere te inspireren om nooit op te geven en hoe je tegenslagen kunt ombuigen naar positieve energie.

Toen ik in de trein terug naar huis zat, was ik eerlijk gezegd heel veel van dat congres weer vergeten, maar haar verhaal bleef maar door mijn hoofd spoken; hoe kun je zo positief blijven als je overkomt wat haar is overkomen. Wat een kracht moet je dan hebben; niets dan bewondering.

Dat congres is nu een paar jaar geleden en sinds die tijd kwam er een aantal keer in het nieuws dat er opnieuw uitzaaiingen bij haar waren gevonden, maar ook steevast een paar weken later dat ze het weer de baas wist te worden. Verbazingwekkend waar iemand die kracht vandaan weet te halen.

Tot gisteren… Toen kwam het bericht dat er weer uitzaaiingen waren gevonden, maar dit keer in haar hersenen, dat er nu geen behandeling meer mogelijk is en dat de artsen haar hadden geadviseerd om te beginnen met afscheid nemen van haar naasten. Kenmerkend voor haar kracht is dat ze heeft gezegd, dat ze ondanks alles er alles aan zal doen om volgende maand bij het congres van haar eigen stichting aanwezig te zijn.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Wit, wit, wit zijn alle daken

Vroeger, heel lang geleden, toen ik nog jong was (ergens halverwege de jaren 80), had ik op de lagere school rond kerst een musical. Heel veel dingen van de lagere school ben ik vergeten, maar de liedjes uit die musical kan ik nog woordelijk opdreunen. En dat is zelfs zo erg dat steeds als het buiten wit is, of als we op vakantie ergens in de bergen sneeuw tegenkomen, een bepaald nummer uit die musical spontaan komt opploppen.

En ook deze week toen ik buiten liep voor een lekkere winterwandeling, was dat weer het geval. Een mooie gelegenheid om aan de hand van wat foto’s van winters Houten je deelgenoot te maken van dat nummer…

Wit, wit, wit zijn alle daken,

alle daken van de stad.

Want de winter is gekomen,

wit, wit, wit zo wit als wat.

Mensen blijf toch liever thuis,

bij de kachel en de buis.

Was dat het hele nummer? Nee dat niet, maar zoals ik al zei was het een kerstmusical, en dat merk je vooral aan het laatste deel van het nummer. Omdat het nog lang geen kerst is, wilde ik het laatste deel van het nummer eigenlijk weglaten, maar vooruit… Voor de nieuwsgierigen alsnog:

En onder de lantaarn op het stille plein

zeven heilsoldaten met hun tamboerijn.

Hoor je hen nu spelen, hoor je hun verhaal

vrolijk kerstfeest, vrolijk kerstfeest, vrolijk kerstfeest allemaal

Dat het maar gauw weer zomer mag worden;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Een huisje boeken doe je zo

Omdat het nog totaal onzeker is of we in juni, als S. en ik vakantie hebben, naar het buitenland kunnen, hebben we besloten om ook dit jaar de zomervakantie lekker in een of twee vakantiehuisjes in Nederland door te brengen. Om een vakantiehuisje te boeken zijn er ontelbaar veel sites en ik moet toegeven; ik vind het heerlijk om eindeloos over het internet te zwerven, op zoek naar net dat ene huisje. ..

Een site waar S. en ik veel gebruik van maken is natuurhuisje.nl. Natuurhuisje.nl is een portal waar particulieren hun huisje, tipi, yurt, pipowagen of wat voor soort van overnachtingsplek dan ook, verhuren. Veel keus en vaak vinden we daar het huisje waar we naar op zoek zijn. Ook dit jaar is dat weer het geval.

Waar ik me bij natuurhuisje.nl steeds weer over verbaas, is de sterk wisselende kwaliteit van de foto’s. Blijkbaar is er geen centraal toezicht en kan iedereen die daar een overnachtingsmogelijkheid verhuurt, zelf bepalen welke foto’s hij/zij plaatst. Zoals ik al zei; ik vind het bepaald geen straf om eindeloze rijen van huisjes door te spitten om zoek naar net dat ene huisje en omdat er zoveel huisjes zijn vormen de foto’s een heel belangrijk selectiecriterium. Bevallen de foto’s me niet dan ga ik door naar het volgende huisje.

En sommigen maken het dan wel erg makkelijk om naar de volgende te gaan: foto’s die aardedonker zijn en waar je maar moet raden wat er nu precies op die foto te zien is, wazige foto’s van de achterkant van een stoel, en dan niet eentje, nee gewoon vier keer, van die zo sterk bewogen foto’s dat je je afvraagt of ie die foto’s in de mist heeft gemaakt, of iemand die zo driftig aan het spelen is geweest met filters dat het lijkt om ie een vissenkom verhuurt, en nog veel meer … why??

Foto’s hoeven echt niet perfect te zijn; die hele overdreven vt-wonenachtig gestylde foto’s stoten me juist weer af, maar het is toch niet teveel gevraagd om gewoon normaal zichtbare foto’s van zaken als een woonkamer, badkamer, keuken en buitenkant te maken? Met elke telefoon kun je tegenwoordig heel aardige foto’s maken, en op elke computer zit wel een programma om foto’s wat bij te werken. Als verhuurder ga je toch na van stel dat ik dit huisje zou willen huren, waar zou ik dan op letten? En aardedonkere foto’s zijn dan lijkt me geen zaken waar je punten mee scoort.. En als foto’s bewogen zijn oid, dan neem je toch nieuwe foto’s net zolang tot je er wel tevreden over bent?

Natuurhuisje.nl is zeker niet de enige site waar die foto’s zo sterk wisselend van kwaliteit zijn, moet je voor de gein maar eens op marktplaats naar een vakantiehuisje gaan zoeken…

Maar huisjes die ik zeker kan aanraden (en je wellicht een hele zoektocht kan besparen):

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Steentijd in Houten

Dat de Corona-crisis heel veel negatieve effecten heeft, daarvoor hoef je maar een blik te werpen op een willekeurige nieuwssite. Maar Corona en de daardoor beperkte bewegingsvrijheid zorgen er ook voor dat er allerlei hele kleinschalige initiatieven van de grond komen om ook iets positiefs tot stand te brengen. Geen van tevoren bedachte campagne van een of ander mediabureau, maar gewoon van mensen die iets doen wat later bij veel meer mensen blijkt aan te slaan.

Een daarvan is momenteel ook in Houten volop gaande; het beschilderen van steentjes en die dan her en der door Houten neerleggen. Als je dan zo’n steentje vindt kun je er een foto van maken en die op een speciale Facebookpagina (kei-tof genaamd) posten onder vermelding van de vindplaats. Vervolgens kun je dat steentje dan of zelf houden of het weer ergens anders neerleggen.

Ik dacht eerst dat het een heel plaatselijk Houtens initiatief was, maar een blik op die Facebookpagina leerde me dat het iets is dat al maanden in allerlei gemeenten aan de gang is. Wat mij betreft ideaal iets als je met kinderen thuis zit en je je afvraagt wat je nu met ze kunt doen (of natuurlijk als je geen kinderen hebt maar het gewoon leuk vindt om je eigen creativiteit met anderen te delen); veel meer dan wat stenen, verf/stiften en iets van vernis is niet nodig, afgezien natuurlijk van wat creativiteit. Maar dat laatste is zo te zien wel aanwezig.

Het creativiteitsgen is aan mij voorbij gegaan, maar ik vind het erg mooi om te zien wat mensen allemaal voor kleine kunstwerkjes weten te maken. Op de achterkant van die steen zet je dan de naam van die Facebookpagina zodat vinders daar hun vondst kunnen posten.

Daarnaast is het ook meteen een mooie reden om eens wat vaker naar buiten te gaan, of het nu is om stenen te zoeken, of om de zelf geschilderde stenen op allerlei plekken neer te leggen. Zo leer je meteen eens een ander gedeelte van je eigen gemeente kennen; in plaats van de normale wandelgebieden maak je dan opeens een zwerftocht door een op het eerste gezicht vrij standaard saaie woonwijk, en leer je anders naar de omgeving te kijken.

Een muurtje waar je anders gedachteloos langs loopt, zou nu weleens de plek kunnen zijn waar iemand een kunstig versierde steen heeft neergelegd, en wat ligt er daar op de leuning van dat bruggetje??

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Heimwee naar de bergen

Foto door Krivec Ales op Pexels.com

Toen ik afgelopen week wat zat te zappen kreeg ik, toen ik op NPO2 terecht kwam, te maken met een accute vorm van heimwee TV. Dat werd veroorzaakt door een aflevering van Rail Away.

Het betrof een aflevering over de Bernina-Express, een treinrit door het kanton Graubünden in Zwitserland. Oftewel een treinrit door een gebied waar het ene berggebied nog mooiere beelden oplevert dan het andere.

En wat werd ik jaloers; tot een jaar geleden waren de bergen jaarlijks een vast bestanddeel voor minimaal 1 vakantie, maar ja, toen kwam Corona..

Tot ik een jaar of 20 was, had ik weinig tot niets met bergen. Ik wist dat ze waren, maar daar hield het wel mee op. Dat veranderde toen ik een jaar of twintig was en een keer met mijn broer naar Zwitserland ging. Zodra ik de eerste bergen zag, voelde ik me daar thuis, en dat is daarna alleen maar toegenomen. Het gevoel dat ik krijg als ik in de bergen loop is niet te beschrijven, dus laat ik daar dan ook maar geen poging toe doen, want dat kan het toch niet treffend omschrijven.

Maar sindsdien ‘moet’ ik elk jaar minstens één vakantie en liefst meer naar de bergen. En dan niet met de auto ofzo, maar lekker met de trein; ik zou niet meer zonder kunnen. Afgelopen jaar hadden we ook al een vakantie naar de bergen geboekt, maar ja, toen toen kwam Corona en kon er door die bergplannen een dikke streep. En omdat we dit jaar vrij vroeg vakantie hebben en er totaal nog geen duidelijkheid is over hoe het er qua Corona in de zomer uitziet, hebben we een bergvakantie voor deze zomer ook maar geskipt en blijven we in Nederland. Vast en zeker wordt dat ook weer een heerlijke vakantie maar toch… de bergen blijven roepen… Wie weet in het najaar…?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Het Brexitconcert dat er nooit zal komen

brexit united kingdom Londen London

Ze gingen wel/ze gingen niet/ze gingen misschien. En nu is het dan zover; het Verenigd Koninkrijk is uit de EU. Qua woorden is er eigenlijk al meer dan voldoende over gezegd, daarom heb ik maar eens gekeken of ik het met muziek kon zeggen.

De hele Corona-crisis maakt het al helemaal onmogelijk, maar welke muziek zou toepasselijk zijn op een afscheidsconcert? Een flinke klus, maar het heeft resultaat gehad. Uit alle EU-landen een nummer dat op de één of andere manier met afscheid, de EU of iets dat daarbij hoort past. Het was aanzienlijk gemakkelijker (en had een kortere lijst opgeleverd) geweest als de EU uit een land of 10 had bestaan, maar het zijn er aanzienlijk meer…

Maar mede ook dankzij Google en Youtube ben ik tot de volgende lijst gekomen:

  • Verenigd Koninkrijk

Bij het Verenigd Koninkrijk was ik er al vrij snel uit; als er een groep symbool staat voor die knallende ruzie die ook met de Brexit gepaard is gegaan is dat wel Oasis; twee broers die elkaar voortdurend de tent uitvechten, mooie parallel met de verhouding tussen het VK en de EU;-):

  • België

Welke Belg kan er mooier over afscheid zingen dan Jacques Brel: Ne me quite pas (verlaat me niet)

  • Duitsland

Rammstein mag in geen enkel lijstje ontbreken en zeker ook niet in dit lijstje; gewoon een schitterend nummer: Ohne Dich (Zonder jou)

  • Nederland

Tsja, welk Nederlands nummer zou er in deze lijst moeten komen? Laat ik eens een minder voor de hand liggend nummer nemen van Bløf: Spijt heb je morgen maar

  • Frankrijk

Omdat de liefde tussen de EU en het VK ondanks alles zeker niet over is, mag een liefdeslied ook zeker niet ontbreken, en dan is er in Frankrijk maar 1 nummer… : Jane Birkin & Serge Gainsbourg – Je t’aime moi non plus (ik hou ook van jou)

  • Oostenrijk

Bij Oostenrijk was het even zoeken, maar gelukkig hielp Falco me uit de brand: Falco – Europa

  • Ierland

Melancholische muziek daar is in Ierland geen gebrek aan, en wat mij betreft het perfecte voorbeeld daarvan zijn The Cranberries: All over now

  • Italië

Een Italiaans-Engels duet over afscheid nemen, hoe mooi wil je het hebben: Andrea Bocelli & Sarah Brightman – Time To say Goodbye

  • Portugal

Een afscheid zonder fado kan natuurlijk niet, goed dus dat Portugal in de EU zit;-): Mariza – Gente da minha terra (people of my land)

  • Zweden

Wat valt er nog te zeggen over de vertegenwoordiging uit Zweden? Naam is goed, en ja, stiekem ook gewoon een lekker nummer (zeker 30 jaar terug): Europe – The final countdown

  • Finland

Er zal in Finland ongetwijfeld ook andere muziek gemaakt worden, maar in dit rijtje mocht wat Finse metal niet ontbreken: Apocalyptica – Bittersweet

  • Verenigd Koninkrijk

Als vertrekkend land krijgt het Verenigd Koninkrijk gewoon twee nummers in dit overzicht. Als tweede, maar eigenlijk als eerste omdat ze zo goed zijn en een nummer hebben dat zo goed in dit overzicht past: Editors – An end has a start

  • Denemarken

Veel groepen waarvan ik dacht dat ze uit Denemarken kwamen, bleken ze uit Zweden te komen. Gelukkig blijkt Alphabeat wel een Deense groep te zijn: Alphabeat – What is happening

  • Cyprus

Klein land, maar natuurlijk staan ze ook in het overzicht: Arda & the stolen moon- Never again

  • Luxemburg

Wordt er wel muziek gemaakt in Luxemburg? Dat vroeg ik me af want duurde heel lang dat ik een passend Luxemburgs nummer wist te vinden. Maar eerlijk gezegd is dit wel een erg lekker nummer: Say yes dog – A friend

  • Spanje

Spaanstalige muziek is er meer dan voldoende, maar muziek van een Spaanse groep was een stuk moeilijker: Alejandro Sanz – El Trato (het verdrag)

  • Griekenland

Natuurlijk mag Griekenland niet ontbreken, maar wat weet ik van Griekse muziek? Niet heel veel, maar gelukkig is daar Vangelis: I’ll find my way home

  • Bulgarije

Symphonische rock uit Bulgarije, je verwacht het niet (ik niet in ieder geval): Metalwings – Second Chance

  • Roemenië

Voor Roemenië moest ik wel even gaan zitten, want dat is bepaald geen muziek die ik dagelijks beluister. Gelukkig was daar de groep O-zone die het nummer ‘waar je ook bent’ (maar dan op zijn Roemeens) hebben uitgebracht: Oriunde ai fi (where ever you are)

  • Letland

Muziek uit Letland, wie kent het niet… Maar een nummer met bovenstaande titel moet natuurlijk in deze lijst: Fomins & Kleins – Aizejošās dienas (departing days)

  • Hongarije

Ook als je je terugtrekt uit de EU zul je met buitenlandse zaken bezig moeten blijven houden: Másfél – Idegen anyag (Foreign matter)

  • Tsjechië

In de EU of er buiten; van je vrienden moet je het hebben, en anders van vrienden van vrienden: Lake Malawi – Friend of a friend

  • Estland

Kort en bondig: ‘bye’ , dat is de Estse boodschap: Malcom Lincoln – Bye

  • Slovenië

De Sloveense bergen staan zeker nog op mijn vakantielijst, qua muziek staan ze iets minder hoog: Platin – Stay forever

  • Polen

Een Poolse groep met een Nederlandse zanger, dat zie je niet vaak: Frühstück – That’s the way

Malta
Tot mijn eigen verrassing blijkt er ook in Malta heel aardig muziek te worden gemaakt. Een groep met de briljante bandnaam Nosnow/noalps leverde dit nummer af:

Litouwen

What we gonna leave? Een nummer met deze bijna filosofische titel is de Litouwse afvaardiging in deze lijst: Skamp – What we gonna leave

  • Slowakije

De Slowaakse inzending neemt de frustraties rondom de Brexit voor zijn rekening: The Ills – How much you suck en we rock

  • Kroatië

Toeristisch is Kroatië sterk in opkomst, met muziek nog niet bepaald. Gelukkig heeft Magazin wel een treffend nummer geproduceerd: Magazin – Došlo vrijeme (the time has come)

  • Europa

En natuurlijk mag tot slot het Europese nummer bij uitstek niet ontbreken: Ode an die freude

fffff

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Overstappen; helemaal niet zo vanzelfsprekend

Deze weken kun je er niet aan ontkomen; de spotjes op radio/tv, Facebook of waar dan ook van zorgverzekeraars. En dan in de kranten natuurlijk weer een paar van die ‘experts’, al dan niet zwaar gesponsord, die betogen dat je gek bent als je niet elk jaar opnieuw overstapt naar de goedkoopste zorgverzekeraar. En dan worden er voorbeelden bijgehaald van bepaalde onderdelen van iemands verzekering waar diegene dan geen gebruik van maakt, terwijl het wel in zijn maandelijkse premie zit.

Wat in al die voorbeelden opvalt is dat het alleen maar om de laagste premie gaat. Zaken als service, snelle uitbetaling en snel worden geholpen als je een vraag hebt lijken allemaal onbelangrijk te zijn, als je maar de laagste premie hebt. En misschien nog wel belangrijker; wat ik in al die voorbeelden mis, is dat er ook nog zoiets is als solidariteit. Als iedereen alleen maar zou betalen voor de zaken waar ie zeker gebruik van maakt, dan is het gevolg dat mensen die onverhoopt met allerlei extra medische kosten worden geconfronteerd, bijvoorbeeld chronisch zieken, met steeds hogere premies worden geconfronteerd.

Tuurlijk, ik betaal ook het liefst zo min mogelijk, maar ik vind solidariteit ook iets waar ik best iets extra’s voor wil betalen. Wat mij betreft schaffen ze al die aanvullende pakketten af en zijn ziektekosten iets waar iedereen collectief aan meebetaald, wellicht zelfs naar inkomen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

2020; jaar van de (on)vrijheid

2020 zou het jaar zijn dat we 75 jaar bevrijding zouden vieren; vieren dat we al 75 jaar in alle vrijheid kunnen leven en zijn wie we willen zijn. Typisch dat dan juist dit jaar het meest onvrije jaar in 75 jaar is. Met als ‘toetje’ de lockdown tot na half januari.

Ik ben benieuwd als dit allemaal achter de rug is, wat we dan achteraf als onze D-day en als Bevrijdingsdag bestempelen.

D-day

Wat onze D-Day zou kunnen zijn? Wellicht de dag dat het besef kwam dat Corona geen één of ander vaag plaatselijk ver van mijn bed virus in China was, maar een virus dat over de hele wereld ingrijpende gevolgen zou hebben.

Bevrijdingsdag

Als Bevrijdingsdag zie ik het voor me dat ergens komend jaar op een mooie zonnige zomerdag live op tv de laatste Nederlander zonder vaccin dat vaccin krijgt toegediend. En dat met de toediening van dat vaccin alle beperkende maatregelen opgeheven worden. Vervolgens kunnen alle Nederlanders een setje speciale Coronamunten die ze dan krijgen vrij besteden bij een restaurant/attractie/museum/theater naar keuze, om zodoende die sector een boost te geven.

Om die Bevrijdingsdag te halen, moeten we eerst weten af te rekenen met de grootste vijand die tussen ons en die Bevrijdingsdag in staat; onze eigen laksheid.

Tot het zover is werken mensen in ziekenhuizen/verzorgingstehuizen en allerlei daarmee samenhangende gebieden zich een slag in de rondte om dat virus de baas te worden en proberen mensen die getroffen zijn door de gevolgen van de aanpak van het virus het hoofd boven water te houden.

En dan?

Waar ik benieuwd naar ben; wat we over een jaar of wat als Corona nog slechts te boek staat als een zomers biertje, als positieve dingen uit deze Coronacrisis hebben gehaald.