2019; zomaar een Utrechtse maandag

zwartWat me dit jaar zonder twijfel het meest is bijgebleven.

Maandagochtend 18 maart 2019, ergens rond een uur of 11.

Ik ben aan het werk op ons kantoor in hartje Utrecht.  Deze week moet er weer een nieuwsbrief de deur uit en ik overleg met een collega over een artikel dat hij wil aanleveren. Opeens horen we vlak voor onze deur een politieauto met loeiende sirenes langs scheuren. Niet heel bijzonder want het Utrechtse hoofdbureau van politie ligt vlak achter ons pand. We gaan weer verder.

Maar de sirenes houden niet op en we kijken naar buiten.  Al snel zien we  nog een politieauto met gillende sirenes langsrijden, en nog één. De sirenes blijven maar loeien. Een helikopter vliegt over en om de zoveel minuten komt dat zoevende geluid terug. Langzaam komt het besef dat hier iets meer aan de hand is dan zomaar wat politiedrukte.

Op de telefoon komen allerlei pushberichten; schutter in Utrechtse tram. ‘Zomaar een gek’ die zijn ex neerschiet’? Ik kijk op  het AD, en de koppen worden steeds alarmerender en onsamenhangender; 1 dader, meerdere daders, hoogste alarmfase, alleen gewonden, ook doden, dader is gepakt, daders zijn gevlucht en zaaien elders in Utrecht dood en verderf, sensatie en feiten houden elkaar in een wurggreep.

In een steeds groter deel van Utrecht moet iedereen binnen blijven. Scholen gaan dicht, winkels en bedrijven sluiten hun deuren. De politie is een klopjacht begonnen naar de dader  De paniek en verwarring is overal zichtbaar. Op kantoor probeert iedereen nieuwe snippers nieuws tot zich te nemen. Niemand weet wat te doen. Moeten we binnenblijven, kunnen we naar buiten?

Ergens rond lunchtijd besluit ik om toch naar buiten te gaan, ik moet alle hectiek een plaatsje geven. Met een hoofd vol vragen zwerf ik een tijdje door Utrecht tot het weer tijd is om terug naar kantoor te gaan. Het geluid van sirenes en overvliegende helikopters blijft maar aanhouden.

Later op kantoor komt er van werken helemaal niets; het nieuws blijft binnenstromen.  Langzaam wordt duidelijk wat er allemaal gebeurd is en wordt de waanzin duidelijk. En dat de dader nog op de vlucht is. Wie naar huis wil mag naar huis. Om hoe laat ik besluit om naar huis te gaan geen flauw idee. Ik loop door het normaal zo drukke centrum van Utrecht maar de straten zijn uitgestorven; geen bussen, geen fietsers, vrijwel niets.

Op het station staan tientallen gemaskerde agenten met hun vingers op hun wapens, voorbereid op wie weet wat.

In de trein kijk ik voortdurend iedereen aan, ik ben blij als ik op station Houten Castellum de trein uit kan.

‘Het’ komt steeds dichterbij.

 

15 reacties Voeg uw reactie toe

  1. bookstamel schreef:

    Verschrikkelijk is dat om mee te maken. Elke keer komt het weer een stapje dichterbij.

    Like

  2. Simone schreef:

    Ik woon ook in Utrecht en het was inderdaad een heftige dag! Ik moest die dag naar de VU, maar ik ben gewoon thuis gebleven.

    Like

  3. Nicole Orriëns schreef:

    Ja, dat was een rare maandag inderdaad…. Ik hoorde het pas ’s middags rond half drie. Mijn jongste dochter studeert in Utrecht en mocht daar het gebouw niet uit.

    Like

  4. thatonetime17 schreef:

    Oh, we hadden hier gisteren toevallig een vraag over in de oudejaarsquiz. Het is nog helemaal niet zo lang geleden, maar ik was het al bijna weer vergeten.. zo snel ga je weer over op de normale orde van de dag.. 😔

    Like

  5. Wendy Schuchmann schreef:

    Heftig en beklemmend. Van het één op andere moment kan de wereld er voor betrokkenen en omstanders heel anders uitzien, als ze het tenminste kunnen navertellen.

    Like

  6. Sanne schreef:

    Hey Henk. Ik kan niet reageren op jouw laatste blogpost. Groetjes Sanne

    Like

    1. Henk Hofman schreef:

      Thanks voor je melding. Ik heb even gekeken, en het inmiddels verholpen. Geen flauw idee waardoor het kwam.

      Like

  7. De beelden van toen weet ik nog zo goed. Ook het gevoel van machteloosheid en ontreddering dat zoiets gewoon mogelijk is en dat je als willekeurige voorbijganger erbij betrokken raakt.

    Like

  8. Heleen schreef:

    Heftig hè… je hebt het mooi omschreven.

    Like

  9. Sanne schreef:

    Dit doet mij zo hard denken aan brussel in 2016. zo erg , zo heftig. Dat gevoel van onmacht.

    Like

  10. lodi schreef:

    Hoe een maandag zo maar kan veranderen in een horror maandag. Met internet tegenwoordig is alles ook nog dichterbij en zit je er helemaal midden in. En dan nog is de schrik heel hoog. misschien juist wel omdat je alles zo mee maakt.

    Like

  11. Anvanassche schreef:

    We hebben hier in Brussel in 2016 2 dagen een lockdown gehad. Echt akelig. Ik voel de sfeer in je artikel heel goed aan.

    Like

  12. Alexandra schreef:

    Je snapt niet dat iemand dit een ander kan aandoen. Wat een ervaring. Snap dat thuis komen dan heel prettig is.

    Like

  13. Mrs. T. schreef:

    Kan me de impact voorstellen als het zo dichtbij is. Dat was hier al het geval …
    Verschrikkelijk dat mensen dit elkaar aandoen.

    Like

    1. Henk Hofman schreef:

      Mensen zijn niet te doorgronden

      Like

Wil je reageren? Dat kan hier.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.