Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor

Vijftig tinten grijs op Utrecht Centraal

grijsblog2Wie het nieuwe station Utrecht Centraal heeft ontworpen weet ik zo gauw niet, maar hij of zij moet ongetwijfeld een groot liefhebber zijn geweest van 50 tinten grijs:

Grijs, grijs en nog eens grijs

De perronoverkappingen zijn grijs, de tegels zijn grijs, ga je de grijze roltrap op, dan kom je langs saai grijs beton. De vloer van Utrecht Centraal? Grijs; Het dak? Grijs. De trappen in de hal? Grijs. Alle steunbalken etc? Grijs. De omlijsting van de toegangsdeuren? Grijs.

Zo jammer dat de ontwerpers van Utrecht Centraal totaal voorbij zijn gegaan aan iets toch niet geheel onbelangrijks; kleur. Alle materialen die ze hebben gebruikt zijn zo grauw en steriel en daardoor levenloos. Hebben ze weleens gehoord van bijvoorbeeld hout? Je hoeft maar naar Rotterdam CS te kijken wat een verschil dat maakt: een station waar je je meteen thuis voelt.

 Doorgangshal

Utrecht Centraal is zeker niet lelijk, maar die hoge stationshal heeft totaal geen sfeer en straalt eigenlijk alleen maar uit dat het niet meer dan een kille doorgangshal voor gejaagde forenzen is.

Erg jammer want met een beetje moeite en aandacht kun je daar zo een sfeervolle plek van maken.

Als je de roltrap richting de stationshal neemt, kijk je tegen de lelijke grijze betonnen zijkant van de vloer aan. Geeft dat beton een verfje of monteer er gekleurde platen tegenaan. Zo geef je reizigers meteen een goed gevoel.

En geef die stationshal wat smoel door er bijvoorbeeld een paar grote sculpturen oid te plaatsen. Zo benut je de hoogte van die hal, en geef je reizigers het gevoel meer te zijn dan passanten en verleid je ze om er langer te verblijven.

7 december is de officiële opening van dat station, dus ze hebben ruim nog een maand om er nog wat van te maken, ik ben benieuwd….

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Stel; je moet kiezen…

dscn2814Zwitserland is bepaald geen budgetvakantieland. Dat weet je natuurlijk als je daar heen gaat, maar met een beetje uitzoekwerk valt het ook in Zwitserland heel goed te doen qua vakantie.

Het plaatsje waar we dit jaar naar op vakantie gingen (Fiesch) ligt relatief laag (1.000 meter), en aangezien de bergen daar in de omgeving tot net onder de 3.000 meter reiken moet je als je echt de bergen in wilt of eerst een meter of 1.000 stijgen, of een kabelbaan nemen. Vanaf een meter of 2.000 heb je daar tig kilometer wandelgebieden, waarbij je alsnog zoveel kunt stijgen en dalen als je maar wilt.

Bepaald niet heel gek dat het tweede onze voorkeur had, want daardoor konden we een veel groter gebied belopen, en konden we bovendien veel hoger komen.

Maar met een vorige vakantie in het achterhoofd had ik ook nu van tevoren al het nodige huiswerk gedaan, want je hebt daar zoveel verschillende kortingskaarten dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Om je een idee te geven: een retourtje van Fiesch naar de Eggishorn kost ongeveer 40 euro, dus als je dan 14 dagen gaat en regelmatig op hoogte wilt lopen, loont het de moeite om eens rond te kijken wat er allemaal te koop is.

Om je een idee te geven;en het rijtje is vast en zeker niet volledig: we konden kiezen uit een Fiesch gastekarte, een Wallis Erlebniscard, een 100/200 Puntenkaart, een 6/12-rittenkaart, een Swisspass, een Half fare card en een Aletch+ hikingcard.

  • Fieschgastekarte

Daarmee krijg je 10% korting op enkele reizen met de kabelbanen in het Aletschgebied.

  • Erlebniscard

Levert 50% korting op op kabelbanen en bus maar aangezien die een veel groter gebied dan alleen het Aletschgebied bestrijkt is ie ook veel duurder.

  • 100/200 Puntenkaart

Met deze kaart koop je van tevoren een aantal punten en per ritje met de kabelbaan gaat er een een x aantal punten vanaf. Alleen voor kabelbanen, niet voor treinen.

  • 6/12-rittenkaart

Hiermee kun je zes keer met een bepaalde kabelbaan heen of terug

  • Swiss Card

Hiermee kun je vrij reizen met de trein door heel Zwitserland, en krijg je 50% korting op de kabelbanen. Alleen aan te raden als je geld teveel hebt of het grootste deel van je tijd in Zwitserland woont.

  • Aletsch+ Hikingpass

Hiermee kun je een aantal dagen vrij reizen (zowel kabelbaan als trein).

Raak daar maar eens wijs uit. Uiteindelijk kozen wij voor een Aletsch+ Hikingpass.  aangezien we daar zowel de trein als kabelbanen inzaten, en het wel handig was om ’s ochtends eerst met de trein naar een bepaalde plek te gaan, dan met de kabelbaan omhoog, en vandaar verder lopen.

Wij kozen voor een kaart van zeven dagen; een gok aangezien het dan zeven aaneengesloten dagen betreft en je dus als het slecht weer is, en de bergen zijn verdwenen in de wolken of het plenst je pech hebt. Maar gelukkig bleek het een goede gok te zijn, want we hadden elke dag goed weer, en hebben dus veel van die kaart gebruik kunnen maken.

We hadden trouwens nog mazzel; aan de treinlijn waar we gebruik van maakten, werden in de periode dat wij er waren werkzaamheden uitgevoerd, waardoor er steeds een vertraging was van vier minuten (ook wat dat betreft houden Zwitsers van precisie, geen vijf minuten maar exact vier minuten). Gunstig gevolg voor ons was dat we precies aansluiting hadden van een kabelbaan op de trein; een aansluiting die we normaal gesproken net zouden missen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor, Vakantie

Ondertussen in Zwitserland

zwitserland frutigenBegin september; voor velen het tijdstip dat het normale leven na de zomervakantie weer op gang komt, maar voor S. en mij was het juist het tijdstip om op vakantie te gaan. Dit keer was Fiesch in Zwitserland onze place to be. En ook deze keer gingen we er heen met de trein..

Voorgaande keren hadden we nogal wat gedoe gehad met vertraagde/uitgevallen treinen en nog veel meer ongein, dus dit keer hadden we het dusdanig geregeld dat we alleen maar in Utrecht, Basel en Brig hoefden over te stappen, met bovendien ruime overstaptijden. Zodat we ook nog even de benen konden strekken (ja, valt niet mee vakantie…)

Zitplaats

En toeval of niet, maar qua treinen ging alles van een leien dakje. We hadden eigenlijk alleen bij Utrecht wat ‘gedoe’. Ze zijn daar met het station bezig en als gevolg daarvan wisselen treinen nogal eens van spoor. Tot zover weinig aan de hand, maar voor internationale treinen heb je te maken met zitplaatsreserveringen, en dus staan er op het perron als het goed is van die borden met de treinsamenstellingen. Je kunt dan precies zien waar jouw treincoupé is, zodat je niet met al je koffers de hele trein door hoeft te schuifelen. Wel zo handig aangezien die internationale treinen soms meer dan 100 meter lang zijn.

Maar… bij Utrecht waren ze ‘vergeten’ die borden even op het perron te plaatsen waar de internationale treinen zouden vertrekken. Gevolg was dat we op goed geluk maar ergens op het perron moesten gaan staan, en dan hopen dat we een beetje in de buurt van onze treincoupé zouden staan, zodat we zonder al teveel geworstel onze zitplaatsen zouden kunnen bereiken.

Worsteling

Ik weet niet of je het wel eens hebt geprobeerd om je met een koffer in een internationale trein door een paar coupé’s te worstelen, maar het is een mooie uitdaging. Kenmerk van een internationale trein is dat vrijwel alle passagiers onderweg zijn richting vakantieadres en dus de nodige bagage bij zich hebben. En je zult het altijd zien dat jouw zitplek altijd net aan het andere eind van de coupé is…

Gevolg daarvan is dat je geduldig moet wachten totdat iedereen die voor jou in het gangpad staat, zijn/haar bagage in de bagagerekken heeft gepropt.. En bij de één is de koffer te groot om in het bagagerek te passen, bij de ander is de bagageruimte boven zijn zitplek al door een ander ingenomen, zodat er nog een paar vierkant cm over is om zijn eigen koffers kwijt te kunnen, en weer een ander bemerkt opeens dat ie toch in een andere treincoupé had moeten zijn, maar heeft voor zich mensen die geen kant op kunnen door alle koffers en achter zich idem dito.

En dan heb je ook altijd nog van die types die te belazerd zijn om een zitplaatsreservering te kopen en doodleuk gewoon op een plek gaan zitten die hen uitkomt. En je dus met je reservering in de hand moet duidelijk maken dat diegene op jouw plek zit en dat ie dus maar ergens anders een plek moet zoeken. Meestal komt dat wel goed want over het algemeen is de sfeer in een internationale trein een stuk relaxter dan in een gemiddelde forensentrein, waar het soms lijkt of ze op weg zijn naar hun eigen begrafenis, zo chagrijnig zitten ze voor zich uit te kijken.

Maar we hadden geluk; onze treincoupé was vlakbij waar wij op het perron stonden. Zwitserland, here we come..

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Eerlijkheid? Dikke pech

moederkindEerlijkheid duurt het langst, maar soms levert het je een draai om je oren op. Dat ondervond een iets te eerlijk meisje van een jaar of 5 vanochtend.

Ik zat toen op een klapstoeltje in de Sprinter richting Utrecht. Het was vrij druk, alle stoelen waren bezet. Op de klapstoeltjes tegenover me zaten een moeder en haar ongeveer 5-jarige dochtertje.

Bij station Houten komt een ‘meer dan stevige’ vrouw de trein in. Het kind staat meteen op en zegt met alleen maar goede bedoelingen;  “mevrouw, u bent zo dik; u mag wel op mijn stoel zitten”. De vrouw krijgt een hoofd als een boei maar neemt het aanbod graag aan.

De moeder van het kind zie ik van kleur verschieten, maar ze houdt zich in… Tot aan station Utrecht tenminste, want ze is nog niet uitgestapt, of ze verkoopt haar dochtertje een flinke draai om haar oren, en zegt heel fel; “dikke mensen spreek je niet aan”.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Waar zouden we zijn zonder de trein…

cropped-ice.jpegTreinen; ik heb er zo langzamerhand een haat-liefde verhouding mee. Voor mijn werk vind ik het een ideaal vervoermiddel, maar met vakanties is dat plezier steeds minder.

Ook toen S. en ik vorige week naar Berlijn gingen was het weer prijs met de trein.  Van tevoren leek het zo mooi: in Amersfoort instappen en in één keer doorrijden naar Berlijn. Maar iets voor de Nederlands-Duitse grens kregen we het bericht dat er in Duitsland een grote wisselstoring was waardoor onze trein niet verder zou rijden dan grensplaats Bad Bentheim…

De conductrice die langs kwam zei dat er vier bussen zouden komen om ons naar Hannover te brengen. Van Hannover zouden we dan maar een trein moeten zoeken naar Berlijn. Je hoefde geen wiskundig genie te zijn om uit te kunnen rekenen dat die vier bussen veel te weinig zouden zijn om alle treinpassagiers te kunnen vervoeren. En dat werd al wel heel snel duidelijk toen de eerste bussen arriveerden.

Hyena’s

Trouwens boeiend om te zien wat een gedaantewisseling mensen binnen een paar seconden kunnen ondergaan. Toen er nog geen bussen waren, leek het gewoon een groep wachtende reizigers, maar zodra die touringcars arriveerden, veranderden een deel van hen binnen een seconde of wat in een stel losgeslagen hyena’s en stormden ze met koffer en al die touringcar in. Met een enorme chaos als gevolg. Wat nou koffers in het bagagecompartiment onder in de bus. Die koffer neem je gewoon mee de bus in. Dat er dan minder zitplaatsen zijn? Wat kan jou dat verrotten, als je zelf maar kunt zitten.

S. en ik zagen het nog even aan maar omdat we geen zin hadden in urenlang veevervoer lieten we de chaos maar de chaos en besloten we om met regionale treinen naar Hannover te gaan. Goed voorbeeld doet goed volgen want al gauw zag je nog een hele zwik reizigers van de bussen richting trein lopen.

Dat ging al met al heel redelijk, maar toen we in Hannover arriveerden was de chaos weer compleet. Richting Berlijn reed er vrijwel niets, maar uiteindelijk lukte het om toch een trein te pakken. Met twee uur vertraging kwamen we uiteindelijk in Berlijn aan…

Waarom reserveren?

Ik vraag me dan ook af waarom ik eigenlijk nog een zitplaatsreservering voor zo’n internationale trein koop, want de laatste jaren is het eerder regel dan uitzondering dat we door vertraging of uitvallende treinen een andere trein moeten pakken dan oorspronkelijk gepland.

En ja, om het helemaal compleet te maken: ook op de terugweg was het weer prijs. Toen we vol goede moed een paar dagen later op station Berlin Hauptbahnhof arriveerden om de trein richting Amersfoort te pakken, bleek dat het rijtuig waar we voor gereserveerd hadden, was vervallen. Of we maar in een ander rijtuig wilden plaatsnemen… Gelukkig was het op een dinsdag en was het dus niet heel druk.

Komende zomer

Benieuwd wat er op vertragingsgebied komende zomer weer staat te gebeuren als we met de trein naar Zwitserland gaan.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Utrecht Centraal; mobiele zombies, Segways en meer

vouwfietsIedereen die gebruik maakt van de NS, kent het fenomeen; de bouwputten die vroeger bekend stonden als NS-station.

Er lijkt geen einde te komen aan die verbouwingen. Bij welk station van een beetje omvang je ook komt, het eerste waar je door wordt begroet is een bouwhek.  En ja uiteindelijk, na jarenlang afzien, levert het uiteindelijk wel mooie stations op. Rotterdam Centraal is daar tot nu toe het beste voorbeeld van.

 

Rotterdam Centraal

Jarenlang een station waar ik zo min mogelijk wilde zijn omdat het er niet uitzag en het er stikte van het gajes. Maar sinds de oplevering enige tijd geleden is dat totaal veranderd en is het een station waar ik zonder problemen tijd doorbreng. Wachten op een trein terwijl je bij Dudok geniet van een heerlijk taartje is alles behalve een straf;-) Echt een station waar je als stad mee aan kunt komen.

Utrecht Centraal

Station Utrecht Centraal, waar ik als forens 5 dagen in de week gebruik van maak is nog lang niet zo ver. Het moet geloof ik in 2017 klaar zijn, dus dat vergt nog het nodige geduld en incasseringsvermogen…. Vooral dat laatste valt niet altijd mee.

Sinds een maand ofzo zijn ze in de stationshal bezig met het middenstuk. Gevolg daarvan is dat je als reiziger langs de zijkanten moet om van de ene kant naar de andere kant te komen. Buiten de spits is dat niet zo’n probleem maar tijdens de spits is dat een ander verhaal en levert dat vaak de nodige ergernis op:

Twee ergernissen steken daar met kop en schouders boven uit:

  1. Mobiele zombies

Met stip op 1 staan de ‘mobiele zombies’. Dat zijn die types met in de ene hand een beker koffie en in hun andere hand hun mobiele telefoon. Totaal geobsedeerd door hun telefoonscherm lopen ze als een blind paard de Starbucks of soortgelijke tent uit, zonder ook maar op of om te kijken naar andere reizigers. Gevolg is dat ik elke dag wel een paar botsingen zie met de nodige scheldpartijen over en weer.

  1. Mensen met Segways, oxboards of vouwfietsen

Ik weet het; iedereen heeft haast op Utrecht Centraal, niemand is daar momenteel voor zijn lol, maar je hebt altijd mensen die meer haast hebben dan anderen. En die types maken dan in de stationshal gebruik van een Segway, Oxboard (een Segway zonder stuur oftewel een soort opgevoerd skateboard) of vouwfiets om een paar seconden eerder op de plek van bestemming te kunnen zijn.

Ik zag die Segways wel eens door Utrecht zoeven, aangezien er in de buurt van mijn werk een verhuurpunt is van die dingen, maar nu zie ik ze ook steeds meer in de stationshal van Utrecht opduiken. Als je je in de buitenlucht op zo’n ding durft te vertonen moet je dat vooral zelf weten, maar in een stervensdrukke stationshal zijn het vooral irritante kuitenbuiters. Ze worden ook altijd bestuurd door types die zichzelf zo verheven voelen boven de rest, dat het gepeupel maar uit de weg moet als zij opdoemen.

En de vouwfiets… hoe ik daar over denk, daar maak ik geen woorden meer aan vuil, dat heb ik in een eerder blog al gedaan.

Alles komt goed

Maar ach, in 2017 moet de verbouwing van die stationshal klaar zijn, dan komt alles goed…. Toch?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor, Vakantie

Vakantiemijmeringen (2): Van vluchteling tot lederhose

iceIn deel 1 van mijn vakantiemijmeringen was ik bij het station van München geëindigd. Maar daar was nog meer. Er hing een heel aparte sfeer. Dat merkten we al toen we in de trein richting München zaten.

Die trein was overvol met mannen in lederhosen (en met liters bier) en vrouwen in dirndls. Dat kon maar een ding betekenen: het Oktoberfest was begonnen. En dat klopte want toen we op het station van München arriveerden bleek het de eerste dag van het Oktoberfest te zijn.

Toch wel een apart gezicht om daar al die mensen in lederhosen en dirndls te zien lopen. Je kon ze daar op het station ook kopen, stonden tig kraampjes voor. Maar ja, mijn koffer zat vol dus…

Mensen, mensen

Maar wat er zo apart was, was dat er die zaterdag op dat station naast de ‘gewone’ reizigers nog drie mensenstromen samenkwamen. München is het eerste grote station in Duitsland als je vanuit Oostenrijk komt, dus ook het station voor vluchtelingen die vanuit Oostenrijk naar Duitsland reizen, op zoek naar een verblijfsplek. Die zag je dan ook in redelijk grote getale.

Daarnaast dus de uitgelaten groepen mensen die naar het Oktoberfest gingen. En als klap op de vuurpijl was er die dag in München ook een voetbalwedstrijd van 1860 Munchen met als gevolg dat grote aantallen supporters met de trein in München arriveerden. Een logistieke nachtmerrie voor wat betreft de openbare orde en daarom was de politie in grote getale aanwezig, maar alles verliep gladjes. Je merkte dat elke groep veel te druk met hun ‘eigen ding’ bezig was en eigenlijk geen aandacht voor de andere groepen had.

Lijkt me wel trouwens een redelijk bizarre gewaarwoording als je als vluchteling een loodzware reis met allerlei ontberingen erop hebt zitten en dat dan je eerste kennismaking met Duitsland duizenden half dronken mensen in lederhosen, dirndls of voetbalshirts zijn…

Neem er nog één

Wat me al eerder opviel en deze vakantie in de treinen ook weer, was dat het drinken van bier in de trein in Duitsland, maar ook in Oostenrijk, veel gebruikelijker dan hier is. In Nederland wordt iemand die in de trein bier drinkt, zeker overdag, een beetje meewarig aangekeken en gaan we daar het liefst niet te dicht bij in de buurt zitten, want stel je eens voor dat ie opeens allerlei onzin gaat lopen uitkramen.

In Duitsland zijn ze daar veel vrijer in. Je ziet daar meer dan regelmatig, ook al ’s ochtends, zeker bij groepjes reizigers, de tassen met de halve liter blikken en flessen bier van hand tot hand gaan. Jong of oud maakt daarbij weinig uit. Gevolg is dat waar het in het begin van de reis nog vrij stil is, het gedurende de reis steeds levendiger in de coupé wordt;-) Wel apart trouwens dat ze als ze op de plaats van bestemming zijn, alle bierflesjes in een tas weer meenemen om ze op het perron weg te gooien….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Vakantiemijmeringen (1): Duitsers en treinen….

iceZo staat ie voor de deur en zo is ie weer voorbij; de zomervakantie. Dit keer gingen S. en ik naar Lermoos in Oostenrijk.

Het heerlijke van een vakantie is om helemaal van de dagelijkse zaken verstoken te zijn. Tv stond de hele tijd uit, en mijn smartphone gebruikte ik eigenlijk vooral om de weersverwachtingen voor de komende dagen op te zoeken (wel zo handig in de bergen), maar af en toe kon ik de verleiding niet weerstaan om ook even naar het nieuws te kijken.

Geen nieuws

Gevolg was dat ik het wereldnieuws niet echt meekreeg, alhoewel het tijdens de vakantie opeens zowel letterlijk als figuurlijk wel heel dichtbij kwam. Ik doel dan op de vluchtelingenstroom.

Lermoos ligt in de buurt van de Duitse grens, en een dagje naar Garmisch Partenkirchen in Duitsland of naar Innsbruck was een van de slecht-weer opties. En om van Lermoos naar Innsbruck te komen met de trein moet je via Duitsland reizen.

Maar… toen ik op een gegeven ogenblik op mijn telefoon naar de weersvoorspelling keek, en daarna naar de treintijden, zag ik dat het treinverkeer was stilgelegd in verband met de vluchtelingenstroom tussen Oostenrijk en Duitsland.

Waar zouden we zijn…

Trein was trouwens toch iets dat niet geheel soepel ging. Waar ik jarenlang zonder problemen met de trein naar/door Duitsland ging is het de laatste keren steeds prijs, voor wat betreft vertraging. Ook dit keer. Op de heenweg zouden er voorbij München werkzaamheden zijn waardoor we een stuk met een bus zouden moeten. Bovendien zou er maar een overstaptijd van 6 minuten zijn en bij het missen van de aansluitende trein zouden we twee uur moeten wachten…

Daarom van tevoren maar ticket omgeboekt en een andere route gekozen, zodat we tenminste de hele tijd met de trein konden…. We moesten een aantal keer overstappen, maar aangezien we overal iets van 25 minuten hadden zou dat geen probleem zijn…. dachten we…

Een goed begin

Maar het begon al bij Düsseldorf. Onze trein had bij vertrek al 10 minuten vertraging. Moet kunnen, haalt ie onderweg wel in… niet dus want vertraging bleef gedurende de reis maar oplopen. 10 minuten werd 20 minuten, een half uur en een half uur werd een uur… en dat werd 1,5 uur. Gevolg was dus dat we aansluitende trein misten en zelfs de trein die daarna zou gaan… En dat zou vanzelfsprekend ook weer gevolgen hebben voor de treinen die we daarna nog moesten halen.

Vooral de laatste trein, richting Lermoos, werd steeds problematischer. Die zou om 9 uur vertrekken. Normaal gesproken hadden we om 7 uur daar de trein gehad, maar door die vertraging was dat al onmogelijk. Die van een uur later was ook al out of the question, dus er bleef er toen nog maar eentje over… het ging er steeds meer om spannen want we hadden nog minder dan 5 minuten toen de trein bijna bij het station was… we konden het station zien liggen, maar… trein bleef staan… Ik vreesde al dat we plan B in werking moesten stellen, taxi bellen, maar gelukkig werd er omgeroepen dat de aansluitende trein zou blijven wachten. Al met al waren we in plaats van half acht om iets voor tienen in ons appartement….

Zo kan het ook

Wat wel in het voordeel van de Deutsche Bahn spreekt is dat ze bij vertragingen het allemaal heel goed hebben geregeld voor wat betreft geld terug geven. Toen onze trein 1,5 uur vertraging had, kwamen ze al in de trein met gestempelde formulieren langs waarmee je een deel van de ticketprijs terug kon krijgen. Kwestie van formulier opvullen en op de bus doen en geld zou worden overgemaakt.

Maar op de terugweg vonden we een nog snellere manier daarvoor. Toen we op weg naar Nederland bij München aankwamen hadden we een geplande overstaptijd van 1,5 uur, dus ik besloot om mijn geluk te beproeven bij het servicecentrum van de DB. Als je in Nederland bij het loket van NS-Internationaal iets gedaan wilt krijgen kun je het beste brood meenemen, want er zijn altijd hoogstens twee balies open en de balie die je dan kiest heeft natuurlijk altijd net de meest moeilijke klanten…

Bij de DB bleek dat gelukkig veel beter geregeld te zijn. Er waren 10 balies open, en alhoewel ik volgnummer 115 had en ik zag dat 101 net aan de beurt was, was ik binnen 3 minuten aan de beurt en kreeg ik zonder problemen mijn geld terug. Met ook nog eens verontschuldigingen voor het ontstane ongemak. Service om een puntje aan te zuigen.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Je zit in de trein en dan…

treinAlhoewel de treinrit van Houten naar Utrecht Centraal minder dan 15 minuten duurt, is dat geen beletsel om geregeld meer dan interessante gesprekken op te vangen…

 

Gesprek 1: Overtollig vet wegsnijden

Twee mannen, eentje met Steve Jobs coltrui, de ander met fout pak, zijn met elkaar in gesprek. Blijkbaar hebben elkaar al jaren niet meer gezien.

Coltruiman: Wat doe je tegenwoordig?

Foute pak man: Ik hou me bezig met wegsnijden van overtollig vet.

Coltruiman: Wat bedoel je?

Foute pak man: Ik licht afdelingen door en wat overbodig is snij ik weg.

Coltruiman: En lukt dat een beetje?

Foute pak man: Ja hoor, ik heb morgen een bijeenkomst waarbij ik een afdeling ga vertellen dat hun afdeling per 1 januari overbodig is. Opdracht was om aantal fte’s met de helft terug te brengen, maar lukte me om 90% weg te snijden. Ben ik wel trots op. Is goed voor mijn trackrecord.

Coltruiman: Vind je dat niet moeilijk zo’n bijeenkomst?

Foute pak man: Nee hoor, als ze het gaan uitvoeren ben ik toch al weer weg naar andere klus. Dat is het mooie van projectwerk. Maar genoeg over mij, wat doe jij?

Coltruiman: Ik ben sinds vier maanden werkloos, mijn afdeling is opgeheven…

Ongemakkelijke stilte valt, tot opluchting van foute pak man klinkt al snel door de intercom: binnen enkele momenten arriveren we bij Utrecht Centraal.

Gesprek 2: Om hoe laat zijn we thuis?

Man zit met zoontje van jaar of 8 in de trein. Aan de vele tassen met Legodozen te zien zijn ze in Utrecht bij de Lego-expo geweest. Enthousiast bekijken ze samen de Legodozen.

Telefoon van jochie gaat. Of het ventje slechthorend is of dat ie het gewoon niet door heeft weet ik niet, maar geluid van zijn telefoon staat dusdanig hard dat ik, en met mij de rest van de treincoupé, het telefoongesprek woord voor woord kan volgen.

Nee mam, klopt dat ik je niet heb gebeld, ik ben met pap naar Legoworld in Utrecht geweest. Heb hele gave Lego gekocht. Ik had bijna voldoende gespaard, maar pap heeft er ook iets aan betaald omdat ik zo goed gespaard had. Cool he?

Moeder vind dat duidelijk niet want ze begint door de telefoon een tirade van een minuut of tien over die vader af te steken waar de honden geen brood van lusten; ‘niet nadenkende verkwister’ is nog de minst erge verwensing die uit haar mond komt.

Jongetje weet zich duidelijk geen houding te geven door die vuilbekkerij van zijn moeder en wordt roder en roder. Vader doet of ie niets heeft gehoord en blijft stug naar buiten kijken. Uiteindelijk is moeder uitgeraasd, want treincoupé vult zich opeens weer met stilte. Enige wat jongetje weet uit te brengen is; mama vraagt om hoe laat we thuis zijn.

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor, Vakantie

Denkend aan Duitsland

lissendorfZo zit je in Duitsland voor een verlate zomervakantie, en zo ben je weer terug in Nederland.

Omdat we besloten de auto in Nederland te laten, gingen S. en ik met de trein richting ons vakantiehuisje in Lissendorf (Eifel). Alhoewel de Duitsers vlak naast Nederland ligt viel me tijdens twee weken Eifel een aantal dingen op:

1. Nederlandse treinstations zijn zo gek nog niet

De stations in Duitsland zijn er een stuk slechter aan toe dan in Nederland. Waar in Nederland vrijwel elk station en zelfs elke halte goed onderhouden is, is dat in Duitsland zeker niet zo; heel veel stationsgebouwen maakten een ronduit vervallen indruk, zowel de perrons als de stationsgebouwen.

Toen in Nederland jaren geleden de loketten werden vervangen door kaartautomaten werden heel veel loketgebouwen gesloopt. In Duitsland hebben ze dat niet gedaan. Daar is iets voor te zeggen als je die gebouwen dan een andere functie geeft, maar dat hebben ze daar in heel veel gevallen niet gedaan. Gevolg is dat daar heel veel vervallen dichtgespijkerde stationsgebouwtjes staan, die binnen nu en een paar jaar van ellende instorten.

Ook opvallend dat de commercie op de stations in Duitsland minder is dan in Nederland. In Nederland staan op vrijwel elk station van een beetje omvang meerdere automaten voor drinken of iets te eten, maar ik vond het opvallend dat dat in Duitsland veel minder het geval was.

2. Voetbal is niet altijd oorlog.

Toen we weer richting Nederland gingen en dus eerst de trein naar Keulen moesten hebben, was die trein overvol. Het bleek dat net die middag de voetbalwedstrijd FC Koln-Bayern Munchen was.

Aangezien we in de buurt van Keulen waren was het rood-wit van Koln bij veel passagiers wel te vinden. Niet heel gek natuurlijk in de buurt van Keulen, en geheel naar Duitse traditie stroomde het bier meer dan rijkelijk. Vier supporters die tegenover ons zaten presteerden het om in de 1,5 uur durende treinreis een tray met 24 blikken bier weg te werken.

Naast hier en daar wat onduidelijk gezang gebeurde er verder helemaal niets en was de sfeer opperbest. Helemaal verbazend toen ik bemerkte dat er naast Kolnsupporters ook behoorlijk wat Bayern Muchen supporters in de trein zaten. Ook die zaten stevig aan het bier en andere alcohol, maar er was totaal geen sprake van enige agressieve rivaliteit tussen die twee supportersgroepen.

Heel wat anders dan bij ons; ik had jarenlang een Feyenoord seizoenskaart, en ging ook elke keer met de trein richting Feyenoordstadion. Wat me toen steeds meer begon tegen te staan was de ronduit agressieve opgefokte sfeer in die voetbaltreinen van Rotterdam Centraal naar Rotterdam stadion. En daar zaten dan alleen nog maar Feyenoordsupporters in.

3. Outletcentra: zo kan het ook

In Zoetermeer, en ook in andere plaatsen is er volop gedoe of er al dan niet een Outlet shopping center mag komen. Vrijwel altijd gaat het dan om Centers aan de rand van de betreffende gemeente. Tegenstanders vrezen dat zo’n Center de doodsteek is voor de winkeliers in de binnensteden van omliggende gemeenten.

Dat het ook anders kan merkten we toen we in Bad MunsterEifel waren. We hadden nog een dag over van onze vakantie, en in wat folders lazen we dat Bad MunsterEifel een leuk oud stadje met stadsmuren en dergelijke was om een dag door te brengen. Nergens werd gerept over een Outlet Center, en als dat wel was gedaan was dat waarschijnlijk reden geweest om van een bezoek af te zien want zo’n shoppingcenter staat nou niet bepaald hoog op mijn lijst met nog te bezoeken plekken.

Toen we daar aankwamen met de trein zagen we al gauw allerlei reclameborden voor City Outlet Bad Munstereifel. Op het eerste gezicht stemde dat bepaald niet vrolijk, maar toen we de stadspoort door waren bleek dat ze daar voor een inventieve insteek hadden gekozen.

In tegenstelling tot de Nederlandse gewoonte om zo’n centrum ergens op een industrieterrein aan de rand van de stad te bouwen hebben ze er daar voor gekozen om de City Outlet door het hele stadje heen te vestigen. In plaats van dat de plaatselijke winkeliers de nek om werd gedraaid zag je een mooie mengeling tussen plaatselijke winkeliers en outletwinkels.

De outletwinkels waren door een uniforme uitstraling goed herkenbaar, maar vormden desondanks een mooi geheel met de andere winkels. Het mes snijdt daar duidelijk aan twee kanten; de city outlet zit op een aantrekkelijke centrale locatie midden in het historische centrum en de plaatselijke winkeliers profiteren van de klandizie van de outletwinkels.

4. Geef ons heden ons dagelijks brood

Het huisje dat we hadden lag ongeveer 1,5 kilometer buiten Lissendorf, en omdat ‘vers brood in de ochtend wel zo lekker is zat er niets anders op dan elke ochtend even naar de plaatselijke bakker te lopen. Een lekker tochtje om wakker te worden, en door de heerlijke broodjes die die bakker bakte zeer zeker geen straf.

Ook nu weer viel het me op dat het in het buitenland heel gewoon is dat een bakker al ’s ochtends vroeg open is. In Nederland mag je blij wezen als een bakker rond half negen eens open gaat, maar in Lissendorf was de bakker al om half zeven open, en ja; ook op zondag konden we er al om zeven uur terecht voor brood(jes).

5. Uitstappen in rijrichting links

Niet echt wereldschokkend maar toch wel vorm van klantvriendelijkheid; in Duitse treinen wordt als de trein bij een station arriveert omgeroepen welke kant je moet uitstappen. Kleine moeite maar wel zo makkelijk voor blinde/slechtziende reizigers! Ideetje voor de NS?

Geplaatst in In het nieuws, Klanten???, Spoor

Zwitserse mijmeringen (2)

eiger2In deel 1 van mijn dubbele blogpost over de Zwitserse belevenissen van S. en mij kon je al lezen dat we uiteindelijk na het nodige gedoe in Lauterbrunnen waren beland.

Lauterbrunnen maakt toeristisch gezien onderdeel uit van de Jungfrauregio, en tijdens onze vakantie merkten we keer op keer weer dat die regio een lichtend voorbeeld is voor toeristische regio’s in Nederland.

De aanpak die ze daar hanteren, daar kunnen we hier in Nederland nog een puntje, of liever gezegd een dikke punt aan zuigen. Ik woon, nog, in Gouda, en dat zou, toeristisch gezien deel moeten uitmaken van de Groene Hart regio.

Ik woon nu een jaar of 7 hier en in die zeven jaar zijn ze wat dat betreft nog geen centimeter verder gekomen, ze zitten nog steeds in de fase dat ze het nog niet eens zijn welk gebied er onder het Groene Hart valt… laat staan dat ze genegen zijn om met de andere Groene Hart regio’s gezamenlijk naar buiten te treden…

Hoe anders is dat in de Jungfrauregio: daar is alles tot in de puntjes geregeld: zowel de marketing als de faciliteiten zijn daar tot in de puntjes geregeld en op elkaar afgestemd. Gemeenten die willen samenwerken zou ik dringend aanraden om daar eens een studiereis naar te maken.

Qua marketing is het daar tiptop in orde: zo zijn er overal allerlei zeer duidelijke meertalige brochures verkrijgbaar over wat er allemaal te doen is: en in de hele regio is het gezamenlijke oranje/gele Jungfrauregiologo zichtbaar. Niet alleen op de stations en bij attracties, maar ook bijvoorbeeld op vuilniswagens en op nog veel meer plekken. Hierdoor krijg je overal het gevoel dat het echt een regio is en dat het een goed kloppend geheel is.

Ook heb je op alle stations in de Jungfrauregio schermen met de in die plaats beschikbare hotels. Per hotel zie je meteen of, en zo ja, welke kamers er nog beschikbaar zijn. Die hotels kun je dan meteen ter plekke reserveren met de aanwezige gratis telefoon.

Ook andere basisvoorzieningen zijn helemaal afgestemd op het toerisme: medewerkers zijn allemaal meertalig en spreken op zijn minst Zwitsers/Duits, Engels en vaak ook Frans. Ook zijn goede, schone gratis wc’s daar een vanzelfsprekendheid: op stations, bij attracties en op nog veel meer plekken zijn ze te vinden.

In Nederland denken ze alleen maar heel kortzichtig aan de eigen gemeente en is de gedachte dat regiogemeenten elkaar kunnen versterken totaal niet aanwezig.

Dromen van de Eiger

Als bergliefhebber en boekengek ben ik ook verslaafd aan bergexpeditieboeken en dus ontbreken talloze boeken over (pogingen tot) de beklimming van de noordwand van de Eiger niet in mijn boekenkast. Daarom mocht een bezoek aan de Eiger en de directe omgeving daarvan ook niet ontbreken tijdens deze vakantie. Mooi om nu eens in het echt alle plekken te zien waar zoveel is voorgevallen qua bergsportgeschiedenis.

Klein Azie

Wat je, doordat de Jungfraujoch op 3.560 meter hoogte het hoogste treinstation van Europa is, heel duidelijk merkt een magneet is voor Amerikaanse en vooral Aziatische toeristen is. Hele zwermen zag je achter gidsen aanhobbelen. We waren een aantal keren op station Kleine Scheidegg, al waar de speciale trein richting de Jungfrau vertrekt en daar was ongeveer 85% van de toeristen Aziatisch.

Japanners/Cinezen hebben minder vakantiedagen dan wij en als ze op vakantie gaan willen ze in die dagen zie ze hebben logischerwijs zoveel mogelijk hoogtepunten zien, en het hoogste treinstation van Europa is er daar een van. En dat willen ze dan ook op foto vastleggen. Foto van toerist naast de trein, in de trein, hangend uit de trein, soms nog bijna onder de trein, naast een plaatsnaambordje en nog veel meer: zolang ze er zelf ook maar op konden staan maakten ze er wel een foto van.

Dat ze alleen maar kwamen om hoogtepunten te kunnen afstrepen zag je duidelijk aan het schoeisel: vrijwel allemaal droegen ze sportschoenen. Comfortabel als je binnenblijft, maar als je naar buiten wilt, de sneeuw in, zijn dat, om het voorzichtig uit te drukken niet de meest handige schoenen…

Maar na een uurtje ofzo ging de hele kudde weer in de trein terug, op weg naar een ander hoogtepunt. Een prijzig bliksemuitstapje aangezien een retourtje Jungfrau zo’n 180 Zwitserse francs (ongeveer 160 euro) kost.

Biologisch; heel logisch

Naast dat ik veggie ben probeer ik ook zoveel mogelijk biologisch te eten en het viel me op dat er tijdens onze vakantie erg veel biologische producten waren te vinden in de supermarkten. In het plaatselijke supermarktje in Lauterbrunnen, met nog geen 1.000 inwoners qua inwoneraantal bepaald geen wereldstad, was het aanbod aan biologische producten hoger dan bij de gemiddelde Albert Heyn in Nederland.

Vleesvervangers waren er ook goed te krijgen, al zijn die in Zwitserland aanzienlijk duurder dan hier: waar je hier voor rond de 2,50 euro een goede vleesvervanger voor twee personen hebt, ben je daar al gauw het dubbele kwijt. Ach ja, veggie ben je niet om geld uit te sparen.

Klein leed

En in het kader van klein leed: wat wel bijzonder was dat er in heel Lauterbrunnen geen fatsoenlijke blikopener te vinden was. Het exemplaar dat in ons chalet aanwezig was, was van een dusdanige beroerde kwaliteit dat je daar geen fatsoenlijk blik mee kon openmaken, maar gelukkig na veel gevogel en gevloek en met extra hulp van een zakmes lukte het elke dag weer de inhoud tevoorschijn te toveren…

Sportieve uitdaging

Voor wie trouwens de marathon van Rotterdam of New York trouwens wel gezien heeft en toe is aan iets anders zagen we in Zwitserland een nieuwe uitdaging: de bergmarathon. Van Interlaken (op ongeveer 500 meter hoogte), naar Kleine Scheidegg (op ongeveer 2.300 meter hoogte). 1.800 meter stijgen binnen 42 kilometer…

De eerste 25 kilometer vallen nog redelijk mee met ‘maar’ 200 meter stijgen, maar zodra ze eenmaal bij Lauterbrunnen waren, begon het echte werk: binnen 20 kilometer 1.500 meter stijgen… Omdat S. en ik die dag een dag downhillen hadden gepland over gedeeltelijk dezelfde route als de marathon liepen wij ze op bepaalde plaatsen tegemoet; en vooral de achterste lopers wisten soms niet meer hoe ze vooruit moesten komen van de vermoeidheid. Benieuwd hoeveel er daarvan nog de finish gehaald hebben.

Al met al een meer dan geslaagde Zwitserse Honeymoon!

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor, Vakantie

Zwitserse mijmeringen (1)

eiger2De afgelopen weken waren S. en ik in Lauterbrunnen (Zwitserland) voor onze Honeymoon en natuurlijk vielen mij weer diverse dingen op. Hierbij deel 1, morgen volgt deel 2.

Afbladderende Duitse degelijkheid…

Ten eerste: de Duitse degelijkheid is niet meer wat het geweest is. Jarenlang heb ik zonder problemen met ICE-treinen richting Zwitserland/Italie gereisd, maar de laatste keren is er steeds wel wat. Vorig jaar, en nu weer.

Toen we op de heenreis amper over de grens waren, stopten we op het station van Oberhausen. In plaats van dat ie na een paar minuten weer vertrok kwam er de mededeling dat er een klein onbekend probleem was. Balen, want we hadden bij onze volgende overstapstation amper tien minuten overstaptijd, maar ach, zo’n trein kan dat wel inhalen…

Maar de trein bleef maar staan en na vijftien minuten ofzo kwam de melding dat passagiers die de luchthaven van Frankfurt als bestemming hadden, beter een andere trein konden nemen op het station… en ja, toen voelden we al dat het goed fout zat. Die 15 minuten werd 3 kwartier en toen kwam de melding dat het mankement niet verholpen kon worden en de trein dus werd opgeheven…

Gevolg was dat we met een overvolle andere trein naar Frankfurt konden, en het daar verder moesten uitzoeken. Na wat gepuzzel bleven er op Frankfurt twee opties over: de eerst vertrekkende optie was een trein naar Mannheim nemen en daar weer een andere trein richting Basel nemen… maar omdat die trein ook 40 minuten vertraging had besloten we maar af te zien van die optie, omdat de kans levensgroot was dat de aansluitende trein in Mannheim dezelfde trein was als die later in Frankfurt zou vertrekken…

In het vertrouwen dat onze gok juist was besloten we van die optie af te zien en nog 15 minuten extra te wachten op Frankfurt op een rechtstreekse trein naar Basel. Gelukkig pakte onze gok goed uit en kwam die trein wel op tijd het station van Frankfurt binnenrijden. Ik had inmiddels ons adres in Lauterbrunnen al laten weten dat we minstens een uur later zouden zijn, maar even later kon ik ze laten weten dat dat ene uur twee uur zou worden want zo lang was inmiddels de vertraging…

Gelukkig ging alles verder goed en bereikten we uiteindelijk twee uur later dan gepland Lauterbrunnen.

Treinen in Zwitserland

In een vorige blogpost had ik het er al over dat ik druk aan het kijken was welke treinkaart S. en ik het beste konden nemen tijdens onze vakantie in Zwitserland. Uit het woud van verschillende kaarten zagen we door de bomen het bos niet meer. Uiteindelijk hebben we maar gekozen voor de Half Farecard, en dat blijkt achteraf een goede keuze te zijn geweest. In tegenstelling tot vrijwel alle andere kortingskaarten kreeg je met die kaart ook bij bijvoorbeeld de Jungfrau 50% korting; aangezien die kaart 120 francs was en je alleen met een retourtje Jungfrau al 90 franc uitspaarde, hadden we die kaart er in no-time uit.

Andere kaarten waren slechts een paar dagen achter elkaar geldig en dat was zeker gezien het feit dat we in het midden van onze vakantie een aantal dagen minder goed weer hadden, geen handige keus geweest.

De vorige keer dat ik in Zwitserland was, waren S. en ik in Bettmeralp; dat plaatsje ligt heel grof gezegd aan het einde van de reusachtige Aletschgletscher. Het mooie van deze vakantie was dat we nu aan het begin van de Aletschgletscher verbleven, aangezien de gletschers van de Jungfrau, Monch en Eiger (de drie centrale bergen van de Jungfrauregio) uitkomen in de Aletschgletscher.

Therapie

Eerder in deze blog had ik het al over het treinpersoneel in Zwitserland: het lijkt me een perfecte therapie voor Nederlands treinpersoneel om als ze, moe van de bejegening door de gemiddelde OV-reiziger in Nederland, eens ervaren dat het ook anders kan. Voorwaarde is dan wel dat ze Engels, Duits, en altijd handig, een LOI-cursus Japans volgen….

Geplaatst in Dagelijkse leven, Klanten???, Spoor

Keulen in de herkansing

keulenToen ik vorig jaar met mijn vriendin naar Zwitserland was geweest moesten we op de terugweg op station Keulen overstappen.

Door ellenlange vertraging en de enorme drukte en chaos op het station, was dat om het voorzichtig uit te drukken bepaald geen genoegen, maar zoals alles verdiende Keulen een tweede kans.

Nu we, net voor ons huwelijk wel toe waren aan een weekendje weg, viel onze keus op Keulen. Treintickets waren snel gevonden; voor totaal minder dan 100 euro hadden we een allebei een retour naar Keulen. Ook een hotel was snel gevonden; goed ontbijt, goede bedden, kortom geslaagd hotel!

Mixed emotions

En dan Keulen zelf, tsja, een beetje mixed emotions. Qua weer hadden we het getroffen want zowel de vrijdag als de zaterdag was het rond de 30 graden, en aan terrasjes is er in Keulen zeker geen gebrek, maar wel aan?

Eigenlijk aan attracties om meer dan 2 dagen door te kunnen brengen in Keulen. In het voorjaar waren we in Praag geweest en daar waren de 4 dagen dat we daar waren niet genoeg om alles te kunnen zien; we hadden er zonder veel problemen nog wel wat dagen kunnen doorbrengen; maar in Keulen was dat eigenlijk anders.

Keulse Dom

Vanzelfsprekend mocht een bezoek aan de Keulse Dom niet ontbreken. Het mooie aan de Dom is dat op het Domplein van alles gebeurd; levende standbeelden; een demonstratie van Iraniers, aangeschoten mensen die hun vrijgezellenfeest op het plein begonnen, straatartiesten; alles was er te vinden.

Van buiten zag de Dom er hoewel imposant, vooral erg vuil uit; het kalkzandsteen is door alle uitlaatgassen en dergelijke totaal zwart geblakerd. Sommige stukken stonden in de steigers of waren net gedaan en daar kon je mooi zien hoe het er na restauratie uit ziet. Door de veelheid aan torens en ornamenten vrees ik dat zodra ze alle stukken gerestaureerd hebben, ze weer van voren af aan kunnen beginnen.

533 treden

Van binnen zag het er ansich indrukwekkend uit, en alhoewel het natuurlijk geen wedstrijd is, legde het op dat gebied af tegen de Sint Vituskathedraal in Praag. Het beklimmen van de 533 treden van de Dom was een meer dan goede ochtend work-out. Verbazingwekkend om te zien hoeveel zweet je op een zonnige ochtend voortbrengt na het beklimmen van de meer dan 500 treden;-). Het uitzicht boven maakte wel weer veel goed.

Wat verder opviel was de enorme drukte in de winkelstraten; Ik heb een jaar of 10 in het centrum van Rotterdam gewoond en ben dus heel wat gewend qua file lopen in de Koopgoot, maar dat is kinderspel in vergelijking met de drukte in de Keulse winkelstraten. Ook de grauwheid van de gebouwen viel in negatieve zin op.; het waren vrijwel allemaal grauwe rechthoekige anonieme panden; ze straalden totaal geen warmte uit.

Chocolade

Het chocolademuseum was zeker een positieve uitzondering. Omdat het mooi weer was besloten we om van de Dom een eind langs de Rijn te lopen; de boulevard leidde ons vanzelf richting de chocolade. Wel irritant dat er op de boulevard geen afzonderlijk fietspad was; nu werd je geregeld bijna van de sokken gereden door fietsers of fietstaxi’s. Maar heelhuids kwamen we aan bij het chocolademuseum.

Op een speelse, maar ook zeer informatieve manier werd daar het hele proces van cacaoboon tot chocolade eindproduct uit de doeken gedaan. Het water liep over de lippen als je in al die machines de chocolade zag stromen; en ook de hoeveelheid verschillende chocoladeproducten in de museumwinkel was imposant. Doordat het buiten 30 graden was was het niet echt handig om chocolade mee te nemen, dus dat hebben we maar niet gedaan.

Vers is echt vers

Wat me in positieve zin opviel aan Keulen waren de winkels in het station van Keulen; waar je in Nederland op de stations wordt overspoeld door AH to go’s, met voor een groot deel allemaal voorverpakte producten en wat er niet voorverpakt is bestaat voor een groot gedeelte uit croissantjes, American cookies en meer van dat soort fantasieloze vette of veel te zoete zooi.

In Keulen daarentegen heb je op het station een uitgebreid assortiment aan allerlei verse broodjes met een keur aan groenten, kaas, zaden of wat je maar wilt op een broodje. En ook vers fruit en goede koffie/thee is er volop verkrijgbaar. Daar kunnen ze bij de AH to go nog een puntje aan zuigen; daar hebben ze hun mond vol van hoe puur en eerlijk hun producten zogenaamd wel niet zijn, terwijl het in werkelijkheid gewoon een grauwe eenheidsworst is die ze verkopen.

Tot slot; een slot

Persoonlijk was het mooiste aan Keulen het plaatsen van een slotje op de spoorbrug over de Rijn. Ik was al tig keer met de trein naar Zwitserland en Italie geweest en elke keer als de ICE trein door Keulen reed vielen me op de spoorbrug de hekken met sloten op. Wat gezoek op Google leverde al gauw resultaat op wat de bedoeling daarachter was, en omdat ik het wel een mooie romantische gedachte vond, en aangezien S. en ik binnenkort gaan trouwen mocht ons slotje daar niet ontbreken.

Na een mooi plekje te hebben uitgezocht hebben we het opgehangen en vervolgens de sleutels van het slot in de Rijn geworpen. Op naar een mooi en gelukkig leven samen!

Geplaatst in In het nieuws, Klanten???, Spoor

Verwachtingsmanagement Connexxion: zo kan het dus ook

tien22 oktober vorig jaar schreef ik een blogpost over een knap staaltje slecht verwachtingsmanagement bij Connexxion, GVU en de BRU  ten aanzien van de communicatie (of liever totaal gebrek daaraan) rondom de uitgelopen tramwerkzaamheden tussen Utrecht Westraven en Nieuwegein.

Toen ze, nadat die werkzaamheden in plaats van tot september, uiteindelijk tot in november duurden, doodleuk aankondigden dat ze in de zomer van 2013 (en die van 2014) wederom  tramwerkzaamheden zouden uitvoeren hield ik mijn hart vast.

Maar nadat de werkzaamheden afgelopen weekend zijn begonnen en ik inmiddels twee dagen van de  vervangende bus/tram dienstregeling gebruik heb gemaakt, kan ik niet anders zeggen dan dat ze het nu zeer goed hebben aangepakt, en dat een ezel zich  dus niet twee keer aan de zelfde steen stoot.

Zowel de communicatie rondom de werkzaamheden, als het vervangende vervoer is meer dan goed geregeld.

Al doende leert men

Dat Connexxion, GVU en BRU van vorig jaar hebben geleerd bleek al een week of twee geleden. Toen begonnen ze al met het uitdelen van duidelijke folders, waardoor meteen duidelijk was wat, hoe, en wanneer de werkzaamheden waren en wat ze inhielden. Die informatieverstrekking beperkte zich niet tot een dag flyeren want hoe dichter de werkzaamheden er aan kwamen, hoe intensiever de voorlichting werd.

Hou het hoofd koel

Zo delen ze sinds een week bij trameindhalte Utrecht Jaarbeurs voortdurend koeltasjes uit met daarin een flesje water, pepermunt en wederom de folder met de werkzaamheden en een gratis buskaartje. Zeker met de huidige tropische temperaturen een gouden greep want de tasjes vinden gretig aftrek. Ook staan er op bij diverse tram- en bushaltes informatiemedewerk(st)ers om reizigers verder te helpen. Daarnaast staat ook op de website over de regiotram uitgebreide informatie over de werkzaamheden.

Kop van Jut

Bijkomend voordeel is ook dat doordat de reizigers nu goed weten wat er allemaal aan de hand is, en ze door de koeltasjes wat verlichting van het ongemak hebben, de bus/trammedewerkers nu niet als kop van Jut fungeren; waar de sfeer vorig jaar soms bijna agressief was is daar nu niets van te merken. Wel zo prettig om als trammachinist/busschauffeur aan te komen rijden en niet een groep

Een zwaluw maakt nog geen zomer

Ik weet het, een zwaluw maakt nog geen zomer, maar als het de komende zes weken net zo verloopt als de afgelopen dagen (en de werkzaamheden binnen de geplande tijd worden uitgevoerd) dan mogen ze bij Connexxion, BRU en GVU zeer tevreden zijn!

Iets voor de NS?

Wellicht ook iets voor de NS, om in de zomer in treinen een voorraad flesjes water achter de hand te hebben om bij storingen die fles uit te kunnen delen? Wellicht hadden ze dan dit soort van taferelen voorkomen…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Spoor

Zwitserland, wat te kiezen?

eiger2De afgelopen tijd zijn S. en ik druk bezig geweest met alle voorbereidingen voor onze bruiloft. Het meeste is nu geregeld, op onze honeymoon na.

Het oorspronkelijk plan was eerst een paar dagen Rome om vervolgens naar de Zwitserse bergen te gaan.

Omdat het wel heel erg veel gedoe bleek om van Rome op de Zwitserse plek van bestemming te raken hebben we besloten om een andere keer naar Rome te gaan, en dit keer lekker twee weken richting Zwitserse Alpen te gaan.

Vorige keer waren we in Bettmeralp dus nu is het tijd voor een ander gebied. Uiteindelijk zijn we op een mooi plaatsje in het Berner Oberland uitgekomen, Lauterbrunnen. Perfect gelegen om uitgebreide tochten te kunnen maken, maar ook om te relaxen en wat stadjes etc te bezoeken.

Eiger

En ja, ook om de Jungfrau en Eiger te bezoeken. Ik heb thuis een kast vol met boeken over bergexpedities en boeken over gelukte en mislukte pogingen om de Eiger te beklimmen maken daar ook ruim deel van uit. Deze twee weken vormen dus de uitgelezen kans om nu eens in het echt de plekken te zien waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

Zonder trein en kabelbaan kom je in het Berner Oberland niet ver, dus daarom zijn we wat dat betreft ook aan het kijken wat het handigst is. En dat valt om het voorzichtig uit te drukken bepaald niet mee.. Natuurlijk kun je losse tickets kopen, maar een blik op de prijzen leert dat je al snel aanzienlijk beter af bent als je een voordeelkaart aanschaft, maar ja, welke??

Na rondspeuren op de overigens zeer overzichtelijke site van myswitzerland.com kwam ik op het volgende uit.

Doe maar deze dan…?

Je hebt de keuze uit Swiss (Saver)pass, Swiss Flexi (Saver) pas, Swiss card, Swiss Half Fare card, een regiokaart (in ons geval een Berner Oberlandcard), een Jungfrau railwaypas en een Jungfrau VIPpas. En als je een Swiss pass hebt kun je weer extra korting krijgen op een Jungfraupass…

En nee, dan ben je er nog niet want dan moet je ook nog gaan bekijken voor hoeveel dagen je zo’n pass wilt; dat gaat van 1 dag tot een maand en alles daartussen..

En om het nog wat gecompliceerder te maken zitten sommige trajecten zoals het stukje naar de Jungfrau (hoogste treinstation van Europa) standaard niet bij de meeste kaarten inbegrepen en krijg je bij de ene kaart daar 25 %, en bij de andere kaart 50% korting op. En ja, los daarvan heb je natuurlijk ook nog de kabelbanen, die zitten daar nog niet bij…

Ik dacht dat het regelen van een bruiloft een hoop geregel is, maar dat is kinderspel in vergelijking met  het zoeken naar de juiste treinkaart. Binnenkort maar nog eens alle opties tegen het licht houden, wellicht dat we er dan wel uitkomen, want ondanks al het geregel kan ik niet wachten tot we er zijn!