Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De schoenen van Hugo de Jonge

vrijheidAls er één paar schoenen is waar ik momenteel niet in wil staan, dan is het het paar schoenen van minister Hugo de Jonge. Figuurlijk dan want letterlijk zou ik er, gezien zijn schoenenstijl best in willen staan;-).

Naturlijk is het zo dat je als minister weet dat je het nooit iedereen naar de zin kan maken, maar toch. De hele Corona-crisis is wel iets van de buitencatageorie wat dat betreft. Het leek allemaal redelijk goed te gaan, maar nu het met het aantal Coronabesmettingen weer de verkeerde kant op lijkt te gaan, neemt de roep om ingrijpen toe.

Maar het onmogelijke waar hij samen met Mark Rutte en het hele team aan deskundigen waar hij zijn besluiten op baseert, mee te maken heeft, is dat wat hij ook besluit, hij er al van verzekerd is dat er in de media een heel leger aan deskundigen naar voren zal worden geschoven om die besluiten neer te sabelen.

Laat hij de huidige situatie zoals ie is, dan wordt hij veroordeeld dat ie laks is. Besluit hij om in te grijpen en bijvoorbeeld net zoals in andere landen om ons heen al heel gewoon is, mondkapjes te verplichten dan wordt er weer een blik deskundigen opengetrokken die het daar weer niet mee eens is. Ik ben blij dat ik die verantwoording niet hoef te dragen.

Vraag het Doutzen

Maar gelukkig is er hoop in bange dagen in de persoon van Doutzen Kroes, want zij weet hoe het echt zit. Ze heeft het tussen haar modellenwerk door allemaal onderzocht en ze is er uit; het is een complot. Een complot van media, de farmaceutische industrie, regeringen, grote bedrijven en nog wat anderen. Weten we dat ook weer.

Maar…

Als de media ook in het complot zitten, dan maakt zij zelf toch ook deel uit van dat complot, aangezien zij haar carrière te danken heeft aan het verschijnen in allerlei media?

 

Geplaatst in Dagelijkse leven

Twijfelaars en de kleur van paprika’s

Vanochtend moest ik even naar de supermarkt. Voordeel van vroeg gaan is dat het dan niet druk is, ik door die supermarkt kan vliegen en weer naar huis kan (ja inderdaad, geduld is niet mijn sterkste eigenschap;-)). Voor twijfelaars lijkt een supermarkt me een absolute ramp, want van elk product heb je minstens 10 variaties.

Vanochtend trof ik een twijfelaar in het kwadraat. Voor elk product dat hij nodig had moest hij telefonisch met zijn vriendin overleggen want zelf durfde hij blijkbaar geen keuzes te maken. Aangezien hij voor het gemak haar maar op de speaker had gezet, kon iedereen meegenieten van de boeiende wereld der twijfelkonten.

Zijn vriendin was duidelijk ook bepaald geen daadkrachtig type want toen ik net in de supermarkt was, waren ze bezig over het soort appel dat hij moest nemen, en toen ik de halve supermarkt al door was, hoorde ik ze nog druk overleggen of hij nu rode of gele paprika’s zou meenemen. En dan te bedenken dat het groenten en fruit aan het begin van de winkel staat en hij dus nog de hele winkel door moet. Als hij hier al eeuwen over doet, vraag ik me af hoe lang hij doet over zaken die iets meer impact hebben dan de kleur van een paprika. Om te beginnen al in de supermarkt:

  • Vlees, vegetarisch, veganistisch?
  • Lokale producten, Fairtrade producten, goedkope producten?

En in de grote boze buitenwereld:

  • Black lives matter, asian lives matter, all lives matter?
  • Zonnepaneel, waterstof, warmtepomp?
  • Geen afstand, 1,5 meter afstand, 1 meter afstand?
  • Zwarte piet, roetveeg piet, helemaal geen piet?
  • Buitenlandse vakantie, binnenlandse vakantie, niet op vakantie?

Ik wens ze veel sterkte, gelukkig zijn de supermarkten hier in Houten tot 22.00 uur geopend, dus hij heeft nog alle tijd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (2); van de Großglockner naar de Holterberg

Zoals ik in mijn vorige blogpost al aangaf, moesten we dit jaar onze vakantieplannen zoals zoveel mensen wijzigen. Het geplande huisje aan de voet van de Großglockner werd nu een huisje in Appelscha en in Markelo. Alles van Appelscha las je in mijn vorige blogpost, nu is het tijd voor onze tweede week; Markelo.

Een totaal ander gebied, maar daarom niet minder mooi. In de directe omgeving waren er veel wandelroutes, maar binnen een half uur met de auto waren er nog veel meer gebieden waar we eindeloze tochten konden maken. Zo was bijvoorbeeld een tocht langs drie kastelen (kasteel Warmelo, Diepenheim, Weldam) erg leuk om te doen.

Het gebied daar in de omgeving wat me het meest bevallen is, is het Nationaal park ‘De Sallandse Heuvelrug’; een schitterende afwisselend gebied met dankzij de wandelknooppunten ontelbare mogelijke wandelingen. De tocht van station Holten via de Holterberg en weer via een andere route terug was een van de mooiste tochten die we deze vakantie hebben gelopen. Doordat het op die dag 31 graden was, maakte die temperatuur het deel door de heide en vooral op de Holterberg extra uitdagend. En wat kun je dan blij zijn rond lunchtijd met een bankje in de schaduw op de Holterberg;-)

Vrijheid

Ook in de omgeving van Markelo was 75 jaar vrijheid op veel plekken te zien. Bij de tocht over de Markelose berg en nog twee andere ‘bergen’ werd dat op allerlei manieren duidelijk. Ook hier weer een onderduikershol (onontdekt door de Duitsers), loopgraven en bomkraters.

Wat het meeste indruk op me maakte was de afdruk van een neergeschoten piloot in de aarde. Doordat de grond waarin hij terecht kwam zo zacht was , bleef er toen ze zijn lichaam weghaalden, een hele zichtbare afdruk van zijn lichaam achter. Het zoveelste tastbare voorbeeld van wat een hoge prijs er soms aan het leven in vrijheid hangt.

Op naar de volgende vakantie

Tsja, en dan realiseer je op vrijdag als je in de auto richting Houten zit, dat de zomervakantie van 2020 er, voor die officieel al begonnen is, voor S. en mij al op zit. Op naar de volgende vakantie;-)

Geplaatst in Dagelijkse leven, Vakantie

Vakantie 2020 (1); denkend aan Friesland zie ik…

In de zomer naar de bergen; jarenlang was dat voor mij een vast ritueel. Maar dit jaar is niets normaal door de Corona, en dus ook niet de vakantie. S. en ik waren van plan om naar de omgeving van de Großglockner in Oostenrijk te gaan, maar aangezien de Oostenrijkse grenzen toen nog dicht waren en onbekend was wanneer die weer open zouden gaan, viel Oostenrijk voor ons af; geen bergen voor ons dit jaar. Bovendien zouden we dan ook de hele treinreis naar Oostenrijk, een uur of 10, met een mondkapje op moeten zitten. Bepaald geen idee dat ik voor ogen had als begin van onze vakantie.

Achteraf een goede inschatting om onze vakantie vroegtijdig te annuleren, want mondkapjes of niet, we hadden sowieso Oostenrijk niet ingekomen, aangezien de Oostenrijkse grens 16 juni openging, en wij 12 juni van plan waren daar heen te gaan.

Omdat toen we hadden besloten om Oostenrijk te annuleren nog niet exact wisten wat er in Nederland wel/niet allemaal open ging, besloten we om nu in twee plekken een huisje te boeken. Via natuurhuisje.nl hadden we al een paar keer iets geboekt en dat was ons zeer goed bevallen, en toen we op die site wat hadden rondgesnuffeld viel onze keus op een huisje in Appelscha en een huisje in de buurt van Markelo.

Het huisje in Appelscha had een soort van koninklijke entree; het lag aan de rand van het Drents-Friese Wold in een gebied van Staatsbosbeheer. De toegangsweg naar het huisje ging over een lang zandpad omringd door bomen, uitbundig bloeiende Digitalissen (Vingerhoedskruid) in allerlei kleuren en Rhodondendrons. Elke keer als we daar overheen reden voelde het of we over een koninklijke oprijlaan reden.

En het huisje was er echt één van het soort waar we ons meteen vanaf de eerste seconde thuis voelden.

75 jaar vrijheid

2020 is het jaar van de Corona maar ook van 75 jaar vrijheid en tijdens deze vakantie kwamen deze twee zaken op allerlei manieren samen. Zo kwamen we in de buurt van Appelscha in de bossen langs een onderduikhol. Een donker muf hol van een paar vierkante meter. Zeker tijdens de eerste weken van de Corona heb ik me thuis geregeld behoorlijk opgesloten gevoeld, maar toen ik in dat hol zat, besefte ik hoe relatief dat opgesloten gevoel was. Ik vond het best confronterend om zo’n onderduikhol te zien, en te realiseren dat daar mensen gedurende lange tijd gedwongen in hadden moeten doorbrengen, met het besef dat als ze ontdekt zouden worden de dood volgde. En helaas werden ze ontdekt.

Denkend aan Friesland zie ik…

Wat tijdens deze vakantie behoorlijk is bijgesteld, is mijn beeld van Friesland. Ik had een paar keer in het kader van de North Sea Trail tochten langs de Waddenkust gemaakt, en dat waren dan tochten die kilometers lang langs dijken en door weilanden voerden. Hele mooie tochten , maar die tochten bevestigden wel mijn beeld van Friesland; strakke wegen langs weilanden en dijken.

Afwisselende natuur

Tijdens ons verblijf in Appelscha heb ik dat beeld wel drastisch bijgesteld, want het in het gebied waar we verbleven, het Drents-Friese Wold, had je alle soorten van natuur. Bossen, De Kale Duinen (een groot zandverstuivingsgebied), heide, watertjes en nog veel meer. Wat me vooral aansprak was dat de bossen niet zo ‘aangeharkt’ oogden; in veel bossen worden dode bomen zo veel mogelijk weggehaald waardoor je van die keurige maar o zo saaie bossen krijgt.

In het Drents-Friese Wold laten ze de bomen liggen, met een heel afwisselende natuur tot gevolg. Op die bomen zag je weer van alles groeien bloeien en kruipen; mossen, paddenstoelen allerlei planten en nog veel meer. Doordat er veel onverharde paden waren kreeg je ook echt het gevoel deel uit te maken van de natuur in plaats van er doorheen geleid te worden. Die dode bomen die geregeld ook op het pad lagen versterkten dat beeld nog eens.

Doordat ons huisje aan de rand van het Drents-Friese Wold lag, gingen we ook geregeld in de namiddag of avond nog even de natuur in en de vraag was hoeveel reeën we steeds tegen zouden komen. Soms kruisten ze op nog geen 10 meter ons pad.

Kortom echt een gebied (en een huisje) waar we nog vaker terugkomen. Na een zeer geslaagde week in Appelscha en omgeving was het tijd om naar onze volgende vakantiebestemming te gaan… Markelo. Maar dat komt in een volgende blogpost.