Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws, Klanten???

Tot ziens Polare, welkom terug Donner/De Slegte!

boekenVoorop gesteld: een faillissement/surseance van betaling wens je niemand toe, want achter zo’n kille mededeling zitten vrijwel altijd persoonlijke drama’s van personeelsleden die hun baan verliezen, maar afgezien daarvan; het faillissement/surseance van Polare is voor de winkels die eronder vallen eigenlijk het beste dat ze kon overkomen.

Waarom? Nu krijgen ze eindelijk de kans om onder het juk van de Polare dwaallichten uit te komen.

Zoals ik in mijn blog ‘Polare; Poolster of dwaallicht?’ van 3 juli 2013 al schreef was het overgaan van Donner/Broese/Scheltema in Selexyz en later Polare de grootste fout die ze hadden konden maken, en ook de reden dat ze mij kwijtraakten als klant. Van een zaak waar je naast de gewone standaardboeken ook terecht kon voor meer gespecialiseerde boeken waren ze afgegleden naar een zaak waar je vrijwel alleen maar dertien in een dozijn boeken kon krijgen.

Of het nog niet genoeg was kregen ze ook het ‘lumineuze’ idee om de winkels van De Slegte bij de Selexyz winkels te voegen, en daar de naam Polare op te plakken. Zelden zo’n misplaatste naam gezien; binnen no-time bleek dat Polare, oftwewel poollicht niets meer te zijn dan een dwaallicht.

Vlees noch vis

Waar Donner/Broese/Scheltema en soortgelijke winkels aan de ene kant en De Slegte aan de andere kant allebei hun eigen trouw klantenkring hadden, was daar, toen die twee werden samengevoegd tot één keten die vlees noch vis was, binnen no-time geen sprake meer van.

Gevolg was dat die klanten massaal afhaakten en Polare nog meer in de problemen kwam, waardoor er binnen 8 maanden na de onthulling van de naam Polare  al weer serseance moest worden aangevraagd.

Hoe nu verder?

Gelukkig heeft de bewindvoerder het licht gezien en heeft die besloten om de winkels afzonderlijk te gaan verkopen. En dat is denk ik de redding van de winkels. Laat Donner, Broese, Scheltema etcetera zich weer omvormen tot dé centrale boekwinkel van Rotterdam/Utrecht/Amsterdam etc, met een grandcafé erbij en ontplooi wat culturele activiteiten om zodoende die centrale ontmoetingsplek van de stad nog extra te accentueren.

Dat medewerkers van Donner een poging doen om Donner te kopen door middel van crowdfunding is een positief voorteken. De Slegte moet dan ook weer worden wat het was; een tweedehands boekwinkel waar je uren lang kunt speuren naar net dat ene boek dat je al jaren zocht.

Als dat zo is dan hebben ze mij in ieder geval weer terug als klant… wie volgt?

Update 18 maart

Goed nieuws om de dag te beginnen: Donner wordt verkocht aan medewerkers.

Update 12 oktober 2016:

En zo is de cirkel weer rond… Nadat eerder Donner weer terug was, is nu ook De Slegte helemaal terug in Rotterdam.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Sotsji 2014: Goud wat er blinkt

goudblogAlhoewel je het aan de temperaturen, zowel hier, als in Sotsji niet zou zeggen zijn momenteel toch echt de Olympische  winterspelen aan de gang.

Sport in het kwadraat

Een perfect moment om sporten die anders nooit worden vertoond op tv eens uitgebreid te zien; langlaufen, biathlon, rodelen, skeleton en allerlei vormen van snowboarden en skiën. Allemaal tv-genieke sporten waar we in Nederland, afgezien van een snowboardmedaille helaas niet echt een rol in spelen.

Gelukkig is er nog schaatsen

Maar gelukkig is er voor Nederland altijd nog schaatsen; de ene schaatser is in het Holland House nog niet gehuldigd, of de volgende staat al te popelen om datzelfde lot te ondergaan. En ja, zoals wel vaker als Nederlanders succes hebben met iets staan er meteen weer wagonladingen ‘deskundigen’ en niet-deskundigen klaar om het te relativeren en er een negatieve draai aan te geven. De tegenstand zou niets voorstellen en schaatsen zou eigenlijk niet thuishoren op de spelen, want stel je voor; Nederland met succes, dat mag natuurlijk niet.

Zwartkijkers

Tuurlijk we harken de medailles bij het schaatsen binnen alsof het niets is, maar waarom zou dat minderwaardig zijn in vergelijking met andere sporten? Duitsland wint bij het rodelen alle gouden medailles, Canada wint bij het snowboarden het ene goud na het andere en Noorwegen is bij het langlaufen een vaste afnemer van medailles. Waarom zou dan de huidige dominantie van Nederland bij het schaatsen negatief zijn?

Het is eigenlijk vrij logisch te verklaren: bergen of maandenlang een pak sneeuw hebben we in Nederland niet, dus sneeuw/bergsporten zitten niet in onze genen. Schaatsen daarentegen is iets waar iedereen mee opgroeit;, en ja, dan is het vrij voor de hand liggend dat het een vanzelfsprekende sport is om in de winter te beoefenen.

Handschoen opnemen

Moet je het dan Nederland kwalijk nemen dat ze er momenteel zo in uitblinkt? Een beetje flauw om het zogenaamde gebrek aan buitenlandse tegenstand als een verwijt richting Nederlandse schaatsers te adresseren. Lijkt me dat andere landen juist nu de handschoen moeten opnemen en moeten gaan inzien dat ze er met hun huidige aanpak niet komen, en dat er met schaatsen volop kansen liggen om medailles te oogsten. Laat ze kijken waardoor Nederland momenteel zo uitblinkt, en daar hun eigen draai aan geven, of door middel van innovatieve trainingsmethodes de Nederlandse successen een halt toe te roepen.

Wet van de remmende voorsprong?

En wie weet blijkt dan over een poosje de wet van de remmende voorsprong op Nederland van toepassing, en breken de Nederlandse zwartkijkers zich dan het hoofd over waar het voor Nederland is misgegaan. Wel typerend dat het overgrote deel van de kritiek komt van Nederlanders zelf. Terwijl ze in het buitenland vol ver- en bewondering naar de Nederlandse medailleoogst kijken slijpen de Nederlandse ‘weg met ons’ criticasters.

Nog meer goud

Tot het zover is geniet ik nog van de huidige Nederlandse successen, en hoop ik dat er ook vanavond weer een gouden medaille bij Nederland wordt bijgeschreven.

Geplaatst in Dagelijkse leven, In het nieuws

Alpe d’Huzes: what’s goes up must come down

alpe dhuzesVan hot naar not. Zie hier het lot van Alpe d’Huzes in vier woorden. Jarenlang was het het troetelkind van fondsenwervend Nederland. Een goed doel met integere organisatoren die een duidelijk anti-strijkstokbeleid voerden en dat gekoppeld aan een sportieve uitdaging.

Een jaar of tien een gouden combinatie, aangezien veel Nederlanders klaar zijn met de torenhoge bestuurderssalarissen en andere uit de klauwen gelopen overheadkosten bij de bekende goede doelen.

Met het succes probeerden ook anderen mee te liften op dat succes: bedrijven realiseerden zich dat Alpe d’Huzes een ideale manier was om hun maatschappelijke betrokkenheid te etaleren, en ook BN’ers zagen in dat het bepaald geen kwaad kon om zich te profileren als Alpe d’Huzes ambassadeur.

What’s goes up must come down

Het goede doel werd groter en groter, maar zoals vaker: ‘what’s goes up must come down’. En dat gebeurde afgelopen jaar. Na het bekend worden van dubieuze declaraties van enkele oud-bestuurders van Alpe d’Huzes en de groeiende twijfel over de besteding van het ingezamelde geld was het niet langer cool om je met Alpe d’Huzes te identificeren.

Gevolg was dat steeds meer mensen Alpe d’Huzes de rug toekeren, met als resultaat dat nu voor het eerst sinds jaren het aantal deelnemers aan Alpe d’Huzes een duikvlucht heeft genomen, en de vrees bestaat dat in 2014 nog hoogstens de helft van het vorig jaar ingezamelde bedrag wordt opgehaald.

Anti-strijkstok

Als je je zo nadrukkelijk met een anti-strijkstokbeleid profileert is het dodelijk voor je geloofwaardigheid als enkele bestuurders dan zelf als graaiers worden ontmaskerd, maar volgens mij zou Alpe d’Huzes ook zonder die rel het moeilijk hebben gekregen. De hoofdreden is dat je door de bomen het bos niet meer ziet in ‘op sportieve wijze geld inzamelen land’.

Wat te kiezen

Kijk alleen al naar de periode dat Alpe d’Huzes 2014 wordt georganiseerd. In een tijdsbestek van drie weken zijn er nog vier soortgelijke sportieve goede doelen acties:

Alpe d’Huez = Alpe d’Huzes

Wat bij al die acties opvalt is dat de berg Alpe d’Huez synoniem is met de Alpe d’Huzes-actie. Nu Alpe d’Huzes ‘uit’ is, durft niemand het aan om op diezelfde berg een andere inzamelingsactie te beginnen, bang om geassocieerd te worden met de negatieve vibe die nu rond Alpe d’Huzes hangt.

Alpe d’Huez moe

Wat daarnaast ook zeker meespeelt is dat veel sporters die meededen met Alpe d’Huzes, zo langzamerhand ‘Alpe d’Huez moe’ zijn. Na een aantal jaren Alpe d’Huez beklommen te hebben, zijn ze toe aan een andere uitdaging, en dat is qua wielrennen nu de Mont Ventoux geworden. Dat zie je duidelijk terug aan de vele geldinzamelingsacties die daar nu worden georganiseerd.

Terug naar de basis

Het klinkt wellicht raar, maar volgens mij is het helemaal niet zo slecht voor de Alpe d’Huzes oganisatie dat ze dit jaar  pas op de plaats moeten maken. De laatste jaren is Alpe d’HuZes zo groot geworden dat de oorspronkelijke opzet dreigde te vertroebelen en het meer en meer een pure geldinzamelingsmachine dreigde te worden.

Als ze nu weer terug naar de basis gaan, en de verleiding naar steeds groter nu wel kunnen weerstaan, dan kan het niet anders dan dat ze volgend jaar, met een positieve vibe, weer helemaal doen waar ze zo goed in waren: op een sportieve manier geld inzamelen voor het KWF, en deelnemers de ruimte te geven om hun persoonlijke ervaringen met kanker een plek te geven.

En ondanks alles blijft het een goed doel waar ik ook dit jaar weer graag wat geld voor doneer.

Update 1 april

Gelukkig ziet de Alpe d’Huzes organisatie zelf ook dat er zaken moeten veranderen.