Geplaatst in Dagelijkse leven, Houten, In het nieuws, Klanten???

Houten & Nieuwegein; gluren bij de buren

glurenbijdeburenStel; je bent een niet al te grote gemeente, toeristen bezoeken niet vanzelf je stad, dus wat doe je om daar verandering in te brengen?

Houten en Nieuwegein denken daar, alhoewel het buurgemeenten zijn, in ieder geval totaal verschillend over…

De brug

Onlangs is tussen Houten en Nieuwegein de nieuwe fietsbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal in gebruik genomen. Dat werd groots aangepakt; ze wisten zelfs de directeur van de Tour de France, Prudhomme, te strikken voor de opening.

Allemaal hartstikke mooi. Maar met zo’n grootse opening verwacht je dat dan de rest ook allemaal grondig is aangepakt. Dat was bepaald niet het geval, want je merkte al gauw dat Houten en Nieuwegein totaal anders tegen fietsers aankijken.

Woorden en daden

Houten profileert zich als fietsstad, en doet dat niet alleen in woorden maar ook in daden. Alle fietspaden richting die fietsbrug waren allemaal keurig aangelegd, bordjes erbij en zelfs fietsrouteknooppunten waren al aangebracht.

Industrieterrein

Maar hoe anders was dat in Nieuwegein. Je komt daar terecht op een grauw industrieterrein, en mag het vervolgens allemaal lekker zelf uitzoeken. Dat ze wellicht geen geld hebben om een goed fietspad aan te leggen, dat kan best, maar is het nou echt teveel moeite om een paar bordjes neer te zetten om fietsers naar het centrum te wijzen? Dat vind ik zo zonde, want het centrum van Nieuwegein heeft toeristen aanzienlijk meer te bieden dan het centrum van Houten.

Doods plein

In Houten heb je een saai, totaal nietszeggend stadsplein, met nog nietszeggendere winkels er omheen. Nuttig voor je dagelijkse boodschappen maar verder totaal niet aantrekkelijk om extra tijd door te brengen. Het schoolvoorbeeld van hoe je een plein niet moet inrichten.

Levendig plein

In Nieuwegein hebben ze het wat dat betreft wel goed aangepakt. Een goed sfeervol ingericht stadsplein dat uitnodigt om tijd door te brengen; aan de zijkant leuke winkels en koffietentjes en over het hele plein verspreid een soort van heuveltjes met daarop bomen en bankjes. En om het ook kinderen naar de zin te maken staan er ook naar alle kanten op spuitende fonteinen.

Geef nog maar een cappuccino

Gevolg van die slimme inrichting is dat het uitnodigt om langer te verblijven en je dus nog maar een extra cappuccino bestelt (Bagel & Beans is wat dat betreft een aanrader!) .

Gluren bij de buren

Wellicht een tip voor Houten en Nieuwegein om in het kader van ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ eens bij de buurgemeente te gaan gluren?

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Waarom Reto Hollenstein de 2e etappe in de Tour wint

retoIn 2008 begint hij bij de wielerploeg Atlas-Romers’s Hausbäckerei met profwielrennen, en een ding weet Reto Hollenstein zeker: ooit wordt hij heel grote wielrenner.. maar het loopt anders….

Opgeven is een optie

In zo’n beetje elke belangrijke koers waaraan hij deelneemt moet hij opgeven. Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Ronde van Lombardijen; hij neemt er meerdere keren aan deel maar vrijwel steeds haalt hij het einde niet. In de Ronde van Italie van 2012 is een gebroken sleutelbeen de boosdoener, en in de Tour de France van 2014 gooit een ingeklapte long roet in het eten.

Verder dan een derde plek in een bergetappe in de Ronde van Oostenrijk van 2011 komt hij niet. Maar dan komt de 2e etappe van de Tour van 2015…

Neeltje Jans?

Utrecht is de startplaats, en de Neeltje Jans in Zeeland is 166 km later de finishplek. Hij heeft nog nooit van Neeltje Jans gehoord maar op Google ziet hij dat het midden in het water ligt. Is weer eens iets anders dan een finish midden in het centrum denkt hij. Maar ja, wat heeft hij als klimmer uit Zwitserland nou te zoeken in een vlakke etappe richting Zeeland? Hij hoopt in ieder geval dat hij in het zenuwachtige gedoe dat er altijd is in het begin van een Ronde, op de been zou blijven….

De eerste etappe is achter de rug, Reto wordt, mede doordat hij moet uitwijken voor iemand met een selfiestick, 137e.

Van Rotterdam tot Frauenfeld

De tweede etappe is al halverwege en Reto zit zoals altijd op zijn vertrouwde plek, ergens anoniem in het peloton. Hij heeft voldoende tijd om eens om zich heen te kijken, en ziet dat ze inmiddels in Rotterdam zijn. Wow, wat een stad denkt hij, heel wat anders dan Frauenfeld, zijn geboorteplaats.

Doordat er net een tussensprint is geweest valt het peloton wat stil. Reto krijgt van die beelden van Rotterdam zoveel energie dat hij flink doortrapt en, voordat hij het weet, vooraan het peloton zit, en zelfs meer dan dat. Er valt een gaatje tussen hem en de kop van het peloton.

Seconden

10 meter is het, 20 meter, en dat wordt al gauw 100 meter. Seconden worden tientallen seconden en voor hij het weet heeft hij minuten voorsprong.

Hij kan het niet geloven, wat is er met hem aan de hand? Hij, de pechvogel, aan kop van een Touretappe?? Zou het dan toch?? Nee, dan kan niet, er zal wel weer wat tussenkomen.

Maar toch, hij besluit alles te geven om te proberen zo lang mogelijk vooruit te blijven. Dat zal zijn sponsor ook wel waarderen, en wellicht sleept hij daardoor een contract voor volgend jaar in de wacht.

10 kilometer

Daar is het bord van de laatste 10 km, en wonder boven wonder heeft hij nog altijd meer dan 7 minuten voorsprong. Waar blijven de ploegen van de sprinters nou? Hij begrijpt er niets van. Hij begin te dromen, stel je toch eens voor dat hij straks op dat podium zou mogen stappen..

10 km wordt 5 km, en zijn voorsprong begin rap terug te lopen. Nog maar 2 minuten blijven er over. Zo dichtbij, en toch nog zover, allerlei gedachten spoken door zijn hoofd; zijn val in de Giro, zijn val in de vorige tour, alles.

Nog een keer besluit hij alles te geven wat hij in zich heeft, zijn benen protesteren, zijn hart bonst zowat uit zijn lichaam. 2 kilometer, hij kan niet meer maar hij moest.

Laatste kilometer

Daar is het doek van de laatste km. Achter hem hoort hij een steeds luider kabaal, nog 500 meter. Hij kan niet meer, maar als in trance blijven zijn benen maar rondmalen. Nog 100 meter… 50… 25…, 10 meter. Daar ziet hij het finishdoek. Alles wat hij in zich heeft perst hij eruit. In zijn ooghoeken ziet hij een wiel opdoemen… zou het dan alsnog? Een laatste inspanning… en dan wordt het zwart voor zijn ogen. Als hij bijkomt ziet hij een uitzinnige menigte om hem heen;

Reto Hollenstein is de winnaar van de 2e etappe van de Tour de France 2015!

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Weg met de e-reader, leve het papier!

boekDe zomer komt er aan en dus lonkt ook de vakantie weer. Vaste prik voor mij is om dan een stapel boeken mee te nemen.

Alhoewel ik elk jaar weer het goede voornemen heb om tijdens de niet-vakantieperiode meer boeken te lezen, komt het er dan steeds maar niet van.

Geen tijd

Ik merk dat ik in het dagelijkse leven toch veel meer lees via mijn tablet of dat ik een tijdschrift of krant pak. Ik gun mezelf dan niet de tijd om een boek te pakken. Maar zodra het zomer is gaat er een knop om en steekt het boekenvirus weer de kop op. En als ik het over boeken heb dan bedoel ik ook boeken en niet een e-reader.

Ik weet het, puur functioneel gezien is een e-reader een erg handig ding; je kunt er ik weet niet hoeveel boeken op kwijt, en het scheelt je heel wat ruimte in je koffer, maar toch: ik kan me er maar niet toe zetten zo’n ding te kopen.

Een boek is…

Een boek is voor mij meer dan zomaar een verzameling letters:

  • Ik wil voor een boekenkast staan te dubben welk boek ik wil lezen.
  • Ik wil in een boekwinkel staan, de achterflap van een boek lezen en niet weten hoe gauw ik naar de kassa moet om het boek te kopen.
  • Ik wil bij De Slegte (ja, ik las dat ze weer terugkomen) of een andere tweedehands boekenzaak eindeloos dwalen langs rekken vol met boeken over de meest uiteenlopende onderwerpen, en dan vervolgens de winkel uitstappen met een boek waarvan ik van tevoren het bestaan niet eens wist.
  • Ik wil uren in een boek gevangen zitten, helemaal opgaan in het verhaal, niet kunnen stoppen met lezen want willen weten hoe het afloopt.

Met een e-reader heb ik dat totaal niet. Dat is een ding zonder gevoel. Handig maar de wereld is vergeven van de nuttige dingen die het toch niet zijn voor mij.

Tablet

En mijn tablet, die gebruik ik voor duizend en een dingen (zou maar heel moeilijk meer zonder kunnen), behalve voor het lezen van eindeloze lappen tekst. Ik heb het wel geprobeerd; een e-book lezen op mijn tablet, maar ik haakte al heel snel weer af.

De tekst begon maar niet te leven voor me, terwijl ik dat bij een papieren boek wel meteen heb. Bovendien merkte ik dat op mijn tablet de verleiding erg groot was om tussen het lezen door, mijn mail te checken of andere hele nuttige functies op mijn tablet te doen.

Plaats inruimen

Daarom ruim ik ook deze zomer in mijn koffer maar weer de nodige plaats in voor een flinke stapel boeken; dan neem ik gewoon een broek minder mee… of een grotere koffer….

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

De Tour, Utrecht en het zwarte gat

vouwfietsIk heb zelden een stad zo zien uitpakken met een evenement als Utrecht met de start van de Tour de France.

Omdat mijn werk in het centrum van Utrecht is, heb ik de afgelopen weken de Tourkoorts in Utrecht met de dag zien groeien.

Wat ik me van 2010, toen de Tour in Rotterdam van start ging, herinner is dat het toen veel minder leefde. Tuurlijk merkte je goed dat de Tour in Rotterdam begon, maar zoals het nu in Utrecht los gaat, is wel bijzonder.

Bomen in bolletjestrui

Bomen die zijn ingepakt in het geel, groen, of bolletjes wit/rood, tientallen etalages die helemaal in Tourstemming zijn, muurschilderingen over de Tour, speciale touroptredens van Kraftwerk, Tourfietstochten, Nijntje in het geel en nog veel meer. Zelfs in Hoog Catharijne dreigt er, nu het van boven tot onder is ondergedompeld in Toursferen, iets van sfeer te ontstaan. Aan alles merk je dat Utrecht zich wil bewijzen.

Bijkomend voordeel van de drang van Utrecht om zich zo mooi mogelijk aan de wereld te presenteren, is dat ze met man en macht proberen om alle lopende bouwactiviteiten (oke, oke, afgezien van het Stationsgebied) klaar te krijgen.

In de straat voor mijn werk waren ze al maanden bezig; straat ging open, weer dicht, nieuwe laag asfalt, straat weer open, asfalt er weer uit, en weer een tijd helemaal dicht…, maar de laatste weken stikte het opeens van de werklui. Resultaat is dat de straat er nu picobello uitziet: ze hebben er zelfs door allerlei bloemperken een ware bloemenzee van gemaakt. En ik las net dat het ze ook nog eens gelukt is om eindelijk het geluidslek in TivoliVredenburg gedicht te krijgen. …

Nazorg

Ik ben wel benieuwd of ze bij Korrelatie nazorg hebben geregeld voor al die mensen die nu bijna fulltime met niets anders dan de Tour bezig zijn. Volgens mij vallen die, zodra zondag de Tour weer uit Utrecht is vertrokken, in een diep zwart gat. Wellicht kunnen ze dat gat dempen met het zand dat vrijkomt nu ze de gracht bij de Catharijnesingel aan het open graven zijn…