Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

Wit, wit, wit zijn alle daken

Vroeger, heel lang geleden, toen ik nog jong was (ergens halverwege de jaren 80), had ik op de lagere school rond kerst een musical. Heel veel dingen van de lagere school ben ik vergeten, maar de liedjes uit die musical kan ik nog woordelijk opdreunen. En dat is zelfs zo erg dat steeds als het buiten wit is, of als we op vakantie ergens in de bergen sneeuw tegenkomen, een bepaald nummer uit die musical spontaan komt opploppen.

En ook deze week toen ik buiten liep voor een lekkere winterwandeling, was dat weer het geval. Een mooie gelegenheid om aan de hand van wat foto’s van winters Houten je deelgenoot te maken van dat nummer…

Wit, wit, wit zijn alle daken,

alle daken van de stad.

Want de winter is gekomen,

wit, wit, wit zo wit als wat.

Mensen blijf toch liever thuis,

bij de kachel en de buis.

Was dat het hele nummer? Nee dat niet, maar zoals ik al zei was het een kerstmusical, en dat merk je vooral aan het laatste deel van het nummer. Omdat het nog lang geen kerst is, wilde ik het laatste deel van het nummer eigenlijk weglaten, maar vooruit… Voor de nieuwsgierigen alsnog:

En onder de lantaarn op het stille plein

zeven heilsoldaten met hun tamboerijn.

Hoor je hen nu spelen, hoor je hun verhaal

vrolijk kerstfeest, vrolijk kerstfeest, vrolijk kerstfeest allemaal

Dat het maar gauw weer zomer mag worden;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Vakantie

Een huisje boeken doe je zo

Omdat het nog totaal onzeker is of we in juni, als S. en ik vakantie hebben, naar het buitenland kunnen, hebben we besloten om ook dit jaar de zomervakantie lekker in een of twee vakantiehuisjes in Nederland door te brengen. Om een vakantiehuisje te boeken zijn er ontelbaar veel sites en ik moet toegeven; ik vind het heerlijk om eindeloos over het internet te zwerven, op zoek naar net dat ene huisje. ..

Een site waar S. en ik veel gebruik van maken is natuurhuisje.nl. Natuurhuisje.nl is een portal waar particulieren hun huisje, tipi, yurt, pipowagen of wat voor soort van overnachtingsplek dan ook, verhuren. Veel keus en vaak vinden we daar het huisje waar we naar op zoek zijn. Ook dit jaar is dat weer het geval.

Waar ik me bij natuurhuisje.nl steeds weer over verbaas, is de sterk wisselende kwaliteit van de foto’s. Blijkbaar is er geen centraal toezicht en kan iedereen die daar een overnachtingsmogelijkheid verhuurt, zelf bepalen welke foto’s hij/zij plaatst. Zoals ik al zei; ik vind het bepaald geen straf om eindeloze rijen van huisjes door te spitten om zoek naar net dat ene huisje en omdat er zoveel huisjes zijn vormen de foto’s een heel belangrijk selectiecriterium. Bevallen de foto’s me niet dan ga ik door naar het volgende huisje.

En sommigen maken het dan wel erg makkelijk om naar de volgende te gaan: foto’s die aardedonker zijn en waar je maar moet raden wat er nu precies op die foto te zien is, wazige foto’s van de achterkant van een stoel, en dan niet eentje, nee gewoon vier keer, van die zo sterk bewogen foto’s dat je je afvraagt of ie die foto’s in de mist heeft gemaakt, of iemand die zo driftig aan het spelen is geweest met filters dat het lijkt om ie een vissenkom verhuurt, en nog veel meer … why??

Foto’s hoeven echt niet perfect te zijn; die hele overdreven vt-wonenachtig gestylde foto’s stoten me juist weer af, maar het is toch niet teveel gevraagd om gewoon normaal zichtbare foto’s van zaken als een woonkamer, badkamer, keuken en buitenkant te maken? Met elke telefoon kun je tegenwoordig heel aardige foto’s maken, en op elke computer zit wel een programma om foto’s wat bij te werken. Als verhuurder ga je toch na van stel dat ik dit huisje zou willen huren, waar zou ik dan op letten? En aardedonkere foto’s zijn dan lijkt me geen zaken waar je punten mee scoort.. En als foto’s bewogen zijn oid, dan neem je toch nieuwe foto’s net zolang tot je er wel tevreden over bent?

Natuurhuisje.nl is zeker niet de enige site waar die foto’s zo sterk wisselend van kwaliteit zijn, moet je voor de gein maar eens op marktplaats naar een vakantiehuisje gaan zoeken…

Maar huisjes die ik zeker kan aanraden (en je wellicht een hele zoektocht kan besparen):

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten

Steentijd in Houten

Dat de Corona-crisis heel veel negatieve effecten heeft, daarvoor hoef je maar een blik te werpen op een willekeurige nieuwssite. Maar Corona en de daardoor beperkte bewegingsvrijheid zorgen er ook voor dat er allerlei hele kleinschalige initiatieven van de grond komen om ook iets positiefs tot stand te brengen. Geen van tevoren bedachte campagne van een of ander mediabureau, maar gewoon van mensen die iets doen wat later bij veel meer mensen blijkt aan te slaan.

Een daarvan is momenteel ook in Houten volop gaande; het beschilderen van steentjes en die dan her en der door Houten neerleggen. Als je dan zo’n steentje vindt kun je er een foto van maken en die op een speciale Facebookpagina (kei-tof genaamd) posten onder vermelding van de vindplaats. Vervolgens kun je dat steentje dan of zelf houden of het weer ergens anders neerleggen.

Ik dacht eerst dat het een heel plaatselijk Houtens initiatief was, maar een blik op die Facebookpagina leerde me dat het iets is dat al maanden in allerlei gemeenten aan de gang is. Wat mij betreft ideaal iets als je met kinderen thuis zit en je je afvraagt wat je nu met ze kunt doen (of natuurlijk als je geen kinderen hebt maar het gewoon leuk vindt om je eigen creativiteit met anderen te delen); veel meer dan wat stenen, verf/stiften en iets van vernis is niet nodig, afgezien natuurlijk van wat creativiteit. Maar dat laatste is zo te zien wel aanwezig.

Het creativiteitsgen is aan mij voorbij gegaan, maar ik vind het erg mooi om te zien wat mensen allemaal voor kleine kunstwerkjes weten te maken. Op de achterkant van die steen zet je dan de naam van die Facebookpagina zodat vinders daar hun vondst kunnen posten.

Daarnaast is het ook meteen een mooie reden om eens wat vaker naar buiten te gaan, of het nu is om stenen te zoeken, of om de zelf geschilderde stenen op allerlei plekken neer te leggen. Zo leer je meteen eens een ander gedeelte van je eigen gemeente kennen; in plaats van de normale wandelgebieden maak je dan opeens een zwerftocht door een op het eerste gezicht vrij standaard saaie woonwijk, en leer je anders naar de omgeving te kijken.

Een muurtje waar je anders gedachteloos langs loopt, zou nu weleens de plek kunnen zijn waar iemand een kunstig versierde steen heeft neergelegd, en wat ligt er daar op de leuning van dat bruggetje??

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Heimwee naar de bergen

Foto door Krivec Ales op Pexels.com

Toen ik afgelopen week wat zat te zappen kreeg ik, toen ik op NPO2 terecht kwam, te maken met een accute vorm van heimwee TV. Dat werd veroorzaakt door een aflevering van Rail Away.

Het betrof een aflevering over de Bernina-Express, een treinrit door het kanton Graubünden in Zwitserland. Oftewel een treinrit door een gebied waar het ene berggebied nog mooiere beelden oplevert dan het andere.

En wat werd ik jaloers; tot een jaar geleden waren de bergen jaarlijks een vast bestanddeel voor minimaal 1 vakantie, maar ja, toen kwam Corona..

Tot ik een jaar of 20 was, had ik weinig tot niets met bergen. Ik wist dat ze waren, maar daar hield het wel mee op. Dat veranderde toen ik een jaar of twintig was en een keer met mijn broer naar Zwitserland ging. Zodra ik de eerste bergen zag, voelde ik me daar thuis, en dat is daarna alleen maar toegenomen. Het gevoel dat ik krijg als ik in de bergen loop is niet te beschrijven, dus laat ik daar dan ook maar geen poging toe doen, want dat kan het toch niet treffend omschrijven.

Maar sindsdien ‘moet’ ik elk jaar minstens één vakantie en liefst meer naar de bergen. En dan niet met de auto ofzo, maar lekker met de trein; ik zou niet meer zonder kunnen. Afgelopen jaar hadden we ook al een vakantie naar de bergen geboekt, maar ja, toen toen kwam Corona en kon er door die bergplannen een dikke streep. En omdat we dit jaar vrij vroeg vakantie hebben en er totaal nog geen duidelijkheid is over hoe het er qua Corona in de zomer uitziet, hebben we een bergvakantie voor deze zomer ook maar geskipt en blijven we in Nederland. Vast en zeker wordt dat ook weer een heerlijke vakantie maar toch… de bergen blijven roepen… Wie weet in het najaar…?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Het Brexitconcert dat er nooit zal komen

brexit united kingdom Londen London

Ze gingen wel/ze gingen niet/ze gingen misschien. En nu is het dan zover; het Verenigd Koninkrijk is uit de EU. Qua woorden is er eigenlijk al meer dan voldoende over gezegd, daarom heb ik maar eens gekeken of ik het met muziek kon zeggen.

De hele Corona-crisis maakt het al helemaal onmogelijk, maar welke muziek zou toepasselijk zijn op een afscheidsconcert? Een flinke klus, maar het heeft resultaat gehad. Uit alle EU-landen een nummer dat op de één of andere manier met afscheid, de EU of iets dat daarbij hoort past. Het was aanzienlijk gemakkelijker (en had een kortere lijst opgeleverd) geweest als de EU uit een land of 10 had bestaan, maar het zijn er aanzienlijk meer…

Maar mede ook dankzij Google en Youtube ben ik tot de volgende lijst gekomen:

  • Verenigd Koninkrijk

Bij het Verenigd Koninkrijk was ik er al vrij snel uit; als er een groep symbool staat voor die knallende ruzie die ook met de Brexit gepaard is gegaan is dat wel Oasis; twee broers die elkaar voortdurend de tent uitvechten, mooie parallel met de verhouding tussen het VK en de EU;-):

  • België

Welke Belg kan er mooier over afscheid zingen dan Jacques Brel: Ne me quite pas (verlaat me niet)

  • Duitsland

Rammstein mag in geen enkel lijstje ontbreken en zeker ook niet in dit lijstje; gewoon een schitterend nummer: Ohne Dich (Zonder jou)

  • Nederland

Tsja, welk Nederlands nummer zou er in deze lijst moeten komen? Laat ik eens een minder voor de hand liggend nummer nemen van Bløf: Spijt heb je morgen maar

  • Frankrijk

Omdat de liefde tussen de EU en het VK ondanks alles zeker niet over is, mag een liefdeslied ook zeker niet ontbreken, en dan is er in Frankrijk maar 1 nummer… : Jane Birkin & Serge Gainsbourg – Je t’aime moi non plus (ik hou ook van jou)

  • Oostenrijk

Bij Oostenrijk was het even zoeken, maar gelukkig hielp Falco me uit de brand: Falco – Europa

  • Ierland

Melancholische muziek daar is in Ierland geen gebrek aan, en wat mij betreft het perfecte voorbeeld daarvan zijn The Cranberries: All over now

  • Italië

Een Italiaans-Engels duet over afscheid nemen, hoe mooi wil je het hebben: Andrea Bocelli & Sarah Brightman – Time To say Goodbye

  • Portugal

Een afscheid zonder fado kan natuurlijk niet, goed dus dat Portugal in de EU zit;-): Mariza – Gente da minha terra (people of my land)

  • Zweden

Wat valt er nog te zeggen over de vertegenwoordiging uit Zweden? Naam is goed, en ja, stiekem ook gewoon een lekker nummer (zeker 30 jaar terug): Europe – The final countdown

  • Finland

Er zal in Finland ongetwijfeld ook andere muziek gemaakt worden, maar in dit rijtje mocht wat Finse metal niet ontbreken: Apocalyptica – Bittersweet

  • Verenigd Koninkrijk

Als vertrekkend land krijgt het Verenigd Koninkrijk gewoon twee nummers in dit overzicht. Als tweede, maar eigenlijk als eerste omdat ze zo goed zijn en een nummer hebben dat zo goed in dit overzicht past: Editors – An end has a start

  • Denemarken

Veel groepen waarvan ik dacht dat ze uit Denemarken kwamen, bleken ze uit Zweden te komen. Gelukkig blijkt Alphabeat wel een Deense groep te zijn: Alphabeat – What is happening

  • Cyprus

Klein land, maar natuurlijk staan ze ook in het overzicht: Arda & the stolen moon- Never again

  • Luxemburg

Wordt er wel muziek gemaakt in Luxemburg? Dat vroeg ik me af want duurde heel lang dat ik een passend Luxemburgs nummer wist te vinden. Maar eerlijk gezegd is dit wel een erg lekker nummer: Say yes dog – A friend

  • Spanje

Spaanstalige muziek is er meer dan voldoende, maar muziek van een Spaanse groep was een stuk moeilijker: Alejandro Sanz – El Trato (het verdrag)

  • Griekenland

Natuurlijk mag Griekenland niet ontbreken, maar wat weet ik van Griekse muziek? Niet heel veel, maar gelukkig is daar Vangelis: I’ll find my way home

  • Bulgarije

Symphonische rock uit Bulgarije, je verwacht het niet (ik niet in ieder geval): Metalwings – Second Chance

  • Roemenië

Voor Roemenië moest ik wel even gaan zitten, want dat is bepaald geen muziek die ik dagelijks beluister. Gelukkig was daar de groep O-zone die het nummer ‘waar je ook bent’ (maar dan op zijn Roemeens) hebben uitgebracht: Oriunde ai fi (where ever you are)

  • Letland

Muziek uit Letland, wie kent het niet… Maar een nummer met bovenstaande titel moet natuurlijk in deze lijst: Fomins & Kleins – Aizejošās dienas (departing days)

  • Hongarije

Ook als je je terugtrekt uit de EU zul je met buitenlandse zaken bezig moeten blijven houden: Másfél – Idegen anyag (Foreign matter)

  • Tsjechië

In de EU of er buiten; van je vrienden moet je het hebben, en anders van vrienden van vrienden: Lake Malawi – Friend of a friend

  • Estland

Kort en bondig: ‘bye’ , dat is de Estse boodschap: Malcom Lincoln – Bye

  • Slovenië

De Sloveense bergen staan zeker nog op mijn vakantielijst, qua muziek staan ze iets minder hoog: Platin – Stay forever

  • Polen

Een Poolse groep met een Nederlandse zanger, dat zie je niet vaak: Frühstück – That’s the way

Malta
Tot mijn eigen verrassing blijkt er ook in Malta heel aardig muziek te worden gemaakt. Een groep met de briljante bandnaam Nosnow/noalps leverde dit nummer af:

Litouwen

What we gonna leave? Een nummer met deze bijna filosofische titel is de Litouwse afvaardiging in deze lijst: Skamp – What we gonna leave

  • Slowakije

De Slowaakse inzending neemt de frustraties rondom de Brexit voor zijn rekening: The Ills – How much you suck en we rock

  • Kroatië

Toeristisch is Kroatië sterk in opkomst, met muziek nog niet bepaald. Gelukkig heeft Magazin wel een treffend nummer geproduceerd: Magazin – Došlo vrijeme (the time has come)

  • Europa

En natuurlijk mag tot slot het Europese nummer bij uitstek niet ontbreken: Ode an die freude

fffff

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Overstappen; helemaal niet zo vanzelfsprekend

Deze weken kun je er niet aan ontkomen; de spotjes op radio/tv, Facebook of waar dan ook van zorgverzekeraars. En dan in de kranten natuurlijk weer een paar van die ‘experts’, al dan niet zwaar gesponsord, die betogen dat je gek bent als je niet elk jaar opnieuw overstapt naar de goedkoopste zorgverzekeraar. En dan worden er voorbeelden bijgehaald van bepaalde onderdelen van iemands verzekering waar diegene dan geen gebruik van maakt, terwijl het wel in zijn maandelijkse premie zit.

Wat in al die voorbeelden opvalt is dat het alleen maar om de laagste premie gaat. Zaken als service, snelle uitbetaling en snel worden geholpen als je een vraag hebt lijken allemaal onbelangrijk te zijn, als je maar de laagste premie hebt. En misschien nog wel belangrijker; wat ik in al die voorbeelden mis, is dat er ook nog zoiets is als solidariteit. Als iedereen alleen maar zou betalen voor de zaken waar ie zeker gebruik van maakt, dan is het gevolg dat mensen die onverhoopt met allerlei extra medische kosten worden geconfronteerd, bijvoorbeeld chronisch zieken, met steeds hogere premies worden geconfronteerd.

Tuurlijk, ik betaal ook het liefst zo min mogelijk, maar ik vind solidariteit ook iets waar ik best iets extra’s voor wil betalen. Wat mij betreft schaffen ze al die aanvullende pakketten af en zijn ziektekosten iets waar iedereen collectief aan meebetaald, wellicht zelfs naar inkomen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

2020; jaar van de (on)vrijheid

2020 zou het jaar zijn dat we 75 jaar bevrijding zouden vieren; vieren dat we al 75 jaar in alle vrijheid kunnen leven en zijn wie we willen zijn. Typisch dat dan juist dit jaar het meest onvrije jaar in 75 jaar is. Met als ‘toetje’ de lockdown tot na half januari.

Ik ben benieuwd als dit allemaal achter de rug is, wat we dan achteraf als onze D-day en als Bevrijdingsdag bestempelen.

D-day

Wat onze D-Day zou kunnen zijn? Wellicht de dag dat het besef kwam dat Corona geen één of ander vaag plaatselijk ver van mijn bed virus in China was, maar een virus dat over de hele wereld ingrijpende gevolgen zou hebben.

Bevrijdingsdag

Als Bevrijdingsdag zie ik het voor me dat ergens komend jaar op een mooie zonnige zomerdag live op tv de laatste Nederlander zonder vaccin dat vaccin krijgt toegediend. En dat met de toediening van dat vaccin alle beperkende maatregelen opgeheven worden. Vervolgens kunnen alle Nederlanders een setje speciale Coronamunten die ze dan krijgen vrij besteden bij een restaurant/attractie/museum/theater naar keuze, om zodoende die sector een boost te geven.

Om die Bevrijdingsdag te halen, moeten we eerst weten af te rekenen met de grootste vijand die tussen ons en die Bevrijdingsdag in staat; onze eigen laksheid.

Tot het zover is werken mensen in ziekenhuizen/verzorgingstehuizen en allerlei daarmee samenhangende gebieden zich een slag in de rondte om dat virus de baas te worden en proberen mensen die getroffen zijn door de gevolgen van de aanpak van het virus het hoofd boven water te houden.

En dan?

Waar ik benieuwd naar ben; wat we over een jaar of wat als Corona nog slechts te boek staat als een zomers biertje, als positieve dingen uit deze Coronacrisis hebben gehaald.

Geplaatst in Dagelijkse leven

Hij spoort niet…

Onlangs zat ik, zoals zo vaak sinds mijn val in september, in de trein. Ik las iets over de Nederlandse  groep Nits. Ik dacht dat ze nog altijd ‘The Nits’ heetten, maar blijkbaar hebben ze ooit hun naam veranderd en is mij dat ontgaan.

Hoe het ook zij: terwijl ik dat artikel over ze las, moest ik meteen aan muziek van ze denken. Eerst aan

en

Toen ik me vervolgens zat af te vragen wat ik nog meer van ze kende, kwam ik op ‘Adieu, Sweet Bahnhof’ van ze uit.

En van daaruit begon ik me af te vragen welke andere nummers over treinen ik eigenlijk nog kende, met deze blogpost als gevolg. En of het iets over mijn leeftijd zegt of dat er wellicht in deze eeuw veel minder ‘treingerelateerde nummers’ zijn uitgebracht weet ik niet, maar vrijwel al die nummers zijn van voor het jaar 2.000.

Bij sommige heb ik sterkere herinneringen dan bij anderen, en ja, sommigen kwamen ook gewoon bovendrijven bij het opzoeken van de bijbehorende clips.

Adieu, Sweet Bahnhof + The Train – Nits

Van Nits kwam ik zelfs op twee treinnummers uit:

S’Express – Theme from S’express

Een nummer dat zeker niet mag ontbreken in een blogpost over treinen is de eerste cd-single die ik ooit (ergens diep diep in de vorige eeuw, oftewel 1988) kocht. Volgens mij zo’n beetje de enige acid-house single dat ik ooit heb gekocht;-):

Kraftwerk – Trans Europa Express

In een muziekblog van mij staat vrijwel altijd wel iets van Rammstein, maar dit keer slaan ze eens een keer over. Maar gelukkig is daar nog wel Kraftwerk.

Soul Asylum – Runaway train

Alhoewel het onderwerp (depressie, weggelopen kinderen) natuurlijk bepaald niet opwekkend is, is het nog steeds een erg goed nummer.

Soul Train & Daft Punk-  Get lucky

Als ik deze clip zie, dan besef ik dat als er iets is dat ik absoluut niet kan en nooit zal kunnen, het dansen is…

The KLF – Last train to Trancentral

De beste omschrijving; jeugdsentiment of gewoon een lekker nummer;-)

Kadoc – The nighttrain

Ik had nog een stille hoop dat dit nummer uit deze eeuw was, maar helaas, ook net vorige eeuw…

Bruce Springsteen – Downbound Train

En muziekoverzicht zonder Bruce Springsteen? Onmogelijk, en daarom:

En zo bij het opzoeken van de clips stuitte ik ook op een paar andere erg lekkere treinnummers:

Tot zover mijn lijstje. Als ik het goed heb geteld staat er welgeteld 1 nummer uit deze eeuw in… Is er de laatste twintig jaar dan zo weinig uitgebracht met een trein als onderwerp?

Geplaatst in Dagelijkse leven

Een kostbaar afstapje

blog over medische termen

Zorgverzekeringen; je betaalt er elke maand een fiks bedrag voor, maar waarom eigenlijk? De afgelopen weken kreeg ik daar een meer dan duidelijk antwoord op.

26 augustus besloot ik om een afstapje ook eens vanuit een liggende positie te bekijken, met een ‘ontplofte’ elleboog en een gebroken bovenarm als resultaat. Gevolg was een ritje met de ambulance, ziekenhuisbehandeling in ziekenhuis 1 en een week later een operatie en overnachting in ziekenhuis 2, de nodige medicijnen en vervolgens drie keer in de week therapie.

Dat dat de nodige kosten met zich meebrengt is geen verrassing, maar de afgelopen week merkte ik pas om wat voor een grote bedragen het gaat. Om je een idee te geven:

  • Ambulance – Het ritje in de ambulance van de plek waar ik was gevallen naar het ziekenhuis was minder dan 5 minuten, maar toch: 749 euro.
  • Medicijnen/medische hulpmiddelen – Pijnstillers als Paracetamol, Diclofenac enOxycodon en een maagbeschermer: 140 euro.
  • Fysiotherapie – Vanaf begin september heb ik 3 keer in de week fysio a 31,20 euro per behandeling: inmiddels een bedrag van 750 euro.
  • Operatie+ opname ziekenhuis – Begin september hebben ze in het ziekenhuis met behulp van stalen platen en schroeven mijn elleboog en bovenarm weer in elkaar weten te puzzelen. Kosten van die operatie+ daarbij horende overnachting: 5.888 euro…

Totaalbedrag tot nu toe

Totale schade tot nu toe al meer dan 7.500 euro. maar… dat is nog lang niet alles, want…

Het eerste ziekenhuis, waar ze foto’s hebben gemaakt en mijn arm/elleboog in het gips hebben gezet, heeft nog geen declaratie ingediend. en dat zal ongetwijfeld ook een bedrag zijn dat in de 4 cijfers loopt.

Ook lopen de kosten voor fysio de komende maanden gewoon nog door. Ik heb nog maanden fysio nodig en voorlopig is dat bij 3 behandelingen in de week dus meer dan 90 euro per week. Daarnaast moet ik binnenkort weer naar het ziekenhuis voor een foto om te kijken hoe alles geheeld is, en over een aantal maanden moet ik weer terugkomen voor een volgende controle. Allebei dingen die natuurlijk ook niet gratis zullen zijn.

Nederland; helemaal zo gek nog niet

In totaal zal het dus boven de 10.000 euro komen. Door zo’n stom afstapje en de daarbij komende kosten realiseer ik me maar weer eens wat een geluk ik eigenlijk heb dat ik in een land woon waar iedereen minimaal een basisverzekering heeft en dus bij dit soort geintjes niet meteen in financiële problemen komt. En ja, daarom betaal ik mijn zorgverzekering in het vervolg met iets meer plezier.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws

‘Ontwerp ruimtelijke koers Houten 2040’; helemaal zo gek nog niet

Dat er in Houten qua woningbouw iets staat te gebeuren kan niemand in Houten intussen zijn ontgaan.

Aanleiding voor dat alles is het ‘Ontwerp ruimtelijke koers Houten 2040’. Volgens tegenstanders een ondemocratisch tot stand gekomen plan dat Houten verkwanselt, resulteert in anonimiteit en zinloos bouwen en nog een hele reeks kwalificaties. Volgens mij een plan dat met wat bijschaverij er voor zorgt dat Houten in de toekomst een gemeente blijft waar het erg lekker wonen is, maar ook een gemeente wordt waar gezinnen/ouderen/jongeren/alleenstaanden/stellen en alles daar tussenin met aanzienlijk minder moeite dan nu een woning weten te vinden.

Waarom ik me best kan vinden in dat ontwerp? Omdat ik vind dat er veel te zeggen is voor de richting die in het plan is gekozen; niet kiezen om een groot deel van het nu groene gebied rond Houten helemaal vol te bouwen met meer van hetzelfde, maar beginnen met het realiseren bij de Molenzoom/centrum van gedeeltelijk geconcentreerde bouw/gestapelde woningbouw/flats/appartementen/hoogbouw of hoe je meerdere woningen op elkaar ook wilt noemen en dan in een volgend stadium het gebied rond de Doornkade omtoveren van een anoniem buiten de rondweg gelegen industrieterrein naar een helemaal bij Houten horend gecombineerd woon/werkgebied.

Verdwijnt het Houtense DNA?

Een van de argumenten van tegenstanders van die plannen is dat het Houtense DNA daardoor zou worden ‘verkwanseld’. Toen jaren geleden Houten een aantal groeitaken kreeg opgelegd was Houten nog omgeven door uitgestrekte gebieden met weilanden, boomgaarden en dergelijke. Door een groot deel van die die gebieden om te vormen tot woongebieden konden die wijken ruim worden opgezet met veel ruimte voor fietsers en in en zeker ook om die wijken veel groene gebieden waar je perfect kunt recreëren en zo kunt bijkomen van het dagelijkse leven.

Een zeer geslaagde aanpak wat mij betreft want ik woon nu een jaar of 7 met veel plezier in een van die wijken. Maar… tijden veranderen; iets dat vroeger werkte is in de toekomst onmogelijk vol te houden tenzij je de realiteit uit het oog verliest en krampachtig in het ‘vroeger was alles beter’ verleden blijft leven. Het inwoneraantal van Nederland is inmiddels gestegen tot iets van 17,3 miljoen mensen en ook het inwonertal van Houten blijft maar doorgroeien; van ongeveer 35.000 in 2000 naar meer dan 50.000 en de groei is er voorlopig nog niet uit. En ja al die mensen willen graag ergens wonen.

Ondanks dat het hier erg fijn wonen is hoef je geen expert te zijn om te zien dat de huidige woningverdeling in Houten totaal scheef is; vrijwel alleen maar huizen met tuin en slechts hier en daar appartementen. Zou je ervoor kiezen om op dezelfde voet als in het verleden door te bouwen om op die manier de benodigde +/- 5.800 woningen te realiseren dan betekent dat dat je een heel groot deel van Houten dat nu nog groen is, opoffert voor woningbouw. Een misser, want zeker nu met die Corona-epidemie merk je weer hoe belangrijk flinke groene gebieden zijn om te kunnen ontspannen.

Door in Houten te kiezen om op een aantal plekken te gaan stapelen wat woningen betreft kun je de oppervlakte die nodig is om het benodigde aantal woningen te kunnen realiseren beperken, waardoor er meer ruimte overblijft voor groen en andere zaken die het leven mooi maken.

Anoniem en zielloos bouwen

Bij het lezen van de komst van hoogbouw werden door tegenstanders daarvan meteen gebouwen in Nieuwegein en nog wat andere steden als doembeeld voor wat Houten te wachten stond voorgespiegeld, en om het nog wat vetter aan te zetten; hoogbouw zou leiden tot anonimiteit en gelijk staan aan zielloos bouwen…

Alsof het gebied rond de Molenzoom waar nu gestapelde bouw gepland staat, een toonbeeld van levendigheid en nabuurschap is, om over het gebied rond de Doornkade nog maar te zwijgen. Tot een jaar of wat terug was de Molenzoom een anonieme kantorenwijk. Nu daar steeds meer kantoren worden omgebouwd naar appartementen begint daar eindelijk wat levendigheid te komen.

Het gebied rond de Molenzoom is door de directe ligging naast het station en de Koppeling perfect gelegen om veel mensen op een beperkt gebied te huisvesten. Door die centrale ligging beperk je ook het aantal verkeersbewegingen door heel Houten en dat draagt alleen maar bij aan de leefbaarheid.

Je kunt dus in plaats van die ongefundeerde stemmingmakerij over anonimiteit en zielloos bouwen het ook omdraaien en die mislukte hoogbouw uit Nieuwegein en dergelijke als uitgangspunt nemen van hoe je gestapelde bouw in Houten dus niet moet inrichten. Ga in plaats daarvan op zoek naar wel geslaagde hoogbouwprojecten voor kleinere gemeenten, of schakel iemand in die dat kan ontwikkelen. En zie het als een ambitie om over een aantal jaar als schoolvoorbeeld in de goede zin van het woord te dienen voor gemeenten die voor een zelfde taak staan.

Ondemocratisch

Tegenstanders van het plan zeggen dat de procedure rond het ontwerp ondemocratisch zou zijn, en dat partijen in het College van B&W de burgers zouden hebben voorgelogen. Altijd een bewering die makkelijk scoort. Ze stellen dat geen van de partijen in het verkiezingsprogramma heeft aangekondigd te gaan voor grootschalige woningbouw.

Wat mij betreft om meerdere redenen om het voorzichtig uit te drukken een dubieuze uitspraak: verkiezingsprogramma’s beslaan grotendeels de periode tot aan volgende verkiezingen dus een jaar of 4, terwijl dit plan gaat over de periode tot 2040. Dus die 5.800 woningen worden ook niet de komende 4 jaar gebouwd maar tot aan 2040, wel een verschil, maar ja, met nuances scoor je niet in de media en die zorgen er ook niet voor dat mensen je petitie tekenen.

En als je dan kijkt wat partijen in hun verkiezingsprogramma’s hadden: het CDA had het bijvoorbeeld over 2.500 nieuwe woningen tot aan 2025, D66 gaf aan flink in te zetten op transformatie van het Molenzooomgebied en bouwen buiten de rondweg, en ook in het verkiezingsprogramma van GroenLinks staan allerlei passages waarin ze aangeven flink te willen bouwen om groepen die nu niet of onvoldoende aan bod komen te helpen.

Zo maar wat voorbeelden waaruit je kon opmaken dat er in Houten heel wat woningen bij moesten komen. Nee, het getal van 5.800 wordt niet genoemd maar in alle verkiezingsprogramma’s kun je lezen dat er in Houten het nodige gebouwd moet worden in allerlei verschillende vormen om ook in de toekomst van Houten voor veel verschillende groepen een fijne gemeente om in te wonen van te maken. Allemaal tekenen dat partijen inzagen dat er in Houten volop gebouwd moest worden.

En nu verder

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, theater

En toen ging het doek open

Theaterbezoek; tot niet eens zo heel lang geleden was dat iets dat ik, vaak met S. regelmatig deed. Maar ja, toen kwam Corona en werd alles anders. We hadden geloof ik nog iets van vijf voorstellingen gepland staan; daarvan zijn er drie definitief afgelast of verplaatst naar een datum waarop wij niet konden, eentje is uitgesteld naar een nog onbekende datum en eentje staat nu voorlopig gepland voor komend voorjaar.

De laatste jaren ben ik in drie theaters geweest; De Kom in Nieuwegein, De Goudse Schouwburg in, hoe logisch Gouda en natuurlijk als Houtenaar in Theater aan de Slinger hier in Houten. Drie theaters met een totaal andere sfeer en daardoor geschikt voor totaal verschillende voorstellingen.

Goudse Schouwburg

De Goudse Schouwburg is een echt ouderwets (in de goede zin van het woord) sfeervol theater; beetje donker, niet heel ruim en met van die lekkere smalle kruipdoor sluipdoor gangen, een grote zaal met meer dan 800 plaatsen en een kleine zaal met 230 plaatsen.

Het optreden dat me in De Goudse Schouwburg het meest is bijgebleven was een optreden van Pink Project, een Nederlandse Pink Floyd coverband. Ik zat toen vrijwel vooraan en de combinatie van muziek, de typische psychedelische Pink Floyd beelden en de sfeer van dat theater maakte het een meer dan bijzondere ervaring.

Theater De Kom

De Kom is een relatief nieuw theater en volgens de hedendaagse gedachtes gebouwd; mooi ruim opgezet en licht. Een grote zaal van 650 stoelen en een kleine zaal met 220 stoelen. Qua gevoel voor mij een echt stadtheater.

Voorstellingen die me daar zijn bijgebleven zijn onder andere die van Yamato: Een groep Japanse drummers die met behulp van allerlei verschillende types Japanse drums zoveel power in hun voorstelling stopten dat ik eigenlijk vanaf het begin met open mond heb zitten kijken hoe ze erin slaagden zo’n hoog tempo door de hele voorstelling door vast te houden.

De energie die er vanaf de eerste seconde tot en met de laatste seconde van afspatte. En steeds als ik dacht dat ze nu wel zo onderhand even een rustmoment zouden inbouwen, gingen ze doodleuk nog een versnelling hoger.

Ook de voorstelling ‘New Orleans’ van Leo Blokhuis, Ricky Koole en Ocobar was buitengewoon. Door een perfecte afwisseling van meeslepende verhalen en muziek werd ik helemaal in broeierig New Orleans getrokken en leek het soms wel of ik live in die stad aanwezig was.

En natuurlijk Paulien Cornelisse; knap hoe zij van ogenschijnlijk niets een hele boeiende voorstelling kan maken.

En weer iets heel anders was de toneelvoorstelling van Ventoux. Ik had het boek gelezen en de film gezien en heel boeiend om dan ook nog eens de toneelbewerking te zien.

Theater aan de Slinger

Het derde theater waar S. en ik geregeld komen is in ons eigen Houten; Theater aan de Slinger, een in vergelijking met De Kom qua uitstraling veel ‘dorpser’ theater. Zelf noem ik het liefkozend een echt houtje touwtje theater. Klinkt misschien niet positief maar zo bedoel ik het wel; niet heel groot (de grote zaal heeft iets van 290 stoelen, kleine zaal iets van 90 stoelen, maar zodra je daar binnenkomt voel je je er meteen thuis en voel je je meteen de warmte van het theater.

Bijzondere optredens daar waren onder andere die van Rapalje, van Huub van der Lubbe en van Renee van Bavel.

Huub van der Lubbe is natuurlijk bekend als zanger van De Dijk, maar heel mooi om hem nu eens dan weer vertellend, dan weer zingend mee te maken. En dan is zo’n intieme zaal als die in Houten perfect. Ook het type muziek van Rapalje, Ierse, Schotse en Nederlandse folkmuziek, kwam in Theater aan de Slinger helemaal tot zijn recht.

In de kleine zaal in Houten waren we een jaar ofzo geleden bij een optreden van Renee van Bavel. 90 stoelen in een zaal is al niet veel, en als je dan op de eerste rij en ook nog eens precies in het midden zit dan krijg je helemaal het idee van een privé-optreden.

Drie totaal verschillende theaters met allemaal een heel andere beleving. Benieuwd wanneer we weer normaal naar een theater kunnen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Tijd gaat snel

Time flies when you’re having fun. Of ik de afgelopen 4 weken als ‘fun’ zou omschrijven? Niet echt, maar omgevlogen zijn ze wel.

Vier weken geleden zorgde een afstapje van 15 cm ervoor dat mijn elleboog en bovenarm aan barrels lagen. Inmiddels heb ik een ambulance en twee ziekenhuizen van binnen gezien, met drie behandelingen in de week al heel wat fysio-behandelingen gehad en is mijn linkerarm omhuld geweest met achtereenvolgens gips, verband, pleisters en nu een tubigrip. De hechtingen zijn er nu twee weken uit en als het goed is is nu alles dicht en kan komende week dat litteken kennismaken met de buitenlucht.

Ik ben dus de afgelopen maand diverse keren in een ziekenhuis geweest en steeds als ik daar kom, heb ik om de een of andere manier altijd een soort van luchthavengevoel; oftewel mensen kijken. Dat je op een luchthaven toeristen met koffers of allerlei geuniformeerd personeel ziet lopen en je je afvraagt met welke reden en naar welke bestemming zij op weg zijn. In een ziekenhuis vraag ik me dan altijd af waarvoor de mensen die ik daar zie lopen in het ziekenhuis zijn. Welke behandeling gaan zij ondergaan, of bij het personeel; wat zou diegene voor functie hebben?

Mondkapjes

Veel mensen vinden die mondkapjes ondingen, niet nodig en nog veel meer. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je voor je werk de hele dag zo’n mondkapje moet dragen, je die dingen inmiddels aardig zat bent. Zelf hoef ik alleen in de trein richting fysio een mondkapje te dragen (iets van twintig minuten per reis, dus goed te doen).

Trouwens wel wennen om met 1 hand zo’n mondkapje op te zetten. De eerste twee exemplaren sneuvelden daarom ook, maar inmiddels ben ik er 10 fysiobehandelingen later, heel bedreven in. Zoals ik al zei; ik kan me heel goed indenken dat mensen het ondingen vinden; voor sommigen is het mogen/moeten dragen van een mondkapje echter een soort van statussymbool, nu mogen ze ook meedoen met de ‘groten’.

Gisteren kwam ik terug van weer een fysio-behandeling. Schuin tegenover me zat een moeder met haar zoontje druk te praten over van alles en nog wat:

Zoon (blijkbaar 11 jaar en bijna jarig) heel enthousiast en trots: ‘nog 3 nachtjes slapen en dan mag ik ook eindelijk mondkapjes dragen in de trein!‘ Je hebt toch de mondkapjes die ik wilde gekocht?

Moeder: Dat zie je wel op je verjaardag. Je weet de afspraak hè: van ons krijg je drie mondkapjes en van opa en oma krijg je er twee. Dan heb je voor elke elke dag met de trein naar school gaat een andere. Als je ze kwijtraakt moet je van je zakgeld nieuwe kopen of je gebruikt de gewone mondkapjes.

Verfrissend hoe kinderen tegenover zoiets aankijken;-).

Geplaatst in Dagelijkse leven

En daar lig ik dan

Tijdens bergvakanties heb ik regelmatig dat ik over stukken loop waarbij ik denk: hier vallen is niet heel slim. En ’s winters als het glad is en ik glibberend vlak langs een sloot fiets heb ik soms diezelfde gedachte. Op de een of andere manier komt er dan een soort van extra waakzaamheid naar boven.

Toen ik vorige week met E. ergens n Nijmegen een werkoverleg had, was die waakzaamheid er logischerwijs niet, want een kantoorpand is bepaald niet de meest gevaarlijke plek zou je zeggen…

Tot ik een lullig opstapje over het hoofd zag en struikelde, tijdje buiten westen was en geen flauw idee had waar ik was en wat ik deed. Toen ik weer wat helderder werd, bleek ik op een betonnen vloer te liggen met allemaal bezorgde mensen om me heen. Nadat ik even later in een ambulance lag begon het tot me door te dringen dat er iets meer aan de hand was dan wat simpele blauwe plekken/schaafwonden.

En de foto’s in het ziekenhuis wezen dat ook uit: bovenarm op drie plaatsen gebroken en mijn elleboog werd door de arts omschreven als ‘ontploft’.

Omdat het een gecompliceerde operatie is en er in Nijmegen niet direct plaats was besloot ik dat het dan handiger was om naar een ziekenhuis in de buurt te gaan. Daar donderdag samen met S. heen gegaan, en conclusie van de trauma-arts daar was exact hetzelfde: Foute boel en tijdens operatie van uur of 3 gaat hij proberen alles met schroeven/platen weer zoveel mogelijk aan elkaar te zetten. Revalidatie/fysio daarna kan een jaar duren en na verwachting hou ik er wel iets van blijvende stijfheid aan over. En dat allemaal door zo’n stom afstapje van 15 cm…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Politiek bedrijven doe je zo

In het handboek ‘politiek bedrijven doe je zo’ zijn de afgelopen dagen weer twee voorbeelden toegevoegd aan het hoofdstuk ‘dubieus, maar heel effectief’.

Voorbeeld 1: Wit-Rusland

Het eerste voorbeeld komt uit Wit-Rusland. Daar waren presidentsverkiezingen en alles wees erop dat de oppositiekandidaat zou winnen. Maar wat doe je als president als het woord democratie voor jou een onbekend woord is? Dan arresteer je gewoon de belangrijkste tegenkandidaten en als dat ook nog niet helpt omdat de vrouwen van die kandidaten zo moedig zijn om in plaats van hen de strijd aan te binden, dan manipuleer je gewoon de verkiezingsuitslag.

Zetten mensen zich over hun angst heen en durven ze de straat op te gaan om te protesteren? Dan sla je die protesten gewoon bloedig neer, en voor alle zekerheid zet je de belangrijkste kandidate dusdanig onder druk dat ze een genante verklaring aflegt waarin ze demonstranten oproept zich bij de uitslag neer te leggen. Dat het oplezen van die verklaring dusdanig slecht geacteerd is dat in vergelijking daarbij de gehele cast van GTST een oeuvre-Oscar krijgt is totaal onbelangrijk. En dat ze vervolgens vlucht naar Litouwen omdat ze haar leven niet zeker is? Bijzaak; voor jou is alles geregeld.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was.

Voorbeeld 2: Tweede Kamer

Het tweede voorbeeld komt gewoon uit onze eigen Tweede Kamer. Kamerleden van diverse partijen zijn al tijden bezig om werken in de zorg aantrekkelijker te maken. Eén van de manieren om dat te doen is een hogere beloning. En wat doe je als coalitie als je wel goede sier wilt maken door in woorden te zeggen dat je zo zo bezorgd bent om de zorg, en dat je het zo belangrijk vindt dat daar een passende beloning tegen dat werk staat maar niet met de daarbij horende daden over de brug wilt komen?

Dan verschuil je je achter het non-argument dat een hoger salaris in de CAO moet worden geregeld en niet in de Tweede Kamer (alsof je niet een bepaald bedrag ter beschikking kunt stellen voor de CAO-onderhandelingen). En als dat niet voldoende is en er toch een hoofdelijke stemming komt om over het voorstel te stemmen?

Dan saboteer je die stemming gewoon door als een groep dieven in de nacht op het laatste moment weg te vluchten zodat het minimaal benodigde aantal Kamerleden om de stemming geldig te laten zijn niet wordt gehaald. En de volgende dag laat je een fractievoorzitter (nog wel van de partij waar de D in de partijnaam staat voor democraten) voor de vorm doodleuk verklaren dat de handelswijze inderdaad niet de schoonheidsprijs verdient. En je gaat weer vrolijk over tot de orde van de dag.

Je neemt een glas, doet een plas, en hoopt dat alles blijft zoals het was…

Geplaatst in Dagelijkse leven

Ik heb getwijfeld over België…

belgie

Geel, oranje, rood; kleuren die je tot dit jaar bepaald niet met vakantie associeerde, maar ja… Corona. Een land is geel, oranje, dan weer geel met sommige oranje gebieden en wat rode vlekken en weer een heel andere kleur. En ben je een Belg dan zijn sommige gebieden rood terwijl ze voor een Nederlander weer oranje of geel zijn… Kortom; vakantie vieren is wel eens makkelijker geweest;-)

Maar als het reizen niet lukt, dan is er altijd nog muziek over landen/steden/streken omdat te compenseren.  Welke nummers over landen/steden/gebieden schieten me zo gauw te binnen?

Nederland

Om met Nederland te beginnen: als geboren Vlaardinger vind ik dat nummers van de ‘(gedeeltelijk) Vlaardingse band ‘The Amazing Stroopwafels’ natuurlijk niet mogen ontbreken in een dergelijk overzicht:

En ook BlØf is op dat gebied aardig actief:

En alhoewel er in Nederland geen bergen van betekenis zijn, is dit nummer in dit verband wel heel passend:

België

Het ultieme landennummer is natuurlijk van Het Goede Doel:

Oostenrijk

Bij Oostenrijk schoot meteen Vienna van Ultravox te binnen:

Tot mijn verrassing bleek ook Billy Joel over Wenen te hebben gezongen:

Duitsland

Frankrijk

Voor wat betreft Frankrijk hebben twee nummers dit overzicht gehaald:

Wellicht een beetje ongelukkige titel in het kader van Corona, maar toch:

En een ander Frans nummer, of liever gezegd een Frans nummer over een Iers meer mag natuurlijk niet ontbreken:

Engeland

Rusland/USSR

Billy Joel heeft heel veel schitterende nummers gezongen, maar deze springt er wat mij betreft wel uit:

En niet over Rusland maar over de oude USSR:

Afrika

Azië

Een teken dat je oud begint te worden als je alleen maar muziek uit de vorige eeuw weet te verzinnen bij een bepaald thema. Voor wat betreft nummers met Azië als thema is dat bij mij het geval, maar daarom niet minder goed.

Amerika

Het Goede Doel zong het al tijdens hun zoektocht naar het perfecte land om in te wonen:   ‘En wat Amerika betreft, dat land bestaat niet echt’.  Niets aan toe te voegen, maar het levert wel de nodige nummers op voor dit overzicht:

Toch al gauw een rijtje met 28 nummers, 6 minder dan de temperatuur van vandaag;-). Welk nummer had hier wat jou betreft niet in mogen ontbreken?