Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Spoor

Eerlijkheid? Dikke pech

moederkindEerlijkheid duurt het langst, maar soms levert het je een draai om je oren op. Dat ondervond een iets te eerlijk meisje van een jaar of 5 vanochtend.

Ik zat toen op een klapstoeltje in de Sprinter richting Utrecht. Het was vrij druk, alle stoelen waren bezet. Op de klapstoeltjes tegenover me zaten een moeder en haar ongeveer 5-jarige dochtertje.

Bij station Houten komt een ‘meer dan stevige’ vrouw de trein in. Het kind staat meteen op en zegt met alleen maar goede bedoelingen;  “mevrouw, u bent zo dik; u mag wel op mijn stoel zitten”. De vrouw krijgt een hoofd als een boei maar neemt het aanbod graag aan.

De moeder van het kind zie ik van kleur verschieten, maar ze houdt zich in… Tot aan station Utrecht tenminste, want ze is nog niet uitgestapt, of ze verkoopt haar dochtertje een flinke draai om haar oren, en zegt heel fel; “dikke mensen spreek je niet aan”.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Niemand weet hoe laat het is

blogtijdNiemand weet hoe laat het is

Ik weet niet waarom, maar die songtekst van Youp van ’t Hek schoot vanochtend  opeens door mijn hoofd toen die tsunami aan berichten over de Brexit over me heen werd gestort.

Een schitterend nummer dat gaat over dat je niet weet wanneer je dood gaat, en dat is eigenlijk nu heel erg van toepassing op de EU; niemand weet hoe laat het wat dat betreft is.

is ‘t vijf voor twaalf of net half zeven?
hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier?

Is de Brexit het begin van het einde van de EU en volgt er binnenkort een Nexit, Dexit, Frexit of welke Exit dan ook, of blijkt over een jaar of tien dat er eigenlijk helemaal niet zoveel veranderd is?

Niemand weet hoe laat het is. 

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Ondertussen in Utrecht

bedelenBedelaars; ik kom ze in het centrum van Utrecht in alle soorten en maten tegen. Wat me dan opvalt is het duidelijke onderscheid tussen de ‘betaalde’ en ‘niet-betaalde’ bedelaars.

Met ‘betaalde bedelaars’ bedoel ik de door goede doelen, kranten of maaltijdbox bezorgende bedrijven ingehuurde studenten die vooral de populairste winkelstraten onveilig maken.

Als ik aan het begin van de Vredenburg in Utrecht sta, heb ik twee opties; ga ik richting het winkelgebied van de Steenweg en verder, of ga ik richting station. Afhankelijk van de keuze die ik daar maak, weet ik dan al met welk type bedelaar ik te maken krijg.

Check check

In de pauze kies ik vaak voor het winkelgebied van de Steenweg, en dan weet ik al exact welke betaalde bedelaars ik daar tegen kom. Tot in de puntjes hebben ze alles voorbereid;

  • Bodywarmer aan ? Check.
  • Strategisch opgesteld om maar geen passant te missen? Check.
  • Openingsvraag (wat vindt u van…) paraat? Check.

Vanzelfsprekend hebben ze het werkgebied ook onderling verdeeld: eerst de maaltijdboxverkopers, 50 meter verderop de goede doelen, met weer 50 meter verder de krantenabonnementverkopers. En nu maar wachten op passanten om aan te klampen.

 Station

Aan het eind van mijn werkdag kies ik voor richting station, dan weet ik al dat ik op mijn weg daar naartoe de ‘niet-betaalde’ bedelaars tegen kom. Vrijwel elke dag wordt ik aangeklampt door een bedelaar die zonder iets te zeggen een bekertje tegen me aanhoudt, met blijkbaar de bedoeling daar wat geld in te gooien.

Schrijnend

Iets voor de Noordertunnel richting perrons van Utrecht Centraal kom ik de wat mij betreft meest schrijnende vorm van bedelarij tegen.

Het type bedelaar dat daar sinds enige maanden zit, ken ik uit Praag. Daar zitten ze al sinds jaar en dag in grote getale op de Karelsbrug. Voorover geknield, met hun neus bijna op de stenen, met in hun groezelige handen een bekertje waar je geld in kunt gooien.

Ik ken de verhalen; het zijn vaak beroepsbedelaars, je moet er geen geld aan geven want dan hou je het alleen maar in stand, maar toch: je moet je menselijke waardigheid wel compleet verloren zijn om uren achtereen knielend op de grond te kunnen zitten, terwijl 99% van de mensen die passeren, je geen blik waardig achten, en je maar beschouwen als ongewenst uitschot. Wat doet het met je eigenwaarde om zo te moeten leven? Je moet de lust om te leven toch eigenlijk al hebben opgegeven om dat te kunnen doen?

In de Noordertunnel klampt meerdere keren per week een best goed in de kleren gestoken man,  met een overduidelijk door drugs/alcohol getekend gezicht, me aan met steeds dezelfde wanhopige vraag ”mag ik u wat vragen: heeft u nog 1 of 2 euro voor me?”

Ondertussen in Houten

Ik loop verder, richting mijn trein naar Houten, een stad die qua afstand zo dichtbij is, maar op dit gebied mijlenver weg lijkt.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Klantvriendelijkheid volgens Buitenhof (1)

buitenhofServicegerichtheid; het ene bedrijf blinkt er in uit, en het andere bedrijf blijft er een zooitje van maken.. Buitenhof Tuinmeubelen is er eentje van de laatste categorie.

Iets minder dan twee jaar geleden kochten S. en ik een tuinset bij hen. Bepaald geen goedkope set, maar ja, van ons trouwgeld wilden we iets kopen waar we jaren mee zouden doen.

In de winkel ging alles nog prima; aardige verkoopster, zou wel week of 4 duren voor de stoelen bezorgd zouden worden, maar oke, het zij zo.

Geduld

En toen begon het; bij de bezorging kwamen ze pas een uur na het afgesproken tijdstip opdagen. Daarna viel bij het uitpakken van de stoelen op dat bij vier van de zes stoelen er stoelpoten waren die korter waren dan de andere… Gevolg was dat alle stoelen weer de vrachtwagen ingingen.

Toen ze drie weken later eindelijk de juiste stoelen kwamen afleveren, bleek dat bij de stoelkussens een productiefout hadden, waardoor de kussens voortdurend van de stoelen gleden. Eerst wilden ze dat niet erkennen, maar na het nodige gebel en gemail gaven ze uiteindelijk toch toe.

Toen ze de kussens kwamen ophalen bleken ze echter maar 3 in plaats van 6 kussens vervangende kussens bij zich te hebben. Of we maar even een paar weken op de resterende kussens wilden wachten, aangezien ze dan pas weer in onze regio bezorgden… Uiteindelijk zijn we toen, aangezien we het wachten moe waren, die kussens zelf maar gaan ophalen in de winkel in Houten.

En het werd zomer…

Enkele weken was de winter eindelijk voorbij en was het mooie zomers aandoende weer een mooie gelegenheid om van de stoelen op de veranda gebruik te maken. Nadat we erop gingen zitten viel meteen op dat er allemaal stukjes vilt van de stoelen af dwarrelden. Toen we gingen kijken zagen we dat in alle stoelen een vilten laag helemaal gescheurd en verbrokkeld was.

Eerst dachten we dat het alleen aan de onderkant was, maar toen we beter keken, en de stoelen tegen het licht hielden, zagen we dat het niet alleen aan de onderkant was maar dat je door de gehele stoel heen het gescheurde vilt zag.

Als het alleen de onderkant was geweest was, hadden we het daarbij gelaten, maar doordat het door de gehele stoel heen zichtbaar was, was het gevolg dat het grijs van de stoelen op veel plekken transparant werd; zeker niet wat we voor ogen hadden toen we die stoelen kochten.

Klantvriendelijk

Wij dus gebeld met Buitenhof; het eerste telefoontje verliep zonder problemen; of we een mail wilden sturen met foto’s zodat ze een en ander konden bekijken. Zo gezegd zo gedaan, wij een mail gestuurd, met daarin de vermelding dat vilt door de gehele stoel heen zichtbaar gescheurd was, en dat we vertrouwden op een passende oplossing.

Toen begon het geduvel. De eerste mail die we terugkregen was om het voorzichtig uit te drukken ‘nogal bot’; Totaal geen verontschuldiging of wat dan ook, alleen maar de mededeling dat het gescheurde vilt aan de onderkant geen reden om nieuwe stoelen te krijgen.

Zucht… Wij dus aangegeven dat het ten eerste niet alleen maar om de onderkant van de stoel ging, maar dat het ook aan de zijkant en voor en achterkant zichtbaar was.

Mail terug: vilt had geen functie, en bovendien moesten we de stoel inclusief kussen zien, en met het kussen in de stoel zou je niets van die scheuren zien. En als we last hadden van dat vilt moesten we het zelf maar weghalen…

Bepaald not amused over de feitelijke onjuistheden in hun mail, en hun totale gebrek aan bereidheid om tot een oplossing te komen, wederom een mail richting Buitenhof. Wederom wezen we hen erop dat het vilt niet alleen maar aan de onderkant gescheurd was, maar door de gehele stoel heen. En dat het vilt bovendien wel degelijk een functie had, aangezien de stoel zonder dat vilt bijna in plaats van egaal grijs, doorzichtig was. Nogmaals de foto’s meegestuurd.

Uiteindelijk begonnen ze toch iets te schuiven. Er zou iemand van de servicedienst langs komen om de schade aan de stoelen te bekijken.

Toen ik aangaf op welke dagen dat wat ons betreft kon, kreeg ik ijskoud te horen, dat ik wat dat betreft niets te kiezen had, maar dat het afhankelijk was van wanneer de servicedienst in onze regio was, en dat ik nog zou worden gebeld over het exacte tijdstip dat ze zouden langskomen. Tuurlijk, of iedereen zo maar even tijd vrij kan nemen als zij genegen zijn langs te komen.

Als laatste handreiking van onze kant gaf ik aan dat ik dan op zijn vroegst om vier uur thuis kon zijn.. Ze zou het doorgeven aan de servicedienst… Hoe verrassend; toen de servicedienst belde, gaven ze aan dat ze eerder in Houten waren en niet konden wachten tot vier uur…

Wordt vervolgd…

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Wilt u Dinoplaatjes?

dinoWilt u Dinoplaatjes? Dat is de vraag die je deze weken hoort als je bij de AH bij de kassa staat.

Nogal een verandering in vergelijking met andere EK/WK-jaren. Toen werd je zo ongeveer nadat de paasartikelen uit de schappen werden gehaald, al doodgegooid met allerlei oranje zooi.

Terwijl je in de IJslandse versie van de AH nu ongetwijfeld mini Vikingen met de afbeeldingen van  Jón Dadi Bödvarsson, Haukur Heidar Hauksson, of Birkir Már Sævarsson kunt sparen, moeten Nederlandse kinderen het doen met plaatjes van een Heterodontosaurus, Compsognathuss of een Pachycephalosaurus.

Plaatjes sparen van dieren uit een grijs verleden; eigenlijk best een mooie weergave van hoe het Nederlandse voetbal er voor staat; bij gebrek aan toekomst maar teren op successen uit het verleden.