Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???, Spoor

Vijftig tinten grijs op Utrecht Centraal

grijsblog2Wie het nieuwe station Utrecht Centraal heeft ontworpen weet ik zo gauw niet, maar hij of zij moet ongetwijfeld een groot liefhebber zijn geweest van 50 tinten grijs:

Grijs, grijs en nog eens grijs

De perronoverkappingen zijn grijs, de tegels zijn grijs, ga je de grijze roltrap op, dan kom je langs saai grijs beton. De vloer van Utrecht Centraal? Grijs; Het dak? Grijs. De trappen in de hal? Grijs. Alle steunbalken etc? Grijs. De omlijsting van de toegangsdeuren? Grijs.

Zo jammer dat de ontwerpers van Utrecht Centraal totaal voorbij zijn gegaan aan iets toch niet geheel onbelangrijks; kleur. Alle materialen die ze hebben gebruikt zijn zo grauw en steriel en daardoor levenloos. Hebben ze weleens gehoord van bijvoorbeeld hout? Je hoeft maar naar Rotterdam CS te kijken wat een verschil dat maakt: een station waar je je meteen thuis voelt.

 Doorgangshal

Utrecht Centraal is zeker niet lelijk, maar die hoge stationshal heeft totaal geen sfeer en straalt eigenlijk alleen maar uit dat het niet meer dan een kille doorgangshal voor gejaagde forenzen is.

Erg jammer want met een beetje moeite en aandacht kun je daar zo een sfeervolle plek van maken.

Als je de roltrap richting de stationshal neemt, kijk je tegen de lelijke grijze betonnen zijkant van de vloer aan. Geeft dat beton een verfje of monteer er gekleurde platen tegenaan. Zo geef je reizigers meteen een goed gevoel.

En geef die stationshal wat smoel door er bijvoorbeeld een paar grote sculpturen oid te plaatsen. Zo benut je de hoogte van die hal, en geef je reizigers het gevoel meer te zijn dan passanten en verleid je ze om er langer te verblijven.

7 december is de officiële opening van dat station, dus ze hebben ruim nog een maand om er nog wat van te maken, ik ben benieuwd….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Als je leven geen zin meer heeft

blog-hoopGisteren zag ik bij EenVandaag een discussie over de vraag of er ook stervenshulp aan mensen die het leven voltooid vinden moet worden gegeven.

Vooropgesteld; ik vind zelfbeschikkingsrecht een groot goed; als iemand zelf de overtuiging heeft dat het leven geen zin meer heeft voor hem/haar, of dat het wel goed is zo, dan moet er een mogelijkheid zijn om dat op een menswaardige manier te doen.

Mijn opa en oma waren meer dan 65 jaar getrouwd, en ik geloof vanaf hun 18e ofzo bij elkaar. Mijn opa was nog behoorlijk fit, maar toen mijn oma overleed zag je ook al zijn levenslust verdwijnen. Toen hij vervolgens ook veel voedingsmiddelen niet meer mocht omdat hij dan een verhoogde bloeddruk etc zou krijgen, dacht ik; voor wie leeft hij nou nog? Toen hij een jaar later overleed, had iedereen daar vrede mee omdat je gewoon zag dat dat was wat hij eigenlijk wilde.

Rationeel

Maar toch;

Toen ik Pechtold hoorde spreken over mensen voor wie het leven voltooid was, was dat weer op de typische rationele D66 denkwijze. Vaak is rationaliteit goed, maar bij dit onderwerp draait het om veel meer dan kille rationaliteit. Niet iedereen handelt rationeel.

Tuurlijk, mensen die het gevoel hebben dat het leven voor hen voltooid is, zijn hiermee geholpen, maar voor een hele groep mensen, levert zo’n ruimere stervenshulpmogelijkheid juist angst op, want waar ligt de grens en wie trekt die grens?

Ik vraag me af of die groep mensen, de mensen die momenteel hun dagen in eenzaamheid doorbrengen, en/of kampen met allerlei aandoeningen, hier nou mee zijn geholpen, volgens mij krijgen zij juist steeds meer angst. Ze merken persoonlijk dat de gezondheidszorg steeds meer wordt uitgekleed, dat ze minder persoonlijke aandacht krijgen en horen en lezen voortdurend overal dat de kosten voor de gezondheidskosten de pan uitrijzen en dat steeds minder mensen die kosten willen opbrengen.

Volgens mij is het helemaal niet zo’n vreemde gedachtegang dat een behoorlijk deel van die groep het gevoel krijgt ongewenst te zijn en dat het voor iedereen beter is als ze een einde aan hun leven maken.

Persoonlijke aandacht

Daarom zou het goed zijn om, tegelijk met die extra stervenshulp juist ook substantieel meer geld te steken in de persoonlijke begeleiding van ouderen en mensen die hulpbehoevend zijn, om zo die angst weg te nemen.

En ja voor iedere Nederlander wellicht ook een extra reden om toch eens langs te gaan bij die buurtgenoot die nooit zijn huis uit komt of toch eens ruimte te maken in de agenda voor familiebezoek.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Het is maar een spelletje.

hoekvlagHet is maar een spelletje…

  • De voetbal’supporter’:

Ik ben thuis.

Hoe was het?

Goed. 2-0 verloren geloof ik, maar dat boeit niet, daarvoor kom ik niet in het stadion.

Belangrijker is dat ik samen met 15 maten van me 2 Feyenoordsupporters helemaal lens heb geslagen en vervolgens een van die twee naar beneden heb gegooid.

Moesten ze maar niet gaan juichen, dan vraag je erom‘.

Je hebt je dus wel vermaakt.

  • De scheidsrechter:

Ik ben thuis‘.

Hoe was het?

Goed, ben maar 3 keer voor m*ng**l uitgemaakt, 6 keer voor kl**tz*k en er is me slechts 10 keer k*nk*r toegewenst. Ben ook maar twee keer bespuugd, en kon zelfs zonder begeleiding de kleedkamer bereiken.

Al met al best een lekkere zondag fluiten.

  • De profvoetballer:

‘Ik ben thuis’.

Hoe was het?

Ik was weer eens reserve, maar ach, volgende week wordt er weer twee ton salaris bijgeschreven op mijn rekening, dus mij hoor je niet klagen‘.

  • De F-pupil:

Papa, ik ben weer thuis.’

Hoe was het ?

‘Leuk, ik heb bijna 2 doelpunten gemaakt, maar ik mag volgende week keepen; gaan we straks handschoenen kopen?’

Voetbal; het is maar een spelletje.